Αποστολέας Θέμα: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".  (Αναγνώστηκε 25586 φορές)

Avaris

  • ΑΜΡΑ - Φίλος(Δ)
  • ***
  • Μηνύματα: 1.254
  • Karma: 0
    • Προφίλ
"Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« στις: Απρίλιος 16, 2007, 12:20:29 »
Ένα απο τα βασικότερα θέσφατα του Εσωτερισμού είναι η "εξαφάνιση" του Εγωϊσμού.

Η Οδός δε, προς αυτή την "ανοδική επίτευξη" φέρεται να είναι η "Αυτοταπείνωση".

Είναι έτσι? 

Πως εντάσσονται άραγε στην "καθημερινότητα" αυτές οι "δράσεις"?

Και είναι αρκετό αυτό?

Ή μήπως χρειάζεται και η υπο-βοήθηση μέσω "κατάλληλων Διαλογισμών"? (και ποιοί θα μπορούσαν να είναι αυτοί?)

Εκτός αυτών, ποιές άλλες - ας τις ονομάσουμε - "αδελφές πλευρές" του "Εγωϊσμού" θα έπρεπε να "σμιλευτούν" και με τι άλλα "εργαλεία"?

Η θέση σας?
Avaris
Veritas Vos Velirabit

Therapis

  • Μηνύματα: 3
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« Απάντηση #1 στις: Απρίλιος 16, 2007, 13:21:01 »
Απ' ό,τι έχω μέχρι τώρα καταλάβει, ο εγωισμός πρέπει να αποδυναμωθεί & να παραμεριστεί εάν θέλουμε να αρχίσει να λειτουργεί ο Ανώτερος Εαυτός σε όλο και πιο συνειδητό επίπεδο. Ο εγωισμός έχει να κάνει κυρίως με τη ζωώδη μας πλευρά - τα χαμηλής ποιότητας συναισθήματα - αλλά μάς προσφέρει κι όλας συγκεκριμένα οφέλη, σε επίπεδο αυτοσυντήρησης και διατήρησής μας στη ζωή. Μπαίνονοτας σε μια διαδικασία πνευματικής ανάπτυξης όμως, σιγά σιγά παραμερίζεται, και σε πρώτο και κυρίαρχο πλάνο μπαίνουν ανιδιοτελή συναισθήματα, σκέψεις για το καλό της ανθρωπότητας και του πλανήτη. Όσο ανεβαίνουμε επίπεδα τόσο αντιλαμβανόμαστε την εσωτερική ενότητα όλων. Ο εγωισμός πρεσβεύει τη χωριστικότητα, δεν επιτρέπει την είσοδο σε ανώτερα πεδία, αλλά και δεν επιβιώνει σε αυτά. Είναι θέμα δικής μας θέλησης να έχουμε το νου μας συνεχώς στα κίνητρά μας και να ελέγχουμε το πόσο ατομιστικά ή οικουμενικά θωρούμε τα πράγματα. Προσωπικά ως πιο επικίνδυνη μορφή εγωισμού θεωρώ αυτήν την πνευματικής αλαζονείας, καταρχήν γιατί  καμουφλάρεται πολύ καλύτερα από τις πιο χονδροειδής μορφές του και διότι είναι πολύ εύκολο σε εκείνους που ακολουθούν έναν δρόμο εσωτερικής ανάπτυξης να νιώσουν ξεχωριστοί, εκλεκτοί, ότι γνωρίζουν περισσότερα και πιο μεγάλης αξίας από τους άλλους, ότι προοδεύουν πιο γρήγορα από τους αδελφούς τους, κλπ. Η αυτοταπείνωση δεν μου πάει. Έχω ήδη την τάση να μειώνω τον εαυτό μου - κατάσταση προβληματική για μένα, γιατί δεν αναγνωρίζω στον εαυτό του την αυθύπαρκτη αξία του - αλλά αυτό δεν με σώζει από το να θεωρώ ώρες-ώρες εαυτήν καλύτερη από τους άλλους. Την ταπεινότητα και την καλοσύνη προσπαθώ να καλλιεργώ και να θυμάμαι κατά καιρούς το γνωστό ρητό: "είσαι ένα μυρμήγκι πάνω σε έναν μικρό πλανήτη ενός ηλιακού συστήματος που μαζί με πόσα άλλα ηλιακά συστήματα με εκατομμύρια πλανήτες αποτελούν έναν γαλαξία που είναι ένας από τους δεκάδες? εκατοντάδες? χιλιάδες? γαλαξίες του σύμπαντος."

Rose

  • Administrator
  • *****
  • Μηνύματα: 6.593
  • Karma: 7
  • Στο όνομα της Μητέρας Φύσης!
    • Προφίλ
    • E-mail
Απ: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« Απάντηση #2 στις: Απρίλιος 16, 2007, 22:55:09 »
Αγαπητέ Fr. Avaris,

προσωπική μου άποψη είναι, ότι η αλήθεια βρίσκεται στην μέση...

Να δυναμώσουμε την Θέληση, την Ψυχική μας προσωπικότητα, την προσωπική μας έκφραση, (το θετικό μας ΕΓΩ), και να το θέσουμε στην υπηρεσία της Ανθρωπότητας (ταπεινότητα).

Με τις καλύτερες ευχές για Βαθειά Γαλήνη
« Τελευταία τροποποίηση: Απρίλιος 17, 2007, 10:03:43 από Rose_777 »
Ο Ροδόκηπος πρωτοπορεί Παγκόσμια έχοντας και πρόληψη και φυσική αντιμετώπιση του Κορονοιού. Ενημερώστε άπαντες να γκουγκλάρουν ΡΟΔΟΚΗΠΟΣ ΚΟΡΟΝΟΙΟΣ. https://www.rodokipos.com/ioseis-loimoxeis/koronoios/

Avaris

  • ΑΜΡΑ - Φίλος(Δ)
  • ***
  • Μηνύματα: 1.254
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« Απάντηση #3 στις: Απρίλιος 17, 2007, 10:43:24 »
Παράθεση
author=Therapis link=topic=76.msg446#msg446 date=1176718861]
Απ' ό,τι έχω μέχρι τώρα καταλάβει, ο εγωισμός πρέπει να αποδυναμωθεί & να παραμεριστεί εάν θέλουμε να αρχίσει να λειτουργεί ο Ανώτερος Εαυτός σε όλο και πιο συνειδητό επίπεδο.


Παντού και πάντα το ζητούμενο. Τόσο στον Εσωτερισμό όσο και στην "Εξωτερικά" ιδωμένη πολιτισμένη κοινωνική ζωή.

 Πως αποδυναμώνεται όμως, άραγε?

Πως παραμερίζεται?

Οπωσδήποτε, κανένα συναίσθημα (όπως λέγαμε και κάπου αλλού) δεν είναι "κουμπί να το πατήσεις" και να μεταμορφωθεί. Σίγουρα, μιλάμε για μια "μεθοδευμένη σειρά βημάτων". Μικρών βημάτων που συνδέονται μεταξύ τους με σειρά "προαπαιτούμενου - επόμενου" (θυμάστε τα μαθήματα στις Σχολές ?).

Ποιά είναι αυτά τα βήματα άραγε?

Μια πολύ καλή παράθεση κάνει η αγαπητή Rose_777 επί τούτου :

Παράθεση
Να δυναμώσουμε την Θέληση, την Ψυχική μας προσωπικότητα, την προσωπική μας έκφραση, (το θετικό μας ΕΓΩ), και να το θέσουμε στην υπηρεσία της Ανθρωπότητας (ταπεινότητα).



Παράθεση
Therapis:
 Ο εγωισμός έχει να κάνει κυρίως με τη ζωώδη μας πλευρά - τα χαμηλής ποιότητας συναισθήματα - αλλά μάς προσφέρει κι όλας συγκεκριμένα οφέλη, σε επίπεδο αυτοσυντήρησης και διατήρησής μας στη ζωή.

Όταν ας πούμε λόγω δουλειάς συναναστρέφεσαι καθημερινά με ανθρώπους που θεωρούν την ευγένεια αδυναμία και την ειρηνική υποχωρητικότητα ως δουλικότητα και κατωτερότητα, ε πως να το κάνουμε....σε αναγκάζει και σένα να φερθείς ολίγοντι ως "λαικατζής" (επιεικώς για να μην πω τίποτα χειρότερο) για να επιβληθείς των καταστάσεων ....εφόσον δεν καταλαβαίνουν άλλη γλώσσα.....


Παράθεση
Μπαίνονοτας σε μια διαδικασία πνευματικής ανάπτυξης όμως, σιγά σιγά παραμερίζεται, και σε πρώτο και κυρίαρχο πλάνο μπαίνουν ανιδιοτελή συναισθήματα, σκέψεις για το καλό της ανθρωπότητας και του πλανήτη. Όσο ανεβαίνουμε επίπεδα τόσο αντιλαμβανόμαστε την εσωτερική ενότητα όλων.

Κι εκεί αρχίζει το πρόβλημα! Γιατί οι γύρω σου ακόμη δεν έχουν "αντιληφθεί έτσι τα πράγματα" κι εξακολουθούν να φέρονται ως "αγενής και μανιασμένος ταύρος εν υαλοπωλείο"....Όταν σε κλέβει στο ζύγι ας πούμε ο τάδε, ή ο άλλος σου πουλάει σάπιο κρέας ή ο άλλος σου χαλάει περισσότερο αντί να σου επισκευάσει το αυτοκίνητο ή το κράτος θέλει να σου τα παίρνει στην ώρα τους, με υψηλότατο τόκο και πρόστιμο αλλά ποτέ δεν είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του, ε τότε εσύ πως θα διατηρηθείς "ανιδιοτελής" σε ένα περιβάλλον "κακόβουλης ιδιοτέλειας"?

Ναι, καλέ μου Ορφέα, δεν ξεχνάω.....Όλα Ντάρμα είναι...κι όποιος δεν το έχει αντιληφθεί αυτό....ακόμη δεν έχει αντιληφθεί τίποτα.....(αλλά αυτό θα το βάλω ως ξεχωριστό θέμα γιατί απο μόνο του είναι το άπαν καθώς φαίνεται....)

Παράθεση
Ο εγωισμός πρεσβεύει τη χωριστικότητα, δεν επιτρέπει την είσοδο σε ανώτερα πεδία, αλλά και δεν επιβιώνει σε αυτά.

Σαφώς...εγώ είμαι εδώ κι εσείς εκεί....τραβήξτε το ξίφος κι όποιος νικήσει....κάπως έτσι είναι....εγωϊσμός λοιπόν ίσον με επιβίωση?...χμ..., και τα λιοντάρια πολεμάνε για την περιοχή τους αλλά δεν έχουν εγωϊσμό....και οι Μοναχοί Σαολίν πολεμούσαν (και πολύ αποτελεσματικά μάλιστα) ενίοτε, αλλά δεν είχαν εγωϊσμό....και οι Σαμουράϊ πολεμούσαν αλλά απο εγωϊσμό μάλλον έσφιζαν.....το Μπουσίντο εκεί δεν τους ωφέλησε προφανώς.....

Μπερδεμένα τα πράγματα.....

Ξανά απο την αρχή.....όντως ο εγωϊσμός μοιάζει με "Άγκυρα" που σε κρατάει "καθηλωμένο" σε "πρωτόγονα υλιστικά πεδία"....αν δεν "απαλλαγείς απο την άγκυρα", πως θα "πετάξεις" σε "ανώτερα πεδία"?

Παράθεση
......αλλά και δεν επιβιώνει σε αυτά.

Μήπως, δηλαδή, μπορεί να πάει και ανάποδα? Δηλαδή, πρώτα να αρχίσουμε να μπαίνουμε σε "ανώτερες σφαίρες" και συνεπώς αφού δεν επιβιώνει "εκεί" ο εγωϊσμός, να αρχίσει να "ατονεί" μέχρις "εκλείψεως"....σχεδόν απο μόνος του?

Παράθεση
Είναι θέμα δικής μας θέλησης να έχουμε το νου μας συνεχώς στα κίνητρά μας και να ελέγχουμε το πόσο ατομιστικά ή οικουμενικά θωρούμε τα πράγματα.


Νομίζω ότι εδώ είναι ένα τεράστιο μέρος της "ουσίας" της "Μεθοδολογίας".....ο "διαρκής αυτοέλεγχος" εν είδη "διαρκούς αυτολογοκρισίας" με "φίλτρο" το "πόσο εγωϊστικό είναι το τάδε κίνητρο ή η τάδε σκέψη μας ή η τάδε αντίδρασή μας".....που σημαίνει, μάλλον να "καθυστερούμε τις αντιδράσεις μας και να δίνουμε χρόνο στα πράγματα να ωριμάσουν προτού εκδηλωθούν...."...


Παράθεση
Προσωπικά ως πιο επικίνδυνη μορφή εγωισμού θεωρώ αυτήν την πνευματικής αλαζονείας, καταρχήν γιατί  καμουφλάρεται πολύ καλύτερα από τις πιο χονδροειδής μορφές του και διότι είναι πολύ εύκολο σε εκείνους που ακολουθούν έναν δρόμο εσωτερικής ανάπτυξης να νιώσουν ξεχωριστοί, εκλεκτοί, ότι γνωρίζουν περισσότερα και πιο μεγάλης αξίας από τους άλλους, ότι προοδεύουν πιο γρήγορα από τους αδελφούς τους, κλπ.

Άλλο ένα κεντρικό σημείο της όλης "περί Εγωϊσμού υπόθεσης".....

Εαν λοιπόν, καταφέρουμε να ανεβαίνουμε "κλίμακες", δύο δρόμους έχουμε: ή έχουμε "νοιώσει ως Ντάρμα" τα πάντα γύρω μας μέχρι τα τρίσβαθα της ψυχής μας και διερχόμαστε εν μέσω των πραγμάτων με τελείως "άλλη οπτική" (που είναι φαντάζομαι η "τέλεια κατάσταση") .......

....ή , βιώνοντας τη δική μας Νύχτα και βγαίνοντας σταδιακά απο αυτή, ναι μεν καταφέρνουμε να πολεμάμε τον εγωϊσμό, αλλά επειδή δεν έχουμε ακόμη την ικανότητα της "ταύτισης με το Ντάρμα", ασυναίσθητα απομακρυνόμαστε απο τον περίγυρω....αρχίζουμε να δομούμε πλέον έτσι τις καταστάσεις των "σχέσεων" γύρω μας που "αποπνέουμε" πλέον μια "αύρα απόμακρου", "σνομπισμού", "αλαζονείας"....ή τουλάχιστον, κάπως έτσι φαίνεται στους γύρω μας....και ίσως και μέσα μας να νοιώθουμε κάπως έτσι σε κείνο το στάδιο που βρισκόμαστε....

....και αυτή είναι φαντάζομαι η "επόμενη μάχη στο Πεδίο πολέμου του Εγωϊσμού".....Η "Αλαζονεία"....



Παράθεση
Η αυτοταπείνωση δεν μου πάει. Έχω ήδη την τάση να μειώνω τον εαυτό μου - κατάσταση προβληματική για μένα, γιατί δεν αναγνωρίζω στον εαυτό του την αυθύπαρκτη αξία του - αλλά αυτό δεν με σώζει από το να θεωρώ ώρες-ώρες εαυτήν καλύτερη από τους άλλους. Την ταπεινότητα και την καλοσύνη προσπαθώ να καλλιεργώ και να θυμάμαι κατά καιρούς το γνωστό ρητό: "είσαι ένα μυρμήγκι πάνω σε έναν μικρό πλανήτη ενός ηλιακού συστήματος που μαζί με πόσα άλλα ηλιακά συστήματα με εκατομμύρια πλανήτες αποτελούν έναν γαλαξία που είναι ένας από τους δεκάδες? εκατοντάδες? χιλιάδες? γαλαξίες του σύμπαντος."


Η ταπεινότητα είναι μάλλον το ζητούμενο....μήπως όμως, την ώρα που ακόμη είμαστε στο στάδιο της Κυριαρχίας του Εγωϊσμού, οποιαδήποτε πράξη ταπεινότητας χρειαστεί να κάνουμε (έστω εσκεμμένα χάριν αυτοεκπαιδεύσεως), μας μοιάζει σαν "αυτοταπείνωση"?

Θυμάμαι στον Στρατό, τις πρώτες ημέρες οι νεοσύλλεκτοι κουβαλάνε ακόμη τις εγωϊστικές αντιδράσεις που είχαν κι εκτός Στρατού....του λες να πάει να καθαρίσει τουαλέττες και τα παίρνει στο κρανίο....μετά απο μερικές εβδομάδες και μήνες όμως, κάνει τα πάντα αγόγγυστα ως μέρος του έργου του .....χωρίς να νοιώθει "προσβεβλημένο το γόητρό" του....(εκτός απο τις celebrities που δεν καταδέχονται να φτάσουν σε αυτό το στάδιο....δεν πειράζει , αυτοί "χάνουν" το εκπληκτικό αυτό μάθημα)....

« Τελευταία τροποποίηση: Απρίλιος 17, 2007, 12:14:40 από Avaris »
Avaris
Veritas Vos Velirabit

Κανένας

  • Μηνύματα: 979
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« Απάντηση #4 στις: Απρίλιος 17, 2007, 11:26:24 »
Να δυναμώσουμε την Θέληση, την Ψυχική μας προσωπικότητα, την προσωπική μας έκφραση, (το θετικό μας ΕΓΩ), και να το θέσουμε στην υπηρεσία της Ανθρωπότητας (ταπεινότητα).
Συμφωνώ απόλυτα.  Επειδή είναι Λακωνική η απάντηση, ίσως να μην έγινε κατανοητή.  Θα συμπληρώσω λοιπόν:  Υπάρχουν στάδια εξέλιξης.  Πρώτα ενισχύουμε τη θέλησή μας, το Εγώ μας.  Αφού γίνουμε δυνατοί, τότε παραμερίζουμε τον εγωισμό μας και θέτουμε τη δύναμη του Εγώ μας στην υπηρεσία της Ανθρωπότητας.  Το κάθε ένα στην ώρα του.

Όταν σε κλέβει στο ζύγι ας πούμε ο τάδε, ή ο άλλος σου πουλάει σάπιο κρέας ή ο άλλος σου χαλάει περισσότερο αντί να σου επισκευάσει το αυτοκίνητο ή το κράτος θέλει να σου τα παίρνει στην ώρα τους, με υψηλότατο τόκο και πρόστιμο αλλά ποτέ δεν είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του, ε τότε εσύ πως θα διατηρηθείς "ανιδιοτελής" σε ένα περιβάλλον "κακόβουλης ιδιοτέλειας"?
Αυτό νομίζω ότι είναι διαφορετικό.  Άλλο η εγωιστική και άδικη αυτοπροβολή.   Εδώ έχουμε να κάνουμε με την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας.  Είναι καλό να υπερασπιζόμαστε το δίκαιο και ειδικά το δίκαιο του εαυτού μας.  Διαφορετικά αδικούμε τον εαυτό μας.  Σε χαμηλά εξελικτικά στάδια, αυτό θα μας φέρει αντιμέτωπους με το υποσυνείδητο μας, το οποίο νοιάζεται για τα δικά μας συμφέροντα.  Για τα ανώτερα εξελικτικά στάδια, δεν ξέρω κατά πόσο είναι σημαντικό να προστατεύουμε τα δίκαια συμφέροντά μας.

Πως αποδυναμώνεται όμως, άραγε?
Η ενδυνάμωση του Εγώ ολοκληρώνεται με την κατάκτηση της σφαίρας του Ήλιου (Καμπάλα).  Η διαδικασία αναλυτικά μπορεί να χρειάζεται ολόκληρο βιβλίο για να περιγραφεί.  Ίσως κάποιος πιο ικανός να μπορέσει να δώσει μία πολύ συνοπτική περίληψη. 

Πως παραμερίζεται?
Αυτό γίνεται μετά τον Ήλιο.  Και αυτό για μένα είναι τόσο μακριά που δεν έχω ιδέα.

πρώτα να αρχίσουμε να μπαίνουμε σε "ανώτερες σφαίρες" και συνεπώς αφού δεν επιβιώνει "εκεί" ο εγωϊσμός, να αρχίσει να "ατονεί" μέχρις "εκλείψεως"....σχεδόν απο μόνος του?
Γιατί όχι?  Όσο ανεβαίνουμε τα σκαλοπάτια της εξέλιξης, βελτιωνόμαστε εξ’ορισμού. 
Ό,τι δε με σκοτώνει, με κάνει πιο δυνατό. Friedrich Nietzsche

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« Απάντηση #5 στις: Απρίλιος 18, 2007, 10:54:01 »
Στους μύθους του Ηρακλή, στον άθλο του λέοντα της Νεμέας, ο ήρωας "ενδύεται" την λεοντή, (το λιοντάρι ουσιαστικά) και έτσι καθίσταται ικανός στην ανάληψη και επιτυχή επιτέλεση των άθλων του...

Το πρώτο μέλημα του Ήρωα είναι,
ΝΑ ΜΑΧΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΑ ΤΗΝ ΑΔΙΚΙΑ...
Ο Ροδόκηπος πρωτοπορεί Παγκόσμια έχοντας και πρόληψη και φυσική αντιμετώπιση του Κορονοιού, και μας φιμώνουν να μην ενημερωθεί ο κόσμος. Ενημερώστε άπαντες να γκουγκλάρουν ΡΟΔΟΚΗΠΟΣ ΚΟΡΟΝΟΙΟΣ. Εχουν ενημερωθεί παγκόσμια Πανεπιστήμια - Κυβερνήσεις https://www.rodokipos.com/ioseis-loimoxeis/koronoios/

Κανένας

  • Μηνύματα: 979
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« Απάντηση #6 στις: Απρίλιος 18, 2007, 13:17:58 »
Το πρώτο μέλημα του Ήρωα είναι,
ΝΑ ΜΑΧΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΑ ΤΗΝ ΑΔΙΚΙΑ...

Άρα λοιπόν πάει περίπατο το «αν ένας εχθρός σας χτυπήσει στο ένα μάγουλο, προσφέρετε και το άλλο».
Ό,τι δε με σκοτώνει, με κάνει πιο δυνατό. Friedrich Nietzsche

Eleni

  • Μηνύματα: 235
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« Απάντηση #7 στις: Απρίλιος 18, 2007, 13:23:12 »
Για μένα ο εγωισμός στάθηκε για πολλά χρόνια η καταδίκη μου αλλά και αυτός που με γλύτωσε απο πολλά δεινά. Υπάρχει ο καλώς εννούμενος εγωισμός που είναι μια αίσθηση αυτονομίας και αυτοπροστασίας και ο κακώς εννοούμενος που περικλείει μέσα του την αλαζονία και την ματαιοδοξία τα οποία δεσμέουν και το πνεύμα και την ύλη.
Εμείς έχουμε και το μαχαίρι και το πεπόνι ....και επιλέγουμε...

Παράθεση
Κι εκεί αρχίζει το πρόβλημα! Γιατί οι γύρω σου ακόμη δεν έχουν "αντιληφθεί έτσι τα πράγματα" κι εξακολουθούν να φέρονται ως "αγενής και μανιασμένος ταύρος εν υαλοπωλείο"....Όταν σε κλέβει στο ζύγι ας πούμε ο τάδε, ή ο άλλος σου πουλάει σάπιο κρέας ή ο άλλος σου χαλάει περισσότερο αντί να σου επισκευάσει το αυτοκίνητο ή το κράτος θέλει να σου τα παίρνει στην ώρα τους, με υψηλότατο τόκο και πρόστιμο αλλά ποτέ δεν είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του, ε τότε εσύ πως θα διατηρηθείς "ανιδιοτελής" σε ένα περιβάλλον "κακόβουλης ιδιοτέλειας"?

Αυτό είναι όντως ενοχλητικό και αποκαρδιωτικό επειδή μερικές φορές μας κάνει να νιώθουμε σαν ηλίθιοι αν ανεχτούμε παρόμοιες συμπεριφορές.
Ομως νομίζω οτι μπορούμε να συμπεριφερθούμε λογικά και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματας μας χωρίς ΄συναισθηματική  συμμετοχή.
Από την στιγμή που κατανοούμε δυνητικά μπορούμε και να εκλογικεύουμε και να συγχωρούμε πράγμα που όποτε είμαστε σε θέση να το κάνουμε, μας δίνει την δυνατότητα να μην ανταποδόσουμε το άσχημο συναίσθημα και την οργή η την βλακεία του άλλου, αλλά να πούμε η να κάνουμε οτι ειναι να κάνουμε εσωτερικά απαθείς, αφού αν δεν θέλουμε κανείς δεν μπορεί να μας επιβάλλει την κακία του.



Eleni

  • Μηνύματα: 235
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« Απάντηση #8 στις: Απρίλιος 18, 2007, 13:32:23 »
Παράθεση
Άρα λοιπόν πάει περίπατο το «αν ένας εχθρός σας χτυπήσει στο ένα μάγουλο, προσφέρετε και το άλλο».

Δεν πιστεύω οτι αυτό πρέπει να το πάρουμε κυριολεκτικά...ίσως εννοεί κάτι διαφορετικό απ' οτι φαίνεται.
Πάντως στην εποχή μας μια τέτοια δήλωση είναι κατα την γνώμη μου πολύ επικίνδυνη, αν γίνει πράξη απο την στιγμή που ακόμη θέλουμε πολύ χρόνο για να φτάσουμε στο ιδανικό επίπεδο οπου οι γραφές θα γίνονται πια πράξη αναντίρρητα και συνειδητά.
Οταν ο γιός μου πήγε στο νήπιο πρώτη φόρα του είχα πεί να μην χτυπάει τα άλλα παιδάκια , να τα αγαπάει κλπ.....
Αλλά οταν άρχισε να έρχεται μαύρος και ξεμαλλιασμένος στο σπίτι....του είπα << εσύ παιδί μου χέρια δεν είχες >> ? Πως να στείλεις ένα παιδί στην ζούγκλα με μόνο όπλο τις ιδέες και την πίστη?
Πέντε χρόνια μετά, προσπαθώ να του διαχωρίσω τις έννοιες αμύνομαι ..καταστρέφω...και οτι άλλο μαθαίνω ..

Avaris

  • ΑΜΡΑ - Φίλος(Δ)
  • ***
  • Μηνύματα: 1.254
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« Απάντηση #9 στις: Απρίλιος 20, 2007, 19:56:47 »
Ο Μαθητής ως Επίδοξος Σοφός έψαχνε για απαντήσεις.

Παντού του έλεγαν όμως "ψάξε μέσα σου".

Αυτός κοίταγε μέσα του και δεν έβλεπε τίποτα. Καμιά απάντηση δεν ερχόταν στην επιφάνεια.

Ξαναέθετε φιλοσοφικά ερωτήματα στους Δασκάλους και έπαιρνε πάντα την ίδια απάντηση:

"ψάξε μέσα σου. Εκεί υπάρχουν όλες οι απαντήσεις".

Πήγαινε να σκάσει. Η απογοήτευση τον έπνιγε.

Μέχρι που εντέλλει μια μέρα, ένας από τους Δασκάλους άρχισε να τον προσβάλλει.

"Τι ερωτήματα είναι αυτά που θέτεις"?

"Τι νόημα έχουν"?

"Τι απόψεις είναι αυτές που εκφράζεις"?

"Ποιός νομίζεις ότι είσαι"?

"Τι σύγχιση είναι αυτή που έχεις μέσα σου"?

Ο Μαθητής θύμωσε πολύ εκείνη τη μέρα. Οργίστηκε με το Δάσκαλο, με τον εαυτό του, με το Σύμπαν, με τα πάντα. Δεν κατάλαβε πως η "Επιτιμητική στάση" του Δασκάλου ήταν "εσκεμμένη" για να τον φέρει στο χείλος της "απόγνωσης".

Και μετά κατέρρευσε.Ένοιωσε άχρηστος.

Πήγε βρήκε τον Δάσκαλο και του υπέβαλλε τα σέβη του.

"Εχεις δίκαιο Δάσκαλε. Ναι, είμαι σε σύγχιση. Με τρελλαίνει όμως η άγνοιά μου. Καλύτερα να μην την είχα συνειδητοποιήσει. Θα ένοιωθα πολύ καλύτερα".

"Μπήκες στην Μαύρη Νύχτα λοιπόν. Είσαι πολύ κοντά στις απαντήσεις, νεαρέ. Κοντύτερα απ' ότι νομίζεις. Συνέχισε".

Ο νεαρός Μαθητής πήρε κουράγιο από αυτά τα λόγια.

Ξαφνικά, βρήκε την αυτοπεποίθησή του. Πίστεψε στον εαυτό του. Πλέον δεν φοβόταν τα ερωτήματα. Οι απαντήσεις έρχονταν αβίαστα από μέσα του.

Πατούσε πλέον επάνω στην σανίδα του Εγωισμού και της Αλαζονείας.

Μόλις είχε αρχίσει η επόμενη Μάχη του...
Avaris
Veritas Vos Velirabit

Trithemius

  • L.V.X.
  • Μηνύματα: 1.225
  • Karma: 0
  • Enflame thyself in prayer... Invoke often...
    • Προφίλ
Απ: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« Απάντηση #10 στις: Απρίλιος 22, 2007, 22:27:46 »
Πολύ "δυνατός" ο διάλογος που παρέθεσες Fr. Avaris :)

Φίλοι μου, η γνώμη μου περί εγωϊσμού και αυτοταπείνωσης, δεν ξεφεύγει από αυτό που εξέφρασε πιο πάνω η Sr. Rose_777, δηλαδή πως  (και εδώ) πρέπει να ισχύσει η χρυσή τομή.

Άνθρωπος που δεν σέβεται τον εαυτό του, που δεν νοιώθει την αξία της προσωπικότητάς του είναι το ίδιο καταδικασμένος με εκείνον που νομίζει πως είναι το κέντρο του κόσμου και η προσοχή όλων.

Το αναγκαίο είναι, όπως ήδη έχει αναφερθεί, να αναγνωρίσουμε την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε, να αποκτήσουμε έλεγχο της συνείδησής μας, να έχουμε το γνώθι σεαυτόν και να βρούμε τη χρυσή τομή μεταξύ αυτοταπείνωσης και υπέρμετρου εγωϊσμού. Οι ακρότητες ποτέ δεν βγήκαν σε καλό ;)
...spes mea in mentem est...

Avaris

  • ΑΜΡΑ - Φίλος(Δ)
  • ***
  • Μηνύματα: 1.254
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« Απάντηση #11 στις: Απρίλιος 23, 2007, 11:51:07 »
Εαν συμφωνήσουμε πως η Αλαζονεία είναι συνώνυμο της Έπαρσης, τότε σύμφωνα με το ΤΑΟ ο Εγωϊσμός και η Αλαζονεία καταπολεμώνται με το να αποφεύγεται ο Ανταγωνισμός:

".....όποιος ακολουθεί το ΤΑΟ,
                                       δεν χαρακτηρίζεται απο το πνεύμα του Ανταγωνισμού.....
Με άλλα λόγια....
                       Δεν έχει Έπαρση......"

Ταο Τε Τσινγκ


Φαντάζομαι και θέλω να πιστεύω πως, εαν αποφύγεις να "Ανταγωνιστείς", στο τέλος "υποβιβάζεται" η "Έπαρση/Αλαζονεία" σου, σταδιακά παύει να σε "ενοχλεί" αυτός ο "Εσωτερικός (εγωϊστικός) Αυτοϋποβιβασμός"  και εντέλλει "Μεταλάσσεται" η ίδια η "Εσωτερική σου Θεώρηση/θέαση" των πραγμάτων σε "κάτι καλύτερο".
« Τελευταία τροποποίηση: Απρίλιος 23, 2007, 11:53:10 από Avaris »
Avaris
Veritas Vos Velirabit

El Morya

  • Homo Astohastous
  • Μηνύματα: 96
  • Karma: 0
    • Προφίλ
    • E-mail
Απ: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« Απάντηση #12 στις: Απρίλιος 26, 2007, 15:53:25 »
Repet Mode On

To εγώ είναι όσα προσποιείται οτί δεν είναι.


Ο μόνος λοιπόν, πραγματικός εγωιστής, είναι αυτός που άκομψα ονομάζουμε Ανώτερο Εγώ.

Avaris

  • ΑΜΡΑ - Φίλος(Δ)
  • ***
  • Μηνύματα: 1.254
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« Απάντηση #13 στις: Απρίλιος 26, 2007, 16:18:26 »


Repet Mode On

To εγώ είναι όσα προσποιείται οτί δεν είναι.


Ο μόνος λοιπόν, πραγματικός εγωιστής, είναι αυτός που άκομψα ονομάζουμε Ανώτερο Εγώ.

Λοιπόν,

εαν αναγραμματίσουμε λίγο το Repet Mode On βγαίνει το Erpet Mode On

που σε ελεύθερη μετάφραση θα μπορούσε να σημαίνει : Ενεργοποιείστε Διαδικασία Ερπετικού Συμπλέγματος....δηλαδή τα κατώτερα στοιχεία του ανθρώπου....χαχαχα.... ;D

αστειεύομαι φίλε μου El Morya....

Καλώς ήλθες φίλε,

η συμμετοχή σου εδώ ήδη ανεβάζει τον "πήχη".....(έτσι για να σου χαϊδέψω λίγο τον δικό σου εγωϊσμό και ματαιοδοξία)....

Ομολογώ ότι με μπέρδεψες λίγο.....να υποθέσω πως δεν πιστεύεις στην ύπαρξη ενός Ανώτερου μη εγωϊστικού Εγώ?
Avaris
Veritas Vos Velirabit

El Morya

  • Homo Astohastous
  • Μηνύματα: 96
  • Karma: 0
    • Προφίλ
    • E-mail
Απ: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« Απάντηση #14 στις: Απρίλιος 26, 2007, 16:43:28 »
Γεια σου φίλε μου και ευχαριστώ για τα υπερβολικά σου λόγια.

Παράθεση
να υποθέσω πως δεν πιστεύεις στην ύπαρξη ενός Ανώτερου μη εγωϊστικού Εγώ?

Σωστά υποθέτεις. Αλλά δεν έχει σημασία τι πιστεύουμε, αλλά το τι συμβαίνει πραγματικά.[/font]