Αποστολέας Θέμα: "Κίνδυνοι της Ατραπού"  (Αναγνώστηκε 6264 φορές)

Avaris

  • ΑΜΡΑ - Φίλος(Δ)
  • ***
  • Μηνύματα: 1.254
  • Karma: 0
    • Προφίλ
"Κίνδυνοι της Ατραπού"
« στις: Απρίλιος 19, 2007, 16:20:25 »
(Φανταστική Ιστορία

Τι λέτε να την σχολιάσουμε?)



*************************************


Ο 20χρονος Χ είχε έντονες μεταφυσικές ανησυχίες. Και αναρωτιόταν τι θα μπορούσε να κάνει για να τους δώσει διέξοδο.

Χρειαζόταν κάποιον γνώστη να ρωτήσει αλλά δεν είχε κανέναν. Έπρεπε λοιπόν να τον βρει. Αλλά από πού να ξεκινήσει? Αυτό δεν το ήξερε. Είχε ακούσει επίσης πως υπήρχαν κίνδυνοι σε αυτή την Αναζήτηση. Αλλά αυτό πως θα το «διέκρινε» δεν είχε ιδέα.

Άρχισε να πηγαίνει λοιπόν στην τύχη, σε σεμινάρια, σε Σχολές, Ομάδες διάφορες και πάνω απ’ όλα διάβαζε πολύ. Αναζητούσε γενικώς χωρίς να ξέρει τι. Άρπαζε ως φυσικό κι επόμενο λοιπόν, σκόρπιες γνώσεις από δω κι από κει.

Στις ομιλίες άκουγε άλλα εδώ κι άλλα εκεί. Τίποτα δεν συνδέονταν με τα υπόλοιπα. Μια απόλυτη θολούρα επικρατούσε στο κεφάλι του.

Βουδιστικές θεωρίες, Ιαπωνικές, Σαμανικές, Μεσανατολικές, Βορειοευρωπαϊκές, Αιγυπτιακές είχαν γίνει μια σούπα στο κεφάλι του που δεν έβγαζε άκρη.

Αναζητούσε τον δρόμο μέσα απ’ όλα αυτά αλλά δεν ήξερε που να στραφεί. Δοκίμαζε τον Διαλογισμό αλλά δεν ένοιωθε να βγάζει πουθενά. Είχε την αίσθηση ότι κάτι δεν έκανε σωστά, αλλά δεν ήξερε που να ρωτήσει.

Διάβασε λοιπόν κάποτε σ’ ένα βιβλίο για τα συμπτώματα της Μεσκαλίνης.

Ινδιάνοι, πεγιότ, διεύρυνση της Συνείδησης , όλα έπαιρναν «ονειρικές διαστάσεις» στη φαντασία του.
Διάβασε για τα «ταξιδέματα» που έκαναν οι Σαμάνοι σε άλλα Πεδία, για τις οντότητες που συναντούσαν,για τις ιδιαίτερες δυνάμεις που αποκτούσαν, για την θεραπευτική ικανότητα που ανέπτυσσαν και γενικά για την Εσωτερική Γνώση που αποκτούσαν.
Και το κλειδί που άνοιγε την Πύλη για τον «θαυμαστό αυτό Κόσμο των Θαυμάτων» ήταν η Μεσκαλίνη. Είχε αρχίσει να «γοητεύεται» επικίνδυνα.
Από την άλλη όμως διάβαζε πως την δεκαετία του ’60 χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον τέτοιες ουσίες παρόμοιας δράσης με τη Μεσκαλίνη. «Για να τα χρησιμοποίησαν τόσα εκατομμύρια δυτικοί , σημαίνει πως δεν υπάρχει κίνδυνος» , σκεφτόταν απλοϊκά. Βιαζόταν να καταλήξει σε «θετικό συμπέρασμα» και ωραιοποιούσε τα πάντα. Από ελλιπή στοιχεία έβγαζε μεγάλα και κρίσιμα συμπεράσματα.

Μετά, σε κάποιο άλλο βιβλίο διάβασε ότι το «αδρενόχρωμα» είναι ένα προιόν της αποσύνθεσης της αδρεναλίνης, το οποίο προκαλεί «Συμπτώματα Μέθης» παρόμοια με αυτά της Μεσκαλίνης.
« Και η αδρεναλίνη – σκέφτηκε – παράγεται από τον ίδιο μας τον οργανισμό».
Πείστηκε έτσι ότι ο οργανισμός μπορεί να παρασκευάσει μια «ουσία» που ακόμη και σε ελάχιστες δόσεις προκαλεί «βαθιές αλλαγές στη συνείδηση».
Το συμπέρασμα βγήκε αβίαστα από τον 20χρονο ένθερμο ζηλωτή φέρελπι.

«Άρα, οι «φτασμένοι μύστες» - σκέφτηκε υπεραπλουστευμένα– όταν πέφτουν σε διαλογισμό , αυτό συμβαίνει μέσα τους και επιτυγχάνουν την έκσταση και τη «Γνώση». Ο οργανισμός τους παράγει το «αδρενόχρωμα» που τους διευρύνει τη συνείδηση και τους βυθίζει σε έκσταση» , σκέφτηκε ενθουσιασμένος για το ανέλπιστο «εύρημά» του. «Αυτό είναι λοιπόν το κλειδί της Πύλης», κατέληξε όλο υπερδιέγερση.

Διάβασε επίσης, κάποιες επισημάνσεις του ίδιου βιβλίου που έλεγαν πως «οι αλλαγές αυτές μοιάζουν μ’ εκείνες που συνοδεύουν τη σχιζοφρένεια». Δεν έδωσε όμως καμία σημασία. Ήταν πλήρως απορροφημένος από την «θετική» πλευρά του θέματος. Το επίπεδο «Διάκρισης» που κατείχε τη δεδομένη στιγμή, «μέχρι εκεί έφτανε». Του επέτρεπε να «βλέπει» μόνον ότι τον «ενθουσίαζε» και ν’ αφήνει στην άκρη τις όποιες «αρνητικές παραμέτρους».

Άρχισαν να του μπαίνουν ιδέες. Δεν μπορούσε άλλο να περιμένει. Του έμοιαζε σαν Περιπετειώδες Ταξίδι που τον «τραβούσε στην Δίνη του». Λες και ζωντάνευαν μέσα του μαγικές θύμισες , όπως ο Πήτερ Παν, η Αλίκη με τον Κόσμο των Θαυμάτων, ο Τζακ κι η Φασολιά, ο Υφαντόκοσμος, η Μέση Γη, η Βαλχάλα. Βιαζόταν να μπει σε αυτούς τους κόσμους. Γιατί λοιπόν να μην χρησιμοποιήσει αυτό το «Κλειδί» που του δίνονταν?

Κίνδυνοι ? Από πού κι ως που?

Άλλωστε, τόσοι και τόσοι λένε πως «Δεν χρειάζεται Δάσκαλος για να κάνεις το Ταξίδι. Δεν λένε πουθενά για κινδύνους. Τα περί κινδύνων μάλλον τα βγάζουν αυτοί που θέλουν να βάλουν εμπόδια στον κόσμο να ανακαλύψει τη Γνώση», σκέφτηκε.

«Ο καθένας πρέπει να βρει το Δικό του Δρόμο», έτσι δε λένε? Ότι μην αναζητάτε τον Δρόμο σας σε Σχολές, Αδελφότητες και Μεθόδους. Παρά δημιουργείστε τη δική σας Μέθοδο. Η Γνώση είναι μέσα σας και μόνοι σας θα την ανακαλύψετε».

Αυτά του είχαν μπει στο μυαλό και είχε πέσει με τα μούτρα να πειραματίζεται αδιάκριτα με ότι έπεφτε στα χέρια του.

Μια Βουδιστική μέθοδος - άποψη από δω, μια Σαμανιστική – ινδιάνικη από κει, λίγη Καμπάλα από την άλλη, άντε και λίγο Υπνωτισμό, λίγο Πνευματισμό, και λίγες επιπόλαιες Τελετές που κάποιες ομάδες ισχυρίζονταν ότι κατέχουν πώς να τις κάνουν, νάσου ο αχταρμάς. Όλα αυτά διανθισμένα και με απόπειρες αυτοσυγκέντρωσης και κένωσης του νου, όπως έλεγαν και πάλι κάποια βιβλία, κυλάει ο καιρός του νεαρού Χ με ένα τεράστιο μπέρδεμα στο κεφάλι του.

Η απέλπιδα προσπάθειά του τον «ρούφηξε» κυριολεκτικά. Έκοψε από παρέες, σπουδές, οικογένεια. Νυχθημερόν ασχολείται με το ίδιο πράγμα. Του έγινε μονομανία.

Πρώτα ήρθε η Υπερένταση, ακολούθησαν οι Νευρώσεις, η Μελαγχολία και τέλος η Κατάθλιψη.

Έχει απορίες για τα πάντα, γι’ αυτά που διαβάζει, αυτά που συμπεραίνει και που τον οδηγούν σε χίλιες δυο διαφορετικές κατευθύνσεις, για πειράματα και αποτελέσματα που δεν ξέρει να ερμηνεύσει, για χίλια δυο πράγματα που του προκύπτουν και δεν ξέρει ποιο είναι δημιουργικό και ποιο καταστροφικό. Μα δεν υπάρχει κάποιος να ρωτήσει. Νοιώθει συνεχώς την ανάγκη κάποιου έμπειρου Συνταξιδιώτη, καθοδηγητή αλλά βουίζει στο κεφάλι του η προσταγή : «Δεν χρειάζονται οι Δάσκαλοι και οι Αδελφότητες. Πετάξτε τους στα σκουπίδια, εκεί που ανήκουν. Μόνοι σας ψάξτε για τον Δρόμο σας προς τη Γνώση».

«Άρα, μόνος μου πρέπει ν’ αποφασίσω», σκέφτηκε, και κατέληξε με μια αναλαμπή αισιοδοξίας πως όλα αυτά τα «δυσάρεστα» που περνάει και νοιώθει είναι μάλλον φυσιολογικά.

«ΟΚ», σκέφτηκε, «κατ’ αρχήν, για να ηρεμήσω και να κινηθώ ψύχραιμα χρειάζομαι ηρεμιστικά».

Τα ηρεμιστικά σε συνδυασμό με τις προσπάθειες Διαλογισμού άρχισαν να προκαλούνε διάφορες άλλες δυσάρεστες καταστάσεις.

Ο Διαλογισμός άλλωστε, μόνον κατ’ ευφημισμόν θα μπορούσε να ονομαστεί έτσι. Προσπαθούσε να εφαρμόσει ότι είχε «αρπάξει» δεξιά κι αριστερά, αγνοώντας τους πιθανούς κινδύνους. Ποιόν να ρωτήσει για «τεχνικές διευκρινήσεις»?

Μα…κανέναν….η Εντολή είναι σαφής…. «Δεν χρειάζονται οι Δάσκαλοι»…. Και συνεχίζει να κάνει την μία επικίνδυνη γκάφα μετά την άλλη….παγιδεύεται στον Αστρικό Διαλογισμό….έτσι πιστεύει τουλάχιστον….χωρίς να ξέρει καλά καλά τι είναι αυτό…..ή πώς να ξεφύγει …..

Η ψυχολογία του πλέον είχε γίνει πολύ εύθραυστη….όλο νεύρα και υπερένταση συνοδευόμενα από περιόδους κατατονίας και μελαγχολίας…..

«Αυτή είναι λοιπόν η Γνώση», σκέφτεται οργισμένος. «Αυτό είναι η Αναζήτηση του Δισκοπότηρου»?....Και επιτέλους χρειάζομαι βοήθεια…αλλά που να την ζητήσω…», σκέφτονταν και ο Νους του σιγά σιγά έπαιρνε επικίνδυνες διαδρομές υπό το κράτος του Φόβου, της Κώπωσης και της Οργής….

Σε μια στιγμή οργής αποφάσισε να πάρει «δραστικά μέτρα»….Άρχισε να διαβάζει γύρω από τα «χημικά»…ανακάλυψε λοιπόν πως κάποια «χάπια» - διάδοχοι του LSD – προσομοιάζουν στην δράση και συμπτωματολογία με τη Μεσκαλίνη….Μα υπάρχουν τόσα και τόσα που κυκλοφορούν στην αγορά….Ποιό θα εξυπηρετούσε το σκοπό του άραγε?

Και τελικά αποφασίζει να δοκιμάσει τα πάντα….Από χάπια μέχρι «Ντάτουρα» και από Χασίς μέχρι Πεγιότ φερμένο μέσω Internet…..

«Ετσι, θα διαλογίζομαι βαθιά και σωστά επιτέλους….Θα πέφτω σε έκσταση», σκεφτόταν ήδη διεγερμένος από την απόφασή του κι ένοιωθε την έξαψη να φουντώνει μέσα του….

Μέσα στην πρώτη εβδομάδα είχε ήδη δοκιμάσει να διαλογιστεί με χασίς και με ένα από τα χάπια που ανακάλυψε….

Σε έναν μήνα είχε προσθέσει άλλα πέντε χάπια και συνέχιζε και το χασίς…..

Τον επόμενο μήνα πειραματίστηκε με ντάτουρα και πεγιότ….κόντεψε να πεθάνει….το σόκ, οι εμετοί, οι παραισθήσεις ήταν λες και άναψαν μέσα του όλους τους διακόπτες του τρόμου….

Επιβίωσε αλλά δεν ήταν ποτέ ξανά ο ίδιος…

Συνέχισε σαν «Αυτόματο» πλέον τα «χημικά του πειράματα» , χωρίς να ξέρει πια αν το έκανε από «κεκτημένη ταχύτητα», από «εθισμό» ή από «συνειδητή επιλογή» - ήταν όλα τόσο μπερδεμένα πλέον μέσα του…..

…..Και κάθε φορά χανόταν σε άγνωστους κόσμους μα τίποτα δεν του χάριζε την Διαλογιστική ευδαιμονια που κάποιοι υπόσχονταν….

….Η ήδη κακή ψυχολογία του όλο και χειροτέρευε…Η συνείδησή του όλο και αλλοιωνόταν…Γινόταν όλο και πιο ελαστική….να δοκιμάσω και τούτο, να δοκιμάσω και τ’ άλλο….

Αναρωτιόταν πλέον μήπως χρειαζόταν κάτι βαρύτερο….Ήταν πλέον ένα ψυχικό ράκος….ο εγκέφαλός του είχε διαλυθεί από τα τοξικά….

….Μια μέρα τον βρήκανε να βολοδέρνει χωρίς προορισμό στους δρόμους…..Τον μαζέψανε….δεν μπορούσε να επικοινωνήσει με το περιβάλλον….Φαινόταν «σαλεμένος»….Σαν νάταν χαμένος κάπου σ’ έναν δικό του κόσμο….

….Τον έκλεισαν σε Ψυχιατρείο….όπου ακολούθησε βαριά αγωγή ψυχοφαρμάκων….

….Μα κανείς δεν ήξερε τι «πάθηση» έχει ή τι γίνεται στο μυαλό του….

….Άλλωστε, ήταν πολύ αργά…κανείς δεν μπορούσε να δει από πού ξεκίνησαν όλα…..ούτε πως έφτασε εδώ…

……ή «κάπου αλλού» που κανείς δεν «έβλεπε»…
_________________
« Τελευταία τροποποίηση: Απρίλιος 19, 2007, 16:53:49 από Avaris »
Avaris
Veritas Vos Velirabit

Avaris

  • ΑΜΡΑ - Φίλος(Δ)
  • ***
  • Μηνύματα: 1.254
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: "Κίνδυνοι της Ατραπού"
« Απάντηση #1 στις: Απρίλιος 20, 2007, 13:01:54 »
Εξαιρετικό το παρακάτω απόσπασμα του S.J. που παρέθεσε η Rose_777 στο περί "Διαλογισμού" topic.

Και ενδεικτικότατο μερικών ακόμη χαρακτηριστικών κινδύνων της Ατραπού. Γι' αυτό και το παραθέτω και εδώ:


Παράθεση

Rose_777 said:

"Λέγοντας τα παραπάνω όμως, μην ξεχνάτε ποτέ ότι ζείτε σε έναν υλικό κόσμο και δεν πρέπει να αμελείτε τις υλικές σας ευθύνες. Το να εστιάζεστε υπερβολικά στον διαλογισμό εις βάρος άλλων επειγουσών φυσικών αναγκών, φέρει συνέπειες, όπως μπορεί να γίνετε πιο εσωστρεφείς, λιγότερο ικανοί να αντιμετωπίζετε τους άλλους, λιγότερο ικανοί να χειρίζεστε ακόμη και απλές υλικές υποθέσεις. Και σε ακραίες περιπτώσεις η κατάχρηση στον διαλογισμό είναι όπως η κατάχρηση στα ναρκωτικά, υπάρχει ακόμη και κίνδυνος κατάθλιψης που μπορεί να αποφευχθεί παντελώς.  Η υπομονή, η επιμονή και η εγκράτεια είναι σημαντικές ιδιότητες που απαιτούνται για οποιαδήποτε μυστικιστική πρακτική, γι’ αυτό βρείτε μια ισορροπία μεταξύ των υλικών και των πνευματικών σας αναγκών και τοποθετείστε τον διαλογισμό σας κάπου ενδιάμεσα. "

Η αλήθεια πάντα βρίσκεται στην μέση... και αυτήν την Αρμονία επιζητούμε να πετυχαίνουμε στην ζωή μας...

Αυτό που εγώ θάθελα να προσθέσω - για να μην παρερμηνεύονται κάποια πράγματα σε σχέση με το Θέμα "Κίνδυνοι της Ατραπού", είναι το εξής:

Η Ατραπός δεν έχει ούτε μόνον γαϊδουράγκαθα, ούτε μόνον ροδοπέταλα. Έχει κι απ' τα δύο. Όσο κάποιος βαδίζει μόνος του - σαν τον Ήρωα της παραπάνω ιστορίας -  αναπόφευκτο είναι να κάνει γκάφες, λάθη, να πονέσει, ενίοτε να ματώσει, να υποφέρει και καμιά φορά να το πληρώσει πολύ ακριβά ένα "λάθος τόλμημα".

Ο "Έμπειρος Οδηγός" χρειάζεται. Είναι απαραίτητος. Όπως και η "ευπείθεια" και η "εμπιστοσύνη" του Μαθητή προς αυτόν.

Όταν λοιπόν, ο Οδηγός του λέει - όπως στο παραπάνω απόσπασμα του Μεγάλου Διδασκάλου - πως πρέπει να τηρεί Αρμονία και ισορροπία στις "Δράσεις" του (Πνευματικές - Υλικές) και αυτός απο υπερβάλλοντα ζήλο ενεργεί διαρκώς και μόνο στο πνευματικό, ε, το μονόπλευρο γύρισμα της ζυγαριάς θα έχει δυσάρεστες συνέπειες.
Avaris
Veritas Vos Velirabit

Trithemius

  • L.V.X.
  • Μηνύματα: 1.225
  • Karma: 0
  • Enflame thyself in prayer... Invoke often...
    • Προφίλ
Απ: "Κίνδυνοι της Ατραπού"
« Απάντηση #2 στις: Απρίλιος 23, 2007, 00:45:46 »
Πραγματικά συγκλονιστική η εξιστόριση που παρέθεσες Fr. Avaris! Αναφέρεις με πολύ έντονα αλλά αληθινά χαρακτηριστικά τις συνέπειες της μονόπλευρης ενασχόλησης με τον εσωτερισμό. Πάντως είναι αξιοσημείωτο πως η μονόπλευρη ενασχόληση με τον εσωτερισμό έχει πιο σοβαρές συνέπειες από την πλήρη αποχή από αυτόν :)

Αυτά που γράφεις μου θυμίζουν τις απόψεις ενός φίλου, του Παύλου (γράφει σε άλλα "χωράφια"), ο οποίος είναι της άποψης πως τα πάντα πρέπει να τα ανακαλύψουμε μόνοι μας.

Αν κάτι πρέπει να ελέγξουμε είναι ο εκρηκτικός συνδυασμός της αλλαζονείας με την αδηφάγο ανάγκη για συμμετοχή στον εσωτερισμό. Αυτά, με φυτίλι την ανυπομονησία, αποτελούν τη μαγική συνταγή για μια σίγουρη (αλλά και πρόωρη) συνάντηση με τον δημιουργό μας :o
...spes mea in mentem est...

Avaris

  • ΑΜΡΑ - Φίλος(Δ)
  • ***
  • Μηνύματα: 1.254
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: "Κίνδυνοι της Ατραπού"
« Απάντηση #3 στις: Απρίλιος 24, 2007, 20:02:43 »
Πραγματικά συγκλονιστική η εξιστόριση που παρέθεσες Fr. Avaris! Αναφέρεις με πολύ έντονα αλλά αληθινά χαρακτηριστικά τις συνέπειες της μονόπλευρης ενασχόλησης με τον εσωτερισμό. Πάντως είναι αξιοσημείωτο πως η μονόπλευρη ενασχόληση με τον εσωτερισμό έχει πιο σοβαρές συνέπειες από την πλήρη αποχή από αυτόν :)

Αυτά που γράφεις μου θυμίζουν τις απόψεις ενός φίλου, του Παύλου (γράφει σε άλλα "χωράφια"), ο οποίος είναι της άποψης πως τα πάντα πρέπει να τα ανακαλύψουμε μόνοι μας.

Αν κάτι πρέπει να ελέγξουμε είναι ο εκρηκτικός συνδυασμός της αλλαζονείας με την αδηφάγο ανάγκη για συμμετοχή στον εσωτερισμό. Αυτά, με φυτίλι την ανυπομονησία, αποτελούν τη μαγική συνταγή για μια σίγουρη (αλλά και πρόωρη) συνάντηση με τον δημιουργό μας :o

Δεν έχεις  κι άδικο Fr. Anon.

"Εκρηκτικός συνδυασμός". Όπως τόπες.

Avaris
Veritas Vos Velirabit

Avaris

  • ΑΜΡΑ - Φίλος(Δ)
  • ***
  • Μηνύματα: 1.254
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: "Κίνδυνοι της Ατραπού"
« Απάντηση #4 στις: Απρίλιος 24, 2007, 20:24:15 »
Περί "Κινδύνων" συνέχεια.

Απόσπασμα απο το "Ψυχική Αυτοάμυνα" της Dion Fortune (σ.33):

"...Οι κινητήριες δυνάμεις του σύμπαντος, το πλαίσιο στο οποίο στηρίζονται όλα τα μέρη του, ανήκουν σε μια διαφορετική φάση εκδήλωσης απο το υλικό μας πεδίο. Έχουν διαστάσεις άλλες απο τις τρεις που ξέρουμε και τις συλλαμβάνουν άλλες μορφές συνείδησης απο εκείνες στις οποίες είμαστε συνηθισμένοι.

Ζούμε ανάμεσα σε αόρατες δυνάμεις και το μόνο που  αντιλαμβανόμαστε είναι τ' αποτελέσματά τους.........

.....Στην ψυχική αυτή πλευρά της φύσης, αθέατη στις αισθήσεις μας και άπιαστη απο τα όργανα ακριβείας μας μπορεί να συμβούν πολλά τα οποία έχουν κάποιον αντίκτυπο στον υλικό μας κόσμο.....

....Υπάρχουν τέλος περιπτώσεις που οι αόρατες δυνάμεις μας πλημμυρίζουν και κατακλύζουν τη ζωή μας, όπως συμβαίνει στη στεριά όταν σπάσουν τα θαλάσσια προστατευτικά φράγματα...

Αυτό δε συμβαίνει κάτω απο γενικά φυσιολογικές συνθήκες. Μας προστατεύει η ίδια μας η ανικανότητα ν' αντιληφθούμε αυτές τις αόρατες δυνάμεις..... (θυμάστε την εκπληκτική φράση "Η φύση ευτυχώς προνοεί για τους ηλίθιους" του αγαπητού Fr. Ορφέα?)

Υπάρχουν όμως τέσσερις περιπτώσεις που το "Πέπλο" μπορεί να "σκιστεί" και να συναντήσουμε το "Αόρατο"!

1) Μπορεί να βρεθούμε σε μια περιοχή όπου οι δυνάμεις αυτές είναι "συγκεντρωμένες",

2) Μπορεί να συναντήσουμε ανθρώπους που χρησιμοποιούν αυτές τις δυνάμεις,

3) Μπορεί εμείς οι ίδιοι να προσπαθήσουμε να συναντήσουμε το Αόρατο, σπρωγμένοι απο το ενδιαφέρον μας γι' αυτό και να ξεπεράσουμε τις δυνάμεις μας πριν καταλάβουμε που βρισκόμαστε, και

4) Μπορεί να πέσουμε θύματα ορισμένων παθολογικών καταστάσεων  που γίνονται αιτία να "σκιστεί το Πέπλο".

Το "Κατώφλι του Αόρατου" είναι μια επικίνδυνη περιοχή για να κολυμπήσει κανείς. Υπάρχουν ρουφήχτρες και ρεύματα και κινούμενοι άμμοι.

Ο γερός κολυμβητής που ξέρει την ακτή μπορεί ν' αποτολμήσει το κολύμπι με σχετική ασφάλεια.

Αυτός που δεν ξέρει κολύμπι, που δεν ακούει τίποτα πέρα απο τις παρορμήσεις του,  μπορεί να πληρώσει την τόλμη του με τη ζωή του.

Αλλά δεν πρέπει να κάνουμε το λάθος και να πιστέψουμε ότι οι αόρατες αυτές δυνάμεις είναι οπωσδήποτε κακές κι εχθρικές για τον άνθρωπο. Απο μόνες τους δεν είναι πιο εχθρικές απ' ότι είναι το νερό ή η  φωτιά, αλλά είναι ισχυρές.

Αν συγκρουστούμε μαζί τους, το αποτέλεσμα θα είναι καταστροφικό για μας, γιατί θα έχουμε παραβεί έναν φυσικό νόμο (σημ. δική μου, το :"μην αγγίζεις τη φωτιά χωρίς γνώση, μέσα και προφυλάξεις")......"
Avaris
Veritas Vos Velirabit

Avaris

  • ΑΜΡΑ - Φίλος(Δ)
  • ***
  • Μηνύματα: 1.254
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: "Κίνδυνοι της Ατραπού"
« Απάντηση #5 στις: Απρίλιος 27, 2007, 15:18:21 »
Πολλές οι πιθανότητες κινδύνου!

Που μπορούν κάλλιστα όμως, να μετριαστούν....

Αλλά αυτό δεν σημαίνει επ' ουδενί, πως δεν θάπρεπε να αναφερθούν.....ή να γίνει προσπάθεια να προβλεφθούν....

Όταν λέμε "Κίνδυνοι της Ατραπού", ίσως ο νους κάποιου πηγαίνει αποκλειστικά και μόνον στο τι θα μπορούσε να "συμβεί" σε κάποιον εαν, κάνει ας πούμε ένα "βεβιασμένα τολμηρό πχ αστρικό αλμα"....

Κάποιος άλλος μπορεί να σκεφτεί τίποτα "κακές οντότητες" με κέρατα που θα τον καταδιώκουν ως ....νέοι Σειλινοί και Σάτιροι την ασθμαίνουσα Νύμφη....

Ίσως τελικά, οι περισσότεροι κίνδυνοι να είναι "πέριξ της Ατραπού" ....τουλάχιστον αυτοί που βλέπουμε εμείς οι ....πολλοί "τσαλαβουτούντες στο Κατώφλι" της Ατραπού.....

Μέσα απο "πιθανά σενάρια" λοιπόν, μιθυστορηματικά δωσμένα, θα προσπαθήσω να δίνω κάθε φορά και μια ακόμη "πιθανή αρνητική πλατφόρμα συμπεριφοράς" που θα μπορούσε δυνητικά να προκαλέσει "προβλήματα" στον Νεόφυτο Υποψήφιο Ζηλωτή....

Κάθε φίλος/η που θα ήθελε να προσθέσει εδώ τέτοια "πιθανά σενάρια", είναι ευπρόσδεκτος....

Σίγουρα πάντως, κάθε τέτοιο "πιθανό σενάριο" θα δίνει στην κουβέντα μας νέες "προοπτικές"....

Ιδού λοιπόν ένα ακόμη "πιθανό σενάριο" της φανταστικής μας ιστορίας.......

*******************************************************************
Ο νεαρός φίλος μας , ξαφνικά άρχισε να νοιώθει ότι πνίγεται. Έβλεπε ότι είναι ξαπλωμένος και δεμένος στο κρεββάτι ενός ψυχιατρείου και του φορούσαν εκείνο το φριχτό πράγμα, το ζουρλομανδύα. Ένοιωθε πως του έφτανε ως το λαιμό και του τον έσφιγγε με τέτοια μανία που δεν μπορούσε να αναπνεύσει. Τόσο σφιχτά, που ούτε να μιλήσει δεν μπορούσε.

Έβλεπε γύρω του – ή μάλλον κάτω του – κάποιους με λευκή ιατρική φόρμα να έχουν κυκλώσει το σαν «σαβανωμένο» σώμα του και κάτι να συζητάνε μεταξύ τους. Δευτερόλεπτα μετά, βλέπει έναν νοσοκόμο με έναν μεταλλικό δίσκο να πλησιάζει το σώμα του. Αφήνει το δίσκο και παίρνει μια σύριγγα.

Ο τρόμος τον κυρίεψε. Ήθελε να τους μιλήσει, να τους πει που είναι «χαμένος» για να έρθει κάποιος να τον «πάρει» αλλά δεν μπορούσε. Σαν να μην είχε ούτε ανάσα, ούτε φωνή. Και αυτή η σύριγγα όλο και πλησίαζε. Μα κανείς δεν τον έβλεπε εκεί ψηλά που βρίσκονταν.

Ενοιωθε πως η μεγαλύτερη διαύγεια που θα μπορούσε να έχει ήταν αυτή η ελάχιστη που «είχε» αυτή τη στιγμή. Ήξερε επίσης πως από τη στιγμή που η σύριγγα θα άδειαζε το υγρό περιεχόμενό της μέσα στο σώμα του θα «έκλεινε» ακόμη και αυτή η «μικρή Πύλη» , έστω και μονόπλευρης επικοινωνίας. Και η σύριγγα όλο και πλησίαζε. Ο πανικός του είχε φτάσει στο κατακόρυφο. Έβλεπε το κορμί του να χτυπιέται απο σπασμούς στο κρεββάτι και τους γιατρούς να προσπαθούν να τον συγκρατήσουν.

Νόμισε μάλιστα πως άκουσε τον επικεφαλής τους να λέει : «Στερητικό, κρατήστε τον. Και εσύ γρήγορα την ένεση».

Ο νεαρός ήξερε ότι κάτι έπρεπε να κάνει. Κάτι. Οτιδήποτε, αρκεί να μην μπει αυτό το υγρό μέσα του και κλείσει για μια ακόμη φορά όλους τους διακόπτες του. Κάτι του έλεγε πως αυτή ίσως ήταν η «τελευταία φορά» και πως μετά το «κλείσιμο της χαραμάδας » και την απώλεια της απειροελάχιστης διαύγειας που είχε θα έμενε εγκλωβισμένος για πάντα στον Τρομακτικό αυτό Ενδιάμεσο Κόσμο των Σκιών.


Ξαφνικά, με υπεράνθρωπη προσπάθεια κατάφερε να πάρει μια βαθιά ανάσα και να νοιώσει μια μικρή δόνηση στις φωνητικές του χορδές που αμέσως μετατράπηκε σε ξέφρενο ουρλιαχτό.

Αμέσως ξύπνησε κάθιδρος και ουρλιάζοντας. Ήταν τέσσερις τα χαράματα. Είχε ξεχάσει τα κεριά και τα sticks αναμμένα χωρίς ούτε ένα ανοιχτό παράθυρο. Η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική. Ο καπνός κόντεψε να τον παραλύσει για καλά. Λίγο έλειψε να ήταν μέχρι θανάτου.

Πετάχτηκε από το κρεββάτι τρέμοντας από το σοκ και άνοιξε το παράθυρο. Σχεδόν κρεμάστηκε έξω και ανάπνευσε με γρήγορες και βαθιές ρουφηξιές τον αέρα. Μέσα του έβριζε τον Χιλιανό στο Μοναστηράκι που του πρότεινε να κάψει αυτό το stick με Πεγιότ που είχε φέρει από το Μεξικό. Του είχε πει να το ανάψει, και να κάνει Διαλογισμό ξαπλωμένος. Πολύ θάθελε αυτή τη στιγμή να του κόψει τον λαιμό με το κρητικό μαχαίρι που κείτονταν στο γραφείο του.

Από την άλλη όμως ένοιωθε επίσης μια απέραντη ευγνωμοσύνη για το ίδιο άτομο. Όρμησε σαν μαινόμενος ταύρος προς το γραφείο και έκανε κομμάτια τα υπόλοιπα sticks. Μετά συνέχισε κάνοντας κομμάτια ότι βιβλίο είχε περί Σαμανισμού και μυστικιστικής χρήσης ουσιών.

Όταν ξέσπασε, έχοντας συνειδητοποιήσει τον πυρήνα του Ονείρου (προφητικού οραματισμού?) έβαλε τα κλάμματα. Δυνατοί λυγμοί τον συντάραζαν. Έβλεπε ακόμη τον εαυτό του μέσα στο όνειρο να τριγυρίζει σαν πρεζόνι στους δρόμους ψάχνοντας τη δόση του. Τον έβλεπε να μαστουρώνει και να χάνεται σε πολύχρωμους κόσμους εναλασσόμενους με τρομερές απόκοσμες σκιές. Και μετά τον έβλεπε ξανά και ξανά να τριγυρίζει ξεμαλλιασμένος και βρώμικος στους δρόμους χωρίς να μπορεί να στεριώσει ούτε μια λογική λέξη στους ανθρώπους που ενδιαφέρονταν να τον βοηθήσουν.

Και μετά ξαναείδε μπροστά του το σιχαμερό εκείνο ψυχιατρείο. Την αποπνικτική αίσθηση του ζουρλομανδύα. Και τον τρόμο μπροστά στην ένεση. Εκείνη τη διαβολεμένη ένεση που θα του έκλεινε και πάλι τους διακόπτες καταδικάζοντάς τον σε ώρες, ίσως χρόνια ολόκληρα παραμονής στον Άχρονο Κόσμο των Απόκοσμων Σκιών.

Αμέσως μετά θυμήθηκε πως την προηγούμενη είχε αγοράσει και τα πρώτα παραισθησιογόνα χάπια με σκοπό να πειραματιστεί. Τα έβγαλε από το μπουκαλάκι και τα ποδοπάτησε με λύσσα μέχρι που έγιναν σκόνη.

Εξουθενωμένος έκανε ένα ντους και συνειδητοποίησε για μια ακόμη φορά εξαντλημένος από «τι» γλίτωσε. Πραγματικά, την είχε γλιτώσει φτηνά. Πολύ φτηνά. Εάν είχε μπει στον κόσμο των Τοξικών ουσιών θα είχε ξοφλήσει από άνθρωπος. Θα είχε γίνει φυτό.

Άξιος της τύχης του ίσως? Ή μήπως όχι? Μήπως υπήρχαν και αλλού ευθύνες? Πως είναι δυνατόν να υπάρχουν θεωρίες που ωραιοποιούν κάτι τόσο καταστροφικό όπως τα ναρκωτικά?

Όπως και νάχε τη γλίτωσε. Το πρώτο – και μοναδικό - πείραμα κιόλας του έφερε τον κατάλληλο οραματισμό. Έναν ισχυρό εφιάλτη που τον γλίτωσε από τα χειρότερα. Νάταν αυτό που λένε ο «Φύλακας Άγγελος»? Ο Εσωτερικός Διδάσκαλος»? Κάποια υπερφυσική παρουσία που αποφάσισε να αναμειχθεί? Τι? Γιατί σώθηκε? Ποιος τον έσωσε?

Στατιστικά, το πιο πιθανό – με συντριπτικές πιθανότητες – ήταν να πεθάνει. Ο συνδυασμός Μονοξείδιου και Πεγιότ του είχε ήδη προκαλέσει τα πρώτα συμπτώματα «νευρομυικής παράλυσης». Ενισχυμένο από την έλλειψη οξυγόνου του κλειστού δωματίου, είναι να απορείς πως γλίτωσε.

«Τώρα όμως τι γίνεται Μέρλιν? Το αδιέξοδο εξακολουθεί να υπάρχει». Πληκτρολόγησε ταραγμένος το pm στον άγνωστο φίλο του στην άλλη άκρη του Forum.

«Mίνωα, μην κάνεις βεβιασμένες ενέργειες. Μην προκαλείς βίαια τα πράγματα. Προχώρα ήπια», ήρθε η απάντηση μόλις ο Μίνωας του περιέγραψε την παρ’ ολίγο θανατηφόρα εμπειρία του.

«Μέρλιν, έχεις ιδέα τι αγωνία κουβαλάω μέσα μου?»

«Μίνωα, όλοι όσοι έχουν σχέση με την εσωτερική αναζήτηση, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, έχουν μέσα τους αυτή την αγωνία. Μαθαίνουν να την ελέγχουν, να την κουμαντάρουν. Δεν την αφήνουν ανεξέλεγκτη. Ούτε την αφήνουν να τους κυριεύσει. Και κυρίως δεν καταλήγουν σε τέτοιες ακραίες μεθόδους. Δηλαδή, το επόμενο που θα δοκιμάσεις ποιο είναι. Να παριστάνεις το Γλάρο Ιωνάθαν ή τον Καστανέντα ? Θα πηδήξεις από κανένα ψηλό βράχο και θα ελπίζεις να «εξαερωθείς» ή να τηλεμεταφερθείς προτού αγγίξεις το έδαφος?».

«Μέρλιν, δεν ξέρω τι νοιώθουν οι άλλοι αλλά εγώ σου περιγράφω ένα μαρτύριο. Μια αδηφάγα φλόγα που έχω μέσα μου και με τρώει. Μια υπέρτατη αγωνία που νοιώθω να με φθείρει. Να με τσακίζει. Εκβιάζει να της δώσω διέξοδο και δεν ξέρω ποια είναι αυτή η διέξοδος. Το καταλαβαίνεις?».

«Μην το ζορίζεις Μίνωα γιατί η παράνοια είναι δίπλα σου. Η γνώμη μου είναι να τα παρατήσεις για λίγο καιρό. Κάνε οτιδήποτε άλλο που να μην έχει την παραμικρή σχέση με τη μεταφυσική. Ούτε καν διάβασμα μεταφυσικών θεμάτων. Ούτε εδώ στο φόρουμ μην ξαναμπεις μέχρι να «γειωθείς» για τα καλά. Διάβασε ότι πιο χαζό υπάρχει. Κάνε χειρωνακτικές δουλειές. Κάνε πεζά καθημερινά πράγματα. Συζήτα για ποδόσφαιρο και το πόσες βλακείες είπαν οι πολιτικοί. Μέχρι να συνέλθεις και να πάψει να σε κατακυριεύει».

«Μα αν δεν το ζορίσω νοιώθω πως θα τρελλαθώ Μέρλιν. Δεν καταλαβαίνεις τι σου λέω? Με τρώει κάτι μέσα μου τόσο άγρια που δεν μπορώ να κάνω πως δεν το βλέπω. Και δεν ξέρω πώς να του βάλω χαλινάρι. Όσες φορές προσπάθησα να ασχοληθώ με κάτι άλλο πέραν της μεταφυσικής, αγρίεψε ακόμη περισσότερο με χίλιους δυο παλαβούς τρόπους. Δηλαδή, τι να κάνω?»

«Αγνόησέ το και ζήσε τη ζωή σου. Όταν είναι η ώρα θα το καταλάβεις. Τότε θα έχει ωριμάσει μέσα σου αυτό το θηρίο και θα πράξεις πιο συνετά».

«Μα τι λες τώρα? Με τον τρόπο του διεκδικεί κάθε χιλιοστό της ζωής μου. Και το χειρότερο είναι που δεν μου λεει με «ποιόν τρόπο» να του δώσω διέξοδο. Αυτό είναι το πρόβλημα. Και το ακόμη χειρότερο δεν έχω «κάποιον έμπειρο καθοδηγητή» να μου πει τι να κάνω».

«Ωχ έλα τώρα ρε Μίνωα. Αρχισες πάλι με τους Δασκάλους. Δεν χρειάζεσαι κανέναν δάσκαλο. Ούτε Τάγματα, ούτε Σχολές, ούτε κανέναν. Μέσα σου είναι ο Δάσκαλος».

«Μέρλιν, δεν ξέρω πως είσαι τόσο ήρεμος αλλά εγώ βράζω. Καταλαβαίνεις τη διαφορά φίλε μου? Εγώ νοιώθω ότι είναι «πράγματα» σαν ηφαίστειο μέσα μου που αγωνιούν να βγουν στην επιφάνεια και δεν ξέρω πως. Το καταλαβαίνεις? Κάποιος τρόπος θα υπάρχει δεν μπορεί. Μόνο που εγώ δεν τον ξέρω αυτόν τον τρόπο. Χρειάζομαι λοιπόν κάποιον που να ξέρει και να με βοηθήσει να κάνω τα κατάλληλα βήματα ώστε να βρεθώ «εκεί που πρέπει». Νοιώθω ότι μόλις πατήσω σε «εκείνη τη βαθμίδα» όλα θα ξεκαθαρίσουν μέσα μου και θα καλμάρει η Εσωτερική Φλόγα. Τότε θα ξέρω τι να πράξω στη συνέχεια. Τώρα όμως είναι το πρόβλημα. Πως διάολο φτάνω σε αυτή την βαθμίδα».

«Ποια είναι αυτή η βαθμίδα Μίνωα?»

«Που να ξέρω? Απλά νοιώθω ότι υπάρχει, είναι εκεί αλλά δεν μπορώ να την αγγίξω. Νοιώθω όμως ότι κάποτε την άγγιξα»

«Δηλαδή, μου λες ότι υπάρχει «κάτι εκεί» που νοιώθεις πως θες διακαώς να κατακτήσεις αλλά δεν ξέρεις ούτε τι είναι , ούτε το πώς θα το βιώσεις».

«Ακριβώς».

«Δεν νομίζεις ότι παραείναι αόριστα όλα αυτά Μίνωα? Πέσε για ύπνο και ξέχασέ τα. Και μην κάνεις καμιά καινούρια τρέλλα. Αύριο είναι μια νέα μέρα».

«Και να παρακούσω αυτή την Εσωτερική Φωνή Μέρλιν?»

«Και αν είσαι στα όρια της Σχιζοφρένειας φίλε μου? Το σκέφτηκες αυτό? Εάν νομίζεις πως ακους την Εσωτερική Φωνή ενώ ακούς τη Φωνή της Παράνοιας?»

«Δηλαδή, μου λες πως αρχίζω να χάνω την αίσθηση του τι είναι αληθινό και τι όχι? Αντί για Εσωτερική Φωνή μπορεί να είναι η Φωνή της Πλάνης, δηλαδή της καταστροφής μου?»

«Ακριβώς φίλε μου»

«Ωραία…πολύ ωραία…ακόμη χειρότερα δηλαδή…και τι κάνω? Να τα παρατήσω δεν θέλω…»

«Όσο το παλεύεις, τόσο χειρότερα θάναι Μίνωα. Αστο να πάει».

« Δηλαδή, να κάτσω στον καναπέ μου και να περιμένω την Φώτιση? Αυτό μου λες Μέρλιν?»

« Ότι είναι νάρθει , θάρθει στην ώρα του φίλε μου».

« Δεν ξέρω Μέρλιν. …Δεν ξέρω που να πάρει…κι αυτό είναι το πρόβλημα….τόσο διάβασμα, τόσο παίδεμα και όσο το ψάχνω τόσο νοιώθω πιο άδειος….κενός…Η ημιμάθεια σε όλο το μεγαλείο της….Βλέπω την άγνοια να μου γελάει κατάμουτρα και τα παίρνω στο κρανίο γαμώτο…Και δεν ξέρω τι να κάνω για να την νικήσω…αυτό είναι το χειρότερο συναίσθημα…Δεν διακρίνω διέξοδο….»

«Απλά μην κάνεις τίποτα…και άλλαξε διαδικασία σκέψης…μην το σκέπτεσαι επίμονα….κάνε κάτι άλλο….πριν κάνεις τίποτα χειρότερο και το μετανοιώσεις»

«Δεν ξέρω φίλε μου ….δεν ξέρω»….


Avaris
Veritas Vos Velirabit

Rose

  • Administrator
  • *****
  • Μηνύματα: 6.589
  • Karma: 7
  • Στο όνομα της Μητέρας Φύσης!
    • Προφίλ
    • E-mail
Απ: "Κίνδυνοι της Ατραπού"
« Απάντηση #6 στις: Απρίλιος 28, 2007, 00:39:50 »
Ο νους μαχόμενος...αδειάζει..., το συναίσθημα γεμίζει...
το συναίσθημα μέσω της Θείας Έμπνευσης...
μέσω της Σιγής..., μέσω της Χρηστικής Συνείδησης...
μέσω της ένωσης με το Θείο...

Ο σταυρός χρειάζεται το Ρόδο, για να αναγεννηθεί...

« Τελευταία τροποποίηση: Απρίλιος 28, 2007, 00:43:37 από Rose_777 »
Ο Ροδόκηπος πρωτοπορεί Παγκόσμια έχοντας και πρόληψη και φυσική αντιμετώπιση του Κορονοιού. Ενημερώστε άπαντες να γκουγκλάρουν ΡΟΔΟΚΗΠΟΣ ΚΟΡΟΝΟΙΟΣ. https://www.rodokipos.com/ioseis-loimoxeis/koronoios/

Avaris

  • ΑΜΡΑ - Φίλος(Δ)
  • ***
  • Μηνύματα: 1.254
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: "Κίνδυνοι της Ατραπού"
« Απάντηση #7 στις: Απρίλιος 30, 2007, 12:58:06 »
Σχετικό απόσπασμα απο το "Μαθητευόμενος στη Μαγεία" του W.W.Butler (εκδ. Ιάμβλιχος, σ.77)

"....οι κοσμικές ενέργειες βρίσκονται στη διάθεσή σου, αρκεί να πληρώσεις το ανάλογο αντίτιμο. Μη διανοηθείς να τις "μονοπωλήσεις" ή να τις "υποκλέψεις" ή να τις χρησιμοποιήσεις χωρίς να πάρεις τα απαραίτητα μέτρα. Μια τέτοια απερισκεψία θα σου κοστίσει ακριβά.

Μπορεί να ρωτήσεις "ποιό είναι το αντίτιμο  για την ασφαλή χρήση αυτών των κοσμικών δυνάμεων"?

Η απάντηση είναι απλή: η Θυσία....θυσία που συνίσταται στην προσφορά ολόκληρου του προσωπικού σου εαυτού στην Υπηρεσία του Θεού  και των ανθρώπων....

Η έννοια της θυσίας βέβαια, υπάρχει σε κάθε μορφή εκπαίδευσης, όχι μόνον στην αποκρυφιστική.

Οι περισσότεροι άνθρωποι εξισώνοντας τη "Θυσία" με την "Θλίψη" φοβούνται να θυσιάσουν κάτι και προσκολλούνται στον εαυτό τους. Το πρόβλημα είναι ότι ρυθμίζουμε τη ζωή μας σύμφωνα με τις έννοιες "Πόνος - Ευχαρίστηση". Αυτό σημαίνει ότι σαν τα παιδιά, προσπαθούμε να κρατήσουμε  ότι είναι ευχάριστο και εξορκίζουμε το δυσάρεστο, έστω και αν πρόκειται να μας ωφελήσει πραγματικά.

......πρέπει να τηρήσουμε μια πιο ώριμη στάση και να συνειδητοποιήσουμε ότι μόνο αν χάσουμε αυτή την Προσκόλληση στο ευχάριστο και αποδεχτούμε τη Μαθητεία της Θυσίας, θα προοδεύσουμε πραγματικά.

Είναι αλήθεια ότι μπορούμε να εξασκηθούμε στην εφέλκυση των κοσμικών δυνάμεων μόνο και μόνο με την προσωπική μας θέληση.

Οι Κοσμικές Δυνάμεις είναι ενέργειες που ζητούν να βρουν διέξοδο και απο τη στιγμή που ανοίγεται  κάποιος κατάλληλα προετοιμασμένος αγωγός, κυλούν μέσα του ανεμπόδιστα.

Το αποτέλεσμα όμως μιας τέτοιας διοχέτευσης μέσα σε μια ακατέργαστη και απειθάρχητη προσωπικότητα, είναι η υπερβολική τόνωση κάθε  ανισόρροπου στοιχείου που περιέχει.

Όπως μια λαθεμένη ηλεκτρική εγκατάσταση μπορεί να βάλει φωτιά σε ένα σπίτι, το ίδιο καταστροφικά μπορούν να αποδειχτούν και τα αποτελέσματα των ενεργειών για την ανεκπαίδευτη προσωπικότητα......"

Avaris
Veritas Vos Velirabit