Αποστολέας Θέμα: Ανθρωποθυσίες και Αρχαία Ελλάδα; Έννοιες Παράλληλες;  (Αναγνώστηκε 5130 φορές)

Kαζαντζακικός

  • Μηνύματα: 441
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Με τον όρο ανθρωποθυσία[1], εννοείται στο ανθρωπολογικό και θρησκειολογικό εννοιολογικό πλαίσιο η θυσία ανθρώπινων πλασμάτων χάριν της συλλογικής ευημερίας της κοινότητας, είτε χάριν της συντήρησης ενός ταμπού, είτε χάριν απόδειξης της αφοσίωσης προς τη θεότητα που απαιτεί τη θυσία. Οι διάφορες μυθολογίες στις οποίες ακόμη και σύγχρονα θρησκευτικά σχήματα εξιστορούν τέτοιου είδους ανθρωποθυσίες, για παράδειγμα η θυσία του Ισαάκ ή η θυσία της Ιφιγένειας, ουσιαστικά περιγράφουν μία τελετουργική πράξη θανάτωσης, θύμα της οποίας είναι αποκλειστικά ο άνθρωπος. Σε ορισμένες περιπτώσεις η έννοια της θυσίας συνδέεται με την αναγνώριση του αίματος ως ιερής ζωικής δύναμης[2].

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CE%B8%CF%85%CF%83%CE%AF%CE%B1




Η Ἰφιγένεια ἐν Αὐλίδι είναι τραγωδία που έγραψε ο Ευριπίδης με άγνωστο το έτος που διδάχτηκε (παίχτηκε).

Το έργο εκτυλίσσεται με βάση το σχετικό μύθο της Ιλιάδας. Η επώνυμη ηρωίδα που βρίσκεται στις Μυκήνες προσκαλείται από τον πατέρα της Βασιλιά Αγαμέμνονα στο στρατόπεδο των Ελλήνων στην Αυλίδα λίγο πριν τον απόπλου για την (αποβατική) εκστρατεία της Τροίας με δικαιολογία δήθεν να νυμφευθεί τον Βασιλέα των Μυρμιδόνων Αχιλλέα. Ενώ στη πράξη να θυσιαστεί υπέρ της πατρίδος στη Θεά Άρτεμη. Όταν όμως έφθασε συνοδευόμενη από την μητέρα της και έγινε γνωστός ο αληθής σκοπός της πρόσκλησης η μεν Κλυταιμνήστρα ικετεύει τον Αχιλλέα όπως σώσει την φημισμένη περί αυτού νύφη, η δε κόρη τον πατέρα της να μη προβεί σε τέτοια πράξη. Ο Αχιλλέας υπόσχεται να παρακωλύσει τη θυσία αλλά ο στρατός σε στασίαση απαιτεί την εκτέλεσή της θυσίας. Και ενώ τα πράγματα περιπλέκονται η ευγενική ηρωίδα αποδέχεται την ποθούμενη πράξη αφού εκούσια προσφέρεται εις θυσία για την Πατρίδα.

Βέβαια ουδεμία απολύτως σχέση με ανθρωποθυσία, όπως εννοείται σήμερα, έχει ο παραπάνω μύθος του Ομήρου, ο οποίος έχει αλληγορική σημασία.




http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CF%86%CE%B9%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CE%B1_%CE%B5%CE%BD_%CE%91%CF%85%CE%BB%CE%AF%CE%B4%CE%B9

« Τελευταία τροποποίηση: Απρίλιος 23, 2010, 00:04:49 από kazantzakikos »
Το μόνο πράγμα που φοβάμαι, είναι να μην γίνω μια αρμάδα που ξεκίνησε να σκίσει τον ωκεανό και τελικά βουλιάξει σε μια σπιτίσια σκάφη...

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Ανθρωποθυσίες και Αρχαία Ελλάδα; Έννοιες Παράλληλες;
« Απάντηση #1 στις: Απρίλιος 27, 2010, 18:42:09 »

http://orthodox-world.pblogs.gr/2008/04/anthrwpothysies-sthn-arhaia-ellada-pros-timhn-toy-dia.html

Ανθρωποθυσίες προς τιμήν αρχαίων δαιμόνων
Ανθρωποθυσίες στην αρχαία Ελλάδα

«Πολλοί που μας μιλούν ρομαντικά για τον "αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό", έτσι αόριστα, σαν να πρόκειται για μια τέλεια κοινωνία, μπερδεύουν την υψηλή (για την εποχή εκείνη) φιλοσοφία και τέχνη με την βάρβαρη πολυθεϊστική θρησκεία τών αρχαίων ειδωλολατρών. Ποτέ δεν μας μίλησαν όλοι αυτοί για τον ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ και τις ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΕΣ τών αρχαίων μας ειδωλολατρών προγόνων!»


Η γεμάτη φθόνο μνησίκακη ενάντια στους προγόνους μας παράθεση των υποτιθέμενων «αγαπάτε αλλήλους» σκοταδιστών του σύγχρονου ορθοδοξιστάν, αυτών που ωρύονται ότι προάγουν και υπηρετούν την αλήθεια, ενώ είναι πλέον αποδεδειγμένος ο ρόλος τους ως οι συνήθεις και διαρκείς διαστρεβλωτές, προπαγανδιστές και εσαεί ψεύτες, αποπειρώνται να μειώσουν την λαμπρότητα των προγόνων μας, κατασυκοφαντώντας για μιαν ακόμη φορά με κατηγορίες οι οποίες αρμόζουν επακριβώς στους δικούς τους μνημονευόμενους εβραίους προπάτορες.

Χρησιμοποιώντας τα λιβελλογραφήματα του εκλεκτού τους τέκνου, του γνωστού «απολογητή», παραθέτουν ότι:


««(..)Υπάρχουν αρκετές μαρτυρίες για ανθρωποθυσίες στην Αρχαία Ελλάδα. Τα κυριότερα κέντρα ανθρωποθυσιών ήταν: Στο Λύκαιο όρος της Πελοποννήσου όπου το ιερό του Λύκαιου Δία. Εδώ οι ανθρωποθυσίες συνεχίστηκαν ως τον 3ο μ.Χ. αιώνα (...)".[/b]
Το «Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν λεξικόν του Ήλιου» αναφέρει τα εξής:
«(...) Απαντώμεν ανθρωποθυσίας επίσης εις την Μεσσηνίαν, εις την Πέλλην της Θεσσαλίας, εις την Αρκαδίαν, εις την οποίαν ο Ζευς εδέχετο ανθρώπινα θύματα και μετά την εμφάνισιν του Χριστιανισμού(...)»
Το τεύχος 84 της Πατριδογνωσίας (21 Σεπτεμβρίου 2003 σελ. 3039-3041), αφού αναφέρει το μύθο του Λυκάονα με τη βρεφοφαγία, καταλήγει με τα εξής λόγια:
«Οπωσδήποτε, το γεύμα με ανθρώπινες σάρκες, αντίστοιχο εκείνου που παρέθεσε ο Ατρέας στον Θυέστη, (βλ. «Ιστορία Αργολίδας»: Η κατάρα των Ατρειδών), ερμηνεύεται ως απόηχος παλαιότερης εποχής, κατά την οποία ίσχυαν οι ανθρωποθυσίες. Η αηδία του Δία, αντιστοιχεί στην αποστροφή των Ελλήνων της κλασικής εποχής σ αυτές τις πρακτικές των προγόνων τους».

Για τις Ανθρωποθυσίες αυτές παραθέτουμε και τις αρχαίες μαρτυρίες του Παυσανία ( 2ος μ.Χ. αιώνας) από το σύγγραμμά του «Ελλάδος Περιήγησις» (οι αριθμοί σημαίνουν: Βιβλίο. Κεφάλαιο. Στίχος): Παυσανίας, Αρκαδικά 38, 7:
«Στο βωμό αυτόν προσφέρουν μυστική θυσία στον Λύκαιο Δία. Δεν είχα όμως καμιά διάθεση να μιλήσω σχετικά με αυτή τη θυσία. Ας μείνει όπως είναι κι όπως ήταν από την αρχή.»
Ο καημένος ο Παυσανίας, ντρέπεται ακόμα και να πει τι συνέβαινε στο Λύκαιο όρος, σε αντίθεση με τους σημερινούς Νεοειδωλολάτρες που τολμούν ξεδιάντροπα να αξιώνουν την λατρεία τέτοιων βδελυρών θεών».



Δεν θα σχολιάσουμε το γελοίο της υποτιθέμενης τεκμηρίωσης ανθρωποθυσιών στην αρχαία Ελλάδα με στοιχεία που αντλούνται από την μυθολογία, καθώς φρονούμε ότι ο κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος κατανοεί ότι η μυθολογία ποτέ δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για επιστημονική λογική τεκμηρίωση πραγματικών γεγονότων.

Οι ύπουλοι όμως συκοφάντες και χαμερπείς λιβελογράφοι, αντιλαμβανόμενοι προφανώς το γελοίο μιας τέτοιας εικασίας, σπεύδουν να μας παρουσιάσουν και ιστορικές αναφορές για τον κανιβαλισμό και τις υποτιθέμενες ανθρωποθυσίες των προγόνων μας. Έτσι, παραθέτουν και χρησιμοποιούν ως απόδειξη ανθρωποθυσίας, την καθιερωμένη από του Αρκάδες (και όχι μόνον) θυσία Βρέφους και τον κανιβαλισμό που επακολουθούσε στην συνέχεια πάνω στο σώμα Του. Μάλιστα ως πανηγυρικό επιστέγασμα της αλήθειας της παραπάνω πράξης, διαλαλούνε τα γραφόμενα του Παυσανία, σχολιάζοντας παράλληλα ότι, «ο καημένος Παυσανίας ντρέπεται να πει τι συνέβαινε στο Λύκαιον όρος», επειδή δήλωνε, «Στο βωμό αυτόν προσφέρουν μυστική θυσία στον Λύκαιο Δία. Δεν είχα όμως καμιά διάθεση να μιλήσω σχετικά με αυτή τη θυσία».

Για την παραπάνω αναφερόμενη θυσία, φυσικά είμαστε υποχρεωμένοι από την ιστορία να παραδεχθούμε ότι, ναι πράγματι τελούνταν η προαναφερόμενη θυσία του Βρέφους στο Λύκαιον όρος – όπως και σε πολλά άλλα σημεία της αρχαίας Ελλάδας- και ότι στην συνέχεια έτρωγαν επιπλέον το Βρέφος.

Ο δε Παυσανίας, κάθε άλλο παρά ντρέπονταν για το γεγονός, γιατί όντας ιερέας και ο ίδιος, τελούσε την θυσία του βρέφους, δρώντας και τελετουργώντας στα ιερά και φοβερά δρώμενα. Μας προκαλεί διπλή έκπληξη η διεστραμμένη συκοφαντία των ιουδαιοχριστιανών,διότι:

Πρώτον, υπάρχουν οι αναφορές για το τελετουργικό της θυσίας του βρέφους, όπου ρητά αναφέρεται ότι, «αφού ζύμωναν και έπλαθαν σε μορφή βρέφους του ζυμάρι και αφού το έψηναν, στην συνέχεια το περιέχυναν με κρασί και τελετουργικά το θυσίαζαν (τεμάχιζαν), μοιράζοντάς το να το φάνε οι παριστάμενοι στα ιερά αυτά τελετουργικά. Το Βρέφος, το θείο Βρέφος που θυσιάζονταν πάνω στο Λύκαιον όρος αλλά και σε άλλους πολλούς τόπους, δεν είναι άλλο από τον Διόνυσο. Ο άρτος το Σώμα του και το κρασί – το ιερό ποτό του θεού της αμπέλου Διόνυσου- το Αίμα του. Τρώγοντες το Σώμα του θεού και πίνοντας το αίμα του, καθίσταντο ένθεοι».

Δεύτερον, το ίδιο τελετουργικό των ονομαζόμενων Εθνικών, Ελλήνων και Παγανιστών, αντέγραψαν οι ιουδαιοχριστιανοί, το οποίο συνεχίζουν να τελούν μέχρι σήμερα.

Αναρωτιόμαστε, είναι τόσο δόλιοι υποκριτές και αισχροί συκοφάντες όσοι από το πλήθος των «χριστιανόπουλων» τα αναμασούν αυτά ή έχουν υποστεί λοβεκτομή από το νυστέρι των βιβλικών παραλογισμών και έχουν καταστεί διανοητικά ανάπηροι ώστε αδυνατούν να διακρίνουν ακόμα και τα καταφάνερα;
Ο Ροδόκηπος πρωτοπορεί Παγκόσμια έχοντας και πρόληψη και φυσική αντιμετώπιση του Κορονοιού, και μας φιμώνουν να μην ενημερωθεί ο κόσμος. Ενημερώστε άπαντες να γκουγκλάρουν ΡΟΔΟΚΗΠΟΣ ΚΟΡΟΝΟΙΟΣ. Εχουν ενημερωθεί παγκόσμια Πανεπιστήμια - Κυβερνήσεις https://www.rodokipos.com/ioseis-loimoxeis/koronoios/

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Ανθρωποθυσίες και Αρχαία Ελλάδα; Έννοιες Παράλληλες;
« Απάντηση #2 στις: Απρίλιος 27, 2010, 18:44:05 »

Οι ελεεινοί όμως συκοφάντες προβαίνουν και σε έτερο ατόπημα ισχυριζόμενοι ότι:

«Έχουμε φυσικά και το πασίγνωστο παράδειγμα ανθρωποθυσίας, που οι Σαλαμινομάχοι τού Χρυσού (;;;) Αιώνα τής αρχαίας Αθήνας, θυσίασαν πριν από τη Ναυμαχία τής Σαλαμίνας στον ανθρωποκτόνο δαίμονα Διόνυσο, τρία παλικάρια!
«Ενώ ο Θεμιστοκλής προσέφερε κοντά στη ναυαρχίδα θυσία, του έφεραν τρεις αιχμαλώτους, οι οποίοι ήταν ωραιότατοι και στολισμένοι μεγαλοπρεπώς (...) Όταν τους είδε ο μάντης Ευφραντίδης, επειδή εκείνη την ώρα υψώθηκε από τα ιερά μεγάλη και λαμπρή φλόγα, ταυτόχρονα δε κάποιο φτέρνισμα από τα δεξιά έδωσε το σημάδι, τον συμβούλευσε να αρχίσει από τους νέους αιχμαλώτους και αφού προσευχηθεί, να τους θυσιάσει όλους στον Ωμηστή Διόνυσο. Έτσι, είπε, θα εξασφαλιστεί στους Έλληνες η νίκη συγχρόνως και η σωτηρία. (...) Και ο Θεμιστοκλής εξεπλάγη, (....) αλλά το πλήθος άρχισε με ομαδικές φωνές να επικαλείται τη βοήθεια του θεού, ωδήγησε βιαίως τους αιχμαλώτους στο βωμό και επέβαλε να εκτελεστεί η θυσία, όπως συμβούλευσε ο μάντης.
Αυτά τα διηγείται εκ των ιστορικών ο Φανίας ο Λέσβιος, ο οποίος ήταν φιλόσοφος και όχι άπειρος στα ιστορικά ζητήματα»
(ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ, ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ, 13)».


Παραθέτουμε ένα επιστημονικό και κατατοπιστικό άρθρο σχετικά με το φημολογούμενο συμβάν, το οποίο αναδεικνύει την αλήθεια, ιστορεί την αντικειμενική πραγματικότητα, αποκαλύπτοντας παράλληλα και στηλιτεύοντας τους ελεεινούς συκοφάντες.

Το άρθρο είναι από το «Ανιστόρητον», τόμ. 7 (2007-2009) αρ. 27


 ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΣΙΕΣ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ
 
Το περιστατικό της ναυμαχίας της Σαλαμίνος.
(αναθεωρημένο)

Στην ανθρώπινη ιστορία υπήρξαν μερικές δεκάδες πρόσωπα και γεγονότα, τα οποία συνετέλεσαν στην αλλαγή του ρου της ιστορίας, είτε σε παγκόσμιο επίπεδο είτε σ’ ένα ευρύτερο γεωγραφικό χώρο. Δύο τέτοια χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η ναυμαχία της Σαλαμίνος (480 π.Χ.) και η επακολουθήσασα μάχη των Πλαταιών (479 π.Χ.), η σύγκρουση δηλαδή μεταξύ των ισχυροτέρων χερσαίων και ναυτικών στρατιωτικών δυνάμεων της εποχής εκείνης. Η συντριβή του στρατού της Περσικής αυτοκρατορίας, σταμάτησε την επικρεμάμενη απειλή της υποταγής της Ευρώπης στην Ασία, πράγμα το οποίο εάν συνέβαινε, η πορεία της, κοινής πλέον σε όλους τους κατοίκους της, Ευρωπαϊκής μας πατρίδας, θα ήταν εντελώς διαφορετική από αυτήν που είναι σήμερα. Το μεγαλειώδες όμως αυτό γεγονός φαίνεται ότι σκιάζεται από μία αποτρόπαιη πράξη, η οποία συνέβη πριν την έναρξη της ιστορικής ναυμαχίας. Ποιο όμως είναι αυτό το περιστατικό, το οποίο θεωρούμενο υπό το πρίσμα της σύγχρονης ηθικής μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ανοσιούργημα;


ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

Μία από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες της ύστερης Ελληνικής αρχαιότητας, ηθικός φιλόσοφος, βιογράφος και ιερέας του μαντείου των Δελφών ο Πλούταρχος ο Χαιρωνεύς (47/50 έως 120/5 μ.Χ.), στο μνημειώδες έργο του «Βίοι Παράλληλοι», στο οποίο παρουσιάζεται εκ παραλλήλου η ζωή είκοσι τριών επιφανών Ελλήνων και είκοσι τριών επιφανών Ρωμαίων, στην βιογραφία του Θεμιστοκλέους, του Αθηναίου Αριστείδου του δικαίου και του Θηβαίου στρατηγού Πελοπίδα, παρουσιάζονται ο Θεμιστοκλής και οι Αθηναίοι να θυσιάζουν τρεις Πέρσες στον Θεό Διόνυσο τον «ωμηστή» (=ωμοφάγο).

Αναλυτικότερα, στο δέκατο τρίτο κεφάλαιο της βιογραφίας του μεγάλου Αθηναίου πολιτικού Θεμιστοκλέους, πληροφορούμαστε ότι πριν την έναρξη της ναυμαχίας της Σαλαμίνος και ενώ ο Θεμιστοκλής θυσίαζε στους Θεούς, προσήχθησαν ενώπιόν του τρεις αιχμαλωτισθέντες ευγενείς Πέρσες, οι οποίοι ήταν οι υιοί της αδελφής του Ξέρξη Σανδάκης. Στην συνέχεια, αφού ερμήνευσε ο μάντις Ευφραντίδης ένα φτέρνισμα και μία μεγάλη και περιφανή αναλαμπή πυρός, ως θεϊκά σημεία – χρησμούς, εμφαίνοντα την θεϊκή επιθυμία γι’ ανθρωποθυσία, προέτρεψε τον Θεμιστοκλή να θυσιάσει τους τρεις αιχμαλωτισθέντες Πέρσες στον Θεό Διόνυσο τον ωμοφάγο.

Η μαντική όμως αυτή ερμηνεία δεν έγινε δεκτή από τον Θεμιστοκλή, αλλ’ από το πλήθος, το οποίο αφού απώλεσε την κοινή λογική επέβαλε την θέλησή του και πραγματοποιήθηκε η τριπλή ανθρωποθυσία. Επίσης στο ένατο κεφάλαιο της βιογραφίας του Αριστείδου και στο εικοστό πρώτο της βιογραφίας του Πελοπίδα, γίνεται άλλες δύο φορές σύντομη μνεία του ως άνω περιστατικού. Στην μεν πρώτη πληροφορούμαστε, ότι ο Αριστείδης, πριν την ναυμαχία, ηγηθείς ενός επιλέκτου στρατιωτικού τμήματος απελευθέρωσε τη νήσο Ψυττάλεια, η οποία είχε καταληφθεί από Πέρσες στρατιώτες, σκοτώνοντάς τους όλους, εκτός από τους τρεις περί ων ο λόγος ευγενών Περσών, οι οποίοι εστάλησαν αιχμάλωτοι στον Θεμιστοκλή. Στην δε δεύτερη κατονομάζεται ο ίδιος ο Θεμιστοκλής, ως ο θύτης των τριών Περσών.
ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΕΣ

Όπως είναι φυσικό, λόγω της μεγάλης της σπουδαιότητας για την Ελληνική ιστορία, υπήρξαν αρκετές αναφορές για την ναυμαχία της Σαλαμίνος. Οι αναφορές αυτές, τις οποίες θα παραθέσουμε κατά χρονολογική σειρά, όχι μόνον δεν κάνουν λόγο για το υπό εξέταση ανθρωποθυσιαστικό περιστατικό, αλλά βάσει των πληροφοριών που μας δίδουν, αποκλείουν σαφώς κάτι τέτοιο. Πιο συγκεκριμένα ο ιστορικός Ηρόδοτος (484 – 430; π.Χ.), στην περιγραφή που κάνει της ναυμαχίας της Σαλαμίνος, αναφέρει ότι ο Αριστείδης δεν συνέλαβε κανένα Πέρση στην Ψυττάλεια, αλλ’ ότι τους σκότωσε όλους «κατεφόνευσε πάντας».

Ο τραγικός ποιητής Αισχύλος (524/5 – 456/5 π.Χ.), ο οποίος μάλιστα έλαβε μέρος στην ναυμαχία, στην τραγωδία του «Πέρσαι», αναφερόμενος κι αυτός στο περιστατικό της νήσου Ψυττάλειας, δεν αναφέρει τίποτε περί αιχμαλωσίας, αλλά συμφωνώντας με τον προαναφερθέντα, μας πληροφορεί ότι φονεύτηκαν άπαντες οι αποβιβασθέντες εκεί Πέρσες. Ο Λατίνος βιογράφος και ιστορικός του πρώτου αιώνα π.Χ. (100; - 24/5) Κορνήλιος Νέπος, ο οποίος συνέγραψε μία βιογραφία του Θεμιστοκλέους, δεν αναφέρει τίποτε για το τριπλό ανθρωποθυσιαστικό περιστατικό. Ο ιστορικός του πρώτου αιώνα μ.Χ. Διόδωρος ο Σικελιώτης, στο ενδέκατο βιβλίο του έργου του «Βιβλιοθήκη», περιγράφοντας την ικεσία της κόρης του Δαρείου και αδελφής του Ξέρξη Μανδάνης ή Σανδάκης, να τιμωρηθεί ο Θεμιστοκλής ως υπαίτιος του θανάτου των υιών της, δεν αναφέρει τίποτε περί αιχμαλωσίας ή ανθρωποθυσίας αυτών. Ο περιηγητής του δευτέρου αιώνα μ.Χ. Παυσανίας, στο πρώτο βιβλίο του έργου του «Ελλάδος περιήγησις», αναφερόμενος κι αυτός στην μάχη μεταξύ Ελλήνων και Περσών στην Ψυττάλεια, δεν αναφέρει τίποτε για αιχμαλωσία ή ανθρωποθυσία των υιών της Μανδάνης.

Ο σοφιστής και ρητοροδιδάσκαλος του δευτέρου αιώνα μ.Χ. (117 - 189) Αίλιος Αριστείδης, στον περίφημο πανηγυρικό λόγο του «Παναθηναϊκός», αναφερόμενος κι αυτός στο πολεμικό περιστατικό της νήσου Ψυττάλειας, υιοθετεί κι αυτός την άποψη, ότι δεν αιχμαλωτίσθηκε κανείς, αλλ’ ότι όλοι οι Πέρσες σκοτώθηκαν από τους αποβιβασθέντες στην νήσο Αθηναίους οπλίτες. Τέλος, ο Αριστόδημος, συγγραφέας αγνώστου εποχής και καταγωγής, σ’ ένα διασωθέν απόσπασμα ενός απολεσθέντος έργου του, το οποίο ήταν κατά πάσα πιθανότητα σχολικό εγχειρίδιο που περιέγραφε τα γεγονότα του πέμπτου αιώνα π.Χ., υιοθετεί κι αυτός την ιστορική παράδοση, ότι ο Αριστείδης, επικεφαλής ευάριθμου ελληνικού αποβατικού σώματος, σκότωσε όλους τους Πέρσες, οι οποίοι είχαν καταλάβει την Ψυττάλεια.


Ο ΒΙΟΓΡΑΦΟΣ ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ


Πριν εισέλθουμε στην παρουσίαση των απόψεων της σύγχρονης επιστημονικής έρευνας, όσον αφορά το θρυλούμενο τριπλό ανθρωποθυσιαστικό γεγονός, πρέπει να διευκρινήσουμε ότι τα τρία προαναφερθέντα έργα «Θεμιστοκλής - Κάμιλλος», «Αριστείδης – Κάτων ο πρεσβύτερος» και «Πελοπίδας - Μάρκελλος», ανήκουν στο φιλολογικό είδος της αρχαίας ελληνικής και όχι σ’ αυτό της αρχαίας ελληνικής ιστοριογραφίας.

Τα δύο αυτά είδη της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, διαφέρουν μεταξύ τους και ως προς τον επιδιωκόμενο σκοπό, αλλά και ως προς τα χρησιμοποιούμενα μέσα. Όσον αφορά μεν στον σκοπό, ο δε βιογράφος Πλούταρχος έχει συνείδηση αυτής της διαφοράς και μάλιστα δηλώνει πως αντικειμενικός του σκοπός, δεν είναι η συγγραφή ενός ιστορικού, αλλ’ ενός βιογραφικού χαρακτήρα έργου, «Ούτε γαρ ιστορίας γράφομεν, αλλά βίους..» (Διότι δεν εκπονούμε ιστορικές μελέτες, αλλά βιογραφίες..), με απώτερο σκοπό την ηθική αποκατάσταση των ανθρώπων, «…προς επανόρθωσιν ηθών…» (…με σκοπό την ηθική επανόρθωση…), πράγμα για το οποίο η ιστορική επιστήμη αδιαφορεί.

Όσον φορά δε στα χρησιμοποιούμενα μέσα, δηλαδή «η αγάπη προς το ανέκδοτον και η φορά προς την εκ των πραγμάτων ηθικολογίαν», αλλά και η χρησιμοποίηση και αυτών ακόμη των έργων διαφόρων μυθογράφων, δικαιολογούν τις περί ιστορικής αξιοπιστίας κρίσεις του Κωνσταντίνου Γεωργούλη, ο οποίος πολύ εύστοχα γράφει: «Κρινόμενος όμως από αυστηράς ιστοριογραφικής απόψεως ο Πλούταρχος, παρουσιάζει αναμφισβήτητα μειονεκτήματα.

Είναι π.χ. μειονέκτημα ιστορικόν η ιδέα του, ότι η κυριαρχία της Ρώμης είναι έργον της θείας πρόνοιας. Είναι μειονέκτημα η άγνοιά του, ότι εις την ιστορίαν τα πάντα υπόκεινται εις τον νόμον της αιτιότητος, και η πίστις του ότι συμβαίνουν μεμονωμέναι αλλοιώσεις όλως τυχαίως και αυθαιρέτως. Μειονέκτημα τέλος είναι το ότι είναι τελείως προσκεκολλημένος εις το προσωπικόν, το ανεκδοτολογικόν, το λεπτομερειακόν, μη αντιλαμβανόμενος, ότι και οι μεγάλοι άνδρες είναι φορείς των ρευμάτων της εποχής στην οποία ζουν και συνεπώς όχι απολύτως ελεύθεροι και ανεξάρτητοι κατά την δράσιν των».


ΟΙ ΠΗΓΕΣ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ

Η πληροφορία, την οποία μας δίδει ο Πλούταρχος, δεν είναι μία ιστορική μαρτυρία, καθ’ ότι ο Χαιρωνεύς βιογράφος είναι περίπου πέντε αιώνες μεταγενέστερος της ναυμαχίας της Σαλαμίνος, αλλ’ όπως ο ίδιος μας πληροφορεί στο τέλος του δεκάτου τρίτου κεφαλαίου της βιογραφίας του Θεμιστοκλέους, είναι μία πληροφορία, την οποία άντλησε από τον ήσσονος σημασίας φιλόσοφο και ιστορικό Φα(ι)νία από την Ερεσό, ο οποίος είναι κατά ένα αιώνα μεταγενέστερος της ναυμαχίας της Σαλαμίνος. Ο Φα(ι)νίας, όπως έχει αποδείξει o Τζ. Ένγκελς, αντλεί την περί ανθρωποθυσίας πληροφορία, από το έργο «Περσικά», του ιατρού και ιστορικού Κτησία του Κνιδίου, ο οποίος έζησε και έδρασε στην Περσική αυλή ως προσωπικός ιατρός και διπλωμάτης του μεγάλου βασιλέως Αρταξέρξου του δευτέρου.

Το δε έργο αυτό, το οποίο είχε υπόψιν του ο Φα(ι)νίας, είναι μειωμένης ιστορικής αξίας, διότι δεν πρόκειται περί ιστορικής μελέτης, αλλά περί μυθιστορηματικής αφήγησης. Όπως πολύ χαρακτηριστικά γράφει ο Γερμανός καθηγητής Πάουλ Κροχ, «Ο Κτησίας ήταν ένας αφηγητής, που με αξιόλογα μέσα μπορούσε να προκαλεί δραματικά εφφέ· η μυθιστορηματική του έκθεση ανέλυε το ιστορικό συμβάν σε μικρά, ευσύνοπτα σύνολα, που ήξερε να τα διαμορφώνει, με όλες τις τεχνικές που είχε στην διάθεσή του, σε θελκτικά και εντυπωσιακά διαγράμματα ανατολίτικης ιστορίας.

Πίσω από αυτές τις προσπάθειές του η ιστορική έρευνα και αξιοπιστία έχανε συνεχώς έδαφος. Λίγο μόνο περιθώριο μένει να μπορεί κανείς να βασισθεί στα γεγονότα, στις χρονολογίες, στους αριθμούς που δίδονται». Επίσης πολύ διαφωτιστικές είναι και οι κρίσεις των Άγγλων καθηγητών Γ. Κόννορ και Α. Γουέστ για το έργο του Κτησία, «Το έργο του Κτησία αναφερόταν πολύ και σταχυολογήθηκαν από αυτό αποσπάσματα στην μεταγενέστερη αρχαιότητα κι ήταν αναντιρρήτως δημοφιλές ακριβώς για το παραμυθικό (μυθώδες) που αποκηρύσσει ο Θουκυδίδης.

Είναι γεμάτο από φανταστικές λεπτομέρειες, παθητικά επεισόδια που η αφήγησή τους γίνεται περίπλοκη, στοιχεία βιογραφίας και ρομάντζου πλάι πλάι με την πολιτική και στρατιωτική έκθεση».




Ο ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ ΚΑΙ Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ

Στο δέκατο τρίτο κεφάλαιο της βιογραφίας του Θεμιστοκλέους διαβάζουμε ότι ο μάντις Ευφραντίδης προέτρεψε τον Θεμιστοκλή να θυσιάσει τους τρεις Πέρσες στον Θεό Διόνυσο τον Ωμηστή (=ωμοφάγο). Η αναφορά όμως και μόνο στην συγκεκριμένη λατρεία του Θεού Διονύσου, αποδεικνύει, συμφώνως προς τους καθηγητές A. Henrichs και P. Bonnechère, ότι το υπό εξέταση ανθρωποθυσιαστικό περιστατικό είναι μία επινόηση του Κτησία ή το πιο πιθανό του Φα(ι)νία, διότι η προαναφερθείσα Διονυσιακή λατρεία, δεν ανήκει στο Αθηναϊκό πάνθεο του πέμπτου αιώνα π.Χ., αλλά ήταν μία τοπική μορφή λατρείας του Θεού Διονύσου, η οποία μαρτυρείται μόνο στην νήσο Λέσβο, ιδιαίτερη πατρίδα του Φα(ι)νία.

             Εκτός όμως από την αναφορά στην προαναφερθείσα Διονυσιακή λατρεία, η οποία αποκλείει τέλεση της τριπλής ανθρωποθυσίας, οι Αμερικανοί καθηγητές Φ. Φροστ, Ρ. Λέναρντον και ο Καναδός καθηγητής Α. Ποντλέκι, παγκοσμίως κορυφαίοι μελετητές της ζωής του μεγάλου αυτού Αθηναίου πολιτικού, υποστηρίζουν ότι το υποτιθέμενο ανθρωποθυσιαστικό περιστατικό, είναι μία ανυπόστατη κατηγορία εναντίον του Θεμιστοκλέους, η οποία επινοήθηκε από ένα Αθηναίο προπαγανδιστή, με σκοπό την σπίλωση του, είτε μία φανταστική ιστορία – θρύλος.

Όσον αφορά στην αυθεντικότητα των τριών βιογραφικών αποσπασμάτων, αυτή δεν έχει αμφισβητηθεί από κανένα μέχρι σήμερα. Εξαίρεση αποτελεί ο Γερμανός καθηγητής Φριτζ φον Βέρλι, αυθεντία στην ιστορία της πρώιμης περιπατητικής φιλοσοφίας, ο οποίος αν και δεν υποστηρίζει ευθέως κάτι τέτοιο, όμως το υπαινίσσεται. Αν και κάτι τέτοιο είναι δυνατόν να στηριχθεί στις εσωτερικές αντιφάσεις που υπάρχουν στο ίδιο το κείμενο των τριών προαναφερθέντων βιογραφιών του Πλουτάρχου, αυτό είναι πιθανό να οφείλεται είτε στην χειρόγραφη παράδοση, είτε σε λάθη τα οποία έκανε ο ίδιος ο Χαιρωνεύς βιογράφος.

Ως εκ τούτου, έχοντας υπόψιν τις προαναφερθείσες αναφορές για την ναυμαχία της Σαλαμίνος και την ζωή του θεμιστοκλέους, την ανυπαρξία αρχαιολογικών και ανθρωπολογικών ευρημάτων, τα οποία να αποδεικνύουν ή έστω να υπονοούν την τέλεση της τριπλής ανθρωποθυσίας και τα πορίσματα σύγχρονης επιστημονικής έρευνας, όσον αφορά τον χαρακτήρα και την ιστορική αξιοπιστία του βιογραφικού έργου του Πλουτάρχου, αλλά και των χρησιμοποιηθησών από αυτόν πηγών, μπορούμε με βεβαιότητα να καταλήξουμε στο συμπέρασμα, ότι το υπό εξέταση περιστατικό δεν είναι είναι τίποτε άλλο, παρά ένα θρύλος, ένας «ιστορικός» μύθος.

Τέλος, θα θέλαμε να προσθέσουμε, ότι είναι παρήγορο να βλέπουμε στην πατρίδα μας να εκδίδονται από μεγάλους ή μη εκδοτικούς οίκους, τα έργα του Πλουτάρχου του Χαιρωνέως, αλλά απ’ την άλλη είναι θλιβερό, να βλέπουμε στα σχόλιά τους ή να περνάει ασχολίαστο ή να γίνεται δεκτό από τον μεταφραστή ή σχολιαστή, το υποτιθέμενο ανθρωποθυσιαστικό γεγονός. Η θλίψη αυτή δεν προέρχεται μόνο από την κατασυκοφάντηση, μιας από τις μεγαλύτερες μορφές της αρχαίας Ελληνικής κλασικής αρχαιότητας, του δημιουργού της Αθηναϊκής θαλασσοκρατορίας Θεμιστοκλέους, αλλά και από την άγνοια εκ μέρους των μεταφραστών ή σχολιαστών, των πορισμάτων της σύγχρονης θρησκειολογικής και ιστορικής έρευνας.

ΕΠΙΛΟΓΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΠΗΓΕΣ

Bibliotheca Scriptorum Geacorum et Romanorum Teubneriana
Les Belles Lettres
Oxford Classical Texts
http://www.anistor.gr/index.html

«Αιδώς Αργείοι», ντροπή ελεεινοί εβραιοχριστιανόπληκτοι γενίτσαροι συκοφάντες….
Σας λυπόμαστε…. Μόνον οίκτο και αηδία προκαλείτε….

Ο Ροδόκηπος πρωτοπορεί Παγκόσμια έχοντας και πρόληψη και φυσική αντιμετώπιση του Κορονοιού, και μας φιμώνουν να μην ενημερωθεί ο κόσμος. Ενημερώστε άπαντες να γκουγκλάρουν ΡΟΔΟΚΗΠΟΣ ΚΟΡΟΝΟΙΟΣ. Εχουν ενημερωθεί παγκόσμια Πανεπιστήμια - Κυβερνήσεις https://www.rodokipos.com/ioseis-loimoxeis/koronoios/

Rose

  • Administrator
  • *****
  • Μηνύματα: 6.584
  • Karma: 0
  • Στο όνομα της Μητέρας Φύσης!
    • Προφίλ
    • E-mail
Απ: Ανθρωποθυσίες και Αρχαία Ελλάδα; Έννοιες Παράλληλες;
« Απάντηση #3 στις: Απρίλιος 27, 2010, 22:30:44 »
Τελικά πραγματικά, είναι τόσο εγκεφαλικά καθυστερημένοι, ή απλά ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ? 

Δηλαδή η "θεία" Κοινωνία τους, που τρώνε το σώμα και το αίμα του δαίμονα Ιησού, είναι ανθρωποθυσία?

Πόσα Δις ευρώ σε αποζημιώσεις έχουν να εισπράξουν οι 'Ελληνες!  ;D

Αρκεί να ξυπνήσουν, από τον βαθύ Πνευματικό λήθαργο....

'Ηρθε επιτέλους το τέλος του χριστιανικής ψυχασθένειας, καθώς η Ελληνική Ψυχή ανασταίνεται, δυνατότερη από ποτέ.


Ο Ροδόκηπος πρωτοπορεί Παγκόσμια έχοντας και πρόληψη και φυσική αντιμετώπιση του Κορονοιού, και μας φιμώνουν να μην ενημερωθεί ο κόσμος. Ενημερώστε άπαντες να γκουγκλάρουν ΡΟΔΟΚΗΠΟΣ ΚΟΡΟΝΟΙΟΣ. Εχουν ενημερωθεί παγκόσμια Πανεπιστήμια - Κυβερνήσεις https://www.rodokipos.com/ioseis-loimoxeis/koronoios/