Αποστολέας Θέμα: Αυτοκτονία και Εσωτερισμός  (Αναγνώστηκε 6900 φορές)

Avaris

  • ΑΜΡΑ - Φίλος(Δ)
  • ***
  • Μηνύματα: 1.254
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Αυτοκτονία και Εσωτερισμός
« στις: Μάιος 29, 2007, 10:49:16 »
Λέγεται πως ο τάδε ή ο δείνα Σοφός Μοναχός Γέροντας Γιόγκι, ή και "Υψηλά Μυημένος" οποιουδήποτε Μονοπατιού της Ατραπού, όταν "κρίνει πως ήγγικεν γάρ η ώρα", απλώς "κοιμάται κατά βούληση"....

....που σημαίνει ότι "αφήνει το σαρκίον του κατά βούληση"....

...δηλαδή, "πεθαίνει κατά βούληση".....

...Ομολογώ πως αυτό δεν το κατάλαβα ποτέ....

Πως είναι δυνατόν, απο την μία να αποκηρύσσεται η "αυτοκτονία" μετα βδελυγμίας (από κάποια τουλάχιστον δόγματα) και απο την άλλη κάποιοι "Μυημένοι" να την χρησιμοποιούν χωρίς φόβο και πάθος για "Καρμικές Συνέπειες"....

Τελικά, υφίσταται "ατιμωρητί" (Καρμικά) η "κατά βούληση Κοίμησις"?

Δεν καταννοώ πχ πως είναι δυνατόν στον Χριστιανισμό να αποκηρύσσεται σε σημείο που να μην θάβεται ούτε καν σε ιερό χώρο ο αυτόχειρας, ούτε να ψάλλεται εξόδιος ακολουθία και στον Ισλαμισμό να εκθειάζεται (τουλάχιστον αυτό προσλαμβάνω εγώ απο τους Βομβιστές αυτοκτονίας)....

Παρομοίως, για τους Σαμουράι που θεωρούνταν θεία πράξη το χαρακίρι....ή για τους Καμικάζι του Β' Παγκ. Πολέμου....

Όπως και για τους Ρωμαίους αξιωματικούς.....

Αλλά ακόμη και για τους ίδιους τους Χριστιανούς, κανείς δεν θεωρεί ως "έμμεση αυτοκτονία" το να ανατιναχτεί κάποιος Χριστιανός εσκεμμένα μαζί με τον εχθρό (βλ. Κούγκι) ή και άμεση αυτοκτονία το να πέσουν μαζί με τα μωρά τους στο γκρεμό του Ζαλόγγου....

Ή να πέσει με το αεροπλάνο του επάνω σε έναν στόχο.....

Το να μην "αντισταθείς" για να σώσεις την ζωή σου ας πούμε, δεν είναι "έμμεση αυτοκτονία"?

Ακόμη και ο ίδιος ο Χριστός, ενώ μπορούσε να αποφύγει (ποικιλοτρόπως ) τον Σταυρό δεν το έκανε....

Αυτό δεν ήταν "έμμεση αυτοκτονία"?

Η "μαζική αυτοκτονία των Εβραίων στη Μασσάντα" (για να μην πέσουν στα χέρια των Ρωμαίων) γιατί δεν αντιμετωπίστηκε ως τέτοια απο τον Ιουδαϊσμό?

Όπως και πολλοί "Υψηλά Μυημένοι" όλων των Δογμάτων, είτε Εξωτερικών είτε Εσωτερικών....

Ενώ το σώμα τους "κατέρρεε" απο ασθένειες πλημμυρίζοντάς τους απο φοβερούς πόνους, αυτοί συνέχιζαν να είναι "αγκιστρωμένοι στη ζωή"....

Πόσο μάλλον που γνώριζαν καλύτερα απο τον καθένα τα περί Μεταθανάτιας ζωής και διαρκούς εξέλιξης του Πνεύματος....αυτά δίδασκαν άλλωστε είτε στους πιστούς τους οι μεν είτε στους μαθητές τους οι δε...

Κι όμως....παρέμεναν, αν και με αφόρητη οδύνη, αγκιστρωμένοι στη ζωή....με νύχια και δόντια....

Ειλικρινά μου φαίνεται "αδικαιολογήτως μπερδεμένο" και "πολύπλοκο" το θέμα της "αυτοκτονίας"....και δεν ξέρω γιατί....λες και "κάποιοι το μπερδεύουν επίτηδες".....

Νοιώθω πως κάτι μου "διαφεύγει" και δεν καταλαβαίνω "τι είναι αυτό".....
« Τελευταία τροποποίηση: Μάιος 29, 2007, 10:53:39 από Avaris »
Avaris
Veritas Vos Velirabit

Κανένας

  • Μηνύματα: 979
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Αυτοκτονία και Εσωτερισμός
« Απάντηση #1 στις: Μάιος 29, 2007, 11:30:02 »
Από αυτά που ξέρω, η αυτοκτονία η οποία καταδικάζεται αφορά την αποφυγή των δεινών, σωματικών ή ψυχολογικών.  Έτσι όταν κάποιος έχει χρέη ή τον παρατάει ο σύντροφός του ή πάσχει από επώδυνη θανατηφόρα ασθένεια και αποφασίσει να αυτοκτονήσει, το κάνει από απελπισία, για να αποφύγει τον πόνο (ψυχικό ή σωματικό).  Αυτού του είδους η αυτοκτονία κατακρίνεται. 

Από μία άποψη, εδώ η θρησκεία έχει δίκιο.  Ερχόμαστε στον κόσμο για να μάθουμε.  Όταν λιποψυχούμε και αυτοκτονούμε είναι σαν να παρατάμε το σχολείο και να το ρίχνουμε στην αλητεία.

Έχουμε μετά τις περιπτώσεις όπου άνθρωποι προτίμησαν το θάνατο από τη σκλαβιά (πχ Κούγκι, Μασσάντα).  Θεωρητικά είναι ίδια περίπτωση με την παραπάνω.  Ίσως τα κίνητρα εδώ είναι πιο αγνά και ανώτερα.  Αίσθημα ελευθερίας, ανεξαρτησίας κτλ.  Ίσως εδώ να δικαιολογείται, δεν ξέρω.

Οι αυτοκτονίες των σαμουράι είναι κάτι παρόμοιο με το προηγούμενο.  Θέλει μεγάλη δύναμη ψυχής για να αυτοκτονήσεις επειδή αισθάνεσαι υπεύθυνος και αυτοτιμωρείσαι.

Σε περιπτώσεις αυτοθυσίας, ηρωικές πράξεις, προσπάθεια να σώσουμε κάποιον κτλ, εκεί είναι θέμα προπαγάνδας.  Θέλουμε να προωθήσουμε την ιδέα να έχουμε στρατιώτες που θα δώσουν τη ζωή τους για την πατρίδα.  Πως να καταδικάσεις μία μάνα που έδωσε τη ζωή της για να σώσει το παιδί της?  Θα καταρρεύσει με μίας η φιλεύσπλαχνη εικόνα της εκκλησίας.

Οι μυημένοι που αποφασίζουνε να αποχωρήσουνε από τη ζωή ήσυχα?  Μα αυτοί μπορούνε και κρίνουνε ότι έχει τελειώσει η σχολική περίοδος και μπορούνε να φύγουνε.  Δε χάνουνε κάποιο μάθημα.

Άσχετα από κατεστημένα, εκκλησίες κτλ.  Ίσως ο γενικός κανόνας να είναι τα κίνητρα, η πυγή της ιδέας για αυτοκτονία.  Αν γίνεται με παρόρμηση, προέρχεται από το κατώτερο επίπεδο, το υποσυνείδητο, με σκοπό να αποφύγουμε τον πόνο, τότε είναι κατακριτέα.  Αν έρχεται μετά από σκέψη, από το ανώτερο επίπεδο, τη νόηση, τότε είναι αξιοθαύμαστη.
Ό,τι δε με σκοτώνει, με κάνει πιο δυνατό. Friedrich Nietzsche

Trithemius

  • L.V.X.
  • Μηνύματα: 1.225
  • Karma: 0
  • Enflame thyself in prayer... Invoke often...
    • Προφίλ
Απ: Αυτοκτονία και Εσωτερισμός
« Απάντηση #2 στις: Μάιος 29, 2007, 15:42:37 »
Η αυτοκτονία είναι δικαιολογημένη όταν αυτοκτονείς για να σώσεις το συνάνθρωπό σου.

Η αυτοκτονία είναι αδικαιολόγητη όταν αυτοκτονείς για να σώσεις τον εαυτό σου.
...spes mea in mentem est...

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Αυτοκτονία και Εσωτερισμός
« Απάντηση #3 στις: Μάιος 29, 2007, 15:43:17 »
Λέγεται πως ο τάδε ή ο δείνα Σοφός Μοναχός Γέροντας Γιόγκι, ή και "Υψηλά Μυημένος" οποιουδήποτε Μονοπατιού της Ατραπού, όταν "κρίνει πως ήγγικεν γάρ η ώρα", απλώς "κοιμάται κατά βούληση"....



Όχι, "όταν κρίνει πως ήγγικεν η ώρα του", αλλά, "όταν καταλάβει" ότι ήρθε η ώρα του, ήρεμα και με θάρρος αποχαιρετά τους πλησίον του και αναχωρεί για το μεγάλο ταξίδι.

Σε καμία περίπτωση δεν αυτοκτονεί, απλά "βλέπει" τον χάρο να του γνέφει, και συγκατατίθεται....

Στη φύση η αφαίρεση ζωής -είτε δικής μας είτε άλλης- είναι απαράδεκτη.

Για τον μόνο λόγο που επιτρέπεται, είναι μόνον για την ζωή.

Είναι αιτιολογημένο να αφαιρείται ζωή για να συντηρηθεί και να αναπτυχθεί η ζωή.
Είναι δικαιολογημένο να αφαιρείται ζωή για την προστασία της ζωής.
Είναι μεγαλειώδης όμως, η ηρωική αυτοθυσία για την προστασία και προαγωγή της ζωής,
για την εφαρμογή ιδεών, καταστάσεων και συνθηκών που θα βοηθήσουν στην επέκταση της ζωής,
αλλά το κυριώτερο, στην εξέλιξή της ....
Ο Ροδόκηπος πρωτοπορεί Παγκόσμια έχοντας και πρόληψη και φυσική αντιμετώπιση του Κορονοιού, και μας φιμώνουν να μην ενημερωθεί ο κόσμος. Ενημερώστε άπαντες να γκουγκλάρουν ΡΟΔΟΚΗΠΟΣ ΚΟΡΟΝΟΙΟΣ. Εχουν ενημερωθεί παγκόσμια Πανεπιστήμια - Κυβερνήσεις https://www.rodokipos.com/ioseis-loimoxeis/koronoios/

Avaris

  • ΑΜΡΑ - Φίλος(Δ)
  • ***
  • Μηνύματα: 1.254
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Αυτοκτονία και Εσωτερισμός
« Απάντηση #4 στις: Μάιος 29, 2007, 16:04:44 »
Παράθεση
author=Κανένας link=topic=159.msg1368#msg1368 date=1180427402]
Από αυτά που ξέρω, η αυτοκτονία η οποία καταδικάζεται αφορά την αποφυγή των δεινών, σωματικών ή ψυχολογικών.  Έτσι όταν κάποιος έχει χρέη ή τον παρατάει ο σύντροφός του ή πάσχει από επώδυνη θανατηφόρα ασθένεια και αποφασίσει να αυτοκτονήσει, το κάνει από απελπισία, για να αποφύγει τον πόνο (ψυχικό ή σωματικό).  Αυτού του είδους η αυτοκτονία κατακρίνεται. 


Καλέ μου Fr Κανένα.

Φοβούμαι πως δεν γλιτώνουμε το μπέρδεμα και πάλι.... :)

Νομίζω τελικά πως έχει να κάνει με αυτό ονομάζεις "Σχολείο"....

Ποιός μπορεί όμως να "εκβιάσει" την Ψυχή του ανθρώπου όταν διαβαίνει την "Σκοτεινή Κοιλάδα της Απελπισίας"....?

Οι λόγοι της Απελπισίας πολλοί....

κάτι που δεν είναι σοβαρό για μένα, για τον άλλον μπορεί να είναι η "εξοντωτική αιτία", και το αντίστροφο....

Όταν όμως ο Οδοιπόρος της Γήινης Ατραπού, λυγίσει (για τον οποιοδήποτε λόγο) και πέσει καταμεσίς στην άνυδρη αυτή Κοιλάδα του Θανάτου, και κατευθύνει το τελευταίο του ουρλιαχτό προς τους Ουρανούς φωνάζοντας "Κύριε ίνα τι με εγκαταλείπεις"?.....ποιός τάχα έχει το δικαίωμα να τον "εκβιάσει"?

Και μάλιστα με τον μέγιστο των εκβιασμών!!!!...

Πώς τόλμησαν να το σκεφτούν και μόνον!? Σε θάβω σαν το σκυλί "αδιάβαστο" σε μη ιερό χώρο.....!

Παράθεση
Από μία άποψη, εδώ η θρησκεία έχει δίκιο.  Ερχόμαστε στον κόσμο για να μάθουμε.  Όταν λιποψυχούμε και αυτοκτονούμε είναι σαν να παρατάμε το σχολείο και να το ρίχνουμε στην αλητεία.

Όπως και παραπάνω φίλε μου , θα συμπληρώσω μόνον ....."μπορεί να τον βοηθήσει κάποιος ψυχολογικά αυτόν τον άνθρωπο"? Καλώς....

Δεν μπορούν να τον βοηθήσουν να ορθοποδήσει? Ας φύγουν απο τον δρόμο του και ας μην του τα κάνουν χειρότερα....

Πως τολμάει η Εκκλησία να τον εκβιάζει όμως?!!!

....................


Και φυσικά, έθεσες ένα πολύ πολύ σοβαρό θέμα...αυτό της "ευθανασίας"....

Αυτό καλέ μου φίλε και αδελφέ λέγεται όχι δειλία....αλλά δικαίωμα σε έναν αξιοπρεπή θάνατο....ενός ανθρώπου που υποφέρει τα πάνδεινα απο σωματικούς πόνους εξ' ασθενείας....


Παράθεση
Έχουμε μετά τις περιπτώσεις όπου άνθρωποι προτίμησαν το θάνατο από τη σκλαβιά (πχ Κούγκι, Μασσάντα).  Θεωρητικά είναι ίδια περίπτωση με την παραπάνω.  Ίσως τα κίνητρα εδώ είναι πιο αγνά και ανώτερα.  Αίσθημα ελευθερίας, ανεξαρτησίας κτλ.  Ίσως εδώ να δικαιολογείται, δεν ξέρω.

Οι αυτοκτονίες των σαμουράι είναι κάτι παρόμοιο με το προηγούμενο.  Θέλει μεγάλη δύναμη ψυχής για να αυτοκτονήσεις επειδή αισθάνεσαι υπεύθυνος και αυτοτιμωρείσαι.

Σε περιπτώσεις αυτοθυσίας, ηρωικές πράξεις, προσπάθεια να σώσουμε κάποιον κτλ, εκεί είναι θέμα προπαγάνδας.  Θέλουμε να προωθήσουμε την ιδέα να έχουμε στρατιώτες που θα δώσουν τη ζωή τους για την πατρίδα.  Πως να καταδικάσεις μία μάνα που έδωσε τη ζωή της για να σώσει το παιδί της?  Θα καταρρεύσει με μίας η φιλεύσπλαχνη εικόνα της εκκλησίας.

Μα και πάλι, αδελφέ μου, φεύγοντας, χάνουν το σχολείο της γής.....το "εσωτερικό αποτέλεσμα" ίδιο είναι....γιατί εδώ να .....γίνονται τα "κλειστά μάτια"?


Παράθεση
Οι μυημένοι που αποφασίζουνε να αποχωρήσουνε από τη ζωή ήσυχα?  Μα αυτοί μπορούνε και κρίνουνε ότι έχει τελειώσει η σχολική περίοδος και μπορούνε να φύγουνε.  Δε χάνουνε κάποιο μάθημα.

Συνεπώς, εαν κάποιος έχει "αγγίξει κάποια επίπεδα ανάπτυξης του Πνεύματός του" μπορεί να "αφαιρέσει τη ζωή του".....

Μου θυμίζει λίγο εκείνο το άλλο θέμα το "Μύστης - Κάρμα - Φόνος".....και το κατά πόσο έχει δικαίωμα ο Μύστης να αφαιρέσει ζωή χωρίς να επιβαρύνει το Κάρμα του......


Παράθεση
Άσχετα από κατεστημένα, εκκλησίες κτλ.  Ίσως ο γενικός κανόνας να είναι τα κίνητρα, η πυγή της ιδέας για αυτοκτονία.  Αν γίνεται με παρόρμηση, προέρχεται από το κατώτερο επίπεδο, το υποσυνείδητο, με σκοπό να αποφύγουμε τον πόνο, τότε είναι κατακριτέα.  Αν έρχεται μετά από σκέψη, από το ανώτερο επίπεδο, τη νόηση, τότε είναι αξιοθαύμαστη.


Αυτό να σου πω, με "εξιτάρει ως σκεπτικό"......νοιώθω πως με κάνει να θέλω να διαλογιστώ στο θέμα υπ' αυτό το πρίσμα......

Ίδομεν.....
Avaris
Veritas Vos Velirabit

Avaris

  • ΑΜΡΑ - Φίλος(Δ)
  • ***
  • Μηνύματα: 1.254
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Αυτοκτονία και Εσωτερισμός
« Απάντηση #5 στις: Μάιος 29, 2007, 16:13:57 »
Παράθεση
author=Ορφέας link=topic=159.msg1384#msg1384 date=1180442597]
Λέγεται πως ο τάδε ή ο δείνα Σοφός Μοναχός Γέροντας Γιόγκι, ή και "Υψηλά Μυημένος" οποιουδήποτε Μονοπατιού της Ατραπού, όταν "κρίνει πως ήγγικεν γάρ η ώρα", απλώς "κοιμάται κατά βούληση"....



Όχι, "όταν κρίνει πως ήγγικεν η ώρα του", αλλά, "όταν καταλάβει" ότι ήρθε η ώρα του, ήρεμα και με θάρρος αποχαιρετά τους πλησίον του και αναχωρεί για το μεγάλο ταξίδι.

Σε καμία περίπτωση δεν αυτοκτονεί, απλά "βλέπει" τον χάρο να του γνέφει, και συγκατατίθεται....

Εδώ πραγματικά με προβλημάτισες Ορφέα.


Παράθεση
Στη φύση η αφαίρεση ζωής -είτε δικής μας είτε άλλης- είναι απαράδεκτη.

Για τον μόνο λόγο που επιτρέπεται, είναι μόνον για την ζωή.

Είναι αιτιολογημένο να αφαιρείται ζωή για να συντηρηθεί και να αναπτυχθεί η ζωή.

Είναι δικαιολογημένο να αφαιρείται ζωή για την προστασία της ζωής.

Είναι μεγαλειώδης όμως, η ηρωική αυτοθυσία για την προστασία και προαγωγή της ζωής,
για την εφαρμογή ιδεών, καταστάσεων και συνθηκών που θα βοηθήσουν στην επέκταση της ζωής,
αλλά το κυριώτερο, στην εξέλιξή της ....


Σε όλους τους πολέμους το ίδιο όμως πιστεύουν όλοι οι εμπόλεμοι....ότι πολεμάνε για το δίκηο και την ζωή.....και ηρωϊκές πράξεις αυτοθυσίας έχουμε πάντα απ' όλες τις πλευρές.....

Και όλοι πιστεύουν πως με τις πράξεις τους παλεύουν για να προστατέψουν και να προάγουν τη ζωή....

ποιός όμως άραγε έχει δίκηο?

Να φανταστώ πως αυτός που έχει δίκαιο επιτρέπεται ακόμη και να "αυτοκτονήσει" επάνω σε αυτήν την "προσπάθεια" ενώ ο άλλος είναι "ηθικά και εσωτερικά απαράδεκτος"?

Δεν ξέρω.....


Όλο και πιο "μπλεγμένο" μου φαίνεται τελικά το θέμα της αυτοκτονίας.....
Avaris
Veritas Vos Velirabit

Κανένας

  • Μηνύματα: 979
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Αυτοκτονία και Εσωτερισμός
« Απάντηση #6 στις: Μάιος 29, 2007, 18:38:12 »
Είναι αιτιολογημένο να αφαιρείται ζωή για να συντηρηθεί και να αναπτυχθεί η ζωή.
Είναι δικαιολογημένο να αφαιρείται ζωή για την προστασία της ζωής.
Είναι μεγαλειώδης όμως, η ηρωική αυτοθυσία για την προστασία και προαγωγή της ζωής,
για την εφαρμογή ιδεών, καταστάσεων και συνθηκών που θα βοηθήσουν στην επέκταση της ζωής,
αλλά το κυριώτερο, στην εξέλιξή της ....
Οι Σαμουράι που αυτοκτονούνε για λόγους τιμής.  Το παράδειγμα του Κούγκι και Μασσάντα.  Αυτά δεν υπάγοντε στις παραπάνω περιπτώσεις. Σωστά?

Κάτι Βουδιστές και Κούρδοι όμως που αυτοπυρπολήθηκαν σε ένδειξη διαμαρτηρίας για την κατοχή της χώρας τους από ξένα στρατεύματα, αυτό δικαιολογείται διότι προάγει την ελευθερία?

Όταν όμως ο Οδοιπόρος της Γήινης Ατραπού, λυγίσει (για τον οποιοδήποτε λόγο) και πέσει καταμεσίς στην άνυδρη αυτή Κοιλάδα του Θανάτου, και κατευθύνει το τελευταίο του ουρλιαχτό προς τους Ουρανούς φωνάζοντας "Κύριε ίνα τι με εγκαταλείπεις"?.....ποιός τάχα έχει το δικαίωμα να τον "εκβιάσει"?
Δε συμφωνώ και δε με ενδιαφέρει η θέση της εκκλησίας.  Συμφωνώ ότι οι πληγωμένοι να έχουν ψυχολογική υποστήριξη. 

Από αυτά που ειπώθηκαν σε παρόμοια μηνύματα και από την εμπειρία μου σαν «πληγωμένος σε ανάρρωση», πιστεύω ισχύουν τα εξής:
Όλες οι καταστάσεις είναι ευκαιρίες για να μάθουμε.  Και συνήθως από τις αρνητικές μαθαίνουμε περισσότερα. 
Μας τυχαίνουνε καταστάσεις που εμείς διαλέξαμε και έχουμε τα εφόδια να τις αντιμετωπίσουμε.
Όταν ο μαθητής είναι έτοιμος, ο δάσκαλος εμφανίζεται.
Όλοι γεννιόμαστε με ένα ζώο και προορισμό έχουμε να το δαμάσουμε.  Άλλοι γεννιούνται με ένα πρόβατο, άλλοι με ένα λιοντάρι.  Η δόξα πάει μόνο σε αυτούς που έχουν το λιοντάρι.
Ό,τι δε με σκοτώνει, με κάνει πιο δυνατό. Friedrich Nietzsche

LordPayens

  • Μηνύματα: 64
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Αυτοκτονία και Εσωτερισμός
« Απάντηση #7 στις: Μάιος 29, 2007, 19:00:48 »
Αγαπητέ Κανένα,

Παράθεση
Οι Σαμουράι που αυτοκτονούνε για λόγους τιμής.  Το παράδειγμα του Κούγκι και Μασσάντα.  Αυτά δεν υπάγοντε στις παραπάνω περιπτώσεις. Σωστά?

Φυσικά και υπάγονται. Ο Σαμουράι δίνει την ζωή του για την διασφάλιση μια ιδέας ή μιας αξίας, για τις ζωές δηλαδή των υπολοίπων. Το ίδιο και οι βουδιστές και οι Κούρδοι που αναφέρεις.

Η λειτουργία της Εκκλησίας είναι όπως αυτή του κάθε επίσημου και κανονικού θεσμού. Στην συγκεκριμένη περίπτωση η άρνηση της αυτοκτονίας δεν κρύβει καμία βαθύτερη αλήθεια από την χρησιμότητα της μείωσης ή της αποφυγής της, ως εργαλείο δηλαδή για τις μάζες.

Ως πάνσοφος, ο Κύριος δεν θα γύρισε την πλάτη σ'έναν άνθρωπο που δεν άντεξε την απελπισία και αυτοκτόνησε. Δεν είναι καθόλου λογικό, τουλάχιστον. :)

Αγαπητέ μου Avaris,

Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε το οξύμωρο της εποχής μας, να δίνουμε δηλαδή μεγαλύτερη από το παρελθόν αξία στην ατομική ζωή και να μην δίνουμε καμία αξία στην συλλογική ζωή. Χτυπιόμαστε στα πατώματα όταν χάνουμε τον παππού ή την γιαγιά μας και δεν χύνουμε ούτε ένα δάκρυ για τα αμέτρητα θύματα των πολέμων καθημερινά. Η κοινωνία μας περνάει από μια τέτοιου μεγέθους διαστροφή που τα κατάλοιπά της θα καθορίζουν το μέλλον της για γενιές.

Η μόνη συνταγή που ξέρω είναι μια αρχαία συνταγή. Λέγεται, "πέθαινε σε κάθε ανατολή και ζήσε κάθε δύση". Ο Σαμουράι οραματιζόταν κι έναν διαφορετικό θάνατό του με το που ξυπνούσε. Μόνον αν ξεπεράσουμε το τραγικό γεγονός του θανάτου θα μπορέσουμε να εισέλθουμε στους κόσμους του πρώτου αιτίου. Και δεν εννοώ να τον ξεπεράσουμε μόνον σε προσωπικό επίπεδο, αλλά και σε κάθε διαφορετική έκφανσή του. Το προσωπικό επίπεδο είναι το πρώτο και το εύκολο.

Ο μυημένος οφείλει να αποστρέφεται την αυτοκτονία για πολλούς λόγους. Ο ένας είναι ότι ο μυημένος είναι ένα όργανο αλλαγής και εξελίξεως. Τούτο σημαίνει ότι οφείλει πάντα να διατηρείται μέχρι το τέλος. Ο άλλος είναι ότι αν ο μυημένος πτοηθεί από την ζωή θα πτοηθεί και από τον θάνατο. Πρέπει να υπερνικήσει την θέλησή για τελείωση στην ζωή, ακόμα και την θέληση για ομοίωση με το θείο. Ακόμα κι αυτή η θέληση είναι θέληση για θάνατο.

Όσο βαδίζεις η καρδιά ανοίγει. Όταν ανοίξει αρκετά χωράει όλον τον κόσμο μέσα. Όταν αρχίσει και μαραίνεται αυτός ο κόσμος χάνεται μέρα με την μέρα, ώσπου να μείνεις και πάλι μόνος. Μέχρι την τελευταία ώρα.

Με αγάπη,
LordPayens

Avaris

  • ΑΜΡΑ - Φίλος(Δ)
  • ***
  • Μηνύματα: 1.254
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Αυτοκτονία και Εσωτερισμός
« Απάντηση #8 στις: Μάιος 29, 2007, 19:07:25 »
Είναι αιτιολογημένο να αφαιρείται ζωή για να συντηρηθεί και να αναπτυχθεί η ζωή.
Είναι δικαιολογημένο να αφαιρείται ζωή για την προστασία της ζωής.
Είναι μεγαλειώδης όμως, η ηρωική αυτοθυσία για την προστασία και προαγωγή της ζωής,
για την εφαρμογή ιδεών, καταστάσεων και συνθηκών που θα βοηθήσουν στην επέκταση της ζωής,
αλλά το κυριώτερο, στην εξέλιξή της ....
Οι Σαμουράι που αυτοκτονούνε για λόγους τιμής.  Το παράδειγμα του Κούγκι και Μασσάντα.  Αυτά δεν υπάγοντε στις παραπάνω περιπτώσεις. Σωστά?

Κάτι Βουδιστές και Κούρδοι όμως που αυτοπυρπολήθηκαν σε ένδειξη διαμαρτηρίας για την κατοχή της χώρας τους από ξένα στρατεύματα, αυτό δικαιολογείται διότι προάγει την ελευθερία?

Όταν όμως ο Οδοιπόρος της Γήινης Ατραπού, λυγίσει (για τον οποιοδήποτε λόγο) και πέσει καταμεσίς στην άνυδρη αυτή Κοιλάδα του Θανάτου, και κατευθύνει το τελευταίο του ουρλιαχτό προς τους Ουρανούς φωνάζοντας "Κύριε ίνα τι με εγκαταλείπεις"?.....ποιός τάχα έχει το δικαίωμα να τον "εκβιάσει"?
Δε συμφωνώ και δε με ενδιαφέρει η θέση της εκκλησίας.  Συμφωνώ ότι οι πληγωμένοι να έχουν ψυχολογική υποστήριξη. 

Από αυτά που ειπώθηκαν σε παρόμοια μηνύματα και από την εμπειρία μου σαν «πληγωμένος σε ανάρρωση», πιστεύω ισχύουν τα εξής:
Όλες οι καταστάσεις είναι ευκαιρίες για να μάθουμε.  Και συνήθως από τις αρνητικές μαθαίνουμε περισσότερα. 
Μας τυχαίνουνε καταστάσεις που εμείς διαλέξαμε και έχουμε τα εφόδια να τις αντιμετωπίσουμε.
Όταν ο μαθητής είναι έτοιμος, ο δάσκαλος εμφανίζεται.
Όλοι γεννιόμαστε με ένα ζώο και προορισμό έχουμε να το δαμάσουμε.  Άλλοι γεννιούνται με ένα πρόβατο, άλλοι με ένα λιοντάρι.  Η δόξα πάει μόνο σε αυτούς που έχουν το λιοντάρι.

Τελικά είναι απο ποιά γωνία το βλέπεις....

Οι αεροπειρατές των Δίδυμων Πύργων, για τους "δικούς τους" είναι "Μάρτυρες" και θα πάνε κατ' ευθείαν στον Παράδεισο...

Για τις οικογένειες των θυμάτων, δεν είναι τίποτε άλλο απο στυγνούς φονιάδες που έφυγαν σφαιράτοι για την Κόλαση....

Ποιός απο τους δύο έχει δίκαιο και ποιός άδικο?

Οι Θύτες που βρίσκονται αυτή τη στιγμή? Στον παράδεισο ή στην Κόλαση?



Λοιπόν,

επειδή χαρακτηρίζεται "δειλία" η αυτοκτονία, διαισθάνομαι πως αυτός που θέλει να εγκαταλείψει τον "μάταιο τούτο κόσμο" και διαθέτει και κάμποση τρέλλα, ψάχνει να βρει έναν "έντονο σκοπό" να "ασπαστεί"....

Κάτι που θα τον φέρει μπροστά στην κάνη του αντιπάλου.....

Έτσι, και αυτός πεθαίνει και φεύγει επιτέλους απο τον γήινο τούτο κόσμο που δεν κατάφερε να προσαρμοσθεί και δεν έχει κι ευθύνη αφού άλλος τον σκότωσε.....δεν "αυτοχειριάσθηκε"....

Το "σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω" το ξέρουμε άλλωστε....

βλέπεις, κανένα δικαστήριο ποτέ στην ιστορία δεν έκανε λόγο για "έμμεση αυτοκτονία"....

Α, εκτός απο εκείνη την γιατρό και τον καημένο τον παρκαδόρο της Χ. Τρικούπη που παιδεύονταν για χρόνια να αποδείξει πως η γιατρός αυτοκτόνησε.....απλώς αυτός της "δάνεισε το χέρι του και πάτησε την σκανδάλη".....

Μπερδεμένα πράγματα, πράγματι.....

Πραγματικότητα ή πραγματισμός για να ξεμπερδεύουμε με δύσκολες έννοιες και "Εσωτερικές Καταστάσεις" που δεν καταλαβαίνουμε?

Και μεις και όλες οι Εκκλησίες .......
« Τελευταία τροποποίηση: Μάιος 29, 2007, 19:14:16 από Avaris »
Avaris
Veritas Vos Velirabit