Αποστολέας Θέμα: Ταξίδι ή Ιθάκη?  (Αναγνώστηκε 8709 φορές)

Avaris

  • ΑΜΡΑ - Φίλος(Δ)
  • ***
  • Μηνύματα: 1.254
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Ταξίδι ή Ιθάκη?
« στις: Μάιος 17, 2007, 11:38:56 »
"....και να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος για την Ιθάκη....".....

Είθισται να ηρωοποιείται η παραπάνω φράση και δεν καταλαβαίνω γιατί.....

Υποτίθεται πως είναι μια Φράση έμπλεη φιλοσοφικού βάθους και στοχασμού.....


Εαν "Ιθάκη" είναι η "Τελείωση", η "Θέωση" η "επιστροφή στην Πηγή", δηλαδή, να ευχόμαστε να είναι η Ατραπός ατέλειωτη?

Αυτό είναι το Μήνυμα?

Ότι δηλαδή, "έλα μωρέ, καλά είμαστε εδώ στη Γη, καλά περνάμε με τις υλικές απολαύσεις, γιατί να τελειώσουν κάποτε?"....

Όχι.....

Τελικά, κάτι δεν μου κάθεται καλά σε τούτη την "βαρυσήμαντη φράση".....

Γιατί για μένα, αυτό και μόνον που μετράει δεν είναι οι θυσίες που θα κάνω στην Ατραπό, αλλά η Κορυφή της Ατραπού.....η Κατάκτησή της....η Τελείωση....

Η κατάκτηση της Υπέρτατης Συνειδητότητας....

Δεν καταλαβαίνω γιατί θα έπρεπε να απολαύσω τις αιματηρές θυσίες και δοκιμασίες που απαιτούνται για να κατακτηθεί αυτή η κορυφή.....

Και να εύχομαι κι απο πάνω να' ναι "Μακρύς ο Δρόμος"!!!

Κάτι μεταξύ Απόλυτου Υλισμού και Μαζοχισμού μου μοιάζει....

Εκτός, κι αν κάτι άλλο υποκρύπτεται απο πίσω και μου διαφεύγει.....

Τείνω ευήκοον ους σε ιδέες .......



« Τελευταία τροποποίηση: Μάιος 17, 2007, 11:48:10 από Avaris »
Avaris
Veritas Vos Velirabit

Trithemius

  • L.V.X.
  • Μηνύματα: 1.225
  • Karma: 0
  • Enflame thyself in prayer... Invoke often...
    • Προφίλ
Απ: Ταξίδι ή Ιθάκη?
« Απάντηση #1 στις: Μάιος 17, 2007, 21:29:27 »
Το "σύμπλοκο" ταξίδι-Ιθάκη έχει πάρα πολλές εκφάνσεις κι εφαρμογές κι αυτό δεν είναι τυχαίο...

Στον εσωτερισμό και δη στον Ροδοσταυρισμό, όλη η ουσία της αυτής ενασχόλησης έχει να κάνει ακριβώς με τον σταυρό και το ρόδο. Όπως λοιπόν γνωρίζουμε, αν πρώτα δεν γνωρίσουμε τη "σταυρική" θυσία, δεν θα ανθίσει το ρόδο μέσα μας. Έτσι πραγματικά κατανοούμε ότι άξιζε η θυσία.

Στην πραγματικότητα, η "Ιθάκη" αντιπροσωπεύει κάτι που ποτέ δεν πρόκειται να γνωρίσουμε. Αυτό έχει λόγο που συμβαίνει, καθώς η εκπλήρωση του Απολύτου (με κάθε οπτική αυτού) είναι κάτι ουτοπικό. Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είνια πως κάθετί που μας αφορά, δεν θα γνωρίσει ποτέ του κάποιο τελευταίο στάδιο εξέλιξης. Κοινώς, δεν υπάρχει ταβάνι στην εξέλιξή μας και αυτό έχει πολυδιάστατη εφαρμογή.

Συγκεκριμένα στο εσωτερισμό, αυτό που πολύ σωστά αναφέρεις ως "κατάκτηση της υπέρτατης Συνειδητότητας", είναι κάτι που κατά βάθος γνωρίζουμε πως δεν πρόκειται να επιτευχθεί ποτέ. Σύμφωνα με τον νόμο της πνευματικής μας εξέλιξης, για να υποστηρίξουμε πως έχουμε φτάσει στο τέρμα της αυτοβελτίωσης κι εξέλιξής μας, πρέπει όχι απλά να εναρμονιστούμε με το Ένα αλλά να γίνουμε πλέον αυτό το Ένα!

Για κάποιους, αυτή η διαδικασία μοιάζει ανούσια έως και παράλογη γιατί έχουν συνηθίσει να θέτουν χαμηλά επίπεδα στην εξέλιξή τους. Με αυτό το σκεπτικό (που βαθμιαία γίνεται τρόπος ζωής), εθιζόμαστε στο να είμαστε λανθασμένα ολιγαρκείς αλλά ταυτόχρονα ξαχνάμε και να εμβαθύνουμε στα όσα μας γεμίζουν. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε πως η εξέλιξη υφίσταται τόσο σε κάθετο, όσο και σε οριζόντιο επίπεδο ;)

Έτσι λοιπόν, το σκεπτικό του "ποιός ο λόγος να ασχολούμαι αφού δεν πρόκειται ποτέ να φτάσω στο τέλος;" είναι η μεγαλύτερη παγίδα στην εξέλιξή μας. Ένα μέρος της καθολικής αυτογνωσίας, έχει να κάνει ακριβώς με την κατανόηση πως τελικά το ταξίδι προς τον εσωτερισμό αλλά και προς κάθε άλλη "Ιθάκη" είναι πραγματικά ένα ταξίδι δίχως τέλος (ευτυχώς) αλλά και δίχως επιστροφή (πάλι ευτυχώς).

Πραγματικά, αυτή την ανάγκη για εξέλιξη τη βλέπουμε γύρω μας σε κάθε έκφραση της ζωής μας. Δεν έχει να κάνει μόνον με τον εσωτερισμό αλλά και με πάρα πολλά άλλα ζητήματα, στα οποία ο άνθρωπος εναγωνίως αναζητά την εξέλιξη, πραγματικά χωρίς να θέτει όρια. Αυτό συμβαίνει λοιπόν όχι μόνον στον εσωτερισμό αλλά και στην ιατρική, την τεχνολογία, τις ανθρώπινες σχέσεις, τις τέχνες κλπ. Στον τελευταίο τομέα θυμάμαι ένα ρητό που λέει: ένα έργο τέχνης δεν τελειώνει ποτέ, απλώς ο καλλιτέχνης παραιτείται...

Το μεγαλείο του εσωτερισμού, έτσι όπως αυτό εκφράζεται μέσα από το ταξίδι προς την Ιθάκη έχει να κάνει με το ότι κάθε νέο εξελικτικό βήμα, μας αποκαλύπτει κάποια νέα δεδομένα, κάποιους νέους νόμους και συμπαντικές εκφάνσεις που αιωνίως προσπαθούμε να αναλύσουμε και να κατανοήσουμε. Όταν επιτευχθεί αυτό, τότε θα έχουμε κάνει ένα νέο πνευματικό βήμα, το οποίο με τη σειρά του θα μας αποκαλύψει νέα επίπεδα σκέψης και προβληματισμού. Είναι πραγματικά ένας δρόμος δίχως τέλος...

Ο εσωτεριστής βλέπει αυτή τη διαδικασία με χαρά και ενθουσιασμό. Ο απλός και υλικός άνθρωπος όμως είναι ικανός ακόμα και να χλευάσει μια τέτοια διαδικασία. Για κάποιους, όλη τους η ζωή είναι "ό,τι φάμε και ό,τι πιούμε και ό,τι...". Αυτή η στάση ζωής μου θυμίζει το "λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ' αγόρι μου" ;D Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Σίγουρα για κάποιους ναι, για έναν εσωτεριστή όμως όχι. (και) αυτό είναι που πρέπει να αναγνωρίσουμε ως ιδιαίτερα σημαντικό γνώρισμα της προσωπικότητάς μας και αν μη τι άλλο, να το προστατέψουμε και να το καλλιεργήσουμε.

Στο δικό μου μυαλό, κάθε απόπειρα ενασχόλησης με τον εσωτερισμό, αποτελεί μία κατάθεση στην πνευματική μας τράπεζα, την οποία θα χρειαστούμε πάρα πολύ στην επόμενη εξελικτική μας φάση γιατί ακριβώς από εκεί θα γίνονται οι πνευματικές μας "αναλήψεις" όταν χρειάζεται. Το πνεύμα μας καίει πνευματική "βενζίνη" και υποχρέωσή μας είναι να έχουμε το πνευματικό ρεζερβουάρ πάντα γεμάτο ;) Φυσικά όλα αυτά είναι αέρας κοπανιστός για όποιον αρνείται πως υπάρχει κάτι πέραν και μετά τον θάνατό μας. Κάθε άποψη σεβαστή, χωρίς όμως απαραίτητα να συμφωνώ κιόλας.

Σε κάποιο σημείο αδελφέ μου ρωτάς το εξής:
Παράθεση
Γιατί για μένα, αυτό και μόνον που μετράει δεν είναι οι θυσίες που θα κάνω στην Ατραπό, αλλά η Κορυφή της Ατραπού.....η Κατάκτησή της....η Τελείωση....

Η κατάκτηση της Υπέρτατης Συνειδητότητας....

Δεν καταλαβαίνω γιατί θα έπρεπε να απολαύσω τις αιματηρές θυσίες και δοκιμασίες που απαιτούνται για να κατακτηθεί αυτή η κορυφή.....

Και να εύχομαι κι απο πάνω να' ναι "Μακρύς ο Δρόμος"!!!

Κάτι μεταξύ Απόλυτου Υλισμού και Μαζοχισμού μου μοιάζει....

Πιο πάνω σου ανέφερα πως διαμέσου της "σταυρικής" θυσίας θα ανθίσει το "ρόδο" και θα αναγνωρίσεις την εξέλιξή σου. Αυτό που ζητάς, δηλαδή το να κατακτήσεις την κορυφή χωρίς να κουραστείς και να "πονέσεις" μου μοιάζει λίγο "βολεψιάρικο" αν μου επιτρέπεις. Πάντως σίγουρα το θεωρώ ουτοπικό. Ο νόμος είναι (κι εδώ) "no pain, no gain...". Φυσικά, για το άσχημο και δύσκολο κομμάτι αυτής της πορείας, δεν αναζητούμε την απόλαυση αλλά την αναγνώριση αυτών. Έχεις δει κανέναν αθλητή να γίνεται πρωταθλητής αν πρώτα δεν κουραστεί, δεν προπονηθεί, δεν πονέσει, δεν ιδρώσει; Φίλε μου όλη αυτή η διαδικασία "σταύρωση-άνθισμα του ρόδου" αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς κοσμικούς νόμους! Άλλωστε, στον εσωτερισμό, το να γνωρίσεις την αρνητική πλευρά αυτού, πάλι κέρδος είναι, γιατί μόνον έτσι οδηγείσαι στην πλήρη γνώση, δε νομίζεις; Πάντως κι εδώ χρειάζεται μέτρο και σύνεση...

Το να ευχόμαστε να είναι μακρύς ο δρόμος, για όσους έχουν κατανοήσει τι είδους δρόμος είναι αυτός, αποτελεί μια φυσιολογική ευχή. Γιατί όποιος αναγνωρίσει πως όσο περισσότερο "παιδεύεται" και βρίσκεται εν εξελίξει, τόσο περισσότερο θα χαρεί με το αποτέλεσμα και τα εφόδια που θα πάρει. Άλλωστε αν ο δρόμος είναι σύντομος, τότε τι θα γίνει μετά; Αν φτάσουμε σύντομα στο απόλυτο, τότε ποιά θα είναι η επόμενη φάση; Η στασιμότητα; ο εκφυλισμός; το τέλμα; η επαναληπτικότητα, η δυσοίωνη ισότητα "χθες=σήμερα=αύριο";

Ελπίζω να έγινα κατανοητός ;)
« Τελευταία τροποποίηση: Μάιος 17, 2007, 21:37:45 από Anon »
...spes mea in mentem est...

Avaris

  • ΑΜΡΑ - Φίλος(Δ)
  • ***
  • Μηνύματα: 1.254
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Ταξίδι ή Ιθάκη?
« Απάντηση #2 στις: Μάιος 18, 2007, 13:32:11 »
Παράθεση
author=Anon link=topic=132.msg1014#msg1014 date=1179426567]
Το "σύμπλοκο" ταξίδι-Ιθάκη έχει πάρα πολλές εκφάνσεις κι εφαρμογές κι αυτό δεν είναι τυχαίο...

Ας διαλέξουμε λοιπόν "εφαρμογή"....

Παράθεση
Στον εσωτερισμό και δη στον Ροδοσταυρισμό, όλη η ουσία της αυτής ενασχόλησης έχει να κάνει ακριβώς με τον σταυρό και το ρόδο. Όπως λοιπόν γνωρίζουμε, αν πρώτα δεν γνωρίσουμε τη "σταυρική" θυσία, δεν θα ανθίσει το ρόδο μέσα μας. Έτσι πραγματικά κατανοούμε ότι άξιζε η θυσία.

Δια της "παιδεύσεως" το αποτέλεσμα. Ουδεμία αντίρηση.... :)


Παράθεση
Στην πραγματικότητα, η "Ιθάκη" αντιπροσωπεύει κάτι που ποτέ δεν πρόκειται να γνωρίσουμε.

Τι?.?.?.?.?.?.?.?.?. :o


Παράθεση
Αυτό έχει λόγο που συμβαίνει, καθώς η εκπλήρωση του Απολύτου (με κάθε οπτική αυτού) είναι κάτι ουτοπικό.

Φίλε και Fr. Anon, συμφωνήσαμε να διαλέξουμε ως πεδίο εφαρμογής του θέματος τον "Εσωτερισμό". Αυτό που μόλις ισχυρίστηκες δεν είναι Εσωτερισμός. Είναι "Αγνωστικισμός".....Και είναι το τελείως αντίθετο "πεδίο" απο τον "Εσωτερισμό"....

Ο Εσωτερισμός δεν γνωρίζει καμία "Ουτοπία"....


Παράθεση
Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είνια πως κάθετί που μας αφορά, δεν θα γνωρίσει ποτέ του κάποιο τελευταίο στάδιο εξέλιξης. Κοινώς, δεν υπάρχει ταβάνι στην εξέλιξή μας και αυτό έχει πολυδιάστατη εφαρμογή.

Ομοίως με παραπάνω.....Άρα, ο Θεός παίζει ζάρια και απλώς μας στέλνει εδώ κάτω για να σπάει πλάκα....


Παράθεση
Συγκεκριμένα στο εσωτερισμό, αυτό που πολύ σωστά αναφέρεις ως "κατάκτηση της υπέρτατης Συνειδητότητας", είναι κάτι που κατά βάθος γνωρίζουμε πως δεν πρόκειται να επιτευχθεί ποτέ.

Στο ξαναλέω....αυτό είναι Αγνωστικισμός....για να μην πω "Υβρίδιο Αγνωστικισμού - Υλισμού".....

Το πρώτο που υφίσταται ως Στόχος στον Εσωτερισμό είναι η Κατάκτηση της Υπέρτατης Συνειδητότητας....

Οτιδήποτε άλλο, δεν είναι Εσωτερισμός....


Παράθεση
Σύμφωνα με τον νόμο της πνευματικής μας εξέλιξης, για να υποστηρίξουμε πως έχουμε φτάσει στο τέρμα της αυτοβελτίωσης κι εξέλιξής μας, πρέπει όχι απλά να εναρμονιστούμε με το Ένα αλλά να γίνουμε πλέον αυτό το Ένα!

Ακριβώς αυτό είναι που πρεσβεύει ο Εσωτερισμός....

Σε πρώτη φάση Εναρμόνιση με το Ένα....

Σε τελική φάση να γίνουμε Ένα με το Ένα.....


Παράθεση
Για κάποιους, αυτή η διαδικασία μοιάζει ανούσια έως και παράλογη γιατί έχουν συνηθίσει να θέτουν χαμηλά επίπεδα στην εξέλιξή τους.

Φίλε Anon....μα μόλις τώρα, εσύ ο ίδιος δεν θεώρησες τον στόχο της "Κατάκτησης της Υπέρτατης Συνειδητότητας" ως ανούσιο και παράλογο?

Μόλις τώρα δεν έθεσες χαμηλά επίπεδα στην εξέλιξη του ανθρώπου?



Παράθεση
Με αυτό το σκεπτικό (που βαθμιαία γίνεται τρόπος ζωής), εθιζόμαστε στο να είμαστε λανθασμένα ολιγαρκείς αλλά ταυτόχρονα ξαχνάμε και να εμβαθύνουμε στα όσα μας γεμίζουν. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε πως η εξέλιξη υφίσταται τόσο σε κάθετο, όσο και σε οριζόντιο επίπεδο ;)

Ακριβώς καλέ μου φίλε!!!!


Παράθεση
Έτσι λοιπόν, το σκεπτικό του "ποιός ο λόγος να ασχολούμαι αφού δεν πρόκειται ποτέ να φτάσω στο τέλος;" είναι η μεγαλύτερη παγίδα στην εξέλιξή μας.


Και πάλι ακριβώς!!!Εαν δεν υπάρχει η "Ψυχοπνευματική κορύφωση" ποιός ο λόγος να "εκ-παιδεύεται" ο άνθρωπος?


Παράθεση
Ένα μέρος της καθολικής αυτογνωσίας, έχει να κάνει ακριβώς με την κατανόηση πως τελικά το ταξίδι προς τον εσωτερισμό αλλά και προς κάθε άλλη "Ιθάκη" είναι πραγματικά ένα ταξίδι δίχως τέλος (ευτυχώς) αλλά και δίχως επιστροφή (πάλι ευτυχώς).

Sorry φίλε Anon, αλλά περισσότερο μου φέρνει προς Dance Macabre αυτή η χωρίς τέλος προοπτική του "αέναου παιδέματος".....Ο χορός αυτός δημιουργήθηκε το Μεσαίωνα την περίοδο της "Μαύρης Αρρώστιας" (πανούκλα) και ουσιαστικά διακωμωδούσε με τραγικό τρόπο την ζωή....την ώρα μάλιστα του χορού, σχεδόν πάντα κάποιος πέθαινε απο την αρρώστια....

Έτσι, όπως το θέτεις φίλε μου , η ζωή μας δεν είναι τίποτε άλλο απο ένας Μακάβριος Χορός......


Παράθεση
Πραγματικά, αυτή την ανάγκη για εξέλιξη τη βλέπουμε γύρω μας σε κάθε έκφραση της ζωής μας. Δεν έχει να κάνει μόνον με τον εσωτερισμό αλλά και με πάρα πολλά άλλα ζητήματα, στα οποία ο άνθρωπος εναγωνίως αναζητά την εξέλιξη, πραγματικά χωρίς να θέτει όρια. Αυτό συμβαίνει λοιπόν όχι μόνον στον εσωτερισμό αλλά και στην ιατρική, την τεχνολογία, τις ανθρώπινες σχέσεις, τις τέχνες κλπ. Στον τελευταίο τομέα θυμάμαι ένα ρητό που λέει: ένα έργο τέχνης δεν τελειώνει ποτέ, απλώς ο καλλιτέχνης παραιτείται...

Πολύ σωστά....εδώ θα συμφωνήσω μαζί σου.....αλλά αυτό είναι "άλλο  Πεδίο εφαρμογής".....υπακούει σε άλλους κανόνες....πιο γήινους...

Θα σου ζητήσω λοιπόν να παραμείνουμε στο "Πεδίο Εφαρμογής του Εσωτερισμού".....




Παράθεση
Το μεγαλείο του εσωτερισμού, έτσι όπως αυτό εκφράζεται μέσα από το ταξίδι προς την Ιθάκη έχει να κάνει με το ότι κάθε νέο εξελικτικό βήμα, μας αποκαλύπτει κάποια νέα δεδομένα, κάποιους νέους νόμους και συμπαντικές εκφάνσεις που αιωνίως προσπαθούμε να αναλύσουμε και να κατανοήσουμε. Όταν επιτευχθεί αυτό, τότε θα έχουμε κάνει ένα νέο πνευματικό βήμα, το οποίο με τη σειρά του θα μας αποκαλύψει νέα επίπεδα σκέψης και προβληματισμού.

Όντως, περιγράφεις την "Ατραπό της Μαθητείας" φίλε μου.....ναι, έτσι είναι.....


Παράθεση
Είναι πραγματικά ένας δρόμος δίχως τέλος...

Άντε πάλι το Dance Macabre.....δηλαδή, δεν είμαστε τίποτε άλλο απο ένας τιμωρημένος Σίσσυφος που κυλάει το πιθάρι του ως την κορυφή για να ξανακατρακυλίσει αυτό μετά στην πλαγιά και άντε πάλι απο την αρχή.....

(Άσχετο αλλά .....Και γιατί "τιμωρηθήκαμε" παρακαλώ? )



Παράθεση
Ο εσωτεριστής βλέπει αυτή τη διαδικασία με χαρά και ενθουσιασμό.

Την διαδικασία της Μαθητείας ναι....την οπτική του.....Σίσσυφου, όμως? γιατί με χαρά? Μαζοχιστής είναι ο Εσωτεριστής?


Παράθεση
Ο απλός και υλικός άνθρωπος όμως είναι ικανός ακόμα και να χλευάσει μια τέτοια διαδικασία. Για κάποιους, όλη τους η ζωή είναι "ό,τι φάμε και ό,τι πιούμε και ό,τι...". Αυτή η στάση ζωής μου θυμίζει το "λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ' αγόρι μου" ;D


Με συγχωρείς φίλε Anon, αλλά όπως το θέτεις το θέμα, μόνον γι' αυτούς έχει νόημα μια τέτοια ζωή....Αφού δεν υπάρχει ο Στόχος της Κορύφωσης, λογικά πάει απο μόνο του το θέμα στο "ότι φάμε, ότι πιούμε και ότι......"



Παράθεση
Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Σίγουρα για κάποιους ναι, για έναν εσωτεριστή όμως όχι. (και) αυτό είναι που πρέπει να αναγνωρίσουμε ως ιδιαίτερα σημαντικό γνώρισμα της προσωπικότητάς μας και αν μη τι άλλο, να το προστατέψουμε και να το καλλιεργήσουμε.

Ποιό φίλε μου Anon να προστατέψουμε? Την πεποίθηση πως η Ανώτατη Συνειδητότητα είναι μια Ουτοπία? Εαν αφαιρέσεις αυτό, πάει ο Εσωτερισμός.....


Παράθεση
Στο δικό μου μυαλό, κάθε απόπειρα ενασχόλησης με τον εσωτερισμό, αποτελεί μία κατάθεση στην πνευματική μας τράπεζα, την οποία θα χρειαστούμε πάρα πολύ στην επόμενη εξελικτική μας φάση γιατί ακριβώς από εκεί θα γίνονται οι πνευματικές μας "αναλήψεις" όταν χρειάζεται. Το πνεύμα μας καίει πνευματική "βενζίνη" και υποχρέωσή μας είναι να έχουμε το πνευματικό ρεζερβουάρ πάντα γεμάτο ;) Φυσικά όλα αυτά είναι αέρας κοπανιστός για όποιον αρνείται πως υπάρχει κάτι πέραν και μετά τον θάνατό μας. Κάθε άποψη σεβαστή, χωρίς όμως απαραίτητα να συμφωνώ κιόλας.

Ομοίως με παραπάνω....τι να τα κάνεις τα πνευματικά καύσιμα εαν δεν υπάρχει ο ...."προορισμός"? Έτσι, δηλαδή, απλώς να καβαλάμε την μηχανή μας και να "περιπλανιόμαστε"?


Παράθεση
Σε κάποιο σημείο αδελφέ μου ρωτάς το εξής:
Παράθεση
Γιατί για μένα, αυτό και μόνον που μετράει δεν είναι οι θυσίες που θα κάνω στην Ατραπό, αλλά η Κορυφή της Ατραπού.....η Κατάκτησή της....η Τελείωση....

Η κατάκτηση της Υπέρτατης Συνειδητότητας....

Δεν καταλαβαίνω γιατί θα έπρεπε να απολαύσω τις αιματηρές θυσίες και δοκιμασίες που απαιτούνται για να κατακτηθεί αυτή η κορυφή.....

Και να εύχομαι κι απο πάνω να' ναι "Μακρύς ο Δρόμος"!!!

Κάτι μεταξύ Απόλυτου Υλισμού και Μαζοχισμού μου μοιάζει....

Πιο πάνω σου ανέφερα πως διαμέσου της "σταυρικής" θυσίας θα ανθίσει το "ρόδο" και θα αναγνωρίσεις την εξέλιξή σου. Αυτό που ζητάς, δηλαδή το να κατακτήσεις την κορυφή χωρίς να κουραστείς και να "πονέσεις" μου μοιάζει λίγο "βολεψιάρικο" αν μου επιτρέπεις.

Ωωπ, στοπ εδώ!.....

Δείξε μου σε παρακαλώ, σε ποιό σημείο είπα εγώ πως θέλω να κατακτήσω την κορυφή χωρίς να κουραστώ και να πονέσω?

 Αυτό που αναρωτήθηκα είναι "γιατί θα έπρεπε να απολαύσω την επώδυνη διαδικασία μεταλλαγής του Εαυτού σε έναν Ανώτερο Εαυτό"?

 Η διαδικασία αυτή απάλλειψης των "προβληματικών στοιχείων" μας (πχ κόμπλεξ και πυρηνικά προβλήματα - και όχι μόνο) είναι γεμάτη πόνο....τρελλός είμαι να απολαύσω αυτόν τον πόνο? Θα το κάνω, αλλά όχι και να απολαύσω τον πόνο....το αποτέλεσμα ναι, να το απολαύσω....όχι όμως τον πόνο....


Παράθεση
Πάντως σίγουρα το θεωρώ ουτοπικό.

Φυσικά και είναι ουτοπικό να περιμένει κανείς να ανθίσει το Ρόδο χωρίς Σταυρική Θυσία......


Παράθεση
Ο νόμος είναι (κι εδώ) "no pain, no gain...". Φυσικά, για το άσχημο και δύσκολο κομμάτι αυτής της πορείας, δεν αναζητούμε την απόλαυση αλλά την αναγνώριση αυτών.

Αυτό δεν το κατανόησα να σου πω την αλήθεια....

Παράθεση
Έχεις δει κανέναν αθλητή να γίνεται πρωταθλητής αν πρώτα δεν κουραστεί, δεν προπονηθεί, δεν πονέσει, δεν ιδρώσει;

Όχι....

Εσύ, έχεις δει κανέναν αθλητή να παρακαλάει να προπονείται επ' άπειρο χωρίς να κατακτάει τα "προσδοκώμενα αποτελέσματα"?

Έχεις δει κανέναν αθλητή που ενώ μπορεί να επιτύχει ένα "αποτέλεσμα φυσικής του απόδοσης" με 1 χρόνο προπόνηση, αυτός να παρακαλάει να κάνει 5 χρόνια προπόνηση?


Παράθεση
Φίλε μου όλη αυτή η διαδικασία "σταύρωση-άνθισμα του ρόδου" αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς κοσμικούς νόμους! Άλλωστε, στον εσωτερισμό, το να γνωρίσεις την αρνητική πλευρά αυτού, πάλι κέρδος είναι, γιατί μόνον έτσι οδηγείσαι στην πλήρη γνώση, δε νομίζεις;

Πάντως κι εδώ χρειάζεται μέτρο και σύνεση...

Ααα γειά σου.....μέτρο και σύνεση....σωστά....συμφωνώ στο ότι είναι Κοσμικός Νόμος η διαδικασία "Σταύρωση - άνθιση ρόδου"......

όχι όμως να παρακαλάμε : "σας παρακαλώ σταυρώστε με, μετά ξεσταυρώστε με, θεραπεύστε μου τις πληγές και μετά ξανασταυρώστε με, έτσι για να υποφέρω περισσότερο και να το φχαριστηθώ καλύτερα".....


Παράθεση
Το να ευχόμαστε να είναι μακρύς ο δρόμος, για όσους έχουν κατανοήσει τι είδους δρόμος είναι αυτός, αποτελεί μια φυσιολογική ευχή.

Συγγνώμη, αλλά και ο Ντε Σαντ το ίδιο πίστευε.....αλλά τουλάχιστον αυτός δεν είχε καμία σχέση με Εσωτερισμό.....στο "πεδίο" που αναφέρονταν αυτός, η "εσκεμμένη καθυστέρηση" είχε "νόημα".....

Παράθεση
Γιατί όποιος αναγνωρίσει πως όσο περισσότερο "παιδεύεται" και βρίσκεται εν εξελίξει, τόσο περισσότερο θα χαρεί με το αποτέλεσμα και τα εφόδια που θα πάρει.


Το κυνήγι της Ηδονής λοιπόν? Αυτό είναι το κίνητρο? ;)


Παράθεση
Άλλωστε αν ο δρόμος είναι σύντομος, τότε τι θα γίνει μετά; Αν φτάσουμε σύντομα στο απόλυτο, τότε ποιά θα είναι η επόμενη φάση; Η στασιμότητα; ο εκφυλισμός; το τέλμα; η επαναληπτικότητα, η δυσοίωνη ισότητα "χθες=σήμερα=αύριο";

(Βλέπω αποδέχεσαι το "Απόλυτο" ....ενώ πριν το "απέρριψες"......  ;))

Εαν μιλάμε για το Απόλυτο φίλε μου Anon, δηλαδή, το να γίνουμε Ένα με το Ένα, τότε είναι σαν να ρωτάμε, τι υπάρχει μετά τον Θεό?

Υπάρχει άραγε απάντηση σε αυτό?

Παράθεση
Ελπίζω να έγινα κατανοητός ;)

Εγώ απο την άλλη ελπίζω να μην κατανόησα καλά.... :D
« Τελευταία τροποποίηση: Μάιος 18, 2007, 13:47:11 από Avaris »
Avaris
Veritas Vos Velirabit

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Ταξίδι ή Ιθάκη?
« Απάντηση #3 στις: Μάιος 18, 2007, 17:26:43 »
Παράθεση
Anon έγραψε:
Παράθεση
Ο εσωτεριστής βλέπει αυτή τη διαδικασία με χαρά και ενθουσιασμό.


Την διαδικασία της Μαθητείας ναι....την οπτική του.....Σίσσυφου, όμως? γιατί με χαρά? Μαζοχιστής είναι ο Εσωτεριστής?

Το καλύτερο του ...Μήνα από Avaris !!!
Ο Ροδόκηπος πρωτοπορεί Παγκόσμια έχοντας και πρόληψη και φυσική αντιμετώπιση του Κορονοιού, και μας φιμώνουν να μην ενημερωθεί ο κόσμος. Ενημερώστε άπαντες να γκουγκλάρουν ΡΟΔΟΚΗΠΟΣ ΚΟΡΟΝΟΙΟΣ. Εχουν ενημερωθεί παγκόσμια Πανεπιστήμια - Κυβερνήσεις https://www.rodokipos.com/ioseis-loimoxeis/koronoios/

Trithemius

  • L.V.X.
  • Μηνύματα: 1.225
  • Karma: 0
  • Enflame thyself in prayer... Invoke often...
    • Προφίλ
Απ: Ταξίδι ή Ιθάκη?
« Απάντηση #4 στις: Μάιος 18, 2007, 18:36:10 »
Πω πω πω, χείμαρρος (πάλι ;D) ο Avaris! Λοιπόν φίλε μου:

Παράθεση
Παράθεση
Στην πραγματικότητα, η "Ιθάκη" αντιπροσωπεύει κάτι που ποτέ δεν πρόκειται να γνωρίσουμε.
----------------------------------------
Τι?.?.?.?.?.?.?.?.?.
Δεν καταλαβαίνω γιατί σου προκαλεί έκπληξη μια τέτοια θέση. Σε απογοητεύει κάτι τέτοιο; Μην ξεχνάς πως (στη δική μου λογική τουλάχιστον) η Ιθάκη αντιπροσωπεύει γενικότερα την επίτευξη του σκοπού. Όταν όμως ζούμε σε έναν διαρκώς μεταβαλλόμενο κόσμο, ακόμη και αυτός ο τελικός στόχος δεν μπορεί παρά να μεταβάλλεται. Αν θέλεις, ο δρόμος προς την Ιθάκη (με Ι κεφαλαίο) αποτελείται από αμέτρητες μικρές "ιθάκες" (με ι μικρό), που στο σύνολό τους μας δίνουν την εικόνα του ολοκληρωμένου στόχου.

Επίσης, έχω πάντα στο μυαλό μου πως ακόμη και από "τεχνικής" άποψης, αυτό που ονομάζουμε και ορίζουμε ως "Υπέρτατη Συνειδητότητα", μπορεί να εκφραστεί σωστά μόνον όταν το άτομο εξισωθεί με το Όλον, κάτι που πραγματικά δεν μπορεί να συμβεί ποτέ. Επίσης, μην ξεχνάς κάτι που είχα γράψει πιο πάνω, πως: Το μεγαλείο του εσωτερισμού, έτσι όπως αυτό εκφράζεται μέσα από το ταξίδι προς την Ιθάκη έχει να κάνει με το ότι κάθε νέο εξελικτικό βήμα, μας αποκαλύπτει κάποια νέα δεδομένα, κάποιους νέους νόμους και συμπαντικές εκφάνσεις που αιωνίως προσπαθούμε να αναλύσουμε και να κατανοήσουμε. Όταν επιτευχθεί αυτό, τότε θα έχουμε κάνει ένα νέο πνευματικό βήμα, το οποίο με τη σειρά του θα μας αποκαλύψει νέα επίπεδα σκέψης και προβληματισμού. Είναι πραγματικά ένας δρόμος δίχως τέλος...

Ελπίζω μέσα από όλα αυτά να έγινε κατανοητό το γιατί πιστεύω πως η πραγματική κατάκτηση της Ιθάκης είναι σαν να κυνηγάμε τη σκιά μας ;)

Παράθεση
Παράθεση
Αυτό έχει λόγο που συμβαίνει, καθώς η εκπλήρωση του Απολύτου (με κάθε οπτική αυτού) είναι κάτι ουτοπικό.
------------------------------------------------------------------
Φίλε και Fr. Anon, συμφωνήσαμε να διαλέξουμε ως πεδίο εφαρμογής του θέματος τον "Εσωτερισμό". Αυτό που μόλις ισχυρίστηκες δεν είναι Εσωτερισμός. Είναι "Αγνωστικισμός".....Και είναι το τελείως αντίθετο "πεδίο" απο τον "Εσωτερισμό"....

Ο Εσωτερισμός δεν γνωρίζει καμία "Ουτοπία"....
Ο αγνωστικισμός, ως όρος σημαίνει πως για ένα θέμα, δεν μπορούμε να αποφανθούμε με πλήρη βεβαιότητα αν υφίσταται πραγματικά ή όχι. Για παράδειγμα, ο αγνωστικιστής, σχετικά με τη στάση του απέναντι στο θεό λέει πως δεν μπορεί να εκφέρει απόλυτη γνώμη για το αν υπάρχει ή όχι θεός κι αυτό γιατί η κατανόηση του θεού είναι αδύνατο να την επεξεργαστεί ο ανθρώπινος νους. Αυτός είναι ο επιστημονικός ορισμός και δεν έχει σχέση με την ουτοπία, η οποία εκφράζει κάτι το ιδεατό, μη επιτεύξιμο αλλά πάραυτα σταχυολογημένο. Κατά τη γνώμη μου άλλο πράγμα η ουτοπία και άλλο ο αγνωστικισμός, ακριβώς για τους λόγους που μόλις πριν ανέλυσα. Προφανώς μπερδεύτηκες στο ότι (ίσως άστοχα) ταύτισα την ουτοπία με το μη επιτεύξιμο. Δεν είχα σκοπό να συνδέσω την καθολική ουτοπία (ότι δηλαδή τα πάντα είναι ιδεατά-θεωρητικά) με τη γενικότερη εικόνα του Θεού παρά μόνον με το τελικό στάδιο που είναι η πλήρη κατανόηση αυτής της εικόνας. Δηλαδή δέχομαι την ύπαρξη του Θεού, δεν δέχομαι όμως (κι εδώ χρησιμοποιώ τον όρο "ουτοπία") πως κάποτε θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε την πλήρη ουσία του.

Όσον αφορά τη σχέση του εσωτερισμού με τον αγνωστικισμό, θα έλεγα πως ο εσωτερισμός επειδή ακριβώς έχει να κάνει με την άσκηση και καλλιέργεια κάποιων "εσωτερικών"-ειδικών-μυστικών γνώσεων υλοποίησης του μυστικισμού (= επικοινωνία με την Πηγή-Θεό), τελικά, αντιθέτως με όσα πιστεύεις, έχει μεγάλη σχέση με τον αγνωστικισμό, γιατί ακριβώς αναγνωρίζει πως δεν μπορούμε να δώσουμε σαφή εικόνα για την έννοια του Θεού, ακριβώς γιατί μας είναι ακατάληπτος. Αυτός είναι και ο λόγος που ο κάθε άνθρωπος σχηματίζει μέσα του διαφορετική εικόνα για το τι αντιπροσωπεύει ο Θεός, η Πηγή, το Όλον. Και πως θα μας γίνει ο Θεός πλήρως καταληπτός; μα μόνον όταν εμείς ταυτιστούμε με το Όλον, μόνον δηλαδή όταν εμείς γίνουμε το Όλον (κάτι που φυσικά είναι απίθανο να συμβεί).

Παράθεση
Παράθεση
Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είνια πως κάθετί που μας αφορά, δεν θα γνωρίσει ποτέ του κάποιο τελευταίο στάδιο εξέλιξης. Κοινώς, δεν υπάρχει ταβάνι στην εξέλιξή μας και αυτό έχει πολυδιάστατη εφαρμογή.
--------------------------------------------------------------
Ομοίως με παραπάνω.....Άρα, ο Θεός παίζει ζάρια και απλώς μας στέλνει εδώ κάτω για να σπάει πλάκα....
Δεν καταλαβαίνω γιατί συνδέεις τα "ζάρια" με το ότι δεν υπάρχει ταβάνι στην εξέλιξή μας. Που βρίσκεις την ταύτιση;;;;

Παράθεση
Το πρώτο που υφίσταται ως Στόχος στον Εσωτερισμό είναι η Κατάκτηση της Υπέρτατης Συνειδητότητας....

Οτιδήποτε άλλο, δεν είναι Εσωτερισμός....
Αφού λοιπόν συμφωνήσουμε πως ο στόχος του εσωτερισμού είναι η κατάκτηση της υπέρτατης συνειδητότητας, έχεις να μου δώσεις έστω κι ένα παράδειγμα κάποιου που θα ονόμαζες απόλυτο εσωτεριστή; Κάποιον δηλαδή που έφτασε σε αυτό το στάδιο της απόλυτης συνειδητότητας; Όχι βέβαια και ούτε πρόκειται να βρεις. Και ξέρεις γιατί; γιατί α) όλα στο σύμπαν μεταβάλλονται διαρκώς (τα πάντα ρει), άρα και ο απώτατος στόχος μας αλλάζει επείσης υπόσταση και β) γιατί η επίτευξη του στόχου σημαίνει πως έχουμε γίνει εμείς πλέον ο... στόχος! κάτι αδύνατο να συμβεί γιατί ένα δημιούργημα (μέρος του Όλου) δεν θα μπορέσει ΠΟΤΕ να μετεξελιχθεί στο Όλον...

Παράθεση
Ακριβώς αυτό είναι που πρεσβεύει ο Εσωτερισμός....

Σε πρώτη φάση Εναρμόνιση με το Ένα....

Σε τελική φάση να γίνουμε Ένα με το Ένα.....
Για ανέλυσέ το λοιπόν αυτό λιγουλάκι. Οκ συμφωνούμε ως προς το τι πρεσβεύει ο εσωτερισμός. Πιστεύεις όμως πως η δεύτερη φάση είναι ποτέ δυνατόν να επιτευχθεί; Όχι βέβαια! και ο κάθε συνειδητοποιημένος εσωτεριστής το γνωρίζει και το έχει αποδεχτεί, γι' αυτό όλοι ασχολούνται με το ταξίδι και όχι με την Ιθάκη! Θέλουν να παραμείνουν το δυνατόν περισσότερο στο "παιχνίδι" (=ταξίδι) γιατί γνωρίζουν πολύ καλά πως δεν υπάρχει περίπτωση να φτάσουν στην Ιθάκη. Εκεί ακριβώς έχει απάντηση και το ότι ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί να ισχυριστεί πως κατέχει τον τίτλο του απόλυτου εσωτεριστή, πολύ απλά γιατί όλοι είμαστε (και για πάντα θα είμαστε) ΜΑΘΗΤΕΣ!

Παράθεση
Παράθεση
Για κάποιους, αυτή η διαδικασία μοιάζει ανούσια έως και παράλογη γιατί έχουν συνηθίσει να θέτουν χαμηλά επίπεδα στην εξέλιξή τους.
------------------------------------------------------------------
Φίλε Anon....μα μόλις τώρα, εσύ ο ίδιος δεν θεώρησες τον στόχο της "Κατάκτησης της Υπέρτατης Συνειδητότητας" ως ανούσιο και παράλογο?

Μόλις τώρα δεν έθεσες χαμηλά επίπεδα στην εξέλιξη του ανθρώπου?
Διαφωνώ. Αυτό που εννοώ είναι πως υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ αυτού που ενώ γνωρίζει πως ο στόχος είναι άπιαστος συνεχίζει να προσπαθεί και αυτού που μόλις καταλάβει πως ο στόχος είναι άπιαστος εγκαταλείπει. Ξέρεις γιατί; γιατί ο πρώτος δίνει αξία ΚΑΙ στον δρόμο προς τον στόχο, γιατί ξέρει μέσα του πως το κέρδος δεν βρίσκεται στο τέλος αλλά σε αυτά που θα αποκομίσει προσπαθώντας να φτάσει στο τέλος. Για τον δεύτερο, αυτόν που εγκαταλείπει, ο δρόμος, το ταξίδι είναι μία τυπική διαδικασία, ένα αναγκαίο κακό αν θέλεις που απλά τον καθυστερεί από το να φτάσει στο τέλος. Αυτή η λογική όμως τον κάνει να μην αντιλαμβάνεται πως χωρίς κόπο δεν επέρχεται κανένα αποτέλεσμα, δεν δίνει αξία στον δρόμο προς την κορυφή, ενώ ο πραγματικός μαθητής (και δη ο εσωτεριστής) έχει αποδεχτεί αυτή τη διαδικασία τόσο πολύ που πραγματικά χαίρεται για κάθε λεπτό που βρίσκεται σε αυτόν τον δρόμο! Η διαφορά και η ποιότητα του ενός από την άλλο είναι ξεκάθαρη...

Παράθεση
Παράθεση
Ένα μέρος της καθολικής αυτογνωσίας, έχει να κάνει ακριβώς με την κατανόηση πως τελικά το ταξίδι προς τον εσωτερισμό αλλά και προς κάθε άλλη "Ιθάκη" είναι πραγματικά ένα ταξίδι δίχως τέλος (ευτυχώς) αλλά και δίχως επιστροφή (πάλι ευτυχώς).
----------------------------------------------------------------------------
Sorry φίλε Anon, αλλά περισσότερο μου φέρνει προς Dance Macabre αυτή η χωρίς τέλος προοπτική του "αέναου παιδέματος".....Ο χορός αυτός δημιουργήθηκε το Μεσαίωνα την περίοδο της "Μαύρης Αρρώστιας" (πανούκλα) και ουσιαστικά διακωμωδούσε με τραγικό τρόπο την ζωή....την ώρα μάλιστα του χορού, σχεδόν πάντα κάποιος πέθαινε απο την αρρώστια....

Έτσι, όπως το θέτεις φίλε μου , η ζωή μας δεν είναι τίποτε άλλο απο ένας Μακάβριος Χορός......
Θέλω να δώσεις προσοχή στο ότι τελικά το ταξίδι προς τον εσωτερισμό αλλά και προς κάθε άλλη "Ιθάκη" είναι πραγματικά ένα ταξίδι δίχως τέλος (ευτυχώς) αλλά και δίχως επιστροφή (πάλι ευτυχώς). Γιατί το αναφέρω αυτό; γιατί αποτελεί το απαύγασμα της πορείας μας στο σύμπαν. Όταν φύγουμε από αυτόν τον εξαιρετικά χρήσιμο (κι όχι τον κατά πολλούς μάταιο) κόσμο, θα έχουμε κατανοήσει πως από τη μία το ταξίδι δεν τελειώνει ποτέ και πως από την άλλη, η αποθήκευση στο πνεύμα μας τόσων εμειριών, γνώσεων και πληροφοριών είναι το πιο σπουδαίο πράγμα στη ζωή μας, τόσ που δεν θέλουμε να τελειώσει ποτέ! Ταυτόχρονα κατανοούμε πως δεν υπάρχει γυρισμός, δηλαδή κάθε νέο λεπτό ζωής λειτουργεί αθροιστικά επάνω μας και ποτέ δεν αφαιρεί-καταργεί στοιχεία του παρελθόντος.

Παράθεση
Παράθεση
Είναι πραγματικά ένας δρόμος δίχως τέλος...
-------------------------------------------------------------------
Άντε πάλι το Dance Macabre.....δηλαδή, δεν είμαστε τίποτε άλλο απο ένας τιμωρημένος Σίσσυφος που κυλάει το πιθάρι του ως την κορυφή για να ξανακατρακυλίσει αυτό μετά στην πλαγιά και άντε πάλι απο την αρχή.....
Το γιατί είναι πραγματικά ένας δρόμος δίχως τέλος το εξηγώ στην αμέσως προηγούμενη πρόταση, συμπέρασμα της οποίας είναι ότι ο δρόμος δεν έχει τέλος, δηλαδή η Ιθάκη δεν πρόκειται ποτέ να επιτευχθεί...

Παράθεση
Παράθεση
Ο εσωτεριστής βλέπει αυτή τη διαδικασία με χαρά και ενθουσιασμό.
------------------------------------------------------------------------
Την διαδικασία της Μαθητείας ναι....την οπτική του.....Σίσσυφου, όμως? γιατί με χαρά? Μαζοχιστής είναι ο Εσωτεριστής?
Όχι, δεν είναι μαζοχιστής αλλά βαθύς γνώστης της διαδικασίας της μαθητείας. Είναι ίσως η μοναδική ουσιώδης μαθητεία όπου δεν αποφοιτείς ποτέ και όπου δεν υπάρχει ο απόλυτος δάσκαλος ;) Και είναι τόσο εναρμονισμένος με αυτή τη διαδικασία που πραγματικά αναγνωρίζει τα ωφέλη της και φυσικά χαίρεται με αυτό. Που αλλού έχεις δει μαθητή που ενώ γνωρίζει πως δεν θα αποφοιτήσει ποτέ, να χαίρεται που φοιτά επειδή ακριβώς κατανόησε πως αυτό είναι το μοναδικό σχολείο όπου η φοίτηση είναι αιώνια, τόσο που κανείς δεν ονομάζεται δάσκαλος; Που αλλού υπάρχει σχολείο μόνο με μαθητές, χωρίς δασκάλους; Είναι εξαιρετικά σημαντικό και ουσιώδες να κατανοήσουμε πως όλη η αξία κρύβεται στο μόνο επιτεύξιμο που είναι όχι ο στόχος αλλά η οδός προς τον στόχο ;)

Παράθεση
Με συγχωρείς φίλε Anon, αλλά όπως το θέτεις το θέμα, μόνον γι' αυτούς έχει νόημα μια τέτοια ζωή....Αφού δεν υπάρχει ο Στόχος της Κορύφωσης, λογικά πάει απο μόνο του το θέμα στο "ότι φάμε, ότι πιούμε και ότι......"
Είναι καθαρά εγκεφαλικό το ζήτημα. Ξαναλέω πως ο μη εσωτεριστής, ο υλιστής αν θέλεις βλέπει κοντόφθαλμα και εστιάζει μόνον στο αποτέλεσμα γιατί έχει εθιστεί στη σχέση "ιδέα --> δρόμος --> αποτέλεσμα/στόχος". Έτσι, ακόμα και στον στόχο που λέγεται πλήρης συνειδητότητα, προσδοκούν να περάσουν από αυτή τη διαδικασία και κάποτε να δικαιωθούν για τον κόπο τους προσπαθώντας. Ποιά θα έπρεπε όμως να είναι η (μοναδική) δικαίωση; Μα φυσικά το να επιτύχουν τον στόχο τους. Αν τώρα τους πεις πως κάτι τέτοιο δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί, τότε το μόνο που τους έρχεται στο μυαλό είναι η εξαπάτηση και η ματαιότητα στον δρόμο πορς τον σκοπό.

Φίλε μου το μεγαλείο του εσωτερισμού είναι πως εδώ έχουμε τη μοναδική περίπτωση όπου πρώτα δημιουργείται ο δρόμος και μετά (
Παράθεση
ιδεατά
αναγκαίο ως το τελικό στάδιο) δημιουργείται ο σκοπός, ενώ σε κάθε άλλη δραστηριότητά μας, ο δρόμος καθορίζεται και δημιουργείται από τον σκοπό! Πραγματικά είναι ίσως η μόνη περίπτωση όπου αν το καλοψάξεις, ακολουθείς έναν δρόμο όπου δεν σου είναι αναγκαίος ο στόχος! Όπως έγραψα και πριν, είναι καθαρά "εγκεφαλικό" το ζήτημα κι έχει να κάνει με το ποιά οπτική ακολουθείς...

Παράθεση
Ποιό φίλε μου Anon να προστατέψουμε? Την πεποίθηση πως η Ανώτατη Συνειδητότητα είναι μια Ουτοπία? Εαν αφαιρέσεις αυτό, πάει ο Εσωτερισμός.....
Όχι, δεν αναφέρομαι σε αυτό. Γράφω ξεκάθαρα πως πρέπει να διατηρήσουμε και να καλλιεργήσουμε την αίσθησή μας πως δεν είναι όλα τόσο πεζά κι επιφανειακά και να χαιρόμαστε για το ότι πιστεύουμε πως τελικά υπάρχει και κάτι πέραν και πάνω από το κρασί, τη θάλασσα και το αγόρι... Επίσης ξαναλέω πως ουτοπία δεν είναι ο δρόμος προς τον στόχο αλλά η επίτευξη του στόχου. Δηλαδή, ουτοπία είναι μόνον το τελικό στάδιο του δρόμου, γιατί (όπως ήδη έχω εξηγήσει) είναι αδύνατο να επιτευχθεί.

Παράθεση
Ομοίως με παραπάνω....τι να τα κάνεις τα πνευματικά καύσιμα εαν δεν υπάρχει ο ...."προορισμός"? Έτσι, δηλαδή, απλώς να καβαλάμε την μηχανή μας και να "περιπλανιόμαστε"?
Έτσι ακριβώς! Όσο και να σε σοκάρει αυτή η οπτική, θα δεις πως τελικά μέσα της κρύβει την πιο υψηλή κατανόηση του σύμπαντος. Αυτή τελικά είναι η ουσία της αναζήτησης! Είναι όπως αυτό που ακούγεται σε μια διαφήμηση αυτοκινήτου, πως το τάδε αυτοκίνητο δεν είναι απλά ένα μέσο για να σε πάει από το ένα μέρος στο άλλο, αλλά αυτό που αξίζει είναι η εμπειρία του να πας από το ένα μέρος στο άλλο με αυτό το αυτοκίνητο! Τώρα μου ήρθε στο μυαλό κι ένα ρεφραίν που έχει άμεση σχέση με αυτά που συζητάμε:

Ένα τρένο δίχως φρένο η ζωή,
απ' το χάραμα ως το βράδυ
κι απ' το λίγο στο πολύ,
γεννιέμαι απ' την αρχή...


Παράθεση
Ωωπ, στοπ εδώ!.....

Δείξε μου σε παρακαλώ, σε ποιό σημείο είπα εγώ πως θέλω να κατακτήσω την κορυφή χωρίς να κουραστώ και να πονέσω?
Μα φυσικά αναφέρθηκα στο ότι όπως λες:
Παράθεση
Γιατί για μένα, αυτό και μόνον που μετράει δεν είναι οι θυσίες που θα κάνω στην Ατραπό, αλλά η Κορυφή της Ατραπού.....η Κατάκτησή της....η Τελείωση....

Παράθεση
Παράθεση
Ο νόμος είναι (κι εδώ) "no pain, no gain...". Φυσικά, για το άσχημο και δύσκολο κομμάτι αυτής της πορείας, δεν αναζητούμε την απόλαυση αλλά την αναγνώριση αυτών.
------------------------------------------------------------------
Αυτό δεν το κατανόησα να σου πω την αλήθεια....
Αναφέρομαι στην αναγνώριση της χρησιμότητας που έχουν οι δυσκολίες όχι ως στοιχεία ηδονής αλλά ως αιτίες της εξέλιξής μας.

Παράθεση
Εσύ, έχεις δει κανέναν αθλητή να παρακαλάει να προπονείται επ' άπειρο χωρίς να κατακτάει τα "προσδοκώμενα αποτελέσματα"?

Έχεις δει κανέναν αθλητή που ενώ μπορεί να επιτύχει ένα "αποτέλεσμα φυσικής του απόδοσης" με 1 χρόνο προπόνηση, αυτός να παρακαλάει να κάνει 5 χρόνια προπόνηση?
Μα δεν το εστιάζω εκεί. Αυτό που ήθελα να πω είναι πως ο πρωταθλητισμό ως ιδέα έχει να κάνει με τη διαρκή κατάρριψη των ρεκόρ. Ένας δρομέας των 100μ που κάνει πρωταθλητισμό, προσπαθεί να καταρρίψει το τρέχον παγκόσμιο ρεκόρ κι όταν αυτό καταρριφθεί ένας άλλος προσπαθεί κι εκείνος να το καταρρίψει! Όλα αυτά είναι μια διαδικασία, μια προσπάθεια δίχως τέλος. Απλώς ο εσωτεριστής είναι ένας πνευματικός πρωταθλητής ο οποίος έχει ένα ιδιαίτερο γνώρισμα: τρέχει για να καταρρίψει ένα παγκόσμιο ρεκόρ που δεν υπάρχει! Ξαναλέω πως το θέμα είναι καθαρά εγκεφαλικό

Παράθεση
Ααα γειά σου.....μέτρο και σύνεση....σωστά....συμφωνώ στο ότι είναι Κοσμικός Νόμος η διαδικασία "Σταύρωση - άνθιση ρόδου"......

όχι όμως να παρακαλάμε : "σας παρακαλώ σταυρώστε με, μετά ξεσταυρώστε με, θεραπεύστε μου τις πληγές και μετά ξανασταυρώστε με, έτσι για να υποφέρω περισσότερο και να το φχαριστηθώ καλύτερα".....
Μα ποτέ δεν ισχυρίστηκα κάτι τέτοιο φίλε μου ::)

Παράθεση
Συγγνώμη, αλλά και ο Ντε Σαντ το ίδιο πίστευε.....αλλά τουλάχιστον αυτός δεν είχε καμία σχέση με Εσωτερισμό.....στο "πεδίο" που αναφέρονταν αυτός, η "εσκεμμένη καθυστέρηση" είχε "νόημα".....
Μα τι σχέση έχει ο ντε Σάντ με αυτό που συζητάμε; Ακόμη κι εσύ λες πως δεν είχε καμία σχέση με τον Εσωτερισμό. Γιατί τον αναφέρεις ως ταυτόσημο παράδειγμα; Anyway, μην ξεχνάς πως αναφέρομαι σε όσους έχουν κατανοήσει τι είδους δρόμος είναι αυτός.

Παράθεση
Το κυνήγι της Ηδονής λοιπόν? Αυτό είναι το κίνητρο?
Όχι βέβαια, γιατί η χαρά που θα πάρει δεν είναι το ζητούμενο αλλά έχει σχέση με το αποτέλεσμα και τα εφόδια που θα πάρει.. Εδώ μας ενδιαφέρουν τα αποτελέσματα και τα εφόδια. Η χαρά είναι η αναγνώριση της "είσπραξης". Δεν υπάρχει χαρά χωρίς αιτία...

Παράθεση
Βλέπω αποδέχεσαι το "Απόλυτο" ....ενώ πριν το "απέρριψες"......
Δε νομίζω να συμβαίνει αυτό που λες. Όταν αναφέρομαι στο αν ο δρόμος είναι σύντομος, τότε τι θα γίνει μετά; Αν φτάσουμε σύντομα στο απόλυτο, τότε ποιά θα είναι η επόμενη φάση; Η στασιμότητα; ο εκφυλισμός; το τέλμα; η επαναληπτικότητα, η δυσοίωνη ισότητα "χθες=σήμερα=αύριο", πολύ απλά θέλω να δείξω πως τελικά, λόγω της διαρκούς μεταβλητότητας των πάντων, αν κάτι χαρακτηριστεί ως το απόλυτο, το τέλος κλπ, τότε αναγκαστικά (λόγω της ροής), αυτό το τέλειο πρέπει να μετεξελιχτεί σε κάτι άλλο που πολύ απλά δεν μπορεί παρά να είναι υποδεέστερο του τέλειου! Εδώ ακριβώς θέλω να δείξω (για άλλη μια φορά) πως το τέλειο δεν πρόκειται ποτέ να επιτευχθεί. Είναι κάτι σαν τον ανώτατο βαθμό που βάζει ο φιλόλογος στην έκθεση. Λέει πως το 20 είναι του θεού. Οι μαθητές μπορούν να βαθμολογηθούν μέχρι το 19 γιατί το 20 (το τέλειο) είναι θεωρητικός βαθμός ;)

Παράθεση
Εαν μιλάμε για το Απόλυτο φίλε μου Anon, δηλαδή, το να γίνουμε Ένα με το Ένα, τότε είναι σαν να ρωτάμε, τι υπάρχει μετά τον Θεό?

Υπάρχει άραγε απάντηση σε αυτό?
Πραγματικά, όλα τα σκέλη των προηγούμενων απαντήσεών μου στις ερωτήσεις σου, θα μπορούσαν να απαντηθούν μέσα σε αυτό το ερώτημα, όμως σκόπιμα έγινα αναλυτικός για να καλύψουμε πιο ολοκληρωμένα το θέμα. Σου απαντάω λοιπόν πως μόλις με την ερώτηση αυτή έδωσες την απάντηση σε όλα τα προηγούμενα. Εδώ πραγματικά μου λες κι εσύ πως ο Θεός (δηλ. η πλήρης κατανόηση αυτού) είναι το τέρμα. Όμως πως μπορείς να είσαι σίγουρος πως έφτασες στο τέρμα όταν α) το τέρμα διαρκώς μεταβάλλεται και β) όταν για να κατανοήσεις το τέρμα, πρέπει εσύ ο ίδιος να γίνεις αυτό που ψάχνεις;

Ουφ, κουράστηκα αλλά άξιζε τον κόπο που συζητάμε φίλε μου ;D
« Τελευταία τροποποίηση: Μάιος 18, 2007, 18:42:54 από Anon »
...spes mea in mentem est...

Avaris

  • ΑΜΡΑ - Φίλος(Δ)
  • ***
  • Μηνύματα: 1.254
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Ταξίδι ή Ιθάκη?
« Απάντηση #5 στις: Μάιος 19, 2007, 10:42:11 »
Παράθεση
author=Anon link=topic=132.msg1020#msg1020 date=1179502570]
Παράθεση
Παράθεση
Στην πραγματικότητα, η "Ιθάκη" αντιπροσωπεύει κάτι που ποτέ δεν πρόκειται να γνωρίσουμε.
----------------------------------------
Τι?.?.?.?.?.?.?.?.?.
Δεν καταλαβαίνω γιατί σου προκαλεί έκπληξη μια τέτοια θέση. Σε απογοητεύει κάτι τέτοιο; 


Μα είναι δυνατόν να μην μου προκαλεί έκπληξη κάτι τέτοιο? Μιλάς για μια φιλοσοφία του στυλ "Κοσμικών easy riders" του Σύμπαντος, που απλώς ενσαρκώνονται ξανά και ξανά, έτσι απλώς και μόνον για να περιφέρουν κάθε φορά κι ένα νέο σαρκίο και δήθεν να μαζεύουν εμπειρίες.

Να τις κάνουν τι, τις παραπάνω εμπειρίες εαν δεν υπάρχει ο σκοπός της επιστροφής στην Πηγή και η συγχώνευση μαζί της?

Στο "Ο Ματίας και ο Διάβολος" (κάτι ανάλογο με τον Φάουστ), ο Ματίας έκανε μια συμφωνία με τον Διάβολο. Να παραμείνει νέος για όσο θέλει αυτός. Ο Διάβολος δέχτηκε με τίμημα φυσικά, την ψυχή του , όταν ο Ματίας βαρεθεί να ζει. Ο Ματίας δέχτηκε πιστεύοντας πως θα είχε διάθεση να ζει αιωνίως. Στο τέλος έχασε το στοίχημα. Δεν είχε νόημα να ζει διαρκώς.

Παράθεση
Μην ξεχνάς πως (στη δική μου λογική τουλάχιστον) η Ιθάκη αντιπροσωπεύει γενικότερα την επίτευξη του σκοπού. Όταν όμως ζούμε σε έναν διαρκώς μεταβαλλόμενο κόσμο, ακόμη και αυτός ο τελικός στόχος δεν μπορεί παρά να μεταβάλλεται. Αν θέλεις, ο δρόμος προς την Ιθάκη (με Ι κεφαλαίο) αποτελείται από αμέτρητες μικρές "ιθάκες" (με ι μικρό), που στο σύνολό τους μας δίνουν την εικόνα του ολοκληρωμένου στόχου.

Συμφωνώ πως ο Δρόμος προς την Ιθάκη αποτελείται απο πολλές μικρές ιθάκες.

Αυτό όμως που μεταβάλλεται είναι όλοι αυτοί οι μικρότεροι "ενδιάμεσοι υποστόχοι", οι "Μικρές Ιθάκες".

Πως είναι δυνατόν να μεταβληθεί ο Απώτατος Στόχος?

Απο που κι ως που κρίνουμε ότι "Μεταβάλλεται η Πηγή"? Δηλαδή, ο Θεός!!



Παράθεση
Επίσης, έχω πάντα στο μυαλό μου πως ακόμη και από "τεχνικής" άποψης, αυτό που ονομάζουμε και ορίζουμε ως "Υπέρτατη Συνειδητότητα", μπορεί να εκφραστεί σωστά μόνον όταν το άτομο εξισωθεί με το Όλον, κάτι που πραγματικά δεν μπορεί να συμβεί ποτέ.

Τους "Εσωτερικούς Στόχους" δεν τους οριοθετήσαμε εμείς φίλε Anon. Αλλά ανώτερα ανθρώπινα όντα που προσέγγισαν την Πηγή και δικαιούνταν λοιπόν να ονοματίζουν τους Εσωτερικούς Στόχους, τα Προσδοκώμενα Επιτεύγματα καθώς και να δημιουργούν Σχολές Σκέψης και Μεθόδους Εσωτερικής Ανάπτυξης.

Αυτοί πρώτοι "είδαν" και "Γνώρισαν" και προσπαθούμε κι εμείς λοιπόν ως Μαθητές να κάνουμε το ίδιο στηριζόμενοι σε ένα κράμα πίστης στα λεγόμενά τους και "προσωπικού αισθητηρίου" όσον αφορά στο "τι υπάρχει πίσω απο το πέπλο της Ίσιδος".

Κάποιοι το ονόμασαν λοιπόν "Υπέρτατη Συνειδητότητα" και "Πλήρη Εναρμόνιση και Συγχώνευση με την Πηγή".

Πάντως, σίγουρα δεν τα έβγαλαν απο το νου τους αλαζόνες απλοί θνητοί που μόλις έκαναν τα πρώτα τους βήματα στην Μεταφυσική.



Παράθεση
Επίσης, μην ξεχνάς κάτι που είχα γράψει πιο πάνω, πως: Το μεγαλείο του εσωτερισμού, έτσι όπως αυτό εκφράζεται μέσα από το ταξίδι προς την Ιθάκη έχει να κάνει με το ότι κάθε νέο εξελικτικό βήμα, μας αποκαλύπτει κάποια νέα δεδομένα, κάποιους νέους νόμους και συμπαντικές εκφάνσεις που αιωνίως προσπαθούμε να αναλύσουμε και να κατανοήσουμε. Όταν επιτευχθεί αυτό, τότε θα έχουμε κάνει ένα νέο πνευματικό βήμα, το οποίο με τη σειρά του θα μας αποκαλύψει νέα επίπεδα σκέψης και προβληματισμού. Είναι πραγματικά ένας δρόμος δίχως τέλος...

Πράγματι ρε γαμώτο, κι εγώ απο εδώ που είμαι, στην Αθήνα δεν μπορώ να δω τον Λευκό Πύργο.....Αλλά κάτι μου λέει πως υπάρχει ρε συ Anon.

Τουλάχιστον τα βιβλία που έχω διαβάσει αυτό μου λένε. Αυτοί που τον έχουν δει αυτό μου λένε. Πως υπάρχει μια πόλη, η Θεσσαλονίκη και που βρίσκεται κάπου στη Βόρεια Ελλάδα.

Αλλά εσύ μου ζητάς να πιστέψω μόνον τα μάτια μου, τα οποία δεν την βλέπουν απο εδώ που είμαι. Άρα, δεν υπάρχει.

Μου ζητάς να πιστέψω μόνον τις ενδιάμεσες διαδρομές.

Έλα μου ντε όμως που και αυτές δεν τις βλέπω!!!!

Άρα, ούτε αυτές υπάρχουν.....

Συνεπώς, ότι και να κάνουμε, δεν αλλάζουμε....Όλα ψέματα είναι....Και ο διαλογισμός ψέμα είναι....ψευδαισθήσεις μας προσφέρει και τίποτε άλλο....και οι Εξαιρετικές Δυνάμεις που ενεργοποιούνται σε κάποια άτομα και προκαλούν απίστευτα πράγματα γύρω τους, κι αυτό ψέμα είναι....

Θα μου πεις, τι σχέση έχει αυτό το τελευταίο? Έχει, πως δεν έχει...αλυσίδα είναι όλα...

Εαν αφαιρέσεις τον Ομφάλιο Λώρο με την Πηγή που σε έλκει προς τα εκεί με σκοπό την Θέωσή σου.....πάνε όλα περίπατο.....

Αναρωτιέμαι λοιπόν, ο Βούδας ή και όλοι όσοι πήραν τον τίτλο "Χριστός", ψέμματα είπαν περί Θέωσης?



Παράθεση
Ελπίζω μέσα από όλα αυτά να έγινε κατανοητό το γιατί πιστεύω πως η πραγματική κατάκτηση της Ιθάκης είναι σαν να κυνηγάμε τη σκιά μας ;)

Αυτό που έγινε κατανοητό, είναι πως πιστεύεις μόνον ότι βλέπουν τα μάτια σου φίλε Anon.


Παράθεση
Παράθεση
Παράθεση
Αυτό έχει λόγο που συμβαίνει, καθώς η εκπλήρωση του Απολύτου (με κάθε οπτική αυτού) είναι κάτι ουτοπικό.
------------------------------------------------------------------
Φίλε και Fr. Anon, συμφωνήσαμε να διαλέξουμε ως πεδίο εφαρμογής του θέματος τον "Εσωτερισμό". Αυτό που μόλις ισχυρίστηκες δεν είναι Εσωτερισμός. Είναι "Αγνωστικισμός".....Και είναι το τελείως αντίθετο "πεδίο" απο τον "Εσωτερισμό"....

Ο Εσωτερισμός δεν γνωρίζει καμία "Ουτοπία"....
Ο αγνωστικισμός, ως όρος σημαίνει πως για ένα θέμα, δεν μπορούμε να αποφανθούμε με πλήρη βεβαιότητα αν υφίσταται πραγματικά ή όχι. Για παράδειγμα, ο αγνωστικιστής, σχετικά με τη στάση του απέναντι στο θεό λέει πως δεν μπορεί να εκφέρει απόλυτη γνώμη για το αν υπάρχει ή όχι θεός κι αυτό γιατί η κατανόηση του θεού είναι αδύνατο να την επεξεργαστεί ο ανθρώπινος νους. Αυτός είναι ο επιστημονικός ορισμός και δεν έχει σχέση με την ουτοπία, η οποία εκφράζει κάτι το ιδεατό, μη επιτεύξιμο αλλά πάραυτα σταχυολογημένο. Κατά τη γνώμη μου άλλο πράγμα η ουτοπία και άλλο ο αγνωστικισμός, ακριβώς για τους λόγους που μόλις πριν ανέλυσα.

Αυτό που εξάγεται απο την "ανάλυσή" σου είναι πως :

Παράθεση
Ο αγνωστικισμός, ως όρος σημαίνει πως για ένα θέμα, (δηλαδή οποιοδήποτε και όχι μόνον για τον Θεό που πας κατόπιν να το περιορίσεις) δεν μπορούμε να αποφανθούμε με πλήρη βεβαιότητα αν υφίσταται πραγματικά ή όχι. .


και

Παράθεση
καθώς η εκπλήρωση του Απολύτου (με κάθε οπτική αυτού) είναι κάτι ουτοπικό.

Έχει και παραέχει λοιπόν σχέση με την Ουτοπία....εξάλλου μην ξεχνάμε πως και το θέμα Θεός "σταχυολογημένο" είναι....εργαστηριακά αποδεδειγμένο δεν είναι όπως θα ήθελαν μερικοί ανεγκέφαλοι (αν και αυτό κοντά είναι τελικά χάρη στην Νέα εποχή της Φυσικής)....



Παράθεση
Όσον αφορά τη σχέση του εσωτερισμού με τον αγνωστικισμό, θα έλεγα πως ο εσωτερισμός επειδή ακριβώς έχει να κάνει με την άσκηση και καλλιέργεια κάποιων "εσωτερικών"-ειδικών-μυστικών γνώσεων υλοποίησης του μυστικισμού (= επικοινωνία με την Πηγή-Θεό), τελικά, αντιθέτως με όσα πιστεύεις, έχει μεγάλη σχέση με τον αγνωστικισμό, γιατί ακριβώς αναγνωρίζει πως δεν μπορούμε να δώσουμε σαφή εικόνα για την έννοια του Θεού, ακριβώς γιατί μας είναι ακατάληπτος. Αυτός είναι και ο λόγος που ο κάθε άνθρωπος σχηματίζει μέσα του διαφορετική εικόνα για το τι αντιπροσωπεύει ο Θεός, η Πηγή, το Όλον. Και πως θα μας γίνει ο Θεός πλήρως καταληπτός; μα μόνον όταν εμείς ταυτιστούμε με το Όλον, μόνον δηλαδή όταν εμείς γίνουμε το Όλον (κάτι που φυσικά είναι απίθανο να συμβεί).

Έτσι όπως το συνδέεις λοιπόν, "Εσωτερισμός = Αγνωστικισμός".

 Άρα, αδίκως πασχίζει ο καημένος ο Εσωτεριστής, δεν υπάρχει τίποτα να δει "πίσω απο το Πέπλο της Ίσιδος"....Όλα κουραφέξαλα είναι και φρούδες ελπίδες....

Παράθεση
Παράθεση
Παράθεση
Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είνια πως κάθετί που μας αφορά, δεν θα γνωρίσει ποτέ του κάποιο τελευταίο στάδιο εξέλιξης. Κοινώς, δεν υπάρχει ταβάνι στην εξέλιξή μας και αυτό έχει πολυδιάστατη εφαρμογή.
--------------------------------------------------------------
Ομοίως με παραπάνω.....Άρα, ο Θεός παίζει ζάρια και απλώς μας στέλνει εδώ κάτω για να σπάει πλάκα....

Δεν καταλαβαίνω γιατί συνδέεις τα "ζάρια" με το ότι δεν υπάρχει ταβάνι στην εξέλιξή μας. Που βρίσκεις την ταύτιση;;;;


Διότι, είναι σαν να ακυρώνεις την "διαρκή μετενσάρκωση του ατόμου ως Σχολείο για κάτι ανώτερο"....

Αυτό είναι η άσκοπη περιπλάνηση που ισχυρίζεσαι......οτι ο Θεός μας στέλνει εδώ κάτω απλώς και μόνον για να σπάει πλάκα με τις χοντράδες μας.....και μας στέλνει έτσι στην Τύχη....μας παίζει στα ζάρια κάθε φορά για τον ποιό θα στείλει και που....χωρίς να ισχύει κανένα Θείο Κοσμικό Σχέδιο....

Παράθεση
Παράθεση
Το πρώτο που υφίσταται ως Στόχος στον Εσωτερισμό είναι η Κατάκτηση της Υπέρτατης Συνειδητότητας....

Οτιδήποτε άλλο, δεν είναι Εσωτερισμός....
Αφού λοιπόν συμφωνήσουμε πως ο στόχος του εσωτερισμού είναι η κατάκτηση της υπέρτατης συνειδητότητας, έχεις να μου δώσεις έστω κι ένα παράδειγμα κάποιου που θα ονόμαζες απόλυτο εσωτεριστή; Κάποιον δηλαδή που έφτασε σε αυτό το στάδιο της απόλυτης συνειδητότητας; Όχι βέβαια και ούτε πρόκειται να βρεις. Και ξέρεις γιατί; γιατί α) όλα στο σύμπαν μεταβάλλονται διαρκώς (τα πάντα ρει), άρα και ο απώτατος στόχος μας αλλάζει επείσης υπόσταση και β) γιατί η επίτευξη του στόχου σημαίνει πως έχουμε γίνει εμείς πλέον ο... στόχος! κάτι αδύνατο να συμβεί γιατί ένα δημιούργημα (μέρος του Όλου) δεν θα μπορέσει ΠΟΤΕ να μετεξελιχθεί στο Όλον...

Φίλε Anon, για σένα τι είναι ο Βούδας και όλα αυτά τα ανθρώπινα όντα που κατόρθωσαν να σπάσουν τις γήινες αλυσίδες και να φτάσουν στα Υψίπεδα της Κοσμικής Συνειδητότητας?

Απλοί τσαρλατάνοι και σύγχρονοι παραμυθάδες?



Παράθεση
Παράθεση
Ακριβώς αυτό είναι που πρεσβεύει ο Εσωτερισμός....

Σε πρώτη φάση Εναρμόνιση με το Ένα....

Σε τελική φάση να γίνουμε Ένα με το Ένα.....
Για ανέλυσέ το λοιπόν αυτό λιγουλάκι. Οκ συμφωνούμε ως προς το τι πρεσβεύει ο εσωτερισμός. Πιστεύεις όμως πως η δεύτερη φάση είναι ποτέ δυνατόν να επιτευχθεί; Όχι βέβαια! και ο κάθε συνειδητοποιημένος εσωτεριστής το γνωρίζει και το έχει αποδεχτεί, γι' αυτό όλοι ασχολούνται με το ταξίδι και όχι με την Ιθάκη! Θέλουν να παραμείνουν το δυνατόν περισσότερο στο "παιχνίδι" (=ταξίδι) γιατί γνωρίζουν πολύ καλά πως δεν υπάρχει περίπτωση να φτάσουν στην Ιθάκη. Εκεί ακριβώς έχει απάντηση και το ότι ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί να ισχυριστεί πως κατέχει τον τίτλο του απόλυτου εσωτεριστή, πολύ απλά γιατί όλοι είμαστε (και για πάντα θα είμαστε) ΜΑΘΗΤΕΣ!

Βούδας....

Ο μεγαλύτερος παραμυθάς του Σύμπαντος.....

Υπογραφή : Anon



Παράθεση
Παράθεση
Παράθεση
Ένα μέρος της καθολικής αυτογνωσίας, έχει να κάνει ακριβώς με την κατανόηση πως τελικά το ταξίδι προς τον εσωτερισμό αλλά και προς κάθε άλλη "Ιθάκη" είναι πραγματικά ένα ταξίδι δίχως τέλος (ευτυχώς) αλλά και δίχως επιστροφή (πάλι ευτυχώς).
----------------------------------------------------------------------------
Sorry φίλε Anon, αλλά περισσότερο μου φέρνει προς Dance Macabre αυτή η χωρίς τέλος προοπτική του "αέναου παιδέματος".....Ο χορός αυτός δημιουργήθηκε το Μεσαίωνα την περίοδο της "Μαύρης Αρρώστιας" (πανούκλα) και ουσιαστικά διακωμωδούσε με τραγικό τρόπο την ζωή....την ώρα μάλιστα του χορού, σχεδόν πάντα κάποιος πέθαινε απο την αρρώστια....

Έτσι, όπως το θέτεις φίλε μου , η ζωή μας δεν είναι τίποτε άλλο απο ένας Μακάβριος Χορός......

Θέλω να δώσεις προσοχή στο ότι τελικά το ταξίδι προς τον εσωτερισμό αλλά και προς κάθε άλλη "Ιθάκη" είναι πραγματικά ένα ταξίδι δίχως τέλος (ευτυχώς) αλλά και δίχως επιστροφή (πάλι ευτυχώς). Γιατί το αναφέρω αυτό; γιατί αποτελεί το απαύγασμα της πορείας μας στο σύμπαν. Όταν φύγουμε από αυτόν τον εξαιρετικά χρήσιμο (κι όχι τον κατά πολλούς μάταιο) κόσμο, θα έχουμε κατανοήσει πως από τη μία το ταξίδι δεν τελειώνει ποτέ και πως από την άλλη, η αποθήκευση στο πνεύμα μας τόσων εμειριών, γνώσεων και πληροφοριών είναι το πιο σπουδαίο πράγμα στη ζωή μας, τόσ που δεν θέλουμε να τελειώσει ποτέ! Ταυτόχρονα κατανοούμε πως δεν υπάρχει γυρισμός, δηλαδή κάθε νέο λεπτό ζωής λειτουργεί αθροιστικά επάνω μας και ποτέ δεν αφαιρεί-καταργεί στοιχεία του παρελθόντος.

Φίλε Anon, κατ' εσέ υφίσταται η Μετενσάρκωση ή όχι?

 Γιατί αν δεν δέχεσαι πως υφίσταται, τότε θα αρχίσουν να αποκτάνε νόημα αυτά που ισχυρίζεσαι.

Έχω την αίσθηση πως εκεί είναι το "κλειδί" της Φιλοσοφικής μας Αντίθεσης.
Avaris
Veritas Vos Velirabit

Trithemius

  • L.V.X.
  • Μηνύματα: 1.225
  • Karma: 0
  • Enflame thyself in prayer... Invoke often...
    • Προφίλ
Απ: Ταξίδι ή Ιθάκη?
« Απάντηση #6 στις: Μάιος 19, 2007, 14:11:34 »
1. Σαφώς και πιστεύω πως υπάρχει κάτι πίσω από το πέπλο της Ίσιδος. Όμως εκτός από αυτή την πεποίθηση θέλω να είμαι και ρεαλιστής γιατί αν επιδιώκω το ακατόρθωτο, σύντομα θα χάσω το ενδιαφέρον μου. Έτσι λοιπόν, αναγνωρίζω πως υπάρχουν τρόποι να συνδεθούμε με την Πηγή, να δούμε στο επέκεινα όμως πιστεύω πως ποτέ δεν πρόκειται να γνωρίσουμε τα πάντα. Μπορεί μεν ο στόχος (Ιθάκη) μας να είναι αυτή η πλήρης και απόλυτη Κοσμική Συνείδηση, η αντίληψη δηλαδή των πάντων (ορατών και αοράτων) όμως μία τέτοια ιδιότητα ανήκει μόνον στο σύνολο καθαυτό, δηλαδή στο Ένα, στο Παν, στην Πηγή. Έτσι, για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τα πάντα, πρέπει αναγκαστικά να γίνουμε εμείς τα πάντα. Πιστεύεις πως αυτό μπορεί κάποιος να το πετύχει;

Εδώ αναφερόμαστε σε μια εξελικτική διαδικασία όπου ο άνθρωπος γίνεται το Σύμπαν ολόκληρο :o. Ειλικρινά δεν πιστεύω να έχεις τέτοιες επιδιώξεις, γιατί αυτό ακριβώς αντιπροσωπεύει η απόλυτη κοσμική συνειδητότητα. Από αυτό ορμώμενος ρωτάω αν έχεις δει ποτέ σου τον απόλυτο εσωτεριστή, γιατί ο ορισμός του απόλυτου εσωτεριστή δεν είναι αυτός που "είδε", "γνώρισε" και "γεύτηκε", αλλά αυτός που εκπροσωπεί πλέον την κοσμική συνείδηση. Κατά συνέπεια, δεν μπορώ να δεχτώ κανέναν μύστη ως τον απόλυτο εσωτεριστή. Σαφώς και παραδείγματα όπως ο Βούδας αποτελούν φάρους φωτεινότατους, όμως απέχουν έτη φωτός από το άπιαστο προφίλ του απόλυτου εσωτεριστή, ένα προφίλ που πριν λίγο σου το ανέλυσα.

Το όλο ζήτημα είναι πως από τις 10^ν ιδιότητες του σύμπαντος θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε όλο και περισσότερες. Μέσα σε αυτή την προσπάθεια, πρέπει να κατανοήσουμε πως είναι αδύνατο να φτάσουμε στην Ιθάκη, δηλαδή στο να κατανοήσουμε τις 10^ν ιδιότητες του σύμπαντος, άρα να δικαιούμαστε να χαρακτηριστούμε ως οι απόλυτοι εσωτεριστές.

Ξεκαθαρίζω λοιπόν πως για εμένα, η Ιθάκη είναι ιδεατός στόχος, με μόνο ρεαλιστικό κι επιτεύξιμο τα ενδιάμεσα εξελικτικά στάδια.

2. Σέβομαι απόλυτα και θαυμάζω τις φωτισμένες προσωπικότητες που κατά καιρούς κοσμούσαν και κοσμούν τον πλανήτη μας. Προσπαθώ να αντλήσω και να υιοθετήσω όσο γίνεται περισσότερα από τα χαρακτηριστικά και τις διδαχές τους. Δεν τους χαρακτήρισα ποτέ ούτε τσαρλατάνους, ούτε απατεώνες, ούτε αλαζόνες, ούτε ελαφρόμυαλους. Δεν καταλαβαίνω γιατί εμπλέκεις τις απόψεις μου με τέτοιους χαρακτηρισμούς και με βάζεις μάλιστα να τους υπογράφω κιόλας ???

Anyway, σχετικά με το τι μας έχουν διδάξει αυτοί οι "άνθρωποι" και αποδεχόμενος πως αυτή η διαδικασία ούτε τέλος έχει, ούτε σταματά με την ύπαρξή μας ως ανθρώπους, γίνομαι ρεαλιστής και αναγνωρίζω πως τελικά δεν υπάρχει ταβάνι στην εξέλιξη. Δεν υπάρχει πουθενά αυτό το υπέρτατο στάδιο που θα μπορούσες να το αναγνωρίσεις ως το τελικό στάδιο της εξέλιξής σου και πως από εκεί και πέρα τίποτα καινούργιο δεν πρόκειται να προκύψει. Έτσι εστιάζω στην αυτοβελτίωση κι εξέλιξή μου, χωρίς να με απασχολεί το πότε και αν θα φτάσω στο τελικό στάδιο, ένα στάδιο που δεν θα γνωρίσω ποτέ γιατί πολύ απλά δεν πρόκειται να υπάρξει για κανέναν ::)

3. Έχω αναλύσει τόσο τον επιστημονικό ορισμό του αγνωστικισμού, όσο και τη σχέση που μπορεί (κατ' εμέ) να έχει με τον εσωτερισμό. Αν όμως διαβάσεις προσεκτικά τα γραφόμενά μου, θα δεις πως αναφέρομαι σε συσχέτιση αλλά ΟΧΙ σε ταύτιση (=) του εσωτερισμού με τον αγνωστικισμό. Μια προσεκτική ανάγνωση των γραφόμενών μου θα σου δείξει ακριβώς αυτό. Πουθενά δεν ανέφερα πως αγνωστικισμός=εσωτερισμός.

4. Το θέμα της μετενσάρκωσης πραγματικά με απασχολεί σε μεγάλο βαθμό. Ειλικρινά δεν έχω βρει (ακόμα) τα στοιχεία εκείνα που θα μου δώσουν μια ξεκάθαρη απάντηση στο αν όντως υφίσταται η μετενσάρκωση. Στο δικό μου μυαλό, η ψυχή μας ζει αιωνίως και κατά περιόδους ενσαρκώνεται σε διαφορετικής φύσεως "ξενιστές" κάθε φορά. Δηλαδή αν τώρα η ψυχή μας κατοικεί σε ένα ανθρώπινο σώμα, αυτό, μετά τον θάνατο του υλικού σώματος δεν πρόκειται να επαναληφθεί, καθώς η ψυχή αναγκαστικά και λόγω της διαρκούς εξέλιξης, θα αναζητήσει κάτι ανώτερο για να "ενσαρκωθεί". Η θεωρία της μετενσάρκωσης κατά μία έννοια δεσμεύει την ψυχή σε μία διαρκή σχέση με τον πλανήτη Γη. Αν αυτός ο πλανήτης πάψει να υπάρχει, καταργείται και η βάση της μετενσάρκωσης. Επίσης η θεωρία αυτή προϋποθέτει και τη γέννηση της ψυχής στη Γη αφού η ψυχή δεν ορίζεται χωρίς το ανθρώπινο σώμα. Κάτι τέτοιο όμως αναιρεί την αθανασία της. Πιστεύω στην αθανασία της ψυχής, με προβληματίζει όμως η θεωρία της μετενσάρκωσης.

Αυτά ;D
« Τελευταία τροποποίηση: Μάιος 19, 2007, 14:14:18 από Anon »
...spes mea in mentem est...

Avaris

  • ΑΜΡΑ - Φίλος(Δ)
  • ***
  • Μηνύματα: 1.254
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Ταξίδι ή Ιθάκη?
« Απάντηση #7 στις: Μάιος 19, 2007, 14:48:33 »
1. Σαφώς και πιστεύω πως υπάρχει κάτι πίσω από το πέπλο της Ίσιδος. Όμως εκτός από αυτή την πεποίθηση θέλω να είμαι και ρεαλιστής γιατί αν επιδιώκω το ακατόρθωτο, σύντομα θα χάσω το ενδιαφέρον μου. Έτσι λοιπόν, αναγνωρίζω πως υπάρχουν τρόποι να συνδεθούμε με την Πηγή, να δούμε στο επέκεινα όμως πιστεύω πως ποτέ δεν πρόκειται να γνωρίσουμε τα πάντα. Μπορεί μεν ο στόχος (Ιθάκη) μας να είναι αυτή η πλήρης και απόλυτη Κοσμική Συνείδηση, η αντίληψη δηλαδή των πάντων (ορατών και αοράτων) όμως μία τέτοια ιδιότητα ανήκει μόνον στο σύνολο καθαυτό, δηλαδή στο Ένα, στο Παν, στην Πηγή. Έτσι, για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τα πάντα, πρέπει αναγκαστικά να γίνουμε εμείς τα πάντα. Πιστεύεις πως αυτό μπορεί κάποιος να το πετύχει;

Εδώ αναφερόμαστε σε μια εξελικτική διαδικασία όπου ο άνθρωπος γίνεται το Σύμπαν ολόκληρο :o. Ειλικρινά δεν πιστεύω να έχεις τέτοιες επιδιώξεις, γιατί αυτό ακριβώς αντιπροσωπεύει η απόλυτη κοσμική συνειδητότητα. Από αυτό ορμώμενος ρωτάω αν έχεις δει ποτέ σου τον απόλυτο εσωτεριστή, γιατί ο ορισμός του απόλυτου εσωτεριστή δεν είναι αυτός που "είδε", "γνώρισε" και "γεύτηκε", αλλά αυτός που εκπροσωπεί πλέον την κοσμική συνείδηση. Κατά συνέπεια, δεν μπορώ να δεχτώ κανέναν μύστη ως τον απόλυτο εσωτεριστή. Σαφώς και παραδείγματα όπως ο Βούδας αποτελούν φάρους φωτεινότατους, όμως απέχουν έτη φωτός από το άπιαστο προφίλ του απόλυτου εσωτεριστή, ένα προφίλ που πριν λίγο σου το ανέλυσα.



Φίλε Anon,

Αφού το έκανε ο Βούδας και οι ανά τον κόσμο συν αυτώ ή παρ' αυτώ τότε μπορούμε κι εμείς.

Τα υψίπεδα της Υπέρτατης Συνειδητότητας φίλε μου Anon απλώς είναι εκεί και μας περιμένουν.

Αυτοί μας έδειξαν το Δρόμο.....

Ή τους πιστεύουμε και ακολουθάμε τα βήματά τους, ή όχι και ......



Μάλιστα στο θέμα "Αποφθέγματα Σοφίας", το alter ego σου ο Anon έχει γράψει κάποια διαμάντια τα οποία και παραθέτω:


"Πρόσεξε πολύ τι εύχεσαι. Οι ευχές γίνονται επιθυμίες. Οι επιθυμίες γίνονται σκέψεις. Οι σκέψεις γίνονται πράξεις. Οι πράξεις γίνονται το πεπρωμένο σου"


"Αν θέλεις κάτι πάρα πολύ, τότε όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το πετύχεις".


"Αν δεν κοιτάς εκεί που πρέπει να πας, θα πας απλά εκεί που κοιτάς"


"Θέληση είναι εκείνο που σε υποχρεώνει να νικάς όταν η λογική σου λέει πως έχασες".


"Μην κυνηγάς το Φως. Ψάξε για την πηγή του".


"Μη βάζεις χαμηλούς στόχους. Να στοχεύεις προς τον ουρανό. Ακόμα κι αν αποτύχεις θα βρεθείς ανάμεσα στ’ αστέρια".


"Τα όνειρα είναι όπως τα θαύματα. Βγαίνουν αληθινά μόνον όταν πιστεύεις σ’ αυτά".



Εγώ θα προσθέσω μόνον αυτό:


"Εαν δεν πιστέψεις στην Χώρα των Θαυμάτων δεν θα σου παρουσιαστεί ποτέ.

Εαν δεν πιστέψεις στον εντός σου Πήτερ Παν , δεν θα καταφέρεις να πετάξεις ποτέ".
  ;)
Avaris
Veritas Vos Velirabit

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Ταξίδι ή Ιθάκη?
« Απάντηση #8 στις: Μάιος 19, 2007, 15:48:12 »
Που έλεγε και ο Ηράκλειτος,
"αν δεν προσμένεις το απρόσμενο, δεν θα το δεις ποτέ".

Το αν υπάρχει τέλος ή αέναη πορεία,
όλη η ιστορία μου θυμίζει το παράδοξο του Ζήνωνα, με τον ταχύπου Αχιλλέα και την χελώνα.

Ξεκινάει η χελώνα και μετά από λίγο και ο γοργοπόδαρος Αχιλλέας.
Ο Αχιλλέας τρέχει 100 φορές πιο γρήγορα από την χελώνα.
Όταν ο Αχιλλέας καλύπτει την απόσταση μέχρι την χελώνα, αυτή έχει διανύσει ακόμα ένα εκατοστό της αρχικής απόστασης, άρα πάλι προπορεύεται και αυτό φυσικά συνεχίζεται.
Γιατί μέχρι να καλύψει ο Αχιλλέας το εναπομείναν διάστημα, η χελώνα προχωρά κατά ένα εκατοστό του αναφερόμενου διαστήματος, με αποτέλεσμα,
κάθε φορά θα προηγείται κατά ένα ελάχιστο κάτι του Αχιλλέα...

Άρα, ο γοργοπόδαρος Αχιλλέας,
δεν θα μπορέσει ποτέ να φτάσει την χελώνα !!!!
Ο Ροδόκηπος πρωτοπορεί Παγκόσμια έχοντας και πρόληψη και φυσική αντιμετώπιση του Κορονοιού, και μας φιμώνουν να μην ενημερωθεί ο κόσμος. Ενημερώστε άπαντες να γκουγκλάρουν ΡΟΔΟΚΗΠΟΣ ΚΟΡΟΝΟΙΟΣ. Εχουν ενημερωθεί παγκόσμια Πανεπιστήμια - Κυβερνήσεις https://www.rodokipos.com/ioseis-loimoxeis/koronoios/

Trithemius

  • L.V.X.
  • Μηνύματα: 1.225
  • Karma: 0
  • Enflame thyself in prayer... Invoke often...
    • Προφίλ
Απ: Ταξίδι ή Ιθάκη?
« Απάντηση #9 στις: Μάιος 19, 2007, 15:53:13 »
Έχω την αίσθηση πως καμιά φορά, αυτή η ηλεκτρονική επικοινωνία, όσο ευέλικτη και να είναι, δεν παύει σε τέτοια ζητήματα να μας στερεί την αμεσότητα της ζωντανής επικοινωνίας ::) Έτσι, σε ιδιαίτερα ζητήματα όπως αυτό που συζητάμε, είναι καμιά φορά δύσκολο να αναπτύξουμε μια γόνιμη συζήτηση για πρακτικούς και μόνον λόγους.

Πάντως, τα αποφθέγματα που αναφέρεις όντως έχουν (και εδώ) απήχηση. Το θέμα είναι πως εγώ έχω στο μυαλό μου το Απόλυτο όσον αφορά το αποτέλεσμα του εσωτερισμού. Σαφώς και αποδέχομαι την ύπαρξη του μεταθάνατον κόσμου, όμως αυτό στο οποίο πιστεύω πως δεν θα μπορέσουμε ποτέ να φτάσουμε είναι η απόλυτη συνειδητότητα. Μπορεί σταδιακά να μάθουμε από τι αποτελείται το σύμπαν και πως λειτουργεί (όπως πχ ο Βούδας που ανέφερες) όμως είναι αδύνατο να το κατανοήσουμε τόσα όσα αν γινόμασταν εμείς το "αντικείμενο του πόθου"...

Ακολουθούμε λοιπόν (αλλά και επεξεργαζόμαστε) τις διδαχές των "πνευματικών ανιχνευτών" και προσπαθούμε, βαδίζοντας πότε εξ' ολοκλήρου, και πότε εν μέρει στα χνάρια τους, να περάσουμε κι εμείς το δάκτυλό μας μέσα από το πέπλο της Ίσιδος.

Αμήν και πότε ::)
...spes mea in mentem est...

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Ταξίδι ή Ιθάκη?
« Απάντηση #10 στις: Μάιος 19, 2007, 16:09:33 »
Η συνείδηση είναι το κοντάρι που χτίζουμε για το μεγάλο άλμα επί κοντώ.
Η απόλυτη συνειδητότητα, είναι το ιδανικό μέγεθος για να πετύχουμε να περάσουμε πάνω από τον πήχυ.

Μόλις βέβαια επιτευχθεί το εγχείρημα,
το ...κοντάρι εγκαταλείπεται !!!!

Και έπεται η συνέχεια ....
Ο Ροδόκηπος πρωτοπορεί Παγκόσμια έχοντας και πρόληψη και φυσική αντιμετώπιση του Κορονοιού, και μας φιμώνουν να μην ενημερωθεί ο κόσμος. Ενημερώστε άπαντες να γκουγκλάρουν ΡΟΔΟΚΗΠΟΣ ΚΟΡΟΝΟΙΟΣ. Εχουν ενημερωθεί παγκόσμια Πανεπιστήμια - Κυβερνήσεις https://www.rodokipos.com/ioseis-loimoxeis/koronoios/

Trithemius

  • L.V.X.
  • Μηνύματα: 1.225
  • Karma: 0
  • Enflame thyself in prayer... Invoke often...
    • Προφίλ
Απ: Ταξίδι ή Ιθάκη?
« Απάντηση #11 στις: Μάιος 19, 2007, 17:55:49 »
Φίλε Ορφέα εσύ συμφωνείς με την άποψή μου; Πιστεύεις πως τελικά η Ιθάκη στον εσωτερισμό είναι κάτι το έστω και δύσκολα εφικτό; Ποιό πιστεύεις πως είναι το προφίλ της Ιθάκης;
...spes mea in mentem est...