Αποστολέας Θέμα: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".  (Αναγνώστηκε 25552 φορές)

Avaris

  • ΑΜΡΑ - Φίλος(Δ)
  • ***
  • Μηνύματα: 1.254
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« Απάντηση #15 στις: Απρίλιος 26, 2007, 17:00:19 »


Παράθεση
να υποθέσω πως δεν πιστεύεις στην ύπαρξη ενός Ανώτερου μη εγωϊστικού Εγώ?

Σωστά υποθέτεις. Αλλά δεν έχει σημασία τι πιστεύουμε, αλλά το τι συμβαίνει πραγματικά.[/font]

Εαν δεν υπάρχει Ανώτερο Εγώ , τότε δεν υπάρχει και η προοπτική να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι μέσω των Γνωστικών Διαδικασιών του

Εσωτερισμού.....

Δηλαδή, δεν υπάρχει η Ατραπός,  η οποία υ-ποδεικνύεται πλέον ως ένα "παραμύθι"....

Συνεπώς......για ποιόν άλλον λόγο είμαστε στον Εσωτερισμό?
Avaris
Veritas Vos Velirabit

El Morya

  • Homo Astohastous
  • Μηνύματα: 96
  • Karma: 0
    • Προφίλ
    • E-mail
Απ: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« Απάντηση #16 στις: Απρίλιος 26, 2007, 17:10:20 »
Αvari εγω δεν είπα οτι δεν υπάρχει Ανώτερο Εγώ αλλά Ανώτερο μη εγωιστικό Εγώ. :)

Παράθεση
Εαν δεν υπάρχει Ανώτερο Εγώ , τότε δεν υπάρχει και η προοπτική να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι μέσω των Γνωστικών Διαδικασιών του

Εσωτερισμού.....

Ποιός είπε οτι ο εσωτερισμός κάνει καλύτερους ανθρώπους;

Για ρώτα και τον Χιτλερ ;)

Avaris

  • ΑΜΡΑ - Φίλος(Δ)
  • ***
  • Μηνύματα: 1.254
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« Απάντηση #17 στις: Απρίλιος 26, 2007, 17:27:55 »
Αvari εγω δεν είπα οτι δεν υπάρχει Ανώτερο Εγώ αλλά Ανώτερο μη εγωιστικό Εγώ. :)

Παράθεση
Εαν δεν υπάρχει Ανώτερο Εγώ , τότε δεν υπάρχει και η προοπτική να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι μέσω των Γνωστικών Διαδικασιών του

Εσωτερισμού.....

Ποιός είπε οτι ο εσωτερισμός κάνει καλύτερους ανθρώπους;

Για ρώτα και τον Χιτλερ ;)

Συνεπώς,

φίλε μου El Morya,

λες πως δεν υπάρχει Ανώτερο Μη Εγωϊστικό Εγώ....

Αρα, είναι άσκοπο να προσπαθούμε να αγγίξουμε κάτι ανύπαρκτο....(λέω εγώ τώρα)....

Ο Εσωτερισμός απο μόνος του δεν είναι ούτε Καλός, ούτε Κακός.....

Μία είναι η Δύναμη....το πως θα την χρησιμοποιήσει ο καθένας είναι που της δίνει το χρώμα Λευκό ή Μαύρο....

Εαν όμως δεν υπάρχει Ανώτερο Μη Εγωϊστικό Εγώ, είναι σαν να λέμε πως Εσωτερισμός σημαίνει αυτοδίκαια Κακή Εξέλιξη....Κακή Χρήση των

Δυνάμεων που θα αναπτύξει το άτομο...

Κάτι δεν μου "πάει" εδώ φίλε μου.....
Avaris
Veritas Vos Velirabit

El Morya

  • Homo Astohastous
  • Μηνύματα: 96
  • Karma: 0
    • Προφίλ
    • E-mail
Απ: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« Απάντηση #18 στις: Απρίλιος 26, 2007, 17:33:07 »
Ναι φίλε μου κάτι δεν πάει καλά εδώ και αυτό είναι οτι εγω είπα οτι υπάρχει ανωτερος εαυτός αλλά είναι εγωιστικός και καλά κάνει. Κατ΄άλλους  ο Ανωτερος Εαυτός δεν υπάρχει αλλά Είναι.

Avaris

  • ΑΜΡΑ - Φίλος(Δ)
  • ***
  • Μηνύματα: 1.254
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« Απάντηση #19 στις: Απρίλιος 26, 2007, 17:46:30 »
Εαν μου "την πει" κάποιος μέσα στο φόρουμ και "προσβληθώ" δεν είναι καθαρά και μόνον "ακατάσχετος εγωϊσμός"?

Είναι "υγιής Αντίδραση" η οργή και οι ύβρεις που θα νοιώσω την ανάγκη να εξαπολύσω εναντίον του?

Δεν θα με "αναστατώσει" ψυχικά κι εμένα αλλά και τον άλλο που θα δεχτεί τα πυρά μου και το ίδιο το φόρουμ που θα υποστεί αυτή την ένταση?

Ο Εσωτερισμός δεν διδάσκει πως γι' αυτό τον λόγο θα πρέπει να κατανικήσουμε τον εγωϊσμό?

Συμφωνώ πως ο Εγωϊσμός είναι και "σανίδα σωτηρίας" ενίοτε....ΟΚ λοιπόν, να μην τον "αφανίσουμε"....να μην γίνουμε και "άβουλα ρομπότ"....

Αλλά, στη σκέψη πως δεν υπάρχει Ανώτερο μη Εγωϊστικό Εγώ, στην σκέψη πως ο ίδιος ο Βούδας είναι Εγωϊστής, ε, κάτι δεν μου "πάει"....

"Κάτι  χάνω" μάλλον απο τον "συλλογισμό" σου φίλε μου  El Morya....
Avaris
Veritas Vos Velirabit

El Morya

  • Homo Astohastous
  • Μηνύματα: 96
  • Karma: 0
    • Προφίλ
    • E-mail
Απ: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« Απάντηση #20 στις: Απρίλιος 26, 2007, 18:04:09 »
Παράθεση
Εαν μου "την πει" κάποιος μέσα στο φόρουμ και "προσβληθώ" δεν είναι καθαρά και μόνον "ακατάσχετος εγωϊσμός"?

Είναι "υγιής Αντίδραση" η οργή και οι ύβρεις που θα νοιώσω την ανάγκη να εξαπολύσω εναντίον του?

Δεν θα με "αναστατώσει" ψυχικά κι εμένα αλλά και τον άλλο που θα δεχτεί τα πυρά μου και το ίδιο το φόρουμ που θα υποστεί αυτή την ένταση?

Ο Εσωτερισμός δεν διδάσκει πως γι' αυτό τον λόγο θα πρέπει να κατανικήσουμε τον εγωϊσμό?

Eιλικρινά δεν ξέρω τι διδάσκει ο Εσωτερισμός επι αυτού ούτε και με ενδιαφέρει. Εγω μιλώ με το στόμα μου, όχι με τον στόμα του κάθε -ισμου.

Αν η αντιδραση σου είναι συνειδητη τότε κάνε ανω κάτω όλο το φορουμ, άς μην  συνδεουμε την αταραξία με την φώτιση ειδικά αν δεν έχουμε φτάσει ακόμα εκεί.

Παράθεση
Συμφωνώ πως ο Εγωϊσμός είναι και "σανίδα σωτηρίας" ενίοτε....ΟΚ λοιπόν, να μην τον "αφανίσουμε"....να μην γίνουμε και "άβουλα ρομπότ"....

΄Φίλε μου για πιο στάδιο μιλάς; Μέχρι και το 5o σώμα το εγώ είναι απαραίτητο γιατι μέσω αυτού λειτουργεί η θέληση. Αργότερα η μη θεληση αναλαμβάνει το παιχνίδι και μας περνα πέρα από τον κόσμο των Μορφών. Πόσο νομίζεις οτι μπορείς να διατηρηθείς ζωντανος σε  τετοια κατασταση? Δες Χριστό κτλ.




Avaris

  • ΑΜΡΑ - Φίλος(Δ)
  • ***
  • Μηνύματα: 1.254
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« Απάντηση #21 στις: Απρίλιος 26, 2007, 18:20:08 »
Παράθεση
author=El Morya link=topic=76.msg620#msg620 date=1177599849]
Παράθεση
Εαν μου "την πει" κάποιος μέσα στο φόρουμ και "προσβληθώ" δεν είναι καθαρά και μόνον "ακατάσχετος εγωϊσμός"?

Είναι "υγιής Αντίδραση" η οργή και οι ύβρεις που θα νοιώσω την ανάγκη να εξαπολύσω εναντίον του?

Δεν θα με "αναστατώσει" ψυχικά κι εμένα αλλά και τον άλλο που θα δεχτεί τα πυρά μου και το ίδιο το φόρουμ που θα υποστεί αυτή την ένταση?

Ο Εσωτερισμός δεν διδάσκει πως γι' αυτό τον λόγο θα πρέπει να κατανικήσουμε τον εγωϊσμό?

Eιλικρινά δεν ξέρω τι διδάσκει ο Εσωτερισμός επι αυτού ούτε και με ενδιαφέρει. Εγω μιλώ με το στόμα μου, όχι με τον στόμα του κάθε -ισμου.

Αν η αντιδραση σου είναι συνειδητη τότε κάνε ανω κάτω όλο το φορουμ, άς μην  συνδεουμε την αταραξία με την φώτιση ειδικά αν δεν έχουμε φτάσει ακόμα εκεί.

Λοιπόν, πως τα νοιώθω εγώ:

Στην μια περίπτωση, νοιώθω να προσβάλλομαι (λειτουργεί ακαριαία ο εγωϊσμός μου) αλλά αυτοπειθαρχώ, επιβάλλομαι στην "συναισθηματική εσωτερική θύελα" που με κατακλύζει και δεν "αντιδρώ δυναμικά" (οργίλα δηλαδή)....

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν "έγινα χάλια"....αισθάνθηκα κουρέλι....με "άγγιξε η προσβολή του άλλου"....

Στην δεύτερη περίπτωση, αυτό που μου "λέει" ο άλλος, "δεν με αγγίζει " καθόλου....δεν νοιώθω να "προσβάλλομαι"....άρα δεν νοιώθω καμία θύελλα μέσα μου....άρα , δεν χρειάζεται και να "αντιδράσω"....

Για μένα, νοιώθω πως στην δεύτερη περίπτωση "δεν υπάρχει" πια ο εγωϊσμός μου για να προσβληθεί ενώ στην πρώτη απλώς του "επιβλήθηκα" με τεράστιο ψυχικό κόστος....

Διαισθάνομαι πως το "ζητούμενο" είναι η δεύτερη κατάσταση καλέ μου φίλε.....τουλάχιστον για μένα  :)

Παράθεση
Παράθεση
Συμφωνώ πως ο Εγωϊσμός είναι και "σανίδα σωτηρίας" ενίοτε....ΟΚ λοιπόν, να μην τον "αφανίσουμε"....να μην γίνουμε και "άβουλα ρομπότ"....

΄Φίλε μου για πιο στάδιο μιλάς; Μέχρι και το 5o σώμα το εγώ είναι απαραίτητο γιατι μέσω αυτού λειτουργεί η θέληση. Αργότερα η μη θεληση αναλαμβάνει το παιχνίδι και μας περνα πέρα από τον κόσμο των Μορφών. Πόσο νομίζεις οτι μπορείς να διατηρηθείς ζωντανος σε  τετοια κατασταση? Δες Χριστό κτλ.

Εδώ φίλε μου δεν καταλαβαίνω για ποιά πράγματα μιλάς....άρα δεν μπορώ να έχω άποψη....

Μπορείς όμως να το αναλύσεις περισσότερο αν θέλεις....θα χαρώ να μάθω κάτι που δεν γνωρίζω....

« Τελευταία τροποποίηση: Απρίλιος 26, 2007, 18:22:16 από Avaris »
Avaris
Veritas Vos Velirabit

Eleni

  • Μηνύματα: 235
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« Απάντηση #22 στις: Απρίλιος 27, 2007, 11:04:31 »
Παράθεση
Εαν μου "την πει" κάποιος μέσα στο φόρουμ και "προσβληθώ" δεν είναι καθαρά και μόνον "ακατάσχετος εγωϊσμός"?

Είναι "υγιής Αντίδραση" η οργή και οι ύβρεις που θα νοιώσω την ανάγκη να εξαπολύσω εναντίον του?

Δεν θα με "αναστατώσει" ψυχικά κι εμένα αλλά και τον άλλο που θα δεχτεί τα πυρά μου και το ίδιο το φόρουμ που θα υποστεί αυτή την ένταση?

Ο Εσωτερισμός δεν διδάσκει πως γι' αυτό τον λόγο θα πρέπει να κατανικήσουμε τον εγωϊσμό?

Σχετικά με αυτό που είναι αρκετά φλέγον και οσον αφορά το φόρουμ και την ζωή μας εν γένει ....
Πιστεύω οτι θα εχει συμβεί σε όλους μας.

Αν το αναλύσουμε θα δούμε οτι ο λόγος που θυμώνουμε σε μια τέτοια περίπτωση δεν είναι μόνο ο εγωισμός σαν ελάττωμα, [ επειδή δήθεν θιχτήκαμε] αλλά ενα σωρό άλλα απο κάτω απο αυτόν.
Θυμώνουμε αν η αιχμή του άλλου βρεί πρόσφορο έδαφος μέσα μας και αυτό μπορεί να γίνει αν εμείς εχουμε αφήσει το περιθώριο στον εαυτό μας [ δεν έχουμε αναγνωρίσει και εργαστεί επάνω σε αυτο που μας ενοχλεί].
Αν αυτό που ειπωθεί είναι κάτι που μας αφήνει αδιάφορους η πιθανότητα να αντιδράσουμε αντί να γελάσουμε είναι πολύ λίγη.

Οι οργή φέρνει περισσότερη οργή αλλά κανείς δεν μπορεί να κάνει πόλεμο με ένα τοίχο η με τον αέρα.

Νομίζω οτι το επιδιωκόμενο δεν είναι να πνίξουμε την οργή μας ωστε να μην εκδηλωθεί στην συμπεριφορά μας και εσωτερικά να είμαστε σαν ηφαίστεια,αλλά να μπορέσουμε να είμαστε δομημένοι με τετοιο τρόπο που να μην μας αγγίζουν αυτά τα φαινόμενα που μόνο στόχο έχουν τον αρνητισμό και την ελάττωση της δικής μας ενέργειας.
Κατα την γνώμη μου μαθαίνουμε σιγά σιγά αυτο το ΄''χτίσιμο'' η ίσως και να συμβαίνει ...

Avaris

  • ΑΜΡΑ - Φίλος(Δ)
  • ***
  • Μηνύματα: 1.254
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« Απάντηση #23 στις: Απρίλιος 27, 2007, 17:33:03 »


Αν το αναλύσουμε θα δούμε οτι ο λόγος που θυμώνουμε σε μια τέτοια περίπτωση δεν είναι μόνο ο εγωισμός σαν ελάττωμα, [ επειδή δήθεν θιχτήκαμε] αλλά ενα σωρό άλλα απο κάτω απο αυτόν.
Θυμώνουμε αν η αιχμή του άλλου βρεί πρόσφορο έδαφος μέσα μας και αυτό μπορεί να γίνει αν εμείς εχουμε αφήσει το περιθώριο στον εαυτό μας [ δεν έχουμε αναγνωρίσει και εργαστεί επάνω σε αυτο που μας ενοχλεί].
Αν αυτό που ειπωθεί είναι κάτι που μας αφήνει αδιάφορους η πιθανότητα να αντιδράσουμε αντί να γελάσουμε είναι πολύ λίγη.

Οι οργή φέρνει περισσότερη οργή αλλά κανείς δεν μπορεί να κάνει πόλεμο με ένα τοίχο η με τον αέρα.

Νομίζω οτι το επιδιωκόμενο δεν είναι να πνίξουμε την οργή μας ωστε να μην εκδηλωθεί στην συμπεριφορά μας και εσωτερικά να είμαστε σαν ηφαίστεια,αλλά να μπορέσουμε να είμαστε δομημένοι με τετοιο τρόπο που να μην μας αγγίζουν αυτά τα φαινόμενα που μόνο στόχο έχουν τον αρνητισμό και την ελάττωση της δικής μας ενέργειας.
Κατα την γνώμη μου μαθαίνουμε σιγά σιγά αυτο το ΄''χτίσιμο'' η ίσως και να συμβαίνει ...


Άρα,

"εντοπίζουμε" ουσιαστικά τα "αδύνατα σημεία" μας, αυτά δηλαδή, που έχουν την "προδιάθεση" να "νοιώσουν προσβεβλημένα" και "δουλεύουμε" επάνω σε αυτά....

έτσι, ίσως πρέπει να πούμε πως η έννοια "εγωϊσμός" αποτελείται απο όλα αυτά τα "αδύνατα σημεία" μας (για να έχουμε έναν κοινά αποδεκτό προσδιορισμό της έννοιας "εγωϊσμός")....


-  Και ποιά είναι αυτά τα "αδύνατα σημεία" άραγε που δύνανται να "θιχτούν" και να "νοιώσουν προσβεβλημένα"?

-  Και πως "δουλεύουμε" επάνω σε αυτά για να πάψουν να είναι πια "αδύνατα σημεία"?

                          Νομίζω πως αυτά τα δύο Πεδία είναι το "δια ταύτα"....
« Τελευταία τροποποίηση: Απρίλιος 27, 2007, 17:35:24 από Avaris »
Avaris
Veritas Vos Velirabit

Eleni

  • Μηνύματα: 235
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« Απάντηση #24 στις: Απρίλιος 28, 2007, 09:09:08 »
Fr Avaris, κατα την δική μου γνώμη ο εγωισμός δεν είναι τα αδύνατα μας σημεία.Αντίθετα είναι, αυτό το συναίσθημα που θα παρομοίαζα με άμυνα, το οποίο μας εμποδίζει να τα δούμε, επειδή εχουμε λάβει μια τέτοια εκπαίδευση και μηνύματα που μας κάνουν και αντιστεκόμαστε σε ότι εμείς θεωρούμε αδυναμία η έλλειψη.
Αν μπροστά απο ένα ελάττωμα σηκώσουμε ένα τοίχο απο εγωισμό στολισμένο με μια ''βολική εκλογίκευση'' της όποιας κατάστασης, αρνούμενοι να δούμε που μπορεί και εμείς να έχουμε '' βάλει το χεράκι μας'' , όλα κρύβονται και μάλιστα έντεχνα.


Παράθεση
-  Και ποιά είναι αυτά τα "αδύνατα σημεία" άραγε που δύνανται να "θιχτούν" και να "νοιώσουν προσβεβλημένα"?

-  Και πως "δουλεύουμε" επάνω σε αυτά για να πάψουν να είναι πια "αδύνατα σημεία"?

Παραθέτω επίσης υποκειμενικές απόψεις.....
Τα αδύνατα  σημεία του καθενός διαφέρουν...άλλος αισθάνεται οτι μειονεκτεί σε θέματα εικόνας, άλλος σε θέματα αξιών, άλλος σε θέματα κοινωνικά, άλλος σε πνευματικά, μορφωτικά κλπ.
Ανάλογα του προτύπου που έχουμε σχηματίσει στο μυαλό μας κατόπιν των αλλοτριων επηρροών.
Συνήθως δεν αναγνωρίζουμε το γεγονός οτι νιώθουμε κάποια ανασφάλεια απέναντι σε κάποιον η κάτι, αφού το πρώτο που κάνουμε είναι να ''θυμώσουμε'' και να ''αμυνθούμε'' για να μην ......πονέσουμε.

Η ''δουλειά'' γίνεται ξεκινώντας με την παραδοχή [ για μένα] του προβλήματος...μετά τα άλλα έρχονται μόνα τους. Σε εμένα, βοηθάει ο στοχασμός, δλδ μια καθαρά λογική σκέψη σε συνθήκες χαλάρωσης, ετσι ωστε να μειώνω σχεδόν τελείως το συναίσθημα για να μπορώ να συνεχίσω.
Αν δεν απαλλαγούμε απο την συναισθηματική φόρτιση που αναβλύζει με τέτοιες σκέψεις, είναι αρκετά δύσκολο να συνεχίζουμε αφού αυτά που ανακαλύπτουμε δεν είναι πάντα ευχάριστα...

Ελπίζω να βοήθησα λίγο με τις εντελώς εμπειρικές μου ιδέες.

Avaris

  • ΑΜΡΑ - Φίλος(Δ)
  • ***
  • Μηνύματα: 1.254
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« Απάντηση #25 στις: Απρίλιος 28, 2007, 13:14:57 »
Παράθεση
author=try link=topic=76.msg670#msg670 date=1177740548]

Fr Avaris, κατα την δική μου γνώμη ο εγωισμός δεν είναι τα αδύνατα μας σημεία.Αντίθετα είναι, αυτό το συναίσθημα που θα παρομοίαζα με άμυνα, το οποίο μας εμποδίζει να τα δούμε, επειδή εχουμε λάβει μια τέτοια εκπαίδευση και μηνύματα που μας κάνουν και αντιστεκόμαστε σε ότι εμείς θεωρούμε αδυναμία η έλλειψη.
Αν μπροστά απο ένα ελάττωμα σηκώσουμε ένα τοίχο απο εγωισμό στολισμένο με μια ''βολική εκλογίκευση'' της όποιας κατάστασης, αρνούμενοι να δούμε που μπορεί και εμείς να έχουμε '' βάλει το χεράκι μας'' , όλα κρύβονται και μάλιστα έντεχνα.


Παράθεση
-  Και ποιά είναι αυτά τα "αδύνατα σημεία" άραγε που δύνανται να "θιχτούν" και να "νοιώσουν προσβεβλημένα"?

-  Και πως "δουλεύουμε" επάνω σε αυτά για να πάψουν να είναι πια "αδύνατα σημεία"?

Παραθέτω επίσης υποκειμενικές απόψεις.....
Τα αδύνατα  σημεία του καθενός διαφέρουν...άλλος αισθάνεται οτι μειονεκτεί σε θέματα εικόνας, άλλος σε θέματα αξιών, άλλος σε θέματα κοινωνικά, άλλος σε πνευματικά, μορφωτικά κλπ.
Ανάλογα του προτύπου που έχουμε σχηματίσει στο μυαλό μας κατόπιν των αλλοτριων επηρροών.
Συνήθως δεν αναγνωρίζουμε το γεγονός οτι νιώθουμε κάποια ανασφάλεια απέναντι σε κάποιον η κάτι, αφού το πρώτο που κάνουμε είναι να ''θυμώσουμε'' και να ''αμυνθούμε'' για να μην ......πονέσουμε.

Η ''δουλειά'' γίνεται ξεκινώντας με την παραδοχή [ για μένα] του προβλήματος...μετά τα άλλα έρχονται μόνα τους. Σε εμένα, βοηθάει ο στοχασμός, δλδ μια καθαρά λογική σκέψη σε συνθήκες χαλάρωσης, ετσι ωστε να μειώνω σχεδόν τελείως το συναίσθημα για να μπορώ να συνεχίσω.
Αν δεν απαλλαγούμε απο την συναισθηματική φόρτιση που αναβλύζει με τέτοιες σκέψεις, είναι αρκετά δύσκολο να συνεχίζουμε αφού αυτά που ανακαλύπτουμε δεν είναι πάντα ευχάριστα...

Ελπίζω να βοήθησα λίγο με τις εντελώς εμπειρικές μου ιδέες.

Try,

είτε ονομάσουμε τον Εγωϊσμό ως "Τοίχο", είτε "ως το σύνολο των Αδύνατων Σημείων" , η ουσία είναι η ίδια.

Έχουμε κάποιο πρόβλημα "αυτοεκτίμησης" σε σχέση με κάποιο (οποιοδήποτε) στοιχείο μας και αντιδρούμε αρνητικά στην αντιπαράθεσή μας με άλλους όταν "αγγίζεται" αυτό το "στοιχείο" μας.

Συμφωνούμε όμως πως δεν είναι μια μη αναστρέψιμη κατάσταση.

Αρκεί να βρούμε που "χωλαίνουμε" και να το "αντιμετωπίσουμε".

Εδώ είναι που προκύπτει το ερώτημα του "πως" όμως.

Τι σημαίνει "δουλεύω με το πρόβλημα"?

Μίλησες για κατ' αρχήν "παραδοχή του προβλήματος".

Συμφωνώ.

Μίλησες για Λογικό, ψύχραιμο στοχασμό επι του προβλήματος και της ρίζας του με "αφαίρεση όμως του συναισθήματος"....

Εδώ θα διαφωνήσω.

Γνωρίζω πως υπάρχουν Τεχνικές που σε βάζουν να πας συνειρμικά πίσω στα "περιστατικά ρίζες του προβλήματος" και να τα βιώσεις ξανά και ξανά στην ολότητά τους....Δηλαδή, να ξαναβιώσεις και μάλιστα έντονα τα συναισθήματα εκείνης της στιγμής που συνέβαινε το περιστατικό.

Είτε σαν "Προχωρημένο Οραματισμό", είτε σαν "Περιγραφή του περιστατικού" στον Ψυχοθεραπευτή σου (κάτι σαν "Ψυχανάλυση εν Υπνώσει").

Με την επανάληψη, το παρελθοντικό περιστατικό χάνει την "συναισθηματική έντασή" του και παύει πλέον να "καθορίζει" αρνητικά την συμπεριφορά σου.
Το έχεις "ξαναβιώσει", το "ανέλυσες", το έκανες φύλο και φτερό και στο τέλος χάνει την φόρτισή του και τη δύναμή του να σε "καθορίζει".

Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι με την ζωγραφική μπορεί να λύνει προβλήματα του ψυχισμού του...

Εμένα μου κάνει πολύ καλό να γράφω γι' αυτά....σε ιδιωτικά κείμενα....να τα δραματοποιώ....να τα περιγράφω με κάθε λεπτομέρεια....

Έχω ακούσει για τις τρομακτικές δυνατότητες των Θεατρικών Δρώμενων....Φαντάσου ένα συνδυασμό Παντομίμας, Χορού και Κραυγών....αλλά είναι πολύ εξειδικευμένα και ούτε πιστεύω πως είναι τα μόνα....

Και φυσικά, ο Διαλογισμός επί των προβλημάτων....με την προυπόθεση πως ο Διαλογιζόμενος μπορεί να είναι τόσο εκπαιδευμένος και πειθαρχημένος στο να αναλύει και να βιώνει πολλαπλές διαδρομές του προβλήματος....ποτέ βλέπεις το πρόβλημα δεν έχει μια και μοναδική διαδρομή προς τα πίσω...μπορεί να νομίσαμε πως βρήκαμε τη ρίζα κι όμως να έχει κι άλλες πιο πίσω, αλλά που για να τις βρούμε θα έπρεπε να ακολουθήσουμε εναλλακτικές πλαϊνές διαδρομές....

Εκεί είναι που υπερέχει το "γράψιμο".....

φυσικά, ο συνδυασμός και των τριών (Διαλογισμός, Οραματισμός και Γράψιμο) είναι ακόμη καλύτερο.....

Αυτό που έχω επιφυλάξεις είναι το να "μιλήσεις" για το πρόβλημα σε τρίτον....

Αυτή η διαδικασία τύπου "εξομολόγησης" , κάπου σε "ξεγυμνώνει", σε "αδειάζει" απο "άμυνες"....μοιάζει λίγο με "ταπείνωση"....αλλά δεν ξέρω....ίσως τελικά αυτό νάναι και το "ζητούμενο"....ίσως αυτή νάναι και η πιο αποτελεσματική μέθοδος αν και σκληρότερη όλων....

Προσωπικές γνώμες και σκέψεις... :)
« Τελευταία τροποποίηση: Απρίλιος 28, 2007, 13:18:23 από Avaris »
Avaris
Veritas Vos Velirabit

Eleni

  • Μηνύματα: 235
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« Απάντηση #26 στις: Απρίλιος 28, 2007, 22:37:11 »
Avaris , ο λόγος που γράφω με επιφύλαξη και το τονίζω, είναι οτι δεν εχω χρησιμοποίησει ΄κάποια τεχνική, παρά την ανάλυση εις βάθους του θέματος που ανελκύω κάθε φορά μέχρι εκεί που αντέχω εγώ να φτάσω.
Την αναφέρω επειδή βλέπω αποτέλεσμα ....για τις υπόλοιπες δεν έχω άποψη.

Σχετικά με το αν πρέπει η όχι να μιλάμε μέ άλλους , η δική μου γνώμη είναι οτι αν το κάνουμε θα πρέπει να είμαστε απολύτως σίγουροι για το πως θα χρησιμοποιηθούν αυτές οι πληροφορίες για το άτομο μας και για το αν αυτός που θα ακούσει έχει την δυνατότητα και την αγάπη για να μας βοηθήσει.

Πάντως δεν βλέπω γιατί είναι απαραίτητο κάτι τέτοιο αν μπορούμε να τα ξεκαθαρίσουμε μόνοι μας.


Κανένας

  • Μηνύματα: 979
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« Απάντηση #27 στις: Μάιος 07, 2007, 10:07:52 »
Έχουμε κάποιο πρόβλημα "αυτοεκτίμησης" σε σχέση με κάποιο (οποιοδήποτε) στοιχείο μας και αντιδρούμε αρνητικά στην αντιπαράθεσή μας με άλλους όταν "αγγίζεται" αυτό το "στοιχείο" μας.

Συμφωνώ απόλυτα.  Θιγόμαστε, επηρεαζόμαστε και θυμώνουμε όταν είμαστε ανασφαλείς. 

Γνωρίζω πως υπάρχουν Τεχνικές που σε βάζουν να πας συνειρμικά πίσω στα "περιστατικά ρίζες του προβλήματος" και να τα βιώσεις ξανά και ξανά στην ολότητά τους....Δηλαδή, να ξαναβιώσεις και μάλιστα έντονα τα συναισθήματα εκείνης της στιγμής που συνέβαινε το περιστατικό.
Ναι, εδώ περιγράφεις τη «Διαδικασία της Σελήνης».

Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι με την ζωγραφική μπορεί να λύνει προβλήματα του ψυχισμού του...
Το να χαλαρώνεις και να ζωγραφίζεις ή να γράφεις πράγματα που βγαίνουν από το ασυνείδητο είναι μία μορφή διάγνωσης και εντοπισμού των προβλημάτων.  Πιστεύω όμως ότι είναι πολύ κατώτερη του διαλογισμού.

Εμένα μου κάνει πολύ καλό να γράφω γι' αυτά....σε ιδιωτικά κείμενα....να τα δραματοποιώ....να τα περιγράφω με κάθε λεπτομέρεια....
Εδώ νομίζω ότι ξεφεύγεις λίγο.  Το να περιγράφεις το πρόβλημα σε ένα φίλο ή να το γράφεις σε ένα χαρτί, έχει αποδειχτεί ότι μπορεί να ανακουφίσει από μία συναισθηματική φόρτιση.  Αυτό όμως έχει εξαφανίσει προσωρινά μόνο το σύμπτωμα.  Το βαθύ πρόβλημα του ασυνείδητου μόλις που το έχεις αγγίξει.  Το μόνο ουσιαστικό βήμα που έχεις κάνει είναι ότι έχεις συνειδητοποιήσει ότι έχεις πρόβλημα και ψάχνεις για λύση.

Αυτό που έχω επιφυλάξεις είναι το να "μιλήσεις" για το πρόβλημα σε τρίτον....

Αυτή η διαδικασία τύπου "εξομολόγησης" , κάπου σε "ξεγυμνώνει", σε "αδειάζει" απο "άμυνες"....μοιάζει λίγο με "ταπείνωση"....
Για το λόγο αυτό όταν ζητάς τη βοήθεια ψυχολόγου, πάντα απευθύνεσαι σε κάποιον  άγνωστο.  Όταν ζητάς βοήθεια για τους πιο απόκρυφους φόβους και αναστολές, πρέπει να εμπιστεύεσαι και να είσαι ειλικρινής.  Όταν έχεις αφροδίσιο νόσημα, δεν πας να σε εξετάσει η αφροδισιολόγος γυναίκα του καλύτερου φίλου σου.  Πας σε κάποιον άγνωστο γιατρό που τον βλέπεις μόνο επαγγελματικά.
Ό,τι δε με σκοτώνει, με κάνει πιο δυνατό. Friedrich Nietzsche

Avaris

  • ΑΜΡΑ - Φίλος(Δ)
  • ***
  • Μηνύματα: 1.254
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« Απάντηση #28 στις: Μάιος 07, 2007, 14:19:10 »
Τον πρώτο καιρό της Μαθητείας του ο Καστανέντα στον Δον Χουάν, την διέκοψε απότομα το 1965. Έφυγε "σοκαρισμένος" για να επιστρέψει όμως το 1968 και να συνεχίσει την Μαθητεία του.

Του είπε λοιπόν τότε ο Δον Χουάν:

"Ο Λόγος που φοβήθηκες κι έφυγες ήταν που ένοιωθες τον εαυτό σου τόσο πολύ σημαντικό", έλεγε εξηγώντας την προηγούμενη αντίδρασή μου.

"Όταν νοιώθεις σημαντικός, γίνεσαι βαρύς, αδέξιος, ματαιόδοξος.

..."Για να γίνεις άνθρωπος της Γνώσης, πρέπει να είσαι ελαφρύς και ρευστός......".


(Μια Ξεχωριστή Πραγματικότητα, σ.17).
Avaris
Veritas Vos Velirabit

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: "Εγωϊσμός και Αυτοταπείνωση".
« Απάντηση #29 στις: Μάιος 27, 2007, 18:34:29 »
Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί αν σε κάποια κείμενα και στις απόψεις που παραθέτουν, κάποιες από τις οποίες τις θεωρώ τουλάχιστον "άστοχες", είναι οι απόψεις του συγγραφέα ή μήπως η κακή απόδοση από τον μεταφραστή.

Π.χ., διαβάζοντας τον Δ.Χ. παραπάνω, "..ένοιωθες τον εαυτό σου σημαντικό", δείχνεται σαν κάτι αρνητικό το να νοιώθει κάποιος σημαντικός.

Κι όμως, κάθε άνθρωπος είναι πολύ σημαντικός, όπως φυσικά και κάθε τί μέσα στην δημιουργία
και κατ' εμέ, είναι ευχής έργον να αναγνωρίζει ο καθένας την σημαντικότητά του στη ζωή και την σπουδαιότητα του σκοπού που καλείται να διεκπεραιώσει σαυτή του την ενσάρκωση.

Ίσως η λέξη "ξεχωριστός" που αναδύει μια αρνητική χροιά, να ήταν η κατάλληλη λέξη στο κείμενο του Δον Χουάν, στη θέση της λέξης, "σημαντικός"....
Ο Ροδόκηπος πρωτοπορεί Παγκόσμια έχοντας και πρόληψη και φυσική αντιμετώπιση του Κορονοιού, και μας φιμώνουν να μην ενημερωθεί ο κόσμος. Ενημερώστε άπαντες να γκουγκλάρουν ΡΟΔΟΚΗΠΟΣ ΚΟΡΟΝΟΙΟΣ. Εχουν ενημερωθεί παγκόσμια Πανεπιστήμια - Κυβερνήσεις https://www.rodokipos.com/ioseis-loimoxeis/koronoios/