Αποστολέας Θέμα: Μετάνοια  (Αναγνώστηκε 3569 φορές)

Avaris

  • ΑΜΡΑ - Φίλος(Δ)
  • ***
  • Μηνύματα: 1.254
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Μετάνοια
« στις: Σεπτέμβριος 08, 2007, 13:40:37 »


Είναι γνωστός και κυρίαρχος ο ρόλος της "Μετάνοιας" στην Φιλοσοφία των Θρησκειών.


Πως ορίζεται όμως η "Μετάνοια" σε όρους Εσωτερισμού?


Θεωρείται άραγε και στον Εσωτερισμό - όπως στις Θρησκείες - εξίσου σπουδαία παράμετρος για την Ψυχοπνευματική ανάπτυξη του ατόμου?

Avaris
Veritas Vos Velirabit

Trithemius

  • L.V.X.
  • Μηνύματα: 1.225
  • Karma: 0
  • Enflame thyself in prayer... Invoke often...
    • Προφίλ
Απ: Μετάνοια
« Απάντηση #1 στις: Σεπτέμβριος 08, 2007, 18:55:47 »
Δεν θα έλεγα πως η μετάνοια έχει διαφορετικό ορισμό στον εσωτερισμό σε σχέση με τη θρησκεία. Η διαφορά τους έγκειται στο αποτέλεσμα αυτής. Ως γνωστόν, η μετάνοια, θεωρείται αληθινή μόνον όταν συνοδεύεται από την ανάλογη πράξη ή μη-πράξη/επανάληψη αυτής.

Γενικότερα η μετάνοια αποτελεί ένα εργαλείο που μας συνοδεύει σε κάθε στάδιο της εξέλιξής μας. Κατά βάση προϋποθέτει την αυτοκριτική και σε σχέση με τις θρησκείες, διαφέρει σχετικά με τον τρόπο που καταλήγουμε στην μετάνοια. Ο δρόμος του εσωτεριστή (αν και όχι πάντα) είναι καθαρά προσωπικός και μεταξύ αυτού και του Θεού (όπου "Θεός" βάλτε ό,τι θέλετε), δεν παρεμβάλλεται κανείς. Αντίθετα, στις θρησκείες, η θρησκευτικότητα του πιστού, είναι άμεσα και υποχρεωτικά συνδεδεμένη με κάποιον εκπρόσωπο/μεσολαβητή του θεού, δηλαδή τον εκάστοτε ιερέα.

Κρίνοντας από τα αποτελέσματα της μετάνοιας μέσα σε μια θρησκεία όπως ο χριστιανισμός γενικότερα, μιας θρησκείας που ενσωματώνει υποχρεωτικά την εξομολόγηση ως μέρος της ζωής του πιστού, συμπεραίνω πως ένα μεγάλο κομμάτι της υποτροπιάζουσας μετάνοιας έχει να κάνει με τη διαδικασία της εξομολόγησης.

Ας δούμε λίγο τις διαφορές μεταξύ ενός εσωτεριστή που μετανοεί κι ενός θρησκευόμενου που επίσης μετανοεί.

1. Ο εσωτεριστής που μετανοεί:
Πρόκειται για το αποτέλεσμα μιας μακράς και βαθιάς διαδικασίας αυτοκριτικής και ειλικρινούς/αντικειμενικής αξιολόγησης των πράξεών του. Ο εσωτεριστής, άσχετα αν είναι θρησκευόμενος ή όχι, έχει κατανοήσει πως ο θεός βρίσκεται μέσα του. Έχει κατανοήσει πως μεταξύ αυτού και του θεού δεν παρεμβάλλεται κανείς. Αυτό του εξασφαλίζει την "'άσπιλη" αμεσότητα που χρειάζεται στη σχέση του με τον θεό αλλά παράλληλα τον επιβαρύνει με το 100% των ευθυνών των πράξεών του. Πάνω από όλα όμως, η διαδικασία της αυτοκριτικής και της μετάνοιας, άρα της αυτοσυγχώρεσης παράγει ενεργούς και σκεπτόμενους νόες, ο άνθρωπος αυτός γίνεται ταυτόχρονα σύμβουλος αλλά και εξομολόγος του εαυτού του. Μόνος του δίνει συμβουλές, μόνος του κατανοεί τα λάθη του και μετανοιώνει, μόνος του συγχωρεί τον εαυτό του και κυρίως μόνος του αναγνωρίζει πως βρίσκεται στην πιο δύσκολη αλλά και ταυτόχρονα πιο δημιουργική θέση του να είναι απόλυτα υπεύθυνος των πράξεών του. Σίγουρα δεν είμαστε όλοι διατεθημένοι να παίξουμε ταυτόχρονα όλους αυτούς τους ρόλους ;)

2. Ο θρησκευόμενος που μετανοεί:
Εδώ πρόκειται για την περίπτωση όπου η μετάνοια, όσο ειλικρινής και βαθιά και να είναι, δεν αξίζει τίποτα αν δεν "επικυρωθεί" από τον αρμόδιο μεσάζοντα μεταξύ του πιστού και του θεού. Η μετάνοια του θρησκευόμενου έχει σχέση με ένα ευρύτερο "τελετουργικό", όπου ο πιστός είναι υποχρεωμένος να αναγνωρίσει τα λάθη του και να μετανοιώσει μπροστά σε έναν ιερέα. Το θέμα είναι πως πολλές φορές η μετάνοια αυτή δεν είναι ιδιαίτερα επιτυχής γιατί πολλοί πιστοί κρύβουν (κυρίως από ντροπή) ή "μαγειρεύουν" τις λανθασμένες πράξεις τους μπροστά στον ιερέα, με αποτέλεσμα η μετάνοια να είναι μερική κι όχι καθολική. Επίσης, η διαδικασία της μετάνοιας συμπεριλαμβάνει και τη συγχώρεση από τον θεό μέσω του ιερέως, πράγμα που για πολλούς αποτελεί άριστη αιτία υποτροπιάζουσας μετάνοιας. Είναι εύκολο να μετανοιώσουμε και να υποτροπιάσουμε, μιας και ο πανάγαθος θεός πάλι θα μας συγχωρέσει ;) Επομένως, η μετάνοια δεν ολοκληρώνεται γιατί ακόμα κι αν γίνει πράξη, η υποτροπή μας ξαναστέλνει στο μηδέν. Η πραγματικότητα αυτή είναι.

Η διαφορά λοιπόν της μετάνοιας στον εσωτεριστή και στον θρησκευόμενο είναι πως ο πρώτος τη συνδέει με κάτι ανώτερο και πιο ουσιαστικό από μια απλή (και κατά τα φαινόμενα υποχρεωτική) δραστηριότητά του. Η μετάνοια για τον εσωτεριστή επιφέρει πιο βαθιές και ουσιαστικές αλλαγές στην πορεία της ζωής του. Αποτελεί δε ένα απαραίτητο εργαλείο για την επιτέλεση του έργου της πνευματικής αλχημείας.

Καταλήγω λοιπόν πως η μετάνοια είναι ελλειπής αν δεν συνοδεύεται από τις ανάλογες πράξεις που να αποδεικνύουν το ειλικρινές αυτής. Όσο για το τι σημαίνει "μετάνοια", θα έλεγα πως σχετίζεται με την αναγνώριση από μέρους μας μιας λανθασμένης επιλογής ή πράξης μας, στα πλαίσια μιας αυστηρής αυτοκριτικής. Μετανοιώνω σημαίνει αναγνωρίζω τα λάθη μου και δρω πλέον προς άλλες επιλογές και πράξεις.
...spes mea in mentem est...

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Μετάνοια
« Απάντηση #2 στις: Σεπτέμβριος 11, 2007, 12:12:14 »


Είναι γνωστός και κυρίαρχος ο ρόλος της "Μετάνοιας" στην Φιλοσοφία των Θρησκειών.


Πως ορίζεται όμως η "Μετάνοια" σε όρους Εσωτερισμού?


Θεωρείται άραγε και στον Εσωτερισμό - όπως στις Θρησκείες - εξίσου σπουδαία παράμετρος για την Ψυχοπνευματική ανάπτυξη του ατόμου?





Μετάνοια,

από το "μετά+νοέω" και έχει την ακριβή έννοια του "αντιλαμβάνομαι κατόπιν, αντιλαμβάνομαι πολύ αργά, κυριολεκτικά αντιλαμβάνομαι εκ των υστέρων, κατανοώ μετά από κάποιο χρόνο....

Για τον Εσωτεριστή, η μετάνοια δεν γίνεται να μην είναι ελικρινής και να μην συνοδεύεται από μεταμέλεια.

Η υψηλή εσωτερική φιλοσοφία της Καμπαλα, την κατανόηση την έχει ως την βασικότερη έννοια που χαρακτηρίζει την σφαίρα του Κρόνου. Παράλληλα, η εσωτερική βίωση της σφαίρας αυτής, συνοδεύεται πάντα από μεγάλη θλίψη.
Άλλωστε η σφαίρα του Κρόνου αποκαλείται και "πικρή θάλασσα".

Από ψυχολογικής πλευράς, η πραγματική και ουσιώδης έπίτευξη της γνώσης, είναι απόρροια, εκτός της νοητικής - λογικής και της συναισθηματικής διεργασίας του ανθρώπου. Αν την λογική επεξεργασία δεν την συνοδεύει και η συναισθηματική διεργασία, η γνώση παραμένει απλά στα χαμηλά επίπεδα της πληροφορίας.
Η κατανόηση απαιτεί και έναν συναισθηματικό τόνο και επειδή δυστυχώς ο άνθρωπος πειραματίζεται με όσο το δυνατό περισσότερες επιλογές, μέσα από τις λανθασμένες επιλογές του, ουσιαστικά μέσα από τα λάθη του, φτάνει κάποτε στην κατανόηση.

Με την νοητική και την συναισθηματική λειτουργία παράλληλες σε διεργασία, αναλογίζεται τα λάθη του αλλά και τις συνέπειες των λανθασμένων επιλογών του που έχουν "πληρώσει" συνήθως αυτοί που τους έχει "πληγώσει" και έτσι φθάνει να λυπάται ειλικρινά και να θλίβεται. Η θλίψη όμως είναι το μαγικό συστατικό της μεταστοιχείωσης της πληροφορίας σε κατανόηση.

Η συμπεριφορά και η αλλαγή στάσης ζωής που χαρακτηρίζει αυτόν που  κατανοεί, πλαισιωμένη και από αξίες και ιδανικά, κοσμεί πλέον τον "μεταμελημένο" εσωτεριστή, τον εσωτεριστή που βιώνει επί μακρόν την υπέρτατη θλίψη της μετάνοιας.







Ο Ροδόκηπος πρωτοπορεί Παγκόσμια έχοντας και πρόληψη και φυσική αντιμετώπιση του Κορονοιού, και μας φιμώνουν να μην ενημερωθεί ο κόσμος. Ενημερώστε άπαντες να γκουγκλάρουν ΡΟΔΟΚΗΠΟΣ ΚΟΡΟΝΟΙΟΣ. Εχουν ενημερωθεί παγκόσμια Πανεπιστήμια - Κυβερνήσεις https://www.rodokipos.com/ioseis-loimoxeis/koronoios/