Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - etidorhpa

Σελίδες: 1 ... 29 30 [31] 32 33 34
451
Φυσικές Επιστήμες / Οι Hawking/ Hertog..
« στις: Σεπτέμβριος 11, 2008, 13:30:06 »

Οι Hawking και ο κοσμολόγος Hertog δίνουν μια ενδιαφέρουσα στροφή στις συζητήσεις που γίνονται στη φυσική για την ύπαρξη των πολλαπλών κόσμων. Σε αυτό το ζήτημα είναι το γεγονός ότι η θεωρία χορδών, η πιο δημοφιλής υποψήφια θεωρία των όλων ανάμεσα στους φυσικούς, περιγράφει όχι μόνο έναν κόσμο αλλά μια σχεδόν απειρία από αυτούς. Μερικοί φυσικοί είναι πρόθυμοι να δεχτούν ότι αυτοί οι θεωρητικοί κόσμοι στην πράξη υπάρχουν, για δύο λόγους. Πρώτον, επειδή η θεωρία χορδών δεν φαίνεται να ευνοεί οποιοδήποτε ειδικό σύμπαν έναντι των άλλων, και δεύτερον επειδή η ύπαρξή τους θα μπορούσε να εξηγήσει τα προφανώς ακριβή χαρακτηριστικά γνωρίσματα του σύμπαντος μας.

Πάρτε, για παράδειγμα, την τιμή της κοσμολογικής σταθεράς, την δύναμη που εμφανίζεται να είναι η αιτία της επιτάχυνσης της διαστολής του σύμπαντος. Αυτή είναι μια πάρα πολύ μικρή δύναμη, και κανένας δεν έχει ακόμα εξηγήσει γιατί αυτή είναι έτσι. Ο μπελάς εδώ είναι το μέγεθός του που συμβαίνει να είναι ένας αριθμός, που ταιριάζει με ένα πολύ στενό εύρος τιμών που θα μας επέτρεπαν να υπάρχουμε. Αυτή η σύμπτωση έχει αναγκάσει μερικούς φυσικούς να σκεφτούν το ανθρωπικό επιχείρημα: ίσως υπάρχουν πολλαπλοί μικροί κόσμοι (σύμπαντα τσέπης), που διακλαδίζονται μακριά μεταξύ τους, και μέσα στο καθένα σύμπαν οι σταθερές έχουν διαφορετικές τιμές. Σε αυτό το σενάριο, αναγκαστικά πρέπει να υπάρχει κι ένα σύμπαν με μία κοσμολογική σταθερά σαν τη δική μας και εμείς δεν θα έπρεπε να εκπλαγούμε που βρισκόμαστε σε ένα σύμπαν που φιλοξενεί ζωή.

Πολλοί φυσικοί υποστηρίζουν ότι αυτή η άποψη σταματά την προσπάθεια το πρόβλημα του να εξηγήσουμε γιατί το σύμπαν μας είναι αυτό που είναι - κι αυτό λένε δεν είναι επιστήμη. Η νέα ιδέα των Hawking και Hertog τροφοδοτούν την τελευταία άποψη. Η εικόνα μιας ατέρμονης σειράς των συμπάντων τσέπης είναι σημαντικό μόνο από την προοπτική ενός παρατηρητή έξω από οποιοδήποτε σύμπαν, λέει ο Hawking - και αυτό, εξ ορισμού, είναι αδύνατον. Παράλληλα σύμπαντα τσέπης δεν μπορούν να έχουν καμία επίδραση σε ένα πραγματικό παρατηρητή μέσα σε ένα μόνο σύμπαν τσέπης, έτσι, σύμφωνα με το Hawking, είναι θεωρητικές αποσκευές που θα πρέπει να αποκλειστούν από την κοσμολογία.

Με αυτήν την προσέγγιση πραγματοποιούνται όλες οι πιθανές ιστορίες, με την οποία δεν χρειάζεται καν να επικαλεσθεί την Ανθρωπική Αρχή, σύμφωνα με την οποία οι θεμελιώδεις παράμετροι στη φυσική έχουν μια τέτοια τιμή ώστε να επιτρέψουν την εμφάνιση των ευφυών πλασμάτων. Αυτή δε η Αρχή, είχε έρθει φυσικά κουτί στους θεολόγους και το σινάφι τους.

Αλλά ο Hawking έχει μια αντικατάσταση στο νου του - αν και με δισταγμό. Η άποψή του είναι ότι το τοπίο της θεωρίας χορδών διαμορφώνεται από το σύνολο όλων των δυνατών ιστοριών.

Το σχήμα του έχει ως εξής: Αντί να υπάρχει ένα σύνολο διακλαδιζόμενων ατομικών συμπάντων, υπάρχει κάθε πιθανή έκδοση ενός απλού σύμπαντος ταυτόχρονα στην κατάσταση της κβαντικής υπέρθεσης. Όταν επιλέγετε να κάνετε μια μέτρηση, εσείς επιλέγετε από αυτό το τοπίο ένα υποσύνολο των ιστοριών, που μοιράζονται τα συγκεκριμένα γνωρίσματα που μετριούνται. Η ιστορία του σύμπαντος - για σας τον παρατηρητή - προέρχεται από εκείνο το υποσύνολο των ιστοριών. Με άλλα λόγια, εσείς επιλέγεται το παρελθόν σας!

Το ζήτημα κλειδί στα πλαίσια του πολυσύμπαντος είναι να βρούμε τις κατάλληλες υπογραφές στην ακτινοβολία λείψανο της Μεγάλης Έκρηξης, το κοσμικό υπόβαθρο μικροκυμάτων με τα νέα παρατηρητικά προγράμματα που είναι σε εξέλιξη.

Τα μελλοντικά πειράματα στους νέους επιταχυντές, με σημαντικά υψηλότερες ενέργειες από αυτές που μέχρι τώρα έχουν επιτευχθεί, θα μας δώσουν φυσικά χρήσιμα στοιχεία για να βρούμε νέα σωματίδια στο Καθιερωμένο Μοντέλο της Φυσικής Υψηλής Ενέργειας και της θεωρίας χορδών, η οποία υποστηρίζει ότι οι πιο θεμελιώδεις οντότητες είναι παλλόμενες χορδές σε ένδεκα διαστάσεις κι όχι σε τρεις χωρικές συν τη διάσταση του χρόνου.
.
Πηγές: NewScientist, physics4u

452

, το σύμπαν είναι ένας αφρός από φούσκες που εκτείνονται. Σε καθεμιά απ' αυτές επικρατούν διαφορετικοί φυσικοί νόμοι. Ελάχιστες επιτρέπουν τη δημιουργία πολύπλοκων δομών, όπως οι γαλαξίες και η ζωή. Ολο το ορατό σε μας σύμπαν είναι μια σχετικά μικρή περιοχή σε μια από αυτές τις φούσκες. (Το γαλάζιο είναι κι αυτό εσωτερικό μιας άλλης φούσκας, κ.ο.κ.)


    Εννοείς ότι ο "αφρός από φούσκες που επεκτείνονται" βρίσκεται μέσα στο δικό μας σύμπαν ή μήπως η κάθε "φούσκα του αφρού" είναι ένα ξεχωριστό, παράλληλο Σύμπαν;

    Επίσης, τι είναι αυτό που καθορίζει τους διαφορετικούς φυσικούς νόμους σε κάθε "ξεχωριστή φούσκα - Σύμπαν;" Έχει σχέση με την κοσμολογική σταθερά; Τελικά έχουμε καταλήξει για τον αν υφίσταται ή όχι η κοσμολογική σταθερά;

Η καθε φουσκα ειναι και ενα παραλληλο Συμπαν με το δικο μας,
Δεν εχουμε καταληξει αν υφισταται (Η Κοσμολογική Σταθερά),με την εννοια οτι δεν εχει καταστει δυνατο να μετρηθει.Επιβεβαιωνοντας την υπαρξη της Κοσμικης Υλης και της Κοσμικης Ενεργειας,θα κατανοησουμε ισως περισσοτερο την υπαρξη της.
Παντως οι Σκοτεινες Υλη και Ενεργεια οι οποιες δρουν αντιθετα, η μια επεκτεινοντας το Συμπαν και η αλλη συντεινοντας το,προσφερονται αμμεσα για αναλογιστικες συγκρισεις σε Εσωτερικο Επιπεδο.
Η μια θετικη η αλλη Αρνητικη,επιβεβαιωνουν και επιστημονικα τη διπολικοτητα.
Μου ερχεται στο μυαλο το Κοσμικο Δογμα (Fortune).
Επισης η θεωρια των παντων,η κοσμικη αυτη ανυψωση της ανθρωπινης συνειδητοτητας,το να κατορθωσει δηλαδη να δει το Συμπαν απο «ψηλα»,καταννοωντας τους νομους που το διεπουν,θα ειναι πιστευω η παραλληλη
Συνειδητοποιηση οτι Επιστημη και Εσωτερισμος ειναι στην ουσια ενα.
Το αν θα καταφερουμε να κατανοησουμε και τους νομους που διεπουν αλλα Συμπαντα,αυτο μενει να το δουμε...

PS. Ο Σιμοπουλος με διδαξε «Επικοινωνια».. 

453
Φυσικές Επιστήμες / Η σκοτεινή ενέργεια
« στις: Σεπτέμβριος 11, 2008, 11:43:55 »
Εξίσου μυστηριώδης και αόρατη με τη σκοτεινή ύλη, η σκοτεινή ενέργεια φαίνεται και αυτή να είναι εξαπλωμένη στο μεγαλύτερο μέρος του Σύμπαντος: Οπως πολλά πράγματα στην επιστήμη, ανακαλύφθηκε και αυτή τυχαία. Το 1998 δύο ανεξάρτητες ομάδες επιστημόνων μελετούσαν μακρινούς σουπερνόβα θέλοντας να αποδείξουν την ως τότε κυρίαρχη υπόθεση: ότι δηλαδή μετά τη Μεγάλη Εκρηξη η διαστολή του Σύμπαντος άρχισε να επιβραδύνεται υποκύπτοντας στις δυνάμεις της βαρύτητας. Προς μεγάλη τους έκπληξη και οι δύο ομάδες ερευνητών διαπίστωσαν το εντελώς αντίθετο: αντί να συγκρατείται από τις βαρυτικές δυνάμεις το Σύμπαν εξακολουθούσε να διαστέλλεται με όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα.

Η ανακάλυψη, η οποία έκτοτε επιβεβαιώθηκε με περαιτέρω αποδείξεις, προκάλεσε πραγματικό σοκ στον κόσμο της Φυσικής. Η μόνη εξήγηση που φαίνεται να υπάρχει για την αιτιολόγησή της είναι ότι εκτός από τη βαρύτητα στο Σύμπαν επενεργεί και μια άλλη, αντίθετη δύναμη, η οποία την εξουδετερώνει. Η μυστηριώδης αυτή αντιβαρυτική δύναμη ονομάστηκε σκοτεινή ενέργεια και παρ' ότι άγνωστη μόλις πριν από μια δεκαετία, υπολογίζεται ότι αποτελεί το 75% του Σύμπαντος. Ασκεί αρνητική πίεση - αν μπορούσαμε, για παράδειγμα, να την κλείσουμε μέσα σε ένα μπαλόνι αντί να το φουσκώνει θα το «ρουφούσε» προς τα μέσα - και οι ειδικοί δεν γνωρίζουν τίποτε για τη μορφή και τη φύση της.

Μια θεωρία τη θέλει να συμπίπτει με την Κοσμολογική Σταθερά (Λ), μια μαθηματική κατασκευή που ο Αϊνστάιν είχε συλλάβει για να ερμηνεύσει το στατικό Σύμπαν του αλλά αναγκάστηκε γρήγορα να αποσύρει. Παρά το γεγονός ότι η σταθερά του επινοήθηκε με στόχο να περιγράψει μια δύναμη η οποία «φρενάρει» τη διαστολή του Σύμπαντος, σήμερα αποδεικνύεται ότι με μερικές κατάλληλες προσαρμογές μπορεί να ερμηνεύσει την επιτάχυνσή της.

Σε αυτή την προσέγγιση έρχεται να προστεθεί η θεωρία του κβαντικού κενού ή, για να είμαστε ακριβέστεροι, της κβαντικής μηδενικής κατάστασης. Η Κβαντομηχανική θεωρεί ότι το κενό δεν είναι κενό αλλά υπόκειται στην ενέργεια του σημείου μηδέν. Αυτή η ενέργεια θα μπορούσε σύμφωνα με ορισμένους θεωρητικούς να δρα αντίθετα στη βαρύτητα επιταχύνοντας την κοσμική διαστολή, ακριβώς σαν μια κοσμολογική σταθερά. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι με βάση τους κβαντικούς υπολογισμούς η ενέργεια της μηδενικής κατάστασης θα έπρεπε να είναι 60 ως 120 φορές μεγαλύτερη από τη μυστηριώδη ενέργεια που εντοπίζουν οι παρατηρήσεις στο Σύμπαν.

Μια άλλη ερμηνεία υποστηρίζει ότι η σκοτεινή ενέργεια αποτελεί μια «πεμπτουσία», ένα δυναμικό πεδίο ενέργειας με πυκνότητα η οποία μπορεί να κυμαίνεται στον χώρο και τον χρόνο. Κάποιοι, τέλος, τη θεωρούν ανύπαρκτη και προτείνουν τροποποιήσεις στη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας ώστε να ελαττωθεί η δύναμη της βαρύτητας.

Προς το παρόν όλα είναι ανοιχτά και η σκοτεινή ενέργεια παραμένει άγνωστη. Καθώς δε είναι από τα πιο πρόσφατα αινίγματα που έχουν προκύψει για την Κοσμολογία, οι έρευνες και οι παρατηρήσεις που θα βοηθήσουν στην καλύτερη κατανόησή της τώρα αρχίζουν να διοργανώνονται. Το κύριο μέρος τους στρέφεται προς τη μελέτη όσο το δυνατόν περισσότερων μακρινών σουπερνόβα και τη χαρτογράφηση των βαρυτικής παραμόρφωσης απομακρυσμένων γαλαξιών.




454
Φυσικές Επιστήμες / Κατανοώντας τη σκοτεινή ύλη
« στις: Σεπτέμβριος 11, 2008, 11:39:41 »
Νέες υπολογιστικές προσομοιώσεις υποδεικνύουν ότι η σκοτεινή ύλη μπορεί να αποτελείται από γρήγορα, ελαφρά σωματίδια, σε αντίθεση με την ευρέως διαδεδομένη θεωρία. Αυτή είναι πιθανόν και η εξήγηση για την ιδιόμορφη χημική σύνθεση κάποιων άστρων του γαλαξία μας, αλλά και την τεράστια μάζα των μαύρων τρυπών που εντοπίζονται στο κέντρο μεγάλων γαλαξιών.

Επειδή η σκοτεινή ύλη γίνεται αντιληπτή μόνο από τη βαρύτητά της, οι αστρονόμοι γνωρίζουν πολύ λίγα για τη φύση της. Η πιο δημοφιλής θεωρία είναι η κρύα σκοτεινή ύλη: βαριά υποατομικά σωματίδια που τείνουν να κινούνται με πολύ αργούς ρυθμούς. Μια άλλη πιθανότητα είναι η ζεστή σκοτεινή ύλη: ελαφρύτερα σωματίδια που κινούνται ταχύτερα. Η γρήγορη κίνηση αυτών των σωματιδίων εξαλείφουν τους μικρούς πυκνούς «σβόλους» ύλης που διαφορετικά θα δημιουργούνταν στους πυρήνες των γαλαξιών.

Ο Liang Gao και ο Tom Theuns από το Πανεπιστήμιο Durham της Βρετανίας, ανέπτυξαν μια υπολογιστική προσομοίωση για να συγκρίνουν τη συμπεριφορά της κρύας και της ζεστής σκοτεινής ύλης στο πρώιμο σύμπαν.

Στο μοντέλο τους, αρχικά τα δύο διαφορετικά είδη συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο, καταρρέοντας από τη βαρύτητα σε ένα δίκτυο νηματίων που διατρέχουν το σύμπαν. Στη συνέχεια όμως, η κρύα σκοτεινή ύλη ενώνεται σε σβόλους ή φωτεινά στέφανα. Αντιθέτως, η τυχαία κίνηση των σωματιδίων της ζεστής σκοτεινής ύλης εξαλείφει αυτούς τους σβόλους και τα νημάτια συνεχίζουν να καταρρέουν και να γίνονται όλο και πυκνότερα έως ότου δημιουργηθεί ένας στενός σωλήνας ύλης, με μήκος 10.000 έτη φωτός και μάζα ισοδύναμη με αυτή 10 εκατομμυρίων Ήλιων.

Τα αέρια ελκύονται από τη σκοτεινή ύλη και τελικά τα πρώτα άστρα σχηματίζονται. Αποτελούνται σχεδόν εξολοκλήρου από υδρογόνο και ήλιο, τα δύο κυρίαρχα στοιχεία που δημιουργήθηκαν στο Big Bang.

Με την κρύα σκοτεινή ύλη, ένα μεγάλο άστρο σχηματίζεται στο κέντρο καθενός μεγάλου φωτεινού στεφανιού. Αυτά τα άστρα εξαντλούν τα αποθέματά τους πολύ γρήγορα, μετατρέποντας το υδρογόνο και το ήλιο σε βαρύτερα στοιχεία. Σύντομα τα καύσιμά τους τελειώνουν και εκρήγνυνται τροφοδοτώντας το σύμπαν με πυκνότερα στοιχεία, που οδηγούν στην επόμενη γενιά αστεριών. Τα άστρα που αποτελούνται αποκλειστικά από υδρογόνο και ήλιο δεν επιβιώνουν.

Αλλά στα πυκνά νημάτια που σχηματίζονται από ζεστή σκοτεινή ύλη, ο σχηματισμός είναι πιο χαοτικός, με άστρα διαφορετικών μεγεθών να δημιουργούνται από τυχαία τμήματα του νηματίου. Τα πολύ μικρά άστρα καίνε τα καύσιμά τους αργά, επομένως μερικά τέτοια άστρα που σχηματίστηκαν σε αυτά τα νημάτια μπορεί να λάμπουν ακόμη και σήμερα.

Πράγματι, τα προηγούμενα χρόνια οι επιστήμονες είχαν ανακαλύψει μικρά άστρα στον Γαλαξία που περιείχαν πολύ μικρές ποσότητες βαρέων στοιχείων. «Υποδεικνύει ότι μπορεί η σκοτεινή ύλη να είναι ζεστή», δήλωσε στο New Scientist ο Theuns. Αν οι αστρονόμοι εντοπίσουν κάποιο άστρο χωρίς καθόλου βαριά στοιχεία, θα είναι μια πολύ καλή απόδειξη, συνέχισε.

Αυτά τα νημάτια ίσως να οφείλονται για τη μεγάλη μάζα κάποιων μαύρων τρυπών. Αν και άστρα σχηματισμένα από κρύα σκοτεινή ύλη θα μπορούσαν να οδηγήσουν στη δημιουργία μαύρων τρυπών, αυτές θα είχαν μάζα μόλις λίγες φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου, πολύ μικρή για να διασπείρει στο σύμπαν τις δισεκατομμύρια μεγάλες μαύρες τρύπες που βρίσκονται σε πολλούς γαλαξίες. Αλλά κάθε νημάτιο ζεστής σκοτεινής ύλης τελικά θα κατέρρεε σε όλο το μήκος του, λένε οι Gao και Theuns, εξαναγκάζοντας άστρα, νέφη αερίων και μικρότερες μαύρες τρύπες να συνενωθούν για τη δημιουργία πολύ μεγαλύτερων μαύρων τρυπών.

Στην προσομοίωσή τους, οι ερευνητές όρισαν τη μάζα ενός σωματιδίου σκοτεινής ύλης ίση με το 0.6% της μάζας ενός ηλεκτρονίου.

(Αναδημοσιευση απο SCIENCE NEWS-CHOICES)

455
   Έχουμε λοιπόν σε κάποια κλάσματα του πρωταρχικού δευτερολέπτου μετά την μεγάλη έκρηξη, ένα Σύμπαν που επεκτείνεται με ρυθμό επιταχυνόμενο. Η επιτάχυνση της επέκτασης πότε σταμάτησε; Γιατί, αφού σήμερα οι μακρυνοί γαλαξίες φαίνονται ότι απομακρύνονται γρηγορότερα από ότι οι κοντινοί γαλαξίες και αφού η εικόνα που έχουμε από τους μακρυνούς γαλαξίες μας δείχνουν το παρελθόν τους, άρα συμπεραίνουμε ότι η επέκταση του Σύμπαντος επιβραδύνεται συνεχώς. Γιατί λοιπόν, αφού η κοινή λογική μας λέει ότι, εφόσον το Σύμπαν επιβραδύνει τον ρυθμό επέκτασης, συμπερασματικά κάποια στιγμή στο μέλλον θα σταματήσει η επέκτασή του και θα αρχίσει η αντίστροφη πορεία της επανασυμπύκνωσης, έρχονται οι κοσμολόγοι και μιλάνε για ανοικτό Σύμπαν; (Ανοικτό = αυτό που θα επεκτείνεται επ' άπειρο).

Το 1976 ο φυσικός T.W.Kibble του Imperial College of Science, διατύπωσε την άποψη ότι κατά τη διάρκεια των πρώτων φάσεων του σύμπαντος, η αλληλεπίδραση μεταξύ περιοχών κενού με διαφορετικά ενεργειακά περιεχόμενα δημιούργησε χορδές απειροστού πλάτους και μήκους της τάξης κοσμικών αποστάσεων. Τις ονόμασαν δε κοσμικές χορδές. Μπορούμε αυτές να τις φανταστούμε σαν λεπτούς σωλήνες κενού πολύ μεγάλης ενέργειας, που ταξιδεύουν με ταχύτητες κοντά στην ταχύτητα του φωτός, καμπυλώνοντας δε τον χώρο.

456
   Ακόμα, θα μπορούσαμε να έχουμε μια απλουστευμένη παρουσίαση της θεωρίας των χορδών; Γιατί έγινε τόσο δημοφιλής; Έχει άραγε κάποια κοινά σημεία με τις μεγάλες κοσμογονίες των εσωτερικών παραδόσεων;

, το σύμπαν είναι ένας αφρός από φούσκες που εκτείνονται. Σε καθεμιά απ' αυτές επικρατούν διαφορετικοί φυσικοί νόμοι. Ελάχιστες επιτρέπουν τη δημιουργία πολύπλοκων δομών, όπως οι γαλαξίες και η ζωή. Ολο το ορατό σε μας σύμπαν είναι μια σχετικά μικρή περιοχή σε μια από αυτές τις φούσκες. (Το γαλάζιο είναι κι αυτό εσωτερικό μιας άλλης φούσκας, κ.ο.κ.)

Το  προηγουμενο αρθρο νομιζω δινει την τελικη ταυτιση Επιστημης και Εσωτερικων  παραδοσεων,η διαφορα στην προσεγγιση μεταξυ τους,πλεον φαινεται να ειναι μονο χρονικη..

457
Φυσικές Επιστήμες / Η Θεωρία των Υπερχορδών
« στις: Σεπτέμβριος 11, 2008, 11:01:16 »
Η Θεωρία των Υπερχορδών αποτελεί ένα ιδιαίτερα εξελιγμένο μαθηματικό μοντέλο φτιαγμένο έτσι ώστε να περιγράφει τον τρόπο λειτουργίας του μικρόκοσμου, του μακρόκοσμου, του χώρου, του χρόνου, όλων των στοιχειωδών σωματιδίων, αλλά και όλων των φυσικών δυνάμεων.

Ο τρόπος που βλέπει τον Κόσμο τούτη η θεωρία είναι συνθετικός.
Για παράδειγμα, μια από τις βασικές προσπάθειες των επιστημόνων που εργάζονται πάνω στη θεωρία αυτή είναι η ενοποίηση των τεσσάρων θεμελιωδών φυσικών δυνάμεων (ηλεκτρομαγνητικής, βαρυτικής, πυρηνικής και ασθενούς) σε μία και μόνο Δύναμη της οποίας αυτές οι τέσσερις θα αποτελούν συγκεκριμένες εκφράσεις κάτω από κατάλληλες συνθήκες.

Η προοπτική αυτή είναι συγκλονιστική και αποτέλεσε το όνειρο του Άλμπερτ Αϊνστάιν αλλά και αποτελεί το όνειρο κάθε φυσικού επιστήμονα στις μέρες μας. Και αυτό διότι υπόσχεται ότι θα μπορεί ο Κόσμος να γίνεται αντιληπτός όχι αποσπασματικά αλλά στο σύνολό του.
Έτσι θα εισέλθουμε στο άδυτο της φύσης, στην επικράτεια των αιτιών από όπου θα μπορούμε να παρατηρούμε, να ερμηνεύουμε και να κατανοούμε τον Φυσικό Κόσμο ως αποτέλεσμα αυτών των αιτιών.
Με άλλα λόγια η αντίληψη του Κόσμου μέσα από τη Θεωρία των Υπερχορδών προσφέρει ουσιαστικά ένα νέο είδος συνείδησης που ανυψώνεται πάνω από τον κόσμο των φαινομένων και γι’ αυτό θεωρείται ότι θα μπορεί να ερμηνεύει τα πάντα μέσα στον κόσμο των φαινομένων.

Αυτός ήταν σε γενικές γραμμές ο λόγος που οι φυσικοί αναγνωρίζοντας αυτές τις εξαιρετικές προοπτικές χαρακτηρίζουν πλέον τη Θεωρία των Υπερχορδών ως την επερχόμενη Θεωρία των Πάντων, μέσα στην οποία θα βρίσκει ερμηνεία όλος ο Κόσμος...


Επιμέλεια: Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ
Πηγή: «Scientific American»



458
Φυσικές Επιστήμες / Η θεωρία των χορδών ..
« στις: Σεπτέμβριος 11, 2008, 10:55:43 »
Θεωρία για τα πάντα;

Ωστόσο, η θεωρία χορδών δεν έχει φτάσει ακόμα στο επίπεδο ανάπτυξης που θα της έδινε έναν ακριβή και στέρεο μαθηματικό φορμαλισμό, που θα βασίζεται σε κάποια ευκολονόητη φυσική αρχή, όπως συμβαίνει στην περίπτωση της γενικής θεωρίας της σχετικότητας. Πολλά από τα συμπεράσματά της, αλλά και από τα συστατικά της στοιχεία ίσως αποδειχτούν εντελώς λαθεμένα και ίσως και η ίδια η θεωρία να εγκαταλειφθεί. Δεν παύει, όμως, να είναι η θεωρία στην οποία πολλοί από τους καλύτερους ερευνητές αφιέρωσαν πολύ από το χρόνο τους τις τελευταίες δεκαετίες, προσπαθώντας να πετύχουν να εκπληρώσουν το όνειρο του Αϊνστάιν: Να ενοποιήσουν όλα τα θεμελιώδη συστατικά στοιχεία της φύσης (που γνωρίζουμε), σε μια «θεωρία για τα πάντα». Ακόμα κι αν αυτό κάποτε επιτευχθεί, είναι βέβαιο, ότι θα έχουμε απλώς ανακαλύψει ένα ακόμα επίπεδο πολυπλοκότητας της φυσικής πραγματικότητας. Μιας πραγματικότητας που ο πλούτος της δε θα πάψει να μας εκπλήσσει ποτέ. Η ίδια η θεωρία χορδών, με βάση ορισμένες παραδοχές, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το σύμπαν στο οποίο ζούμε, ίσως είναι ένα μόνο από μια απειρία «συμπάντων», που το καθένα έχει τους δικούς του φυσικούς νόμους

459
Φυσικές Επιστήμες / Η θεωρία των χορδών ..
« στις: Σεπτέμβριος 11, 2008, 10:53:06 »
Σύμφωνα με μια ερμηνεία της θεωρίας χορδών, το σύμπαν είναι ένας αφρός από φούσκες που εκτείνονται.
Σε καθεμιά απ' αυτές επικρατούν διαφορετικοί φυσικοί νόμοι. Ελάχιστες επιτρέπουν τη δημιουργία πολύπλοκων δομών, όπως οι γαλαξίες και η ζωή.
Ολο το ορατό σε μας σύμπαν είναι μια σχετικά μικρή περιοχή σε μια από αυτές τις φούσκες. (Το γαλάζιο είναι κι αυτό εσωτερικό μιας άλλης φούσκας, κ.ο.κ.)

Σύμφωνα με τη θεωρία της γενικής σχετικότητας του Αϊνστάιν, η βαρύτητα δημιουργείται από την ίδια τη γεωμετρία του χωρόχρονου. Γιατί να μην προσπαθήσουμε να βρούμε μια γεωμετρική ερμηνεία και των άλλων δυνάμεων (πεδίων) της φύσης, μια ερμηνεία που θα μπορούσε να εξηγήσει και τα ίδια τα υποατομικά σωματίδια (π.χ. γιατί το ηλεκτρόνιο έχει το βάρος που έχει και το φορτίο που έχει); Αυτή η αναζήτηση, άλλωστε, απασχόλησε και τον ίδιο τον Αϊνστάιν στα τελευταία 30 χρόνια της ζωής του. Τον προσέλκυσαν ιδιαίτερα οι εργασίες του Γερμανού Θ. Καλούζα και του Σουηδού Ο. Κλάιν, σύμφωνα με τις οποίες, ενώ η βαρύτητα αντανακλά το σχήμα των γνωστών τεσσάρων διαστάσεων του χωρόχρονου (τρεις διαστάσεις ο χώρος και μια ο χρόνος), ο ηλεκτρομαγνητισμός οφείλεται στη γεωμετρία μιας πέμπτης διάστασης, που είναι πολύ μικροσκοπική για να μπορεί να παρατηρηθεί απευθείας.

Σε αναζήτηση ενιαιοποιητικής θεωρίας

Η έρευνα του Αϊνστάιν για μια ενιαιοποιητική θεωρία θεωρείται από πολλούς σαν αποτυχημένη. Στην πραγματικότητα ήταν πρόωρη, αφού η φυσική δεν είχε ανακαλύψει τις πυρηνικές δυνάμεις, ούτε είχε διερευνήσει τον κρίσιμο ρόλο της κβαντικής θεωρίας πεδίου στην περιγραφή των φυσικών φαινομένων, κάτι που πραγματοποιήθηκε μόλις στη δεκαετία του 1970. Η έρευνα για μια ενιαιοποιητική θεωρία είναι σήμερα στο επίκεντρο της θεωρητικής φυσικής και όπως προείδε ο Αϊνστάιν, οι γεωμετρικές έννοιες παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Η ιδέα των Καλούζα - Κλάιν ξανάρθε στην επικαιρότητα και επεκτάθηκε σαν χαρακτηριστικό της θεωρίας χορδών, που είναι ένα πλαίσιο για την ενοποίηση της κβαντομηχανικής, της γενικής σχετικότητας και της σωματιδιακής φυσικής. Τόσο στην υπόθεση των Καλούζα - Κλάιν, όσο και στη θεωρία χορδών, οι νόμοι της φύσης που διαπιστώνουμε, ελέγχονται από το σχήμα και το μέγεθος επιπρόσθετων μικροσκοπικών διαστάσεων.

 Φανταστείτε ένα τμήμα του χώρου σε σχήμα ενός λεπτού σωλήνα. Από μακριά ο σωλήνας φαίνεται σαν μονοδιάστατη γραμμή, αλλά σε μεγέθυνση το κυλινδρικό του σχήμα γίνεται εμφανές. Κάθε σημείο (μηδενικής διάστασης) πάνω στη γραμμή, αποδεικνύεται ότι είναι ένας μονοδιάστατος κύκλος πάνω στο σωλήνα. Στην αρχική θεωρία Καλούζα - Κλάιν, κάθε σημείο του συνηθισμένου τρισδιάστατου χώρου είναι στην πραγματικότητα ένας μικροσκοπικός κύκλος.

Ο Καλούζα και ο Κλάιν διατύπωσαν την υπόθεση για την πέμπτη διάσταση στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν οι επιστήμονες γνώριζαν μόνο δύο φυσικές δυνάμεις: Τον ηλεκτρομαγνητισμό και τη βαρύτητα. Και οι δύο μειώνονται αντιστρόφως ανάλογα με το τετράγωνο της απόστασης από την πηγή τους, έτσι ήταν πειρασμός να θεωρηθεί ότι υπάρχει κάποια συσχέτιση μεταξύ τους. Ο Καλούζα και ο Κλάιν παρατήρησαν ότι η γεωμετρική θεωρία του Αϊνστάιν για τη βαρύτητα μπορεί να γινόταν ο σύνδεσμος, αν υπήρχε μια επιπρόσθετη χωρική διάσταση, κάνοντας τον χωρόχρονο πενταδιάστατο.

Γεωμετρική οπτική των φυσικών νόμων

Η πιθανότητα επιπλέον διαστάσεων έχει αρχίσει να παίζει σημαντικό ρόλο στην ενοποίηση της γενικής σχετικότητας με την κβαντομηχανική. Στη θεωρία χορδών, μια από τις κυρίαρχες προσεγγίσεις σ' αυτή την ενοποίηση είναι ότι τα σωματίδια αποτελούν στην πραγματικότητα μονοδιάστατα αντικείμενα, ότι είναι μικροί ταλαντωνόμενοι βρόχοι ή νήματα. Το τυπικό μέγεθος μιας χορδής είναι κοντά στο μήκος του Πλανκ, δηλαδή μικρότερο από ένα δισεκατομμυριοστό του δισεκατομμυριοστού του μεγέθους του πυρήνα του ατόμου. Κατά συνέπεια, η χορδή μοιάζει με σημείο σε οποιαδήποτε μεγέθυνση, που η διακριτική της ικανότητα απέχει από το μήκος του Πλανκ.

Για να είναι μαθηματικά συνεπής η θεωρία χορδών, μια χορδή πρέπει να πάλλεται σε 10 χωροχρονικές διαστάσεις, που σημαίνει ότι υπάρχουν 6 ακόμα κρυφές διαστάσεις, πέρα από τις τέσσερις που γνωρίζουμε. Μαζί με τις χορδές, μέσα στο χωροχρόνο μπορεί να υπάρχουν και φύλλα, επιφάνειες που οι θεωρητικοί ονομάζουν βράνες (από το μεμβράνες) με διαφορετικό αριθμό διαστάσεων. Στην αρχική θεωρία Καλούζα - Κλάιν, τα σωματίδια απλώνονται σαν επίχρισμα πάνω στην πρόσθετη διάσταση. Αντίθετα, οι χορδές μπορούν να περιοριστούν, ώστε να βρίσκονται πάνω σε μία βράνη. Αν και η θεωρία χορδών φαίνεται πιο πολύπλοκη από τη θεωρία Καλούζα - Κλάιν, η μαθηματική υποδομή της είναι πιο συμπαγής και πλήρης. Η κεντρική ιδέα των Καλούζα - Κλάιν παραμένει: Οι φυσικοί νόμοι που παρατηρούμε, εξαρτώνται από τη γεωμετρία των κρυμμένων πρόσθετων διαστάσεων.



460
Φυσικές Επιστήμες / Η θεωρία των χορδών ..
« στις: Σεπτέμβριος 11, 2008, 10:44:06 »
Επίπεδο τοπίο
Μπορούμε να απεικονίσουμε αυτό το μεγάλο αριθμό λύσεων σαν ένα πολύ βαρετό τοπίο μέσα στο οποίο οι κατευθύνσεις ανατολή-δύση και βορράς-νότος είναι οι τιμές των μέτρων και το ύψος τους είναι η ενέργεια. Επειδή η ενέργεια μηδενίζεται σε κάθε σημείο, το τοπίο αυτό μοιάζει μάλλον με ένα μεγάλο ακίνητο, επίπεδο ωκεανό.

Αλλά στις 4 διαστάσεις, τα μέτρα - τα οποία προέρχονται από το πλήρες 10διάστατο βαρυτικό πεδίο - εκδηλώνονται ως άμαζα σωματίδια που λέγονται "μετρικά πεδία". Αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα για τη θεωρία χορδών, γιατί κανείς δεν έχει παρατηρήσει τέτοια σωματίδια. Ακόμη περισσότερο τα "πεδία- μέτρα" αντιστοιχούν σε πολλαπλές τιμές των παρατηρούμενων φυσικών ποσοτήτων, όπως είναι η ισχύς της ηλεκτρομαγνητικής αλληλεπίδρασης, η οποίας όμως γνωρίζουμε ότι έχει συγκεκριμένη τιμή.
Μια μεγάλη πρόκληση συνεπώς στη θεωρία χορδών είναι να βρεθούν τρόποι να "ανυψώσουμε " το σχήμα αυτού του τοπίου και να ρυθμίσουμε τις τιμές αυτών των μετρικών πεδίων ελαχιστοποιώντας την ενέργειά τους. Αν αυτή η ενέργεια είναι θετική θα μας έδινε μια λύση de Sitter.

Ασταθή σύμπαντα

Αυτή η νέα λύση έχει αρκετές συνέπειες. Ο χώρος De Sitter είναι μόνο ένα τοπικό ελάχιστο της ενέργειας, ενώ το ολικό ελάχιστο αντιστοιχεί σε ένα επίπεδο 10διάστατο χωροχρόνο. Ξέρουμε λοιπόν ότι το ελάχιστο De Sitter πρέπει να είναι ασταθές, και θα καταλήξει τελικά στο σταθερό 10διάστατο ελάχιστο, μέσω του κβαντικού φαινομένου σήραγγας. Ευτυχώς ο χρόνος ζωής γι' αυτή τη διαδικασία είναι πολύ μεγαλύτερος από την ηλικία του σύμπαντος.                                                                                                               
Αν γνωρίζουμε ότι υπάρχει μια λύση de Sitter, είναι εύκολο να βρούμε κι άλλες πολλές μεταβάλλοντας τις τιμές των ροών. Οι Sujay Ashok και Michael Douglas του πανεπιστημίου Rutgers έχουν υπολογίσει πρόσφατα τον αριθμό των διαφορετικών λύσεων να είναι τουλάχιστον 10100, πράγμα που δείχνει ένα εξαιρετικά πλούσιο τοπίο με πολλά "όρη", "κοιλάδες", "ωκεανούς", ακόμη και με "ηφαίστεια". Κάθε σημείο ελάχιστης ενέργειας παριστάνει και ένα διαφορετικό Σύμπαν, και το ύψος κάθε σημείου είναι η τιμή της κοσμολογικής σταθεράς για το συγκεκριμένο Σύμπαν.
Αντιμετωπίζοντας τη λύση κατ' αυτόν τον τρόπο, η πιθανότητα ώστε ένα από αυτά τα Σύμπαντα να έχει κοσμολογική σταθερά τόσο μικρή όσο μας δείχνουν τα τρέχοντα πειράματα είναι πραγματικά πεπερασμένη και όχι μηδενική. 

Κάτι τέτοιο υποδεικνύει την ανθρωπική προσέγγιση στο πρόβλημα της κοσμολογικής σταθεράς: Από τον τεράστιο αριθμό λύσεων της θεωρίας χορδών που αντιπροσωπεύουν διαφορετικά σύμπαντα, συμβαίνει να ζούμε σε ένα που επιτρέπει την ύπαρξή μας. (Βλέπε το περιοδικό Physics World Οκτώβριος 2001 σελ.23-25). Αυτή είναι μια ιδέα που ο Leonard Susskind του πανεπιστημίου Stanford έχει ονομάσει "Το ανθρωπικό τοπίο της θεωρίας χορδών". 

Εντούτοις η αναφορά ανθρωπικών επιχειρημάτων στη φυσική προκαλεί πάντα έντονες αντιδράσεις, και η παραπάνω θέση του Susskind δεν θα μπορούσε ν' αποτελεί εξαίρεση. Επί του παρόντος δεν μπορούμε ν' αρνηθούμε την ύπαρξη όλου αυτού του πλήθους των λύσεων. Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μάθουμε μάλλον από τον De Sitter παρά από τον Einstein και ν' ακολουθήσουμε όσα έχει να μας πει η θεωρία χωρίς προκαταλήψεις. 

(Ο συγγραφέας του άρθρου, Fernando Quevedo, ανήκει στο τμήμα εφαρμοσμένων μαθηματικών και θεωρητικής φυσικής του πανεπιστημίου του Cambridge, στην Βρετανία)

461
Φυσικές Επιστήμες / Η θεωρία των χορδών ..
« στις: Σεπτέμβριος 11, 2008, 10:34:42 »
 
O Einstein εισήγαγε την κοσμολογική σταθερά στις εξισώσεις του της γενικής σχετικότητας γιατί πίστευε ότι το Σύμπαν είναι στατικό.
Βλέποντας ωστόσο τις ενδείξεις ότι στην πραγματικότητα το Σύμπαν διαστέλλεται, αποφάσισε να την πετάξει, ενώ αργότερα έλεγε ότι η εισαγωγή της κοσμολογικής σταθεράς υπήρξε το μεγαλύτερο σφάλμα στη ζωή του.
Οι πρόσφατες παρατηρήσεις δείχνουν ότι η διαστολή του Σύμπαντος είναι επιταχυνόμενη, πράγμα που υποδηλώνει μια μικρή αλλά όχι μηδενική, θετική κοσμολογική σταθερά της τάξης των 10-120 σε μονάδες Planck. 
Ίσως όμως το πιο σοβαρό σφάλμα του Einstein, όσον αφορά την κοσμολογική σταθερά Λ, ήταν ότι πίστευε πως είχε το δικαίωμα ν' αποφασίσει αν θα περιλάμβανε ή όχι την σταθερά Λ στις εξισώσεις του. Αν η Λ είναι πολύ μικρή ή μηδενική, η τιμή της χρειάζεται μια εξήγηση. Ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο αίνιγμα στη σύγχρονη θεωρητική φυσική.

Η λύση De Sitter

Το 1917 ο Ολλανδός αστρονόμος  Willem de Sitter βρήκε μια ανάλογη λύση αν η κοσμολογική σταθερά είναι διάφορη του μηδενός. Αν η Λ είναι θετική, η λύση λέγεται "χώρος De Sitter" και η Λ είναι η ενέργεια του κενού που καμπυλώνει τον χωροχρόνο (μια αρνητική τιμή της Λ αντιστοιχεί σε αυτό που αποκαλείται "χώρος αντι de Sitter.)

O Einstein απέρριψε αμέσως τη λύση de Sitter γιατί ήταν αντίθετη με τη διαίσθησή του. Σήμαινε ότι ο χωροχρόνος μπορούσε να είναι καμπύλος και χωρίς την παρουσία ύλης. Μετά από κάποιο διάστημα όμως αναγκάστηκε να αποδεχθεί την ιδέα αυτή. 
Στον χώρο de Sitter το Σύμπαν επεκτείνεται εκθετικά, και αυτό αποτελεί τη βάση για το πληθωριστικό μοντέλο του Σύμπαντος.

Ο πληθωρισμός περιγράφει μια ακραία, πολύ σύντομη περίοδο μιας πάρα πολύ γρήγορης επέκτασης που πιστεύουμε ότι έλαβε χώρα αμέσως μετά το Big Bang. Το πληθωριστικό μοντέλο λύνει πολλά από τα κοσμολογικά προβλήματα της θεωρίας του Big Bang, και έχει βρει επίσης ισχυρή υποστήριξη από τις τελευταίες μετρήσεις της μικροκυματικής ακτινοβολίας υποβάθρου.
Επιπρόσθετα από την περιγραφή του πληθωρισμού, ο χώρος de Sitter επίσης εξασφαλίζει μια εξήγηση για την επιτάχυνση της διαστολής του Σύμπαντος. Στο σενάριο αυτό μια μικρή τιμή της κοσμολογικής σταθεράς αποτελεί την "σκοτεινή ενέργεια" η οποία προκαλεί τη διαστολή του Σύμπαντος.
Το να πετύχουμε μια λύση de Sitter είναι συνεπώς μια κύρια πρόκληση για τη θεωρία χορδών, η οποία είναι βασική υποψήφια ως μια θεμελιακή θεωρία της φύσης τα τελευταία 20 χρόνια. Η θεωρία χορδών πιστεύεται ότι είναι μια μοναδική θεωρία που ενοποιεί όλα τα σωματίδια και τις δυνάμεις στη φύση - περιλαμβανομένης της βαρύτητας - καθώς τις αντιμετωπίζει ως απειροελάχιστες μονοδιάστατες χορδές. 
Αλλά ακόμη και αν η θεωρία είναι μοναδική, ο αριθμός των διαφορετικών συμπάντων που εμφανίζονται ως λύσεις των εξισώσεών της είναι πολύ μεγάλος.

462

   

    "Παράξενοι" άνθρωποι, αν και επιστήμονες - όπως τους κατανόμασε ο καθηγητής Σιμόπουλος- υπάρχουν και στον χώρο της επιστήμης.

. "Αφού ο θεός ή η Φύση μας το επιτρέπει", δήλωσε ο καθηγητής Σιμόπουλος, "δεν υπάρχει κανένας λόγος να ματαιώσουμε το πείραμα".

   

Ορφεα,συγνωμη που χαλαω την συνεχεια του θεματος,αλλα δεν μπορω να μην θυμηθω,αρκετα χρονια πριν,τον
καθηγητη μου Διονυση Σιμοπουλο,ενα πραγματικα υπερδραστηριο και ριζοσπαστικο μυαλο,με σπουδες απο Αστροφυσικη εως Επικοινωνια,εδρες σε μεγαλα πανεπιστημια των ΗΠΑ,τα οποια και παρατησε,ωστε να επιστρεψει στην πατριδα συνειδητα,και τωρα ειναι διευθυντης στο Ευγενιδeιο Ιδρυμα και φυσικα του Πλανηταριου (παλιου και νεου)..Μας σημαδεψε ολους και ακομα οταν βρισκομαστε,διακρινουμε τη σπιθα στο βλεμμα του! Ας ειναι καλα...

Οσο για το CERN,αλλη μια πειραματικη επαληθευση που περιμενουν να γινει ειναι η επαληθευση της θεωριας των Χορδων..
Σχετικα με το σωματιδιο του Θεου,καπου διαβασα οτι ο Χιγκς(και οχι μονο),δεν υιοθετει την "ταμπελα" αυτη..
+n-

463
Και μια και ο λογος για Λογο...


ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ


Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια.

Υπάρχουν απειράκις ωραιότερα πράγματα και απ' αυτήν
την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους.

Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη.

Σκοπός της ζωής μας είναι η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας
και της κάθε μας ευχής εν παντί τόπω εις πάσαν
στιγμήν εις κάθε ένθερμον αναμόχλευσιν των υπαρ-
χόντων.

Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμέ-
νο δέρας της υπάρξεώς μας.

Ανδρεας  Εμπειρικος

χθες/απογευμα/μου αρεσε ο τιτλος

+ν-

464
Όσοι θεωρούν, πως ο Γεσουχά της Βίβλου, ή ο Βούδας έχουν πει τις μεγαλύτερες σοφίες... δεν έχουν διαβάσει την Ασκητική του Καζαντζάκη. :)

πραγματικα συγκλονιστικο γραψιμο..απο το Καλεσμα,την Πορεία,την αναλυση του Μικροκοσμου και του Μακροκοσμου..την θεια σπιθα,(το φιλοσοφικο πυρ)...ολα με μια πεννα που
που βουταει βαθια,στα  εγκατα της ψυχης για να ανεβει ως τα πιο ψηλα καστρα..

Για τους αλλους (Γεσουχα,Βουδα..κλπ) δεν εχουμε τα γραπτα τους,αλλα τις "σοφιες" τους μεσω των γραπτων αλλων,(εκτος ισως απο καποια λιγα κειμενα που χρεωνονται στον Βουδα),οποτε ισως να υπηρχε και σε αυτους η φλογα..

αλλα οποιος εχει γραψει ποτε στη ζωη του,καταλαβαινει αυτο το χειμαρρο που βγαινει ,απο το στηθος,γιατι αν δεν βγει θα σου σκισει τις σαρκες...οταν ταυτοχρονα παρατηρεις,αναλυεις,φανταζεσαι,νοιωθεις,αγωνιας..και ολα αυτα με την φλογα πρωτα απο ολα να τα γραψεις για να "ημερεψεις" τα θερια σου..ετσι φτανεις σε μια σχεδον "εκστατικη" κατασταση "Φωτισης",που οσο γραφεις τοσο πιο βαθεια μεσα σε πηγαινει αλλα και τοσο πιο ψηλα σε ανεβαζει...
Ναι,ισως και οι αλλοι να ειχαν σοφιες.....αλλα ο ΛΟΓΟΣ του Καζαντζακη ειναι Μαγικος..κυριολεκτικα..

+ν-

465

'Ετσι λοιπόν μέσω του πνευματισμού, παρουσιάζεται σαν ένα ολόγραμμα μπροστά μας, ιονισμένου πλάσματος, μία αιθερική οντότητα εσωτερική, που μας μιλά, μας απαντά στις ερωτήσεις μας, και την βλέπουν και άλλοι γύρω μας, αλλά είναι δική μας προβολή... 

Πολλοί όμως δεν γνωρίζουν αυτήν την πραγματικότητα, και πιστεύουν πως αυτά τα πνεύματα που υλοποιούνται μπροστά τους (και τα ονομάζουν αγγέλους, δαίμονες, φαντάσματα, αιθερικές οντότητες) είναι αυτόνομες συνειδήσεις, και όχι ανθρώπινα δημιουργήματα δικά τους ή άλλων... [/color]

Αν και δεν εχω καμμια εμπειρια σε τετοιες καταστασεις,καταλαβαινω (φανταζομαι),οτι θα ειναι δυνατο να προβαλλουμε κατι τοσο δυνατα ωστε να το δουν και αλλοι.Αλλα ποσο επικυνδυνο μπορει να ειναι αυτο (περα απο το σιγουρα επικυνδυνο επιπεδο των παιχνιδιων που μπορει να παιξει το μυαλο)?
Πως δηλαδη μπορεις να κανεις συμβολαια με αυτα τα ψυχικα σου "ολογραμματα", να σε δεσμευουν και να σε "τυρανανε"  στους αιωνες των αιωνων??
Μηπως περα απο τις υποπροσωπικοτητες αυτες,ερχεσαι καποια στιγμη σε επαφη και με αυτα τα συλλογικα αρχετυπα του ειδους μας,τις υποπροσωπικοτητες του "Θεου"??

Πιστευω οτι καποιες "οντοτητες" που θεωρουνται "αφεντικα",και αναφερονται σταθερα σε ολη τη βιβλιογραφια των επικλησεων,μαλλον προκειται για τετοιες αρχετυπικες,αυτονομες οντοτητες..
Με το να καλεσεις ενα δαιμονα,εξωτερικευεις μια πλευρα σου..με το να καλεσεις τον Σατανα π.χ. προφανως καλεις το mothership...

+n-

Σελίδες: 1 ... 29 30 [31] 32 33 34