Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - Οίαγρος

Σελίδες: 1 2 [3] 4 5
31
Χώρος κατάθεσης απόψεων μελών / Απ: Οίαγρος
« στις: Μάρτιος 06, 2009, 15:51:36 »


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 22. ΕΙΚΟΣΤΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΒΑΘΜΟΣ - ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΤΟΥ ΛΙΒΑΝΟΥ (ΙΠΠΟΤΗΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΟΥ ΠΕΛΕΚΕΩΣ)

    Η Βιολέτα ξύπνησε στις εννιά, έφτιαξε καφέ και άνοιξε το βιβλίο για να συνεχίσει την ανάγνωση των υπόλοιπων βαθμών. Διάβαζε τόσο ενδιαφέροντα πράγματα! Ομολόγησε στον εαυτό της ότι κάποια από αυτά που ανέφερε ο συγγραφέας είχαν περάσει από το μυαλό της σε ανύποπτους χρόνους. Οι φροντίδες της καθημερινότητας όμως και τα προβλήματα που αντιμετώπιζε τα είχαν απωθήσει στα βαθύτερα στρώματα του μυαλού της. ΄Ετσι δε συμβαίνει και με τους περισσότερους ανθρώπους, άλλωστε;

    Ο Σολομών, αν και έμεινε στην ιστορία σαν ένας σοφός βασιλιάς, για την κατασκευή του περίφημου ναού απαιτήθηκαν πολλές θυσίες για τις οποίες επιφορτίσθηκε ο λαός. Πάντα έτσι δε γινόταν; Ακόμα και σήμερα έτσι δε γίνεται; Η ανέγερση του ναού και των ανακτόρων είχε ανάγκη από τεράστια ποσά. Η αριστοκρατία της εποχής ιδιοποιήθηκε μια αξιόλογη περιουσία. Πολύτιμες πέτρες, χρυσός, ασήμι και ελεφαντόδοντο προσφέρονταν με αφθονία στους αξιωματούχους, στους ιερείς, στους αυλικούς, αλλά και στις ευνοούμενες του χαρεμιού. Ο λαός ήταν υποχρεωμένος να πληρώνει δυσβάσταχτους φόρους, αλλά και να εργάζεται δωρεάν για την ανέγερση των μεγαλεπήβολων μνημείων. Με αγώνες και θυσίες η ανθρωπότητα κατόρθωσε να εξασφαλίσει ορισμένα βασικά αγαθά για όλους τους ανθρώπους σήμερα, τουλάχιστον στις λεγόμενες πολιτισμένες χώρες. Καταργήθηκε η δουλεία, καθιερώθηκε η οκτάωρη εργασία - έστω κι αν πολλές φορές καταστρατηγείται - η δωρεάν παιδεία, η ιατρική περίθαλψη στα δημόσια νοσοκομεία με μέριμνα για τους άπορους και ανασφάλιστους, η σύνταξη για τους ηλικιωμένους. Μπορεί να υπάρχουν ακόμα πολλά προβλήματα για να επιλυθούν, όμως ποιος από μας θα ήθελε να ζει στην εποχή του σοφού βασιλιά Σολομώντα; Είναι αλήθεια ότι η ανθρωπότητα προχωράει με αργούς ρυθμούς, προχωράει όμως.

    Ο Σολομών διέταξε να στρατολογηθούν 30.000 άντρες για να αποστέλλονται εναλλάξ και ανά 10.000 κάθε μήνα στο Λίβανο για υλοτομία και μεταφορά των περιβόητων κέδρων στο Ισραήλ. Σύμφωνα με την παράδοση, για την κατασκευή του ναού χρησιμοποιήθηκαν μόνο κέδροι του Λιβάνου, αφού θεωρούνταν οι καλύτεροι. Ο Σολομών ήταν πραγματικά σοφός, αφού κατόρθωσε να δώσει στους αγρότες μια ιδεολογική, «θεϊκή» εξήγηση για τη σκληρή ζωή τους. Οι «κανόνες διατάξεως του θεού του Ισραήλ Γιαχβέ» ή κανόνες κατάρας διατυπώθηκαν με εξαιρετικό τρόπο κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σολομώντα και παρουσίασαν στο λαό την αναγκαστική εργασία σαν δοσμένη από το Θεό.

    Για κανένα οικοδόμημα δε γράφθηκαν και δεν ειπώθηκαν τόσα πολλά, όσα για το ναό του Σολομώντα. Ένα ναό που δεν υπάρχει πια, που ούτε μια πέτρα του δεν έχει βρεθεί. Η περιοχή του ναού βρίσκεται κάτω από τη σύγχρονη Ιερουσαλήμ και οι ανασκαφές είναι δύσκολες έως αδύνατες. Ο ναός, αλλά και ο βασιλιάς Σολομών έχουν αναχθεί σε σύμβολα Ο Σολομών ασχολήθηκε με τη μαγεία και την αλχημεία και αποτελεί το σύμβολο του ανθρώπου, που παρά τα λάθη του, τείνει να προσεγγίσει τη σοφία του Θεού και να ερμηνεύσει, όσο του επιτρέπουν οι περιορισμένες δυνάμεις του, τα μυστήρια της ύπαρξης και του σύμπαντος. «Θέλω να καταλάβω τι κρύβεται στο μυαλό του Θεού. Όλα τα υπόλοιπα, δεν έχουν σημασία» έλεγε ο Αινστάιν. Ο Θεός όμως μας επιτρέπει - και κατά πόσον- να τον προσεγγίσουμε;

32
Χώρος κατάθεσης απόψεων μελών / Απ: Οίαγρος
« στις: Μάρτιος 06, 2009, 15:50:20 »


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 21. ΕΙΚΟΣΤΟΣ ΠΡΩΤΟΣ ΒΑΘΜΟΣ - ΜΕΓΑΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΗΣ ΚΛΕΙΔΟΣ (ΠΡΩΣΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ)

    «Αν κάποιος σε χαστουκίσει στο ένα μάγουλο, γύρισέ του και το άλλο» ρίπε ο Ιησούς. Ο Ζαρατούστρας θα διαφωνούσε μ’ αυτό επειδή ο ταπεινός μετατρέπεται σε άγιο και αυτός που δίνει το χαστούκι σε αμαρτωλό. Η προσέγγιση του Ζαρατούστρα δεν είναι η συγχώρεση, επειδή αν συγχωρέσεις κάποιον δεν πρόκειται ποτέ να σε συγχωρέσει. Αν τον χτυπήσεις κι εσύ, τότε θα είσαστε ίσοι και η υπόθεση θα ξεχαστεί. Όταν όμως τον συγχωρείς, η υπόθεση παραμένει ανοιχτή και ανολοκλήρωτη. Τον έχεις ντροπιάσει και δε μπορεί εκείνος πλέον να σε συγχωρέσει. Ο Ζαρατούστρας θεωρεί ότι όλοι οι ονομαζόμενοι άγιοι είναι εγωιστές, ακόμα και μέσα στην ταπεινότητα και την πραότητά τους. Στο βάθος της ψυχής τους περιφρονούν τους «αμαρτωλούς» ανθρώπους και θεωρούν τους εαυτούς τους ανώτερους. Οι «αμαρτωλοί» δεν αξίζουν ούτε καν το θυμό των «αγίων» οι οποίοι βεβαίως θεωρούν τον εαυτό τους ανώτερους.

    Ο Ιησούς είπε: «Πεθαίνω για να σώσω την ανθρωπότητα. Κουβαλάω αυτό το σταυρό για να σας σώσω από όλες τις δυστυχίες σας» Δύο χιλιάδες χρόνια μετά και παρά τη θυσία του Ιησού, γιατί η ανθρωπότητα δεν έχει σωθεί; Ο Ζαρατούστρας δε μπορεί να συγχωρέσει τον Ιησού. Κάνει τον άγιο και δε μπορεί να σταματήσει αυτή του τη συμπεριφορά ούτε καν μπροστά στο θάνατο, το μεγαλύτερο διδάσκαλο. Μήπως τελικά ήταν αυτός ο λόγος που οι άνθρωποι τον σταύρωσαν; Μήπως τους έκανε να ντρέπονται με την ανωτερότητά του; Μήπως δεν μπόρεσαν να τον συγχωρέσουν γι’ αυτό; Μήπως ο Ιησούς ήταν τόσο υπεύθυνος για τη σταύρωσή του όσο κι εκείνοι που τον οδήγησαν στο σταυρό; Όταν ο Ιησούς προσεύχεται γι’ αυτούς πάνω στο σταυρό λέγοντας στον Πατέρα του «συγχώρεσέ τους, γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν» εκείνος παραμένει ο γνώστης, ο ανώτερος όλων κι αυτοί οι αμαθείς, οι υπάνθρωποι, οι βάρβαροι, οι αμαρτωλοί.

    Ο άνθρωπος που έκλεψε στο παρελθόν δε σημαίνει ότι δε μπορεί να γίνει άγιος στο μέλλον. Ο άνθρωπος μπορεί ν’ αλλάξει μέσα σε μια στιγμή. Το μέλλον είναι πάντα ανοιχτό. Στα πλαίσια του σωφρονιστικού συστήματος των μελών της, η κοινωνία θα πρέπει να κάνει σαφή διάκριση μεταξύ σωφρονισμού και εκδίκησης. ΄Ενας φόνος που έγινε σε μια κακιά στιγμή, κάτω από την επήρεια του θυμού και της οργής δε μπορεί να καθορίσει εξ ολοκλήρου τη ζωή του εγκληματία αλλά και των αθώων μελών της οικογένειάς του που στιγματίζονται εξίσου. Πολλές συζητήσεις γίνονται σχετικά με την διατήρηση ή κατάργηση της θανατικής ποινής. Η εσχάτη των ποινών σίγουρα αποτελεί την εσχάτη μορφή εκδίκησης μιας κοινωνίας προς τον εγκληματία. Το ζητούμενο είναι να βρεθεί και να εφαρμοσθεί ένα σωστό σωφρονιστικό σύστημα, ώστε ο παραβάτης να συνειδητοποιήσει το σφάλμα του και να αναμορφωθεί πραγματικά.

    Κανένας άνθρωπος δε γεννιέται εγκληματίας. Κάθε μωρό που γεννιέται είναι αθώο. Πρέπει να βρούμε τις αιτίες της εγκληματικότητας και να τις εξαλείψουμε. Και μόνο μια συνειδητή και σκεπτόμενη κοινωνία μπορεί να εξαλείψει τις αιτίες. Για παράδειγμα όταν εξαλειφθεί η φτώχεια από τη γη, είναι βέβαιον ότι θα εξαλειφθούν τουλάχιστον και τα μισά από τα εγκλήματα που διαπράττονται. Οι περισσότεροι βιασμοί γίνονται σε χώρες θεοκρατικού χαρακτήρα, όπου η γυναίκα είναι καταπιεσμένη. Συγχρόνως καταπιέζονται και οι άντρες που δε μπορούν να εκφράσουν ελεύθερα τη σεξουαλικότητά τους. Κάποιοι από αυτούς καταφεύγουν στο βιασμό.

    Ο Λάο Τσε, έξη αιώνες πριν από τον Ιησού είπε ότι αν θέλεις να είσαι ο πρώτος στον κόσμο, θα βρεθείς τελευταίος. Κι αν αντέχεις να μείνεις πίσω τελευταίος, θα βρεθείς πρώτος. («και οι έσχατοι έσονται πρώτοι»)΄Ετσι οι άνθρωποι που επιχείρησαν να κτίσουν τον πύργο της Βαβέλ δεν τα κατάφεραν, γιατί ήθελαν να είναι οι πρώτοι των πρώτων. ΄Ηθελαν να ξεπεράσουν ακόμα και το Θεό. Ας ρίξουμε μια ματιά σ’ αυτή την διάσημη παραβολή από τη Γένεση της Παλαιάς Διαθήκης.

    « Και ην πάσα η γη χείλος εν, και φωνή μία πάσι. Και εγένετο εν τω κινήσαι αυτούς από ανατολών, εύρον πεδίον εν τη γη Σενναάρ και κατώκησαν εκεί. Και είπεν άνθρωπος τω πλησίον αυτού «δεύτε πλινθεύσωμεν πλίνθους και οπτήσωμεν αυτάς πυρί. Και εγένετο αυτοίς η πλίνθος εις λίθον, και άσφαλτος ην αυτοίς ο πηλός. Και είπαν. Δεύτε οικοδομήσωμεν εαυτοίς πόλιν και πύργον ου έσται η κεφαλή έως του ουρανού, και ποιήσωμεν εαυτοίς όνομα προ του διασπαρήναι ημάς επί προσώπου πάσης της γης.» ( ΓΕΝΕΣΙΣ, κεφάλαιον ΙΑ)

    Και πράγματι, οι άνθρωποι έχτισαν τόσο την πόλη όσο και τον πύργο, που έφθανε ως τον ουρανό, ονομάστηκε πύργος της Βαβέλ και αποτελεί μια από τις γνωστότερες παραβολές της Γένεσης, του πρώτου Βιβλίου της Παλαιάς Διαθήκης. Στην αρχή « ην πάσα η γη χείλος εν, και φωνή μία πάσι». Δηλαδή υπήρχε μια γλώσσα και μια φωνή για όλους τους ανθρώπους που κατοικούσαν στη γη. Ας εξετάσουμε κατ’ αρχήν τι είναι γλώσσα.
Η γλώσσα είναι ένας κώδικας σημείων ορισμένης μορφής με την οποία επιτυγχάνεται η επικοινωνία μεταξύ των μελών μιας γλωσσικής κοινότητας.
Τα απαραίτητα συστατικά κάθε γλώσσας είναι δύο. Οι φθόγγοι και οι σημασίες. Ή η μορφή και το περιεχόμενο. Το μεγαλείο της γλώσσας έγκειται στη διάρθρωση της δομής που επιτρέπει σε καθαρώς υλικά στοιχεία τους φθόγγους να λειτουργούν ως φορείς άυλων στοιχείων όπως είναι οι σημασίες. Οι σημασίες - περιεχόμενο ή οι φθόγγοι – μορφή προηγήθηκαν κατά τη διάρκεια της εξελικτικής διαδικασίας του ανθρώπου;

    Ο αμερικανός ποιητής Γκάρυ Σνάιντερ είναι κατηγορηματικός. Ο άνθρωπος πρώτα συνέλαβε τις σημασίες με το νου, την ψυχή και τις αισθήσεις και κατόπιν αναζήτησε έναν τρόπο για να τις εκφράσει στον υλικό κόσμο. ΄Ετσι άρχισαν να δημιουργούνται οι γλώσσες. Η γλώσσα από μόνη της είναι μια σύμβαση μεταξύ των ανθρώπων, σύμβαση απαραίτητη όμως για να εκφραστούν βαθύτερες σημασίες. Ο μεγάλος γλωσσολόγος Φερντινάν ντε Σωσσύρ λέει σχετικά : « Ο λόγος μπορεί να παρομοιασθεί με ένα φύλλο χαρτιού. Η σκέψη αποτελεί τη μία όψη του και οι ήχοι την άλλη. Δε μπορεί να κόψει κανείς τη μία όψη, χωρίς να κόψει συγχρόνως και την άλλη. Το ίδιο και στη γλώσσα. Δε μπορεί κανείς να απομονώσει ούτε τους φθόγγους από τη σκέψη ούτε τη σκέψη από τους φθόγγους.» ΄Αρα λοιπόν η γλώσσα είναι ο κύριος φορέας της σκέψης του ανθρώπου. Το γεγονός ότι η γη ήταν μιας γλώσσας και μιας φωνής σημαίνει, ότι υπήρχε ενότητα σκέψης και έκφρασης μεταξύ όλων των ανθρώπων. Οι άνθρωποι επικοινωνούσαν μεταξύ τους, αλλά και με το Θεό. Η πίστη τους ήταν σταθερή και δυναμική. Όμως ήρθε κάποτε η στιγμή που οι άνθρωποι επέτρεψαν στη σκέψη τους να ξεφύγει από την ανατολή ( σύμβολο του φωτός και του Θεού), οπότε επήλθε η πνευματική τους πτώση. « και εγένετο εν τω κινήσαι αυτούς από ανατολών, εύρον πεδίον εν γη Σενναάρ και κατώκησαν εκεί» Κίνησαν λοιπόν από την ανατολή και κατοίκησαν στη γη Σενναάρ, δηλαδή στην πεδιάδα της Σενναάρ. Η πεδιάδα συμβολίζει το φόβο, την αμφιβολία και κάθε είδους αρνητική σκέψη, σε αντίθεση με το λόφο ή το βουνό που συμβολίζει την προσευχή και την πνευματική σκέψη. Η λέξη Σενναάρ, όπως και η λέξη Βαβέλ σημαίνει «σύγχυση».

    Βρισκόμενοι λοιπόν σε μεγάλη πνευματική σύγχυση οι άνθρωποι της παραβολής του Πύργου της Βαβέλ, συλλαμβάνουν την παράλογη ιδέα να φθάσουν στον ουρανό, να αποκτήσουν δηλαδή τη χαμένη εσωτερική τους αρμονία μετά το προπατορικό αμάρτημα και την εκδίωξή τους από την Εδέμ, με υλικά μέσα. Χτίζοντας έναν πύργο με γήινα θεμέλια που θα έφτανε μέχρι τον ουρανό.

    Η παραβολή επισημαίνει επίσης ότι ένας από τους στόχους για τους οποίους έκτιζαν την πόλη και τον Πύργο της Βαβέλ ήταν για να αποκτήσουν όνομα. Στη Βίβλο το όνομα προσδιορίζει τη φύση οποιουδήποτε πράγματος ή προσώπου. Με αυτή την έννοια το «όνομά» μας προέρχεται μόνο από το Θεό και δίδεται σ’ αυτόν που κατορθώνει να νικήσει τις ανθρώπινες αδυναμίες του και να Τον πλησιάσει. Ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη επισημαίνει επί του θέματος στον περιβόητο στίχο 17 του Β’ κεφαλαίου. « όποιος έχει αυτιά ας ακούσει τι λέει το Πνεύμα στις εκκλησίες. Στο νικητή θα δώσω από το μάννα το κρυμμένο, και θα του δώσω ακόμη ένα άσπρο ψηφί και πάνω στο ψηφί είναι γραμμένο νέο όνομα που κανείς δεν το γνωρίζει παρά εκείνος που το λαβαίνει.»

    Στη συνέχεια η παραβολή του πύργου της Βαβέλ μας λέει ότι ο Θεός θύμωσε με την αλαζονεία των ανθρώπων και τους σκόρπισε σ’ όλη τη γη. ΄Εφερε δε ανάμεσά τους γλωσσική σύγχυση ώστε να μη μπορούν να καταλάβουν ο ένας τον άλλον. Η γλωσσική σύγχυση είναι μια παραστατική περιγραφή της νοητικής και πνευματικής σύγχυσης των ανθρώπων εκείνων που έχουν παρερμηνεύσει το λόγο του Θεού και τον έχουν προσαρμόσει στη δική τους παραμορφωμένη γήινη γλωσσική πραγματικότητα. Το αμάρτημα της οικοδόμησης του Πύργου της Βαβέλ οδηγεί στην αποξένωση της ανθρωπότητας από το Θεό, αλλά και στην αποξένωση των ανθρώπων μεταξύ τους. ΄Εκτοτε οι άνθρωποι, ενώ είναι αδέλφια προερχόμενα από την ίδια θεική ουσία, μιλάνε διαφορετικές γλώσσες και αναζητούν διαφορετικούς Θεούς. «Ο εκφυλισμός των αξιών ξεκινά πάντα από τη διαστρέβλωση της γλώσσας. «Κάθε φορά που κάποιοι άνθρωποι αποκαλούν κάποιους άλλους ‘παράσιτα’, μια καινούργια σφαγή είναι προ των πυλών» επισημαίνει ο Ισραηλινός συγγραφέας ΄Αμος Οζ.

    Ο Ιησούς δεν ζήτησε να κτίσουμε έναν υλικό πύργο που να φθάνει στον ουρανό, αλλά δίδαξε ότι ο άνθρωπος πρέπει να πάει στο πιο κρυφό μέρος της καρδιάς του και να βιώσει εκεί την παρουσία του Θεού. Οι σημερινές εκκλησίες και οι σημερινοί ναοί ως κτίσματα δεν έχουν καμία αξία αν οι πιστοί δεν εγκαταστήσουν το Θεό - όποιο όνομα κι αν δίνουν σ’ αυτόν - στην καρδιά τους. Οι άνθρωποι που έκτισαν τη Βαβέλ υπέπεσαν στην πλάνη να νομίσουν ότι η μορφή πύργος ταυτίζεται με το περιεχόμενο της θεϊκής ουσίας, ότι η Νέα Ιερουσαλήμ κτίζεται από τη γη προς τον ουρανό με υλικά μέσα. Η Νέα Ιερουσαλήμ όμως, όπως περιγράφεται στην «Αποκάλυψη» του Ιωάννη (ΚΑ’, 22) έρχεται από τον ουρανό προς τη γη με τρόπο καθαρά πνευματικό, σαν αποτέλεσμα της προσευχής και της πίστης μας στο Θεό.

    Προϊστορικά, τα πρώτα ίχνη κατοίκησης της περιοχής της Βαβυλώνας ανάγονται στον 23ο αιώνα π.Χ., ενώ ιστορικά η κατοίκηση της πεδιάδας αρχίζει γύρω στο 3.000 π.Χ. Οι αρχαιολόγοι εξετάζοντας τα ερείπια της αρχαίας Βαβυλώνας βρήκαν τι μπορεί να ήταν τα θεμέλια του πύργου της Βαβέλ. Ένα τετράγωνο κτίσμα από αναχώματα φτιαγμένα από πηλό, ύψους περίπου τριακοσίων ποδιών ή 91 μέτρων από κάθε πλευρά. Πιστεύεται ότι ο πύργος της Βαβέλ κτίστηκε αρχικά από τον Νεμρώδ και η πιο εντυπωσιακή ανακατασκευή του έγινε από τον βασιλιά Ναβουχοδονόσωρα τον Β’ ( 605-562 π.Χ.) ο οποίος λέγεται ότι πήρε διαταγή από τον θεό των Βαβυλωνίων Μαρντούκ να κτίσει έναν πύργο του οποίου η κορυφή να ανταγωνίζεται τον ουρανό.

    Ο πύργος, χτισμένος από λάσπη, αχυρένια τούβλα και άσφαλτο, είχε πυραμιδοειδή μορφή που αποτελούνταν από τετράγωνους πύργους οι οποίοι βαθμηδόν προς την κορυφή του κτίσματος περιόριζαν το πλάτος τους. Ένα ελικοειδές ύψωμα γύρω από τον πύργο επέτρεπε σε άλογα και κάρα να κυκλοφορούν με άνεση. Η αρχή του τέλους για το κτίσμα της Βαβέλ έλαβε χώρα γύρω στο 478 π. Χ. όταν την πόλη κατέλαβε ο βασιλιάς των Περσών Ξέρξης. Ο πύργος παραμελήθηκε και κατέρρευσε. Ο Μέγας Αλέξανδρος, αφού κατέλαβε τους Πέρσες, σχεδίαζε να ξανακτίσει τον πύργο και τα περισσότερα από τα ερείπιά του είχαν περισυλλεγεί για την ανακατασκευή του όταν ο μεγάλος έλληνας στρατηλάτης πέθανε πριν προλάβει να ολοκληρώσει τα σχέδιά του. Σήμερα, οι ανασκαφές στην περιοχή Μπορσίπα, 120 χιλιόμετρα νότια της Βαγδάτης συνεχίζονται από αυστριακούς και Βρετανούς αρχαιολόγους. Οι αρχές του Ιράκ δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον για τη μερική αναστήλωση του Πύργου της Μπορσίπα, που θεωρείται ο πύργος της Βαβέλ, αφού αυτή η αναστήλωση θα μπορούσε να γίνει ισχυρός πόλος τουριστικής έλξης στο μέλλον και να φέρει πολλά χρήματα στη χώρα.

    Το όνομα Βαβέλ από την εβραϊκή ρίζα bll σημαίνει συγχέω. Το όνομα Babil ( Bab-il ή Bab – ilu) σημαίνει «Πύλη του Θεού». Ο Βολταίρος στο « Φιλοσοφικό Λεξικό» απορεί γιατί η λέξη Βαβέλ στη Γένεση σημαίνει «σύγχυση», αφού στις ανατολικές γλώσσες σημαίνει «Πόλη του Θεού, Ιερή πόλη». Ο γάλλος φιλόσοφος δίνει την παρακάτω εξήγηση γι αυτό. Βαβέλ σημαίνει σύγχυση είτε επειδή οι αρχιτέκτονες του πύργου διαφώνησαν και τσακώθηκαν μεταξύ τους αφού ύψωσαν το κτίσμα σ’ ένα ορισμένο ύψος ή επειδή οι άνθρωποι από τότε άρχισαν να μιλάνε διαφορετικές γλώσσες μεταξύ τους. Κάποιοι θεωρούν ότι ο πύργος της Βαβέλ αποτέλεσε την απαρχή του τεκτονισμού, επειδή η σύγχυση των γλωσσών βοήθησε να αναπτυχθεί η συνομιλία μέσω σημείων και συμβόλων. Λέγεται ότι μερικοί από τους αρχιτέκτονες του πύργου της Βαβέλ πήγαν στην Αίγυπτο και έφτιαξαν τις πυραμίδες. Κάποιοι θεωρούν τις πυραμίδες σαν μια κιβωτό όπου κρύβονται τα μυστικά της δημιουργίας, αλλά κα το μέλλον του κόσμου. Οι πυραμίδες της Αιγύπτου είναι το μόνο από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου που σώζεται και μάλιστα σε πολύ καλή κατάσταση.

    Η εικόνα της τέλειας και απόλυτης σύγχυσης αντικατοπτρίζει σήμερα τις σχέσεις μεταξύ Δύσης και Ισλάμ. Τα μόνα κοινά σημεία επαφής είναι οι οικονομικές δοσοληψίες για το πετρέλαιο και οι προβληματικές διαμεσολαβητικές προσπάθειες για τη λύση του Μεσανατολικού. Πρόσφατο τραγικό παράδειγμα που εκφράζει αυτή τη σύγχυση είναι η επίθεση στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης που είχε σαν αποτέλεσμα το θάνατο χιλιάδων αμάχων και την κήρυξη πολέμου από τις Η.Π.Α. και τους συμμάχους της ενάντια στο Ιράκ που έχει με τη σειρά του ως αποτέλεσμα το θάνατο και άλλων αμάχων. Και η σύγχυση διαιωνίζεται μέχρι να βρεθεί κάποιος ή κάτι να τη σταματήσει. Είναι γνωστό ότι η εξέλιξη της επιστήμης δεν θα ήταν η ίδια χωρίς τους ΄Αραβες. Επιστήμες όπως τα Μαθηματικά, η Αστρονομία, η Γεωγραφία, η Ιατρική, η Φιλοσοφία και η Αρχαιολογία εξελίχθηκαν σε μεγάλο βαθμό από τους ΄Αραβες από τον 7ο έως τον 10ο αιώνα, την εποχή που η Ευρώπη ήταν βυθισμένη στο σκοτάδι του Μεσαίωνα.

    Ένα Μεσαίωνα που βιώνει σήμερα με τη σειρά του ο Αραβικός κόσμος, αφού κάποιοι μαθητές ιερατικών σχολών όπως οι Ταλιμπάν και άλλοι αιρετικοί που ερμηνεύουν το Κοράνι με το δικό τους αυθαίρετο τρόπο, εκμεταλλεύονται την αμάθεια των πολλών με στόχο την κοσμική εξουσία. Το Κοράνι επιτρέπει τον πόλεμο μόνο ως άμυνα σε απρόκλητη επίθεση, ενώ τέτοιου είδους ιερό πόλεμο μπορούν να κηρύξουν μόνο ανώτατοι θρησκευτικοί λειτουργοί και σε καμία περίπτωση πλούσιοι κοσμικοί όπως ο Οσάμα Μπιν Λάντεν. Η λέξη «τζιχάντ» για τους πραγματικά λόγιους μουσουλμάνους σημαίνει « ο αγώνας για την εδραίωση της πίστης μέσα στον κάθε άνθρωπο» και όχι «ιερός πόλεμος» με χρήση φονικών όπλων. Το Κοράνι απαγορεύει ρητά τις σφαγές αμάχων. Δεν εξαιρούνται από αυτή την απαγόρευση ούτε οι Αμερικανοί κι ας κτίζουν πύργους της Βαβέλ σαν τους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης, σύμβολα άφατου υλισμού και ανθρώπινης αλαζονείας.

    Στην εποχή μας γίνεται πολύς λόγος για επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων και των λαών. Επικοινωνία που μπορεί να λύσει πολλά προβλήματα. Πολιτικά, θρησκευτικά, επιστημονικά, εμπορικά. Το ΄Ιντερνετ, αλλά και τα υπόλοιπα μέσα μαζικής επικοινωνίας φαίνεται να συμβάλλουν αποφασιστικά σ’ αυτό το σκοπό, όταν χρησιμοποιούνται σωστά. Σε ποια γλώσσα όμως θα γίνεται αυτή η επικοινωνία, αφού κάθε λαός ή φυλή έχουν διαμορφώσει πλέον ένα δικό τους επικοινωνιακό κώδικα, μια δική τους γλώσσα με αποτέλεσμα μια σύγχρονη γλωσσική Βαβέλ, αφού οι υπάρχουσες γλώσσες και διάλεκτοι είναι χιλιάδες; Κάποιοι επιστήμονες προσπάθησαν να δημιουργήσουν μια καινούργια διεθνή γλώσσα την εσπεράντο που περιείχε στοιχεία από πολλές άλλες γλώσσες κυρίως λατινογενείς. Το πείραμα απέτυχε και η εξήγηση που δόθηκε γι’ αυτήν την αποτυχία ήταν ότι η εσπεράντο είναι μια γλώσσα τεχνητή, κατασκευασμένη στα εργαστήρια, χωρίς ιστορία και πολιτισμό πίσω της. Τα τελευταία χρόνια η αγγλική φαίνεται να κερδίζει οριστικά τη μάχη ως γλώσσα της παγκοσμιοποίησης και της διεθνούς επικοινωνίας εκτοπίζοντας τη γαλλική η οποία κυριαρχούσε πριν μερικές δεκαετίες.

    Η κυριαρχία της αγγλικής γλώσσας, ως παγκόσμιου εργαλείου επικοινωνίας, τρομάζει κάποιους οι οποίοι πιστεύουν ότι θα εξαφανιστούν οι υπόλοιπες γλώσσες και κατά συνέπεια οι πολιτισμοί που δημιουργήθηκαν σε αυτές. Η γλώσσα όμως όσον αφορά τους φθόγγους ή τη μορφή εξελίσσεται στο χρόνο χωρίς αυτό να δημιουργεί προβλήματα στη σημασία ή στο περιεχόμενο αυτής. Τα Αγγλικά του Σαίξπηρ διαφέρουν από τα σύγχρονα Αγγλικά και τα ελληνικά του Αισχύλου διαφέρουν επίσης από τα Νέα Ελληνικά. Σημασία δεν έχει η προστασία της γλώσσας σαν φθόγγοι ή μορφή, αλλά η προστασία της σημασίας ή περιεχομένου που η κάθε γλώσσα εκφράζει. Άλλωστε η υιοθέτηση μιας κοινής παγκόσμιας γλώσσας δε σημαίνει εγκατάλειψη της μητρικής μας γλώσσας στην οποία θα εξακολουθούμε να επικοινωνούμε και να δημιουργούμε ως μέλη της ίδιας γλωσσικής κοινότητας. Σημαίνει απλώς καλύτερη επικοινωνία μεταξύ όλων των ανθρώπων που κατοικούν στη γη.
Η Βιολέτα ήθελε να συνεχίσει την ανάγνωση του βιβλίου, αλλά η ώρα είχε πάει δύο μετά τα μεσάνυχτα και ένοιωθε τα βλέφαρά της βαριά. Πρόλαβε να κλείσει το βιβλίο λίγο πριν πέσει σ’ ένα βαθύ ύπνο χωρίς όνειρα.

33
Χώρος κατάθεσης απόψεων μελών / Απ: Οίαγρος
« στις: Μάρτιος 06, 2009, 15:47:19 »


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 20. ΕΙΚΟΣΤΟΣ ΒΑΘΜΟΣ – ΜΕΓΑΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΕΒΑΣΜΙΟΣ ΜΕΓΑΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ AD VITAM

    Η Βιολέτα, αν και εξοικειωμένη με θέματα γλώσσας ,πρώτη φορά συνειδητοποίησε ότι το όνομα του μισητού και αποδιοπομπαίου Εωσφόρου σήμαινε αυτός που φέρνει το φως και ταυτίζεται με τον «εωθινό αστέρα», τον πλανήτη Αφροδίτη. Πρόκειται για το αστέρι που εμφανίζεται πρώτο στον ουρανό λίγο πριν την ανατολή του ήλιου. Το όνομα του Εωσφόρου στην εβραϊκή γλώσσα, Helel ben Sahar σημαίνει «φωτεινός υιός της αυγής». Στα λατινικά το όνομά του είναι Lucifer από τη λέξη Lux που σημαίνει φως και το ferre που σημαίνει φέρνω.

    Τι ώθησε όμως τον αγαπημένο αρχάγγελο του Θεού να επαναστατήσει; Η υπερηφάνεια κατά τον ΄Αγιο Παχώμιο. Επιθυμούσε να κατακυριεύσει τον κόσμο και όλους τους ανθρώπους κατά τον Ευσέβιο Καισαρείας. Ο γνωστός μας Ενώχ περιγράφει την ιστορία του Λαμέχ, γιού του Μαθουσάλα , η γυναίκα του οποίου γέννησε ένα πανέμορφο μωρό. Το πρόσωπό του ήταν κάτασπρο σα χιόνι και κόκκινο σα ρόδο και τα μαλλιά του όμορφα, μακριά και κάτασπρα. Δεν έμοιαζε με συνηθισμένο άνθρωπο, αλλά με παιδί αγγέλου. Σύμφωνα με τον Ενώχ οι άυλοι και άφυλοι άγγελοι αντιτάχθηκαν στο θέλημα του Θεού και ενώθηκαν με γυναίκες. Από αυτή την ένωση γεννήθηκαν παιδιά – γίγαντες, τα οποία προκάλεσαν καταστροφές στους ανθρώπους. Για να απαλλαγεί η γη από αυτούς και να ξεπλυθεί η αμαρτία ο Θεός έστειλε τον κατακλυσμό. Και ο γιός του Λαμέχ, ο Νώε, αθωώθηκε από τις κατηγορίες πως ήταν απόγονος των εκπεσόντων αγγέλων και έγινε σύμβολο της αρχής μιας νέας γενιάς ανθρώπων. Το «Βιβλίο των Ιωβηλαίων» ή «Μικρή Γένεση», που γράφτηκε γύρω στο 135 με 105 π.Χ. από ένα Φαρισαίο, μας λέει ότι οι έκπτωτοι άγγελοι ήρθαν στη γη με σκοπό να βοηθήσουν το ανθρώπινο γένος. Στην πορεία όμως πόθησαν τις θυγατέρες της γης και εξέπεσαν μέσω των σαρκικών επαφών.

    Στα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, τα οποία αποδέχεται επίσημα η Εκκλησία διασώζεται ένα χωρίο το οποίο μιλάει για τον απαγορευμένο έρωτα των αγγέλων και τους γίγαντες απογόνους τους. « Όταν άρχισαν οι άνθρωποι να γίνονται πολλοί πάνω στη γη και απέκτησαν κόρες, είδαν οι γιοί του Θεού τις κόρες των ανθρώπων ότι ήταν όμορφες και πήραν για γυναίκες τους εκείνες που τους άρεσαν»(Γεν.6 1-2).»Εκείνο τον καιρό και αργότερα, ζούσαν στη γη οι απόγονοι των γιών του Θεού από την ένωσή τους με τις κόρες των ανθρώπων. Αυτοί οι γίγαντες ζούσαν την πανάρχαια εποχή και ήταν άντρες ονομαστοί»(Γεν.6:4)

    Παρατηρούμε ότι και πάλι το γυναικείο φύλο, μιμούμενο την πρόγονο Εύα, θεωρείται υπεύθυνο για την πτώση των αρχαγγέλων αυτή τη φορά. Εξηγήσεις απλές, στα μέτρα της μέσης ανθρώπινης αντιληπτικής ικανότητας.. Όπως η απλοϊκή εξήγηση ότι ο ευκατάστατος Ιούδας πρόδωσε τον αγαπημένο του διδάσκαλο Ιησού για το ευτελέστατο ποσό των τριάντα αργυρίων! Στη χριστιανική παράδοση ο Εωσφόρος εκφράζεται μέσα από τις λέξεις που χρησιμοποιεί η Βίβλος για να περιγράψει τη δαιμονική οντότητα. Πρόκειται για την εβραϊκή λέξη σατάν που σημαίνει αντίπαλος, εχθρός και την ελληνική διάβολος που σημαίνει διαβολέας, συκοφάντης.

    Ο χριστιανικός Διάβολος φορτώνεται στους ώμους του κάθε κακό που συμβαίνει στον κόσμο. Στο Κοράνι οι αντίστοιχες μορφές του Σεϊτάν και του Ιμπλίς διαθέτουν μεν κάποια ισχύ και βάζουν την ανθρωπότητα σε πειρασμό για να τη δοκιμάσουν, αλλά το κάνουν εν γνώσει και με τη σιωπηλή έγκριση του Αλλάχ. Δεν αντιπροσωπεύουν καμιά απειλή και δεν έχουν καμιά ελευθερία δράσης. Ο Ιμπλίς προκάλεσε την πτώση του όταν αρνήθηκε να υπακούσει στην εντολή του Θεού και να υποκλιθεί μπροστά στον Αδάμ. Γιατί όμως θα έπρεπε να υποκλιθεί μπροστά στον Αδάμ; Επειδή αυτή ήταν η αυθαίρετη θέληση ενός δημιουργού που πλήττει και δημιουργεί διάφορα πλάσματα για να διασκεδάσει την ανία του; Ο Μίλτον στο «Χαμένο Παράδεισο» εξηγεί το λόγο που ο Σατανάς έγινε αυτό που έγινε. Ο Σατανάς μεταμορφώθηκε σε ένα είδος αλκοολικού ιερέα, έναν απογοητευμένο άνθρωπο, ένα ξοφλημένο ιδεαλιστή που προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις να καταστρέψει τα δημιουργήματα του Θεού. Η παντοδυναμία του Θεού είναι δεδομένη. Ο Μίλτον θεωρεί το Σατανά εργαλείο του Θεού. Ο Σατανάς όμως θα χάνει πάντα, αφού ο Θεός κρατάει όλα τα χαρτιά στα χέρια του.

    Οι λευίτες θεωρούν ότι ο Διάβολος δεν είναι αρχή του κακού, ανεξάρτητη από το Θεό, αλλά δημιούργημά του. Οι Εσσαίοι θεωρούν ότι ο κόσμος είναι χωρισμένος σε δύο στρατόπεδα. Το ένα συγκεντρώνει τις δυνάμεις του φωτός, της αλήθειας και της δικαιοσύνης και το άλλο τις δυνάμεις του σκότους και της διαστροφής. Σύμφωνα με το γνωστικιστή Μαρκίωνα ο καλός Θεός δημιούργησε τον καλό άυλο κόσμο και ο κακός Θεός δημιούργησε τον κακό υλικό κόσμο, του ανθρώπου συμπεριλαμβανομένου. Σύμφωνα με τους γνωστικούς ο πραγματικός Θεός είναι ο Πατήρ και όχι ο Γιαχβέ, ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης. Αυτόν τον Πατέρα, τον αληθινό Θεό ήρθε να αποκαλύψει ο Αιώνας Χριστός, ο οποίος δέχθηκε να κατεβεί από τους ουρανούς στην κόλαση της γης για να φέρει στους ανθρώπους τη λυτρωτική γνώση. Εγκαταστάθηκε στο σώμα του Ιησού, γιο ενός ξυλουργού από τη Ναζαρέτ και τον μετέβαλλε σε μαριονέτα. Μέσω αυτού δίδαξε το λόγο του Πατρός, αλλά ξεσήκωσε την οργή της θρησκευτικής ηγεσίας των Ιουδαίων οι οποίοι οδήγησαν τον Ιησού στο σταυρό του μαρτυρίου.. Ωστόσο ο Αιώνας Χριστός θα μείνει ανέπαφος από το μαρτύριο και την έσχατη ώρα θα εγκαταλείψει την ανθρώπινη μαριονέτα του τον Ιησού και θα επιστρέψει στο ουράνιο βασίλειο. Το έργο του τελείωσε, εφ’ όσον οι άνθρωποι γνωρίζουν πια ότι αν θέλουν να λυτρωθούν από την κυριαρχία του Σατανά, πρέπει να απαρνηθούν τον κόσμο και να μεταβληθούν σε άσαρκα πνεύματα. « Εσύ, θα θυσιάσεις τον άνθρωπο που με ενδύει», λέει ο Ιησούς στον Ιούδα στο ευαγγέλιο του τελευταίου. Αυτός ο εκμηδενισμός της ανθρώπινης ύπαρξης είναι όμως το ζητούμενο;

34
Χώρος κατάθεσης απόψεων μελών / Απ: Οίαγρος
« στις: Μάρτιος 06, 2009, 15:45:44 »


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 19. ΔΕΚΑΤΟΣ ΕΝΑΤΟΣ ΒΑΘΜΟΣ – ΜΕΓΑΣ ΠΟΝΤΙΦΙΚΑΣ ΤΗΣ ΟΥΡΑΝΙΑΣ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ

    Η Βιολέτα μπήκε κάτω από το ντους. ΄Εφερε στο μυαλό της όλες τις λεπτομέρειες της χθεσινής ερωτικής νύχτας στο μοτέλ «Λεβέντη». Συνειδητοποίησε έκπληκτη ότι είχε συναντήσει το Στέλιο μόνο δύο φορές στη ζωή της! Μια φορά στο γραφείο του και η δεύτερη ήταν χθες……….και κατέληξαν στο κρεβάτι! Τι γνώμη θα σχημάτισε γι’ αυτήν; Κι ήταν και εργοδότης της! Και απάτησε και το Θανάση! Ο Θανάσης! Για πρώτη φορά μετά από σχεδόν δώδεκα χρόνια η σκέψη του Θανάση δεν της προκάλεσε πόνο. Η εικόνα του Στέλιου κυριαρχούσε στη σκέψη της. «Είναι δυνατόν, είναι δυνατόν…..να είμαι ξανά ερωτευμένη;». Η Βιολέτα τρόμαξε από τις ίδια της τα συναισθήματα, φόρεσε το μπουρνούζι , βγήκε από το μπάνιο και σχημάτισε τον αριθμό τηλεφώνου της Φαίη. Δεν κρατιόταν να της πει τα νέα για το Στέλιο. Τώρα συνειδητοποίησε ότι η φίλη της είχε πολλές μέρες να της τηλεφωνήσει. Δυο βδομάδες περίπου. Και ούτε πήρε τηλέφωνο να ευχηθεί στα γενέθλια του βαφτισιμιού της. Η Βιολέτα ανησύχησε μήπως συνέβη κάτι στη φίλη της.
-Κυρία Φαίη, ταξίδι στο Ευρώπη είπε η Φιλιππινέζα.
Όχι, η γυναίκα δεν ήξερε πότε θα γύριζε η Φαίη.

    Η Βιολέτα κατέβασε το ακουστικό. «Ταξίδι στην Ευρώπη;» αναρωτήθηκε. Ξαφνικά; Χωρίς να της πει τίποτα. Η Φαίη, όταν πήγαινε ταξίδι, φρόντιζε να το μάθει όλος ο κόσμος. Η Βιολέτα απέδωσε τη συμπεριφορά της Φαίη στο χωρισμό της από τον ΄Αρη. Σίγουρα πήγε για ψώνια, να ξεσκάσει και να ξεχάσει. Αποφάσισε να συνεχίσει την ανάγνωση του βιβλίου. Να ξεφύγει λίγο η σκέψη της από το Στέλιο και να φανεί σωστή επαγγελματίας. ΄Επρεπε να τελειώσει κάποτε την ανάγνωση και να προχωρήσει στη μετάφραση.

    Φθάνοντας στον 19ο βαθμό του Μεγάλου Ποντίφικα της Ουράνιας Ιερουσαλήμ, ο άγνωστος συγγραφέας απάντησε στη νοερή απορία της Βιολέτας «Τι εξυπηρετούν όλοι αυτοί οι πομπώδες τίτλοι;» Ιππότες, Πρίγκιπες, Δικαστές, Ποντίφικες. «Μα για να αποπροσανατολίζουν τους ανθρώπους που φθάνουν σε αυτούς τους βαθμούς, τυπικά, χωρίς να έχουν καταλάβει πολλά πράγματα από την ουσία του τεκτονισμού. Αυτοί οι άνθρωποι γοητεύονται από το τελετουργικό μέρος των εργασιών και έλκονται από τα διάσημα των βαθμών και τους τίτλους που τα συνοδεύουν. Υπάρχουν αληθινοί τέκτονες με περίζωμα, που έχουν μυηθεί σε στοά, τέκτονες που φοράνε περίζωμα, αλλά αντιμετωπίζουν τον τεκτονισμό σαν μια κοσμική εκδήλωση και τέκτονες χωρίς περίζωμα, που χωρίς να έχουν μυηθεί σε κάποια στοά, καθίστανται τέκτονες λόγω της ηθικής και πνευματικής τους καλλιέργειας.

    Ο 19ος βαθμός δηλώνει ότι για να γίνει πραγματικότητα η ισότητα μεταξύ των ανθρώπων η πνευματική πρόοδος πρέπει να συμβαδίζει με την ηθική. Η πνευματική και ηθική εξέλιξη όμως δεν πραγματοποιείται με τον ίδιο τρόπο σε κάθε εποχή ούτε σε όλες τις γεωγραφικές περιοχές του πλανήτη. Οι γνώσεις όλο και αυξάνονται με τις διαρκείς προόδους της επιστήμης, ενώ οι ηθικοί κανόνες εξελίσσονται συνεχώς . Πριν μερικές δεκαετίες, ας πούμε, η κοντή φούστα συνιστούσε μεγάλο αμάρτημα για τις γυναίκες. Για να μη μιλήσουμε για σοβαρότερα θέματα όπως το διαζύγιο, η υποχρεωτική παρθενία για τις γυναίκες ή η τεκνοποίηση εκτός γάμου, όπου – ευτυχώς- στο δυτικό κόσμο τουλάχιστον οι κοινωνικές αντιλήψεις αλλάζουν.

    Την εποχή των πρώτων αιώνων του Χριστιανισμού υπήρχαν δύο μεγάλες ερμηνευτικές σχολές. Η Σχολή της Αλεξάνδρειας ή η Αλληγορική Σχολή, όπου τα ιερά κείμενα ερμηνεύονταν κάτω από το πρίσμα της αλληγορίας και του αποσυμβολισμού και η Σχολή της Αντιόχειας, όπου τα κείμενα αυτά ερμηνεύονταν κατά γράμμα. Προφανώς η Σχολή της Αντιόχειας έχει πολύ περισσότερους οπαδούς μέχρι σήμερα από εκείνη της Αλεξάνδρειας. Είναι φανερό ότι οι άνθρωποι δεν επιθυμούν να κουράζουν το μυαλό τους με γρίφους. Προτιμούν έτοιμη την πνευματική τους τροφή. Εμείς ας ρίξουμε μια ματιά στην πιο διάσημη παραβολή της Παλαιάς Διαθήκης. Εκείνη του Αδάμ και της Εύας.
«Και επέβαλε Κύριος ο Θεός έκστασιν επί τον Αδάμ, και εκοιμήθη. Και έλαβε μίαν εκ των πλευρών αυτού, και έκλεισε με σάρκα τον τόπον αυτής. Και κατεσκεύασε Κύριος ο Θεός την πλευράν, την οποίαν έλαβεν από του Αδάμ, εις γυναίκα, και έφερεν αυτήν προς τον Αδάμ. Και εκάλεσεν ο Αδάμ το όνομα της γυναικός αυτού Εύαν ( Ζωή) διότι αυτή ήτο μήτηρ πάντων των ζώντων». Γέννεσις Β, 21-22, Γέννεσις Γ, 20.

    Στη Βίβλο, στο Κοράνι ,αλλά και σε προγενέστερα κείμενα όπως το έπος του Γκιλγκαμές που γράφθηκε γύρω στο 2.000 π. Χ. η ιστορία του Αδάμ και της Εύας , ονόματα προερχόμενα από δύο εβραϊκές λέξεις που σημαίνουν ΄Αντρας και Ζωή αντίστοιχα, είναι ίσως η σπουδαιότερη παραβολή για την κατανόηση της αληθινής φύσης του ανθρώπου. Τα ιερά κείμενα δεν έχουν σκοπό να μας διδάξουν ιστορία, φυσικές επιστήμες ή να μας γνωστοποιήσουν βιογραφίες σπουδαίων προσώπων. Σκοπός τους είναι να μας διδάξουν νοητικές δραστηριότητες, μεταφυσική. Στο Κοράνι, αναφέρεται ότι ο Αλλάχ δίνει παραβολές στους ανθρώπους για να επωφεληθούν. Μερικά από τα πρόσωπα που αναφέρονται στη Βίβλο όπως ο Μωϋσής, ο Ηλίας και ο Παύλος είναι ιστορικά πρόσωπα, έζησαν στ’ αλήθεια στη γη και έκαναν τις πράξεις που τους αποδίδονται. Άλλοι βιβλικοί χαρακτήρες όπως ο Αδάμ και η Εύα, ο Άσωτος Υιός ή ο καλός Σαμαρείτης είναι φανταστικά πρόσωπα, που δημιουργήθηκαν για να εκφράσουν αλληγορικά πνευματικές καταστάσεις.

    Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μια από τις πιο παρεξηγημένες αλληγορίες είναι η ιστορία του Αδάμ και της Εύας στον κήπο της Εδέμ. Για αιώνες, οι γυναίκες θεωρούνται από διάφορους αμαθείς ως η αιτία που το ανθρώπινο γένος εκδιώχθηκε από τον Παράδεισο, ως κατώτερο είδος ανθρώπου- μάλιστα η Εκκλησία μας κάποτε αναρωτήθηκε αν η γυναίκα είναι άνθρωπος- ως πειρασμός και σε ακραίες περιπτώσεις ως όργανο του Σατανά. Ας μην ξεχνάμε ότι σε κάποιες περιοχές της χώρας μας μέχρι πριν λίγα χρόνια υποδέχονταν τη γέννηση ενός κοριτσιού κρεμώντας πένθος στην πόρτα, στην Ινδία δολοφονούνται εν ψυχρώ νεογέννητα κοριτσάκια και στις χώρες του Ισλάμ η θέση της γυναίκας είναι τραγικά υποδεέστερη από εκείνη του άντρα.
« Προσέταξε δε Κύριος ο Θεός εις τον Αδάμ λέγων. Από παντός δένδρου του Παραδείσου ελευθέρως θέλεις τρώγει, από δε του ξύλου της γνώσεως του καλού και του κακού δεν θέλεις φάγει απ’ αυτού. Διότι καθ’ ήν ημέραν φάγεις απ’ αυτού θέλεις εξάπαντος αποθάνει» αναφέρει η Βίβλος, ενώ το Κοράνι μιλάει για παράβαση. « Ζήσε με τη γυναίκα σου στον Παράδεισο, λέει ο Αλλάχ στον Αδάμ, και τρώγε απ’ όποιο καρπό σου αρέσει, αλλά μην πλησιάσεις ποτέ αυτό το δέντρο, διαφορετικά θα γίνετε και δυο σας παραβάτες».

    Η εικόνα του ανθρώπου που βγαίνει από τα παραπάνω είναι ενός μη σεξουαλικού πλάσματος, που ζει ευχαριστημένο τρώγοντας από το δέντρο της ζωής το οποίο του προσφέρει την αθανασία. Το μόνο που δεν μπορεί να έχει είναι η γνώση του Καλού και του Κακού. Ο άνθρωπος εμφανίζεται να κατοικεί στη σφαίρα της αδιαφοροποίητης ύλης – δεν υπάρχουν αντίθετα, καλό ή κακό, ζέστη ή κρύο, ύλη ή αντι-ύλη- οπότε μπορούμε να θεωρήσουμε τον κόσμο των πρωτοπλάστων ως καθαρά πνευματικό. Ο Αδάμ και η Εύα κατοικούν στη Βουδιστική Νιρβάνα, σε μια κατάσταση απελευθέρωσης από κάθε κακό, από κάθε πόθο, μίσος ,άγνοια. Αγνοούν τους όρους της δυαδικότητας, της σχετικότητας του χώρου και του χρόνου και έχουν κερδίσει την αθανασία, αγνοώντας όμως την αντίθετη έννοια του θανάτου.

    Στη γνώση του Καλού και του Κακού αναλαμβάνει να τους μυήσει κάποιος οδηγός που στη Βίβλο ορίζεται αλληγορικά ως όφις, ενώ στο Κοράνι έχει τη μορφή του Σατανά Στη Βίβλο, ο όφις παροτρύνει την Εύα να δοκιμάσει τον απαγορευμένο καρπό λέγοντας « αλλ’ εξεύρει ο Θεός, ότι καθ’ ην ημέραν φάγητε απ’ αυτού, θέλουσιν ανοιχθή οι οφθαλμοί σας, και θέλετε είσθαι ως θεοί, γνωρίζοντες το καλόν και το κακόν». Και ο Σατανάς στο Κοράνι λέει. « Ο Κύριός σας, σας έχει απαγορεύσει να πλησιάζετε αυτό το δέντρο μόνο για να σας εμποδίσει να γίνετε άγγελοι ή αθάνατοι.»
Το φίδι -στην προκειμένη περίπτωση - αντιπροσωπεύει την κατώτερη φύση του ανθρώπου. Συμβολίζει το σαρκικό νου ο οποίος πιστεύει ότι είμαστε χωρισμένοι από το Θεό, ενώ η αλήθεια είναι ότι είμαστε ένα μαζί του. Το φίδι δαγκώνει ύπουλα τον άνθρωπο χύνοντας στο αίμα του το δηλητήριο της θεοποίησης της ύλης.

    Στο Κοράνι ο Αλλάχ διατάζει τους αγγέλους να προσκυνήσουν τον Αδάμ. ΄Ολοι τον προσκυνούν εκτός από το Σατανά που αρνείται, λέγοντας ότι είναι ανώτερος από τον Αδάμ επειδή ο ίδιος δημιουργήθηκε από τη φωτιά, ενώ ο Αδάμ από ταπεινό πηλό. Ο Αδάμ συμβολίζει το σώμα ,που αποτελείται από την ύλη και η Εύα την ψυχή που αποτελείται από τη διανόηση και το συναίσθημα. Ο νους δημιουργεί όλα τα φαινόμενα, το σύμπαν είναι ένα σύμπαν νοητικό. Στην ιστορία του Αδάμ και της Εύας πρώτος κάνει την εμφάνισή του ο Αδάμ – σώμα επειδή ο άνθρωπος αποκτά την επίγνωση του σώματός του, πολύ πριν ανακαλύψει την Εύα – ψυχή του. Η Εύα – ψυχή μπορεί να προκαλεί προβλήματα ή να δίνει αρμονία στον Αδάμ – σώμα. Ο Αδάμ – σώμα όμως δεν μπορεί να επιβάλλει τίποτα στην Εύα – ψυχή χωρίς τη συγκατάθεσή της. Γι’ αυτό είναι λογικό που η Εύα παίρνει την απόφαση και δοκιμάζει τον καρπό της γνώσης του καλού και του κακού, επιβάλλοντάς τη θέλησή της και στον Αδάμ.

    Μετά το προπατορικό αμάρτημα, οι άνθρωποι απέκτησαν τη γνώση του Καλού και του Κακού. Κι άρχισαν να κάνουν καλές και κακές σκέψεις. Η ανάμειξη του καλού και του κακού στη σκέψη μας είναι που φέρνει την πτώση. Όταν οι άνθρωποι κάνουν κακές σκέψεις ο νους της σάρκας τρέχει να τους βοηθήσει να τις πραγματοποιήσουν προσφέροντας πάντοτε τις δικαιολογίες που χρειάζονται. Οι αρνητικές σκέψεις, οι ανικανοποίητες ανάγκες, το μίσος, η άρνηση της συγνώμης επινοούν ένα σωρό θετικές δικαιολογίες από μέρους μας για να πραγματοποιηθούν. Γιατί τώρα γνωρίζουμε το καλό και το κακό. Δε μένει παρά να διαλέξουμε το καλό και μόνο το καλό, αποβάλλοντας κάθε ψήγμα του κακού που τρυπώνει σα φίδι μέσα μας με σκοπό να μας αποπροσανατολίσει. Η πάλη με το κακό είναι επίπονη. Μόλις επιτρέψουμε στο κακό να μπει στο νου μας, μας ζώνει ο φόβος και νοιώθουμε γυμνοί και απροστάτευτοι. Αναζητούμε κάτι το υλικό για να σωθούμε. Όπως οι πρωτόπλαστοι που, αφού έφαγαν από το δέντρο της γνώσης του Καλού και του Κακού και διαπίστωσαν τη δυαδικότητα των πραγμάτων, συνειδητοποίησαν τη γύμνια τους. Είδαν για πρώτη φορά ότι το σώμα τους είναι γυμνό. Και αναζήτησαν κάτι υλικό για να ντυθούν , αφού άρχισαν να πιστεύουν ότι η ανεπάρκεια είναι κάτι το υπαρκτό. ΄Εφτιαξαν δερμάτινους χιτώνες, επιχειρώντας έτσι να διορθώσουν τη μια ανεπάρκεια με μια άλλη και πέφτοντας βαθύτερα μέσα στη σύγχυση. Πίστεψαν ότι η αμαρτία, τα γηρατειά, η ασθένεια, ο θάνατος είναι υπαρκτά και αναπόφευκτα. Κι έτσι τα ενσωμάτωσαν στην πορεία της ύπαρξής τους μέσα από τον κύκλο των αλλεπάλληλων μετενσαρκώσεων που μόλις άρχιζε.

    Κατά τον Πλάτωνα η ψυχή, που αντιλαμβάνεται τα αμετάβλητα πράγματα, τις Ιδέες, αμάρτησε και γι’ αυτό φυλακίσθηκε στο σώμα. Με τον όρο ιδέα δηλώνεται μια ατομική, αυθύπαρκτη οντότητα που υπάρχει αντικειμενικά, ανεξάρτητα από τη σύλληψή της από το νου. Η μόνη πραγματική ιδέα είναι η Ιδέα του Αγαθού, η οποία ταυτίζεται με το Θεό. Μετά την αμαρτία οι αισθήσεις πλέον παρουσιάζουν τα πράγματα στη γνώση μας και η νόηση γίνεται κατορθωτή μέσω των αισθήσεων. ΄Ετσι, η ψυχή που τα γνώριζε πριν κατευθείαν και με πληρότητα, περιορίζεται τώρα απλώς στην « ανάμνηση» της θαυμάσιας προηγούμενης ζωής της και των όσων εγνώριζε εκεί. Επομένως για τον Πλάτωνα «γιγνώσκειν είναι αναμιμνήσκεσθαι». Για τον Πλάτωνα, η αμαρτία και η πτώση είναι αναπότρεπτη. Όμως η βούληση του ανθρώπου παραμένει ελεύθερη, αφού η ψυχή αμάρτησε με τη θέλησή της αρχικά και ενώθηκε με το σώμα. Η ευτυχία και η τελείωση παραμένει ο αμετακίνητος στόχος κάθε ανθρώπου. Η ευτυχία δεν πρέπει να αναζητείται στα υλικά πράγματα και στις ηδονές αλλά στην προσπάθεια εξομοίωσής μας με το Θεό.

    Ο Αριστοφάνης, θεωρεί τον έρωτα ως τη φυσική πορεία του ανθρώπου προς την τελείωσή του. Τα ανθρώπινα όντα δημιουργήθηκαν διπλά , αλλά θεώρησαν τους εαυτούς τους ισχυρούς, απομονώθηκαν, με αποτέλεσμα ο Δίας να τα χωρίσει στα δύο. Από τότε, τα δύο μισά του ανθρώπινου όντος επιδιώκουν την ένωσή τους και την ένωση με το Θεό μέσω του έρωτα.

    Για τον Αριστοτέλη η ύλη και η μορφή, όπου ύλη είναι το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένο το κάθε πράγμα και μορφή το σύνολο των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του, σημαίνουν τα δύο βασικά, αχώριστα και ίσης σημασίας, γνωρίσματα του όντος.

    Η διαμάχη και ο πόλεμος εκτιμώνται από την κινέζικη σκέψη ως δείγμα ανισορροπίας και ατέλειας, ενώ τα πάντα αποβλέπουν στην ισορροπία. Και η καλύτερη έκφραση αυτής της αλήθειας είναι το Γιν και το Γιανγκ, το θηλυκό και το αρσενικό. Το Γιν είναι θηλυκό, γυναίκα, ζευγάρι, σκοτάδι, Σελήνη, νύχτα, χειμώνας, κρύο, βοριάς, υγρασία, αδράνεια, ανάπαυση, δεκτικότητα κ.λ.π., ενώ το Γιανγκ είναι αρσενικό, άντρας, αδέσμευτο, φως, ήλιος, μέρα, καλοκαίρι, ζέστη, νότος, ξηρασία. δράση, κίνηση, ασυμβίβαστο κ.λ.π. Το Γιν και το Γιανγκ πρέπει να βρίσκονται πάντα σε ισορροπία για να προκύπτει το καλό, ενώ το κακό προκύπτει πάντα από την ανισορροπία ανάμεσά τους. Η ανισορροπία όμως αυτή μπορεί να αποκατασταθεί.

    Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα και ομοίωση. Αυτή την εικόνα και ομοίωση όμως ο άνθρωπος θεώρησε ότι έπρεπε να την κατακτήσει. Γιατί ίσως μόνο τότε θα ήταν αληθινά δική του. Ο Αδάμ και η Εύα τοποθετήθηκαν στη Νιρβάνα-κήπο της Εδέμ από μια ανώτερη δύναμη το Θεό, που δεν έχει αρχή και τέλος σαν τον κύκλο. Στο δικό τους κύκλο έπρεπε να βαδίσουν μέσω των θανάτων και των επαναγεννήσεων. Να πέσουν για να ξανασηκωθούν ,να υποφέρουν για να εξελιχθούν, να μάθουν για να τελειωθούν, για να ενωθούν με το Θεό και να εγκατασταθούν οριστικά στη Νιρβάνα-κήπο της Εδέμ. Γι’ αυτό η πτώση του ανθρώπου πρέπει να θεωρηθεί σαν μια καθαρά εθελοντική του ενέργεια, αφού ο Θεός τον προίκισε με ελεύθερη βούληση.

    Ο πειρασμός, αποδεικνύεται χρήσιμος δάσκαλος για την κατάκτηση της ελευθερίας να επιλέγουμε το καλό. Ο Καζαντζάκης στην «Ασκητική» μας προτρέπει να αφήνουμε ανοιχτή τη θύρα μας στην αμαρτία. Να μη βουλώνουμε τ’ αυτιά μας για να μην ακούμε τις Σειρήνες, παρά να τις παίρνουμε στο καράβι μας και να ταξιδεύουν κι αυτές μαζί μας. Να αγαπάμε το σώμα μας γιατί μονάχα μ’ αυτό μπορούμε σ’ αυτή τη γη να παλέψουμε και να μετουσιώσουμε την ύλη σε πνεύμα.

    Σύμφωνα με το Κοράνι το προπατορικό αμάρτημα δεν απέκλεισε την ανθρωπότητα από την εύνοια του Θεού. Μετά το αμάρτημα ο Αδάμ δοκιμάσθηκε , δεν αποδοκιμάσθηκε. Υπάρχει καταδίκη και όχι κολασμός. Ο Αδάμ γίνεται και πάλι εκλεκτός του Θεού, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμά την εκ νέου καθοδήγησή του. Ο άνθρωπος θα παρουσιασθεί μόνος του, χωρίς το βάρος κάποιας κληρονομιάς ή συλλογικής ευθύνης ενώπιον της θείας δικαιοσύνης. Κανένας δε θα σηκώσει το βάρος του άλλου, επισημαίνει το Κοράνι, ελάτε σ’ εμάς μόνοι σας, όπως σας πλάσαμε την πρώτη φορά.

    Στο τέλος της Βίβλου, ο άνθρωπος έχει ξαναγίνει πνευματικό ον, όπως ήταν στην αρχή, πριν την πτώση. « Και ναόν δεν είδον εν αυτή, διότι ναός αυτής είναι ο Κύριος ο Θεός ο Παντοκράτωρ και το Αρνίον ». Κατά τον ίδιο τρόπο μάλιστα, ακόμα και το φως της πρώτης μέρας της δημιουργίας δε χρειάζεται πια. « και η πόλις δεν έχει χρεία του ηλίου ουδέ της σελήνης, δια να φέγγωσιν εν αυτή. Διότι η δόξα του Θεού εφώτισεν αυτήν, και ο λύχνος αυτής είναι το Αρνίον». Εκεί, δεν λάμπει ο ήλιος ούτε η σελήνη δίνει φως, ούτε ανάβουν φωτιές, διότι το Φως της δόξας μου βρίσκεται εκεί. ΄Οσοι φθάνουν σ’ αυτή την κατοικία δεν επιστρέφουν πια. Ο κύκλος των γήινων μετενσαρκώσεων έχει κλείσει οριστικά. Και ο άνθρωπος έχει επιστρέψει στον πνευματικό κήπο της Εδέμ, με σκοπό να κατοικήσει εκεί για πάντα.

    Υπάρχει όμως και ο Αδάμ – Βελιάλ που εκπροσωπεί τα πλάσματα που έχουν εκπέσει, αλλά δε θέλουν να επανέλθουν στον κήπο της Εδέμ. Τα επαναστατημένα αυτά πνεύματα, αγγελικά ή ανθρώπινα, επιθυμούν να είναι εγκλωβισμένα στον κόσμο της μορφής και αμφισβητούν τη δικτατορία του Υπάτου Όντος, που άλλοι ονομάζουν Θεό, άλλοι Αλλάχ και οι τέκτονες Μεγάλο Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος. Ο Βελιάλ είναι έκπτωτος αρχάγγελος από την τάξη των Χερουβείμ και ιστορικά συνδέεται με το χανανιτικό Θεό Βάαλ. Ο πιο διάσημος όμως επαναστάτης ενάντια στην Ουράνια τάξη ακούει στο όνομα Εωσφόρος, δηλαδή «φορέας του φωτός».

35
Χώρος κατάθεσης απόψεων μελών / Απ: Οίαγρος
« στις: Μάρτιος 06, 2009, 15:42:43 »


....   Σε πολλές θρησκείες υπάρχει η έννοια του Μεσσία, ενός εξανθρωπισμένου Θεού που κατεβαίνει στη γη και θυσιάζεται για να σώσει τους ανθρώπους από τις αμαρτίες τους. Οι θρησκείες διαδέχονται η μία την άλλη στο πέρασμα των αιώνων και συχνά υιοθετούν τελετές και δοξασίες οι οποίες προϋπήρχαν. Η διαδικασία αυτή ονομάζεται μετουσίωση και βοηθά τους ανθρώπους να προσαρμοστούν στη νέα θρησκεία. Οι πιστοί κρατούν τις ίδιες ιερές ημερομηνίες, προσεύχονται στους ίδιους ιερούς τόπους, χρησιμοποιούν τα ίδια ή παρόμοια σύμβολα και αντικαθιστούν απλώς τον παλιό θεό με έναν καινούργιο.

    Ο βαθμός του πρίγκιπα Ροδόσταυρου με τη σειρά του διδάσκει τρία πράγματα. Το αναλλοίωτο, το αμετάβλητο και την αγαθότητα του Θεού. Την αθανασία της ουσίας που ονομάζουμε Ψυχή. Και τέλος την εξαφάνιση του κακού, της δυστυχίας, και της αδικίας που προκαλούνται από την αμαρτία μέσω της Θυσίας ενός Λυτρωτή ή Μεσσία που πρόκειται να έρθει ή έχει ήδη έρθει.

    Ο λυτρωτής των Ινδιών Κρίσνα μεγάλωσε και δέχθηκε διδασκαλία ποιμένων. Τον καιρό που γεννήθηκε ένας Τύραννος διέταξε τη θανάτωση όλων των αρσενικών παιδιών. Οι θρύλοι διηγούνται ότι ο Κρίσνα έκανε πολλά θαύματα, ακόμα και αναστάσεις νεκρών. ΄Επλενε τα πόδια των Βραχμάνων, ήταν ήπιος και ταπεινός. Γεννήθηκε από Παρθένο, κατήλθε στον κόσμο των νεκρών, αναστήθηκε, ανυψώθηκε στον Ουρανό, έδωσε εντολή στους μαθητές του να διαδώσουν τη διδασκαλία του και τους έδωσε το χάρισμα να κάνουν και οι ίδιοι θαύματα. Ο θρύλος λέει ότι πολλοί θεοί έχουν γεννηθεί από μητέρα Παρθένο όπως ο Ζωροάστρης το 1500-1200 π.Χ, ο΄Ιντρα στο Θιβέτ το 700π.Χ, ο Βαβυλώνιος ΄Αδωνις από την παρθένο Ιστάρ, ο Μίθρας που γεννήθηκε μάλιστα σε ένα στάβλο στις 25 Δεκεμβρίου γύρω στο 600 π.Χ. και η ανάστασή του γιορτάζονταν το Πάσχα κ.α. Κατά την ελληνική μυθολογία ο Δίας γονιμοποίησε τη Σεμέλη, όχι δια συνουσίας, αλλά με χρυσή βροχή που εμπεριείχε το θείο πνεύμα του κι έτσι γεννήθηκε ο Διόνυσος ή Βάκχος ο οποίος κάθε χρόνο πέθαινε και ανασταίνονταν εκ νέου. Από τους παλαιότερους διδάξαντες της διπλής έννοιας του θανάτου και της Ανάστασης είναι επίσης ο Θεός των Τολτέκων και των Αζτέκων Κουετζαλκοάτλ, μαζί με το δίδυμό του Ξολότλ. Η 25η Δεκεμβρίου, ημέρα των Χριστουγέννων δεν είναι άλλη από την αρχαία παγανιστική γιορτή του Ακατάβλητου ΄Ηλιου – SOL INVICTUS στα λατινικά- η οποία συμπίπτει με το Χειμερινό Ηλιοστάσιο.

    Και κάποτε ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για να εμφανισθεί ο Μεσσίας του Δυτικού Κόσμου ο επονομαζόμενος Ιησούς Χριστός, στο συμβατικό έτος 0. Κάθε πότε εμφανίζεται ένας Μεσσίας σε κάποιο μέρος του κόσμου; Προφανώς όταν οι κοινωνικές, ιστορικές και ηθικές συνθήκες επιβάλλουν την υπενθύμιση στο - ασθενικής μνήμης - ανθρώπινο γένος της αληθινής του φύσης και του αληθινού του προορισμού. « Ο καθένας μας είναι Θεός» είπε ο Βούδας. «Ο καθένας μας ξέρει τα πάντα. Το μόνο που χρειάζεται είναι απλώς να ανοίξουμε το μυαλό μας στη σοφία που κρύβεται μέσα μας».

    Η ιστορία του Ιησού Χριστού - με τη θυσία του πάνω στο σταυρό, ώστε να σωθεί το ανθρώπινο γένος από τις αμαρτίες καθώς και την ανάστασή του - είναι γνωστή. Πολύ λιγότερο γνωστή είναι η ιστορία του δωδέκατου αποστόλου του Ιησού ο οποίος διαδραμάτισε εξ ίσου μεγάλο ρόλο- αν όχι μεγαλύτερο- στο θείο, αλλά και συνάμα ανθρώπινο αυτό δράμα. Ο Ιούδας, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους μαθητές του Ιησού καταγόταν από πλούσια οικογένεια της Ιουδαίας και όχι από τη Γαλιλαία. Ήταν ο πιο μορφωμένος από τους «δώδεκα», γνώριζε ανάγνωση και αριθμητική και σύντομα έγινε ο ταμίας της Αποστολικής Κοινότητας, καθήκον του οποίου ήταν η διανομή των χρημάτων που περίσσευαν από τις φιλανθρωπίες στους φτωχούς που συναντούσαν στους δρόμους. Οι τρόποι και η προφορά του τον έκαναν να ξεχωρίζει από τους συντρόφους του, που ήταν πρώην ψαράδες από την Τιβεριάδα. Σύντομα έγινε ο αγαπημένος μαθητής του Ιησού, αφού μαζί μπορούσαν να συζητάνε και να αναλύουν πνευματικά και φιλοσοφικά ζητήματα σε ανώτερα επίπεδα.

    Τότε λοιπόν γιατί ο Ιούδας έφθασε στο σημείο να προδώσει τον αγαπημένο του δάσκαλο; Ας δούμε μερικές από τις επικρατέστερες εξηγήσεις αυτού του γεγονότος με πρώτη την επικρατούσα θεολογική άποψη ότι ο Ιούδας ήταν ένας φιλάργυρος άνθρωπος που πρόδωσε το δάσκαλό του για τριάντα αργύρια. Κάποιοι τον κατηγόρησαν μάλιστα ότι καταχράσθηκε χρήματα από το ταμείο της ομάδας. Το γεγονός ότι το ποσό των τριάντα αργυρίων ήταν ένα εξαιρετικά ασήμαντο ποσό δε φαίνεται να απασχολεί ιδιαίτερα ούτε τους συγγραφείς των Ευαγγελίων ούτε τους εκπροσώπους της Χριστιανικής Θρησκείας. Ο Ιούδας ήταν ένας άπληστος προδότης, ένας κακούργος. Μόνο τα τελευταία χρόνια, καθώς ο βιβλικός χριστιανισμός αρχίζει να χάνει τη δύναμή του, το στίγμα που έχει επιβληθεί στον Ιούδα αρχίζει να ξεθωριάζει. Όπως φαίνεται στα Ευαγγέλια ο Ιούδας ήταν φιλάνθρωπος και είχε κοινωνική συνείδηση, αφού δε δίστασε να σχολιάσει μεγαλόφωνα το γεγονός ότι η Μαρία, αδελφή της Μάρθας, έλειψε τα πόδια του Ιησού με πολύτιμο μύρο, λέγοντας ότι θα ήταν καλύτερα να είχε πουληθεί το άρωμα αυτό και τα χρήματα να δίνονταν στους φτωχούς. Ο Ιησούς απάντησε ότι «τους πτωχούς γαρ πάντοτε έχετε μεθ’ εαυτών, εμέ δε ου πάντοτε έχετε».

    Ο Ιούδας είχε άραγε κάποια κοινωνική συνείδηση, ήταν υπέρμαχος της ταξικής δικαιοσύνης και η αποξένωσή από το δάσκαλό του άρχισε ακριβώς εκείνη τη στιγμή; Μήπως, όπως λένε πολλοί, περίμενε έναν Ιησού – επαναστάτη που θα λύτρωνε τους απογόνους του Μωϋσή από το Ρωμαϊκό ζυγό και απογοητεύτηκε όταν διαπίστωσε ότι η βασιλεία του Ιησού δεν ήταν του κόσμου τούτου; Εκείνη την εποχή υπήρχε στην Παλαιστίνη ένα αντιστασιακό κίνημα, οι λεγόμενοι ζηλωτές με τους οποίους είχε σχέση ο Σίμων, ένας από τους αποστόλους, αλλά δεν αποκλείεται και ο Ιούδας να ήταν θετικά διακείμενος. Όταν λοιπόν ο Ιησούς διέψευσε τις προσδοκίες για επανάσταση, τότε ο Ιούδας τον πρόδωσε, επειδή ο Ιησούς είχε προδώσει πρώτα τον Ιούδα και τις ελπίδες του.

    Τα Ευαγγέλια καθιστούν ξεκάθαρο ότι τόσο το Ιουδαϊκό κατεστημένο με τους ανώτατους ιερείς - όσο και οι Ρωμαίοι - φέρνουν εξ ίσου την ευθύνη για το θάνατο του Ιησού. Ο Ιούδας είχε οικογενειακούς δεσμούς με την Ιεραρχία. Όταν τον προσεγγίζουν λοιπόν οι ανώτατοι ιερείς με την πρόταση να απομακρυνθεί για λίγο ο Ιησούς από το προσκήνιο και να μπει σε ένα είδος προληπτικής κράτησης, ώστε να μη βγει η κατάσταση εκτός ελέγχου και ύστερα να απελευθερωθεί για να συνεχίσει το ειρηνικό του κήρυγμα, ο Ιούδας πείθεται να τον παραδώσει. Ο ΄Ερικ Λινκλάντερ στη νουβέλα του «ΙΟΥΔΑΣ», που εκδόθηκε το 1939, συναινεί στην παραπάνω άποψη θεωρώντας τον ήρωά του έναν αφελή και ευκολόπιστο άνθρωπο, ο οποίος μόλις συνειδητοποίησε ότι οι αρχιερείς τον κορόιδεψαν και παρέδωσαν τον Ιησού στους Ρωμαίους για να δικαστεί και να εκτελεστεί επέστρεψε τα χρήματα και στη συνέχεια αυτοκτόνησε. Συμπεριφορά που κάθε άλλο παρά θυμίζει στυγνό εγκληματία και προδότη.
Εξαπατήθηκε λοιπόν ο Ιούδας, φοβήθηκε ίσως ότι αν δεν παραδώσει τον Ιησού θα θανατωθούν όλοι εκείνοι που τον είχαν ακολουθήσει ή απλώς ερμήνευσε εξαιρετικά το ρόλο που του ανέθεσαν ανώτερες δυνάμεις; Σε πολλούς θρησκευτικούς μύθους η θεότητα που φέρνει τη λύτρωση μέσω του θανάτου της πρέπει πρώτα να έχει προδοθεί. Και βέβαια για να προδοθεί κανείς, κάποιος πρέπει να αναλάβει τον απεχθή ρόλο του προδότη. Τα Ευαγγέλια καθιστούν σαφές ότι ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά ότι ένας από τους Αποστόλους θα τον πρόδιδε «ίνα πληρωθούν οι γραφές». Για το ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου, του υιού της απωλείας επιλέχθηκε ο Ιούδας. Ο Ιησούς, κατά τη διάρκεια του Μυστικού Δείπνου, ανακοίνωσε ότι κάποιος από τους μαθητές θα τον προδώσει και έδωσε συμβολικά το τεμάχιο του άρτου στον Ιούδα λέγοντάς του «ότι έχεις να κάνεις, κάντο γρήγορα». Και, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο του Ιωάννη, κανένας στο τραπέζι δεν κατάλαβε γιατί ο Ιησούς είπε κάτι τέτοιο. Το όλο σκηνικό της προδοσίας μοιάζει εντελώς ανώφελο, αφού ο Ιησούς δεν κρυβόταν από τους διώκτες του, οι οποίοι ήξεραν ανά πάσα στιγμή που μπορούσαν να τον βρουν και να τον συλλάβουν.

    Ο Eric- Emmanuel Schmitt στο φιλοσοφικό μυθιστόρημά του «ΤΟ ΚΑΤΑ ΠΙΛΑΤΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ» συνεχίζει – λογοτεχνική αδεία- τη συνομιλία του Ιησού με τον Ιούδα.
-Η αλήθεια είναι, σας το λέω, πως σύντομα ένας από σας θα με προδώσει.
Ένα ρίγος διαπέρασε τους μαθητές. Δεν καταλάβαιναν τίποτα. Βάλθηκαν ευθύς να φωνάζουν και να διαμαρτύρονται. Ο Ιούδας μονάχα σώπαινε. Αυτός μόνο είχε καταλάβει. ΄Εγινε πιο χλωμός και από το κερί. Τα μαύρα μάτια του καρφώθηκαν στα δικά μου.
-Εμένα εννοείς Ιησού;
Είχε με μιας αντιληφθεί πόσο μεγάλη ήταν η Θυσία που του ζητούσα. ΄Επρεπε να με προδώσει. Δεν απέφυγα τη ματιά του, για να του δώσω να καταλάβει ότι δεν μπορούσα να ζητήσω παρά μόνο απ’ αυτόν τον αγαπημένο μου μαθητή, μια τέτοια θυσία που θα ήταν ο προάγγελος της δικής μου.

    Σε άλλο σημείο ο Ιησούς μονολογεί:
« Μήπως ο Ιούδας φοβήθηκε κι έκανε πίσω; ΄Αντε λοιπόν Ιούδα, πρόδωσέ με! Κατηγόρησέ με! Βγάλε αληθινές τις χειρότερες υποψίες τους.. Ας με συλλάβουν κι ας με εκτελέσουν και γρήγορα μάλιστα. Γι’ αυτούς η ιστορία πρέπει να τελειώσει. Για μένα, είναι καιρός ν’ αρχίσει».
Δύο θυσίες. Ο ένας, ο Ιησούς ταπεινωμένος πάνω στο Σταυρό γίνεται θετικό σύμβολο ανά τους αιώνες. Ο άλλος, αυτόχειρας με το ανεξίτηλο στίγμα του προδότη, παραδίδεται στο αιώνιο ανάθεμα. Ποιος μπορεί να κοστολογήσει και να αξιολογήσει το μέγεθος μιας θυσίας; Η θεϊκή αποστολή του Ιησού δεν θα μπορούσε να εκπληρωθεί χωρίς τη θυσία του Ιούδα, ο οποίος εκπαιδεύτηκε και συναίνεσε να διεκπεραιώσει αυτό το ρόλο. Ρόλο που απαιτούσε το μεγαλύτερο προσόν από τον ερμηνευτή του. Την ύψιστη ταπείνωση, τον υπέρτατο εξευτελισμό, αφού για να τελειωθεί εσωτερικά ο άνθρωπος πρέπει πρώτα να απελευθερωθεί από τον εγωισμό που τον κρατά φυλακισμένο στους κόλπους του χρόνου και του θανάτου. Ο Ιησούς είχε πει ότι « Αυτός που εξυψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί και αυτός που ταπεινώνει τον εαυτό του θα εξυψωθεί» Ο κάθε άνθρωπος που στοχεύει στην τελείωση γνωρίζει ότι ο πόνος έρχεται από τις δικές του αμαρτίες και όχι από τις αμαρτίες των άλλων. Ο Ιούδας υπέστη τη μεγαλύτερη δυνατή ταπείνωση όχι μόνο στα μάτια των άλλων, αλλά και στα δικά του. Είναι γνωστό ότι ο μεγαλύτερος κριτής είναι ο εαυτός μας. Ο Ιούδας, βεβαίως ήξερε ότι η προδοσία ήταν εντολή του ίδιου του Ιησού. Εντολή με την οποία ο Ιούδας συμφώνησε. Μήπως όμως δεν έπρεπε να συμφωνήσει; Το σαράκι της αμφιβολίας τρύπωσε μέσα του και η αυτοκτονία φάνταζε στα μάτια του ως η απόλυτη πράξη εξιλέωσης.
Αποτέλεσμα της απελευθέρωσης από τα δεσμά του εγωισμού είναι και η αδιαφορία για την υστεροφημία. Το μυστικό «Τάγμα της Αδελφότητας της Θλίψης» που συνεχίζει το έργο και τις διδαχές του Ιούδα – αφού όπως λέγεται εκείνος πριν κρεμαστεί πρόλαβε να τις παραδώσει σε κάποιους μαθητές του- αδιαφορεί για την υστεροφημία και εργάζεται πνευματικά με ορίζοντα αιώνων και όχι των πεπερασμένων ορίων της ανθρώπινης ζωής, ώστε να απαλύνει τη θλίψη και τον πόνο των ανθρώπων. Η « Αδελφότητα της Θλίψης» χρησιμοποιώντας μυστικές τεχνικές που κανένας φυσιολογικός άνθρωπος δε θα μπορούσε να αντέξει δέχεται ένα ωστικό κύμα ανθρώπινου πόνου συγκεντρωμένο και λειτουργώντας ως καταλύτης το απωθεί και το μεταλλάσει ώστε να απαλύνει όσο είναι δυνατόν τις ανθρώπινες ωδίνες.

    Το φιλί του Ιούδα στον Ιησού, πράξη ακατανόητη από μέρους του προδότη προς το θύμα του, αποτελεί το φιλί του αποχαιρετισμού ή σφραγίδα της Ιερής Συμφωνίας μεταξύ τους, μια ιερή πράξη που απαγορεύεται να εξηγηθεί στο αμαρτωλό πλήθος, το οποίο είναι αμαρτωλό ακριβώς επειδή προς το παρόν απέχει της ιερής γνώσης. Στην πασίγνωστη τοιχογραφία του Λεονάρντο ντα Βίντσι «Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ» εκτός από τις σημειολογικές αναφορές σχετικά με τη Μαρία Μαγδαληνή που αποκάλυψε στο ευρύ κοινό ο συγγραφέας Νταν Μπράουν, υπάρχει και μια άλλη σημαντικότατη αναφορά. Ενώ οι υπόλοιποι απόστολοι φαίνονται να συνομιλούν με έντονο ύφος μεταξύ τους, ίσως αφού ο Ιησούς έχει ανακοινώσει ότι κάποιος από αυτούς θα τον προδώσει, το χέρι του Ιησού και το χέρι του Ιούδα κινούνται με ψυχραιμία πάνω στο τραπέζι του δείπνου με σκοπό να ενωθούν επισφραγίζοντας τη μυστική και ιερή συμφωνία μεταξύ τους.΄Ισως οι περισσότεροι άνθρωποι να μην είναι ικανοί ή εκλεκτοί για τόσο μεγάλες θυσίες όσο αυτές του Ιησού και του Ιούδα. Και οι μικρές θυσίες όμως είναι ευπρόσδεκτες και χρήσιμες για τη βελτίωση της ζωής του ανθρώπινου γένους.

    Ο Θανάσης δεν τηλεφώνησε να ευχηθεί στο Μάρκο για τα γενέθλιά του και το παιδί στενοχωρήθηκε. Η Βιολέτα προσπάθησε να τον βρει στο κινητό για να του υπενθυμίσει αυτή τη βασική πατρική υποχρέωση, αλλά το κινητό του Θανάση ήταν συνέχεια απενεργοποιημένο. Άφησε πέντε μηνύματα, αλλά δεν πήρε καμιά απάντηση.

    Αν εξαιρέσουμε τις συνεχείς νουθεσίες και παραινέσεις των ανήσυχων γονιών της σχετικά με το φλέγον θέμα «Θανάσης», η Βιολέτα πέρασε εννιά υπέροχες μέρες κοντά στο γιό της και τη θάλασσα. ΄Εκανε δεκαεφτά μπάνια, αφού κατέβαινε στην παραλία πρωί και απόγευμα και πήρε ένα ωραίο σοκολατί χρώμα. ΄Ηταν μελαχρινή με σταρένια επιδερμίδα και μαύριζε εύκολα. Ξεκουράστηκε σωματικά και πνευματικά και στις 14 Αυγούστου στις 13.49 επιβιβάστηκε στην αμαξοστοιχία 501 με προορισμό την Αθήνα. Αυτή τη φορά το τρένο είχε αρκετό κόσμο, αφού διάφοροι προσκυνητές από τη Βόρεια Ελλάδα κατευθύνονταν προς την Αθήνα και από κει στη Μεγαλόχαρη της Τήνου. Η Βιολέτα διέσχισε τρία βαγόνια προσπαθώντας να βρει μια θέση, όταν άκουσε μια γνώριμη φωνή.
-Κυρία Πανούση!

    Η Βιολέτα γύρισε το κεφάλι και αντίκρισε τον τελευταίο εργοδότη της, Στέλιο Καρύδα των εκδόσεων «Αμένωφις Δ’», να της γνέφει. Η θέση δίπλα του ήταν ελεύθερη.
-Κυρία Πανούση, τι ευχάριστη έκπληξη! Γυρίζετε από διακοπές; ρώτησε ο εκδότης παρατηρώντας το ωραίο της μαύρισμα.

    Ο Στέλιος Καρύδας επέστρεφε από ένα επαγγελματικό ταξίδι-αστραπή στη Θεσσαλονίκη και έδειχνε ιδιαίτερα χαρούμενος για τη συνάντησή του με τη Βιολέτα. Εκείνη του είπε ότι είχε προχωρήσει αρκετά την ανάγνωση του βιβλίου που ανέλαβε να μεταφράσει και ότι το έβρισκε εξαιρετικά ενδιαφέρον. Ο Στέλιος της μίλησε για το REGIUS POEM ή χειρόγραφο Haliwell, που συντάχθηκε το 1390 και είναι το παλαιότερο γνωστό έγγραφο στον κόσμο που αναφέρεται κατ’ ευθείαν στον Τεκτονισμό. Σύμφωνα με το Regius Poem, ο Ευκλείδης ίδρυσε τον Τεκτονισμό στην Αίγυπτο δίνοντας αυτό το όνομα στη Γεωμετρία. Ο Στέλιος Καρύδας ήταν πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής της Αθήνας και είχε κάνει το διδακτορικό του στη Φιλοσοφία στη Χαϊδελβέργη. Η Βιολέτα παραδέχθηκε στον εαυτό της ότι ήταν ο πιο καλλιεργημένος και ενδιαφέρον άνθρωπος που είχε συναντήσει στη ζωή της. Ρουφούσε κυριολεκτικά τα λόγια του και το ταξίδι κυλούσε γρήγορα και ευχάριστα.

    Το τρένο σταμάτησε σε όλους σχεδόν τους σταθμούς, μέχρι που σταμάτησε για τα καλά, κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό του Μπράλου. Η αμαξοστοιχία παρουσίασε βλάβη, ακινητοποιήθηκε και κανένας δε μπορούσε να ενημερώσει υπεύθυνα τους επιβάτες σχετικά με τη συνέχιση του ταξιδιού. Πολλοί επιβάτες κατέβηκαν από το τρένο για να κάνουν μια βόλτα να ξεμουδιάσουν. Ο Στέλιος και η Βιολέτα αποφάσισαν να τους μιμηθούν.

    Όταν, μετά από τέσσερις περίπου ώρες, το τρένο επισκευάστηκε και σφύριξε αναχώρηση, ο Στέλιος και η Βιολέτα είχαν απομακρυνθεί αρκετά και δεν πρόλαβαν να γυρίσουν. Ευτυχώς που δεν είχαν αποσκευές. Η Βιολέτα είχε μόνο την τσάντα της και ο Στέλιος το χαρτοφύλακά του, αφού είχε ταξιδέψει την προηγούμενη νύχτα με την κλινάμαξα και σήμερα επέστρεφε στη βάση του. Αυτά, τα είχαν πάρει μαζί τους.
-Και τώρα, τι κάνουμε; Θα περιμένουμε το επόμενο τρένο; ρώτησε η Βιολέτα.

    Εκείνη τη στιγμή περνούσε ένα αγοραίο ταξί και ο Στέλιος έκανε νόημα στον οδηγό. Ο οδηγός τους είπε ότι πήγαινε στην Αμφίκλεια να παραλάβει κάποιον πελάτη, αλλά δε μπόρεσε να αντισταθεί στο σημαντικό ποσό που του πρόσφερε ο εκδότης για να τους πάει στο μοτέλ «Λεβέντη».

    Ο Στέλιος πρότεινε να διανυκτερεύσουν στου «Λεβέντη» και το πρωί να συνεχίσουν το ταξίδι τους για την Αθήνα με κάποιο ΚΤΕΛ που θα σταματούσε για να φάνε οι επιβάτες. Τακτοποιήθηκαν σε δύο μονόκλινα δωμάτια και συναντήθηκαν στο εστιατόριο για φαγητό.
-Ελπίζω να μην ανησυχήσει ο σύζυγος! είπε ο Στέλιος γεμίζοντας ξανά με κόκκινο κρασί το ποτήρι της Βιολέτας
-Με το σύζυγό μου είμαστε σε διάσταση! Εδώ και πολλά χρόνια!
΄Εφταιγε το κρασί, το γεγονός ότι ο Θανάσης δε τηλεφώνησε να ευχηθεί στα γενέθλια του Μάρκου ή η γοητεία που ασκούσε ο εκδότης στη μοναχική γυναίκα; Η γλώσσα της Βιολέτας λύθηκε και διηγήθηκε στο Στέλιο όλη της τη ζωή.
-Υπάρχουν ακόμα τέτοιες γυναίκες στις μέρες μας; Πιστές στο καθήκον; απόρησε ο Στέλιος
-Ζω μια ουτοπία! Ο γάμος αυτός υπάρχει μόνο στη φαντασία μου, έτσι δεν είναι; (παύση) Με βρίσκεις ηλίθια;
Ο Στέλιος την έβρισκε καλλιεργημένη και γοητευτική. Δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια του από πάνω της.

    Το δωμάτιο του Στέλιου δε χρησιμοποιήθηκε εκείνη τη νύχτα, αφού ο εκδότης κοιμήθηκε στο δωμάτιο της Βιολέτας. Η Βιολέτα, μετά από δώδεκα χρόνια αποχής, ανακάλυψε ξανά τη χαρά του έρωτα. Ο Στέλιος έβρισκε ότι η Βιολέτα είχε πολύ ωραίο σώμα κι ας μην έμοιαζε με τα ανορεκτικά μοντέλα.

    Την άλλη μέρα ξύπνησαν κατά τις δέκα και μετά από μια επανάληψη των ερωτικών σκηνών της προηγούμενης νύχτας, παρήγγειλαν πρωινό στο δωμάτιο. Από τη ρεσεψιόν πληροφορήθηκαν ότι ένα ΚΤΕΛ με προορισμό την Αθήνα θα έκανε στάση στη μία.

    Ο Στέλιος και η Βιολέτα κάθισαν σε δύο από τις τελευταίες θέσεις του λεωφορείου. Ο Στέλιος της είπε ότι χώρισε πριν από είκοσι χρόνια από τη Γερμανίδα σύζυγό του Μπριγκίτε με την οποία είχε ζήσει ένα φλογερό έρωτα στη Χαιδελβέργη ως μεταπτυχιακός φοιτητής. Όταν αποφάσισε να γυρίσει στην Ελλάδα και να ασχοληθεί με τις εκδόσεις η Μπριγκίτε τον ακολούθησε. Παντρεύτηκαν, αλλά ο γάμος τους κράτησε μόνο πέντε μήνες και, φυσικά, δεν πρόλαβαν ν’ αποκτήσουν παιδιά, όπως της είχε πει κατά την πρώτη συνάντησή τους στο γραφείο του. Η Μπριγκίτε δε μπόρεσε να προσαρμοσθεί στον τρόπο ζωής της Ελλάδας. Μετά την Μπριγκίτε ακολούθησαν κάποιες επιπόλαιες περιπέτειες και τρεις σχέσεις πιο μακροχρόνιες με άδοξο τέλος. ΤΟ ΚΤΕΛ έκανε στάση στα Κάτω Πατήσια και η Βιολέτα κατέβηκε για να πάρει τον ηλεκτρικό για την Καλλιθέα. Ο Στέλιος τόνισε ότι δεν έβλεπε την ιστορία τους σαν μια απλή περιπέτεια. Θα της τηλεφωνούσε το συντομότερο.

36
Χώρος κατάθεσης απόψεων μελών / Απ: Οίαγρος
« στις: Μάρτιος 06, 2009, 15:42:20 »

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 18. ΔΕΚΑΤΟΣ ΟΓΔΟΟΣ ΒΑΘΜΟΣ –ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΡΟΔΟΣΤΑΥΡΟΣ, ΙΠΠΟΤΗΣ ΤΟΥ ΑΕΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ

    Η Βιολέτα επιβιβάστηκε στην αμαξοστοιχία 500 που ξεκίνησε από την Αθήνα στις 9.21 και έφθανε στους Νέους Πόρους στις 13.58. Είχε αρκετό χρόνο για διάβασμα. Θα συνέχιζε την ανάγνωση του βιβλίου που είχε αναλάβει να μεταφράσει. Το βαγόνι ήταν σχεδόν άδειο, αφού οι περισσότεροι άνθρωποι είχαν πάρει τις άδειές τους και είχαν ήδη φύγει για τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Η Βιολέτα είχε μαζί της μόνο την τσάντα της, αφού είχε προνοήσει ν’ αφήσει στο εξοχικό των γονιών της ρούχα, μαγιό και άλλα απαραίτητα για μια μικρής διάρκειας διαμονή. Στην τσάντα είχε ένα μικρό νεσεσέρ, που περιείχε μια οδοντόβουρτσα, ένα γαλάκτωμα, μια λοσιόν και μια κρέμα προσώπου.

    Το βιβλίο έκανε εισαγωγή στον 18ο βαθμό του ιππότη Ροδόσταυρου με μια σύντομη αναφορά στη μυστική αδελφότητα των Ροδόσταυρων και τον μυστηριώδη ιδρυτή της Κρίστιαν Ρόζενκρόιτς. Ο Ρόζενκρόιτς γεννήθηκε το 1378 κάπου στη Γερμανία. Επειδή οι γονείς του ήταν φτωχοί τον έστειλαν σε ηλικία πέντε ετών σε ένα μοναστήρι, όπου διδάχθηκε αρχαία ελληνικά και λατινικά. Ακολούθησε ένα μοναχό σ’ ένα προσκύνημα στους Αγίους Τόπους, αλλά ο μοναχός πέθανε στην Κύπρο, πριν φθάσουν στον προορισμό τους. Ο νεαρός Κρίστιαν συνέχισε το ταξίδι του με πλοίο στη Δαμασκό. Εκεί διδάχθηκε Ιατρική από τους πιο σοφούς άνδρες της πόλης. Αποφάσισε να ασχοληθεί με την αραβική σοφία και οι σοφοί της Δαμασκού τον οδήγησαν στη μυθική πόλη Ντάμκαρ, ένα μέρος που δεν έχει ταυτιστεί ποτέ με κάποιον πραγματικό τόπο. Οι πολυμαθείς της Ντάμκαρ δέχθηκαν τον Κρίστιαν όχι σαν ξένο, αλλά σαν κάποιον που περίμεναν πάντα. Του αποκάλυψαν αρκετά μυστικά που είχαν σχέση με τα μαθηματικά, τη φυσική, την αλχημεία και ένα ντοκουμέντο «το Βιβλίο του Κόσμου», όπου λέγεται ότι υπήρχαν τα μυστικά του Σύμπαντος.
΄Υστερα από τρία χρόνια παραμονής στη Νταμκάρ ο Κρίστιαν ταξίδεψε διαδοχικά στην Αίγυπτο, όπου μελέτησε φυσική ιστορία και το μεταφυσικό έργο που αποδίδεται στον Ερμή τον Τρισμέγιστο και ύστερα στη Φεζ του Μαρόκου, όπου μυήθηκε στη μαγεία και στην Καμπάλα ή Καβάλα, το μεσαιωνικό ιουδαικό μυστικιστικό σύστημα ερμηνείας των Γραφών. «΄Αραβες και Αφρικανοί αντάλλασαν καινούργιες ιδέες και τροποποιούσαν παλιές με σκοπό να φθάσουν στην πραγματική αλήθεια για το καλό της ανθρωπότητας. Ο Κρίστιαν επέστρεψε στην Ευρώπη μεταφέροντας τις νέες ιδέες - πιστεύοντας αφελώς - ότι οι θεωρούμενοι σοφοί θα χαιρόντουσαν να μυηθούν στην αληθινή γνώση και θα αναθεωρούσαν τους τρόπους σκέψης του παρελθόντος. Όμως ο νεαρός λόγιος αντιμετωπίσθηκε με χλευασμό, αφού οι «σοφοί» φοβήθηκαν μην μειωθεί η αξία τους και χάσουν την υπόληψή τους στα μάτια του κόσμου αν αναγνώριζαν τις πλάνες τους. Ο Κρίστιαν κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο κόσμος δεν ήταν έτοιμος για τη μεγάλη ηθική και πνευματική μεταρρύθμιση ΄Ετσι συγκέντρωσε γύρω του ένα μικρό αριθμό συντρόφων για να καταγράψουν σε βιβλία όλη την επιστημονική και πνευματική σοφία που είχε αποκτήσει. Ο ίδιος και οι συνεργάτες του δημιούργησαν ένα καινούργιο μοναστικό τάγμα τους αδελφούς του Ρόδινου Σταυρού ή Ροδόσταυρους Οι ιατρικές γνώσεις που ο πατέρας Κρίστιαν είχε μεταδώσει στους αδελφούς μοναχούς έγιναν τόσο γνωστές στη Γερμανία, ώστε πολλοί άρρωστοι έφθαναν καθημερινά στο μοναστήρι ζητώντας θεραπεία.

    Όταν το συγγραφικό έργο των Ροδοσταύρων ολοκληρώθηκε οι μοναχοί διασκορπίσθηκαν προκειμένου να μεταδώσουν τη σοφία και τις ιατρικές τους γνώσεις σε κάθε γωνιά της γης. Πριν χωριστούν συμφώνησαν σε έξη βασικά δόγματα η τήρηση των οποίων θα τους κρατούσε ενωμένους για πάντα. Πρώτον κανένας δε θα ασκούσε άλλο επάγγελμα εκτός από εκείνο του γιατρού. Δεύτερον θα ακολουθούσαν τις συνήθειες της χώρας στην οποία θα βρισκόντουσαν, ώστε να μην τραβούν επάνω τους την προσοχή. Τρίτον θα συναντιόντουσαν μια φορά το χρόνο την ημέρα της Πεντηκοστής στο Ναό του Αγίου Πνεύματος, που είχε κτίσει ο αδελφός Κρίστιαν, για να ανταλλάσσουν πληροφορίες και να ανανεώνουν την αδελφότητα. Τέταρτον, κάθε αδελφός θα διάλεγε ένα διάδοχο στον οποίο θα μετέδιδε όλη τη γνώση πριν πεθάνει. Πέμπτον ότι τα αρχικά Ρόδινος Σταυρός στα λατινικά θα αποτελούσαν τη σφραγίδα της αδελφότητας και θα χρησιμοποιούνταν και ως συντομογραφία του ονόματος του ιδρυτή Κρίστιαν Ρόζενκρόιτς. ΄Εκτον η γνώση των Ροδοσταύρων θα παρέμενε μυστική μέχρις ότου οι αδελφοί θα έπαιρναν κάποιο οιωνό για να προβούν στις ανάλογες αποκαλύψεις.

    Σύμβολο της αδελφότητας ήταν ο Σταυρός και το τριαντάφυλλο. Στη χριστιανική αλληγορία ο Σταυρός αντιπροσωπεύει το Χριστό και το τριαντάφυλλο την Παρθένο Μαρία. Το τριαντάφυλλο είναι επίσης σύμβολο της Αυγής και της ανάστασης. Ο σταυρός εμφανίζεται σε διάφορες μυθολογίες, σε πολλά μέρη του κόσμου, όπως η Αίγυπτος, η Ασσυρία, η Ινδία, η Περσία, η Ιρλανδία, το Μεξικό και ο κάθε λαός ερμηνεύει το σύμβολο με διαφορετικό τρόπο. Για τους Χριστιανούς εκφράζει τη θυσία και τα βασανιστήρια. Οι Δρυίδες έκοβαν την ιερή βελανιδιά σε σχήμα σταυρού και έκτιζαν τους ναούς τους με αυτό το σχήμα. Ο σταυρός έχοντας κάθε άκρο του στραμμένο προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα συμβόλιζε τη συμπαντική φύση.

    Τον Αύγουστο του 1623, μια ασυνήθιστη ανακοίνωση αναστάτωσε τους κατοίκους του Παρισιού. Οι αντιπρόσωποι του τάγματος των Ροδοσταύρων βρισκόντουσαν στην πόλη και υποσχόντουσαν να διδάξουν την πιο τέλεια γνώση του Υψίστου μακριά από την πλάνη και το θάνατο. Θα γινόντουσαν δεκτοί ως μέλη όλοι όσοι αναζητούσαν αληθινή ειρήνη και σοφία. Η Εκκλησία της Ρώμης αντέδρασε με φόβο και εχθρότητα. Μόλις είχε συνέλθει από τη διαμάχη με τους αιρετικούς προτεστάντες και αυτό που της έλλειπε τώρα ήταν μια καινούργια αίρεση που θα αμφισβητούσε την πρωτοκαθεδρία της.. Σε σύντομο χρονικό διάστημα οι εκπρόσωποι της Γαλλικής Εκκλησίας εξέδωσαν διάφορα μανιφέστα εναντίον των Ροδοσταύρων και έφθασαν στο σημείο να τους συνδέσουν με το Σατανά με τον οποίο είχαν δήθεν έλθει σε ανίερες συμφωνίες. Ο Σατανάς τους χάρισε θαυμαστές ιδιότητες όπως η ευγλωττία και η σοφία και μαγικές δυνάμεις. Τους χάρισε επίσης τη δύναμη να μετακινούνται γρήγορα με μαγικό τρόπο από μέρος σε μέρος, να μεταμορφώνονται σε ιθαγενείς της χώρας στην οποία βρίσκονταν και να έχουν τα πορτοφόλια τους γεμάτα χρυσάφι λόγω των γνώσεών τους στην αλχημεία.

    Η Βιολέτα έκανε ένα μικρό διάλλειμα για να χωνέψει τις νέες γνώσεις που αποκτούσε. Κατευθύνθηκε στο μπαρ για να πάρει καφέ. Τα καθίσματα στο μπαρ ήταν άδεια. Διάλεξε ένα κάθισμα δίπλα στο παράθυρο. Παρατήρησε ένα βιβλίο ξεχασμένο στην καρέκλα. Επρόκειτο για «Το Ευαγγέλιο του Ιούδα», χαμένο για δεκάξι αιώνες που η National Geographic, αφού υπέβαλλε το κείμενο σε εξονυχιστικούς ελέγχους, διαπίστωσε τη γνησιότητά του και το εξέδωσε. Η Βιολέτα κοίταξε το ρολόι της. Είχε ακόμα σχεδόν τρεις ώρες ταξίδι. ΄Αρχισε να διαβάζει το βιβλίο και τα σχόλια που το συνόδευαν.

    Έμαθε για τον Σηθ , τον τρίτο γιό του Αδάμ και της Εύας ο οποίος γεννήθηκε μετά το φόνο του ΄Αβελ από τον Κάιν και αντιπροσώπευσε μια νέα αρχή για την ανθρωπότητα. Ο Σηθ ήταν πατέρας του Ενώχ για τον οποίο μιλήσαμε στον δέκατο τρίτο βαθμό. ΄Εμαθε ότι , όπως έγραψε ο Μπόρχες, αν είχαν θριαμβεύσει οι γνωστικοί της Αλεξάνδρειας και της Αιγύπτου και όχι η Ρώμη και η Ορθοδοξία η θεώρηση των πνευματικών και μεταφυσικών ζητημάτων σήμερα θα ήταν διαφορετική. Το ευαγγέλιο του Ιούδα έχασε τη μάχη στις θεολογικές έριδες που ξέσπασαν κατά τον 2ο,3ο και 4ο αιώνα, θάφτηκε στη γη και στο συλλογικό ασυνείδητο της ανθρωπότητας.

    Η φράση-κλειδί του Ιησού προς τον μαθητή του Ιούδα: «Αλλά εσύ θα τους υπερβείς όλους αυτούς. Γιατί εσύ θα θυσιάσεις τον άνθρωπο που με ενδύει» έκανε μεγάλη εντύπωση στη Βιολέτα. Ο Ιησούς ως σώμα δε θ’ αναστηθεί από τους νεκρούς, αφού το όλο ζήτημα της σωτηρίας είναι η δραπέτευσή μας από τον υλικό κόσμο. Όταν το πνεύμα εγκαταλείπει το σώμα, το σώμα πεθαίνει και παύει να υπάρχει οριστικά. Στο ευαγγέλιο του Ιούδα, ο Ιησούς λέει πως, όταν οι άνθρωποι της γενιάς του Σηθ - δηλαδή οι γνωστικοί - πεθάνουν, θα χαθεί η σάρκα τους, αλλά η ψυχή τους θα παραμείνει ζωντανή και θα επιστρέψει απελευθερωμένη στην ουράνια κατοικία. Αντίθετα, αυτοί που ανήκουν μόνο στον κόσμο των ανθρώπων πεθαίνουν ψυχή τε και σώματι.

    Η καθυστέρηση των δύο ωρών που είχε η αμαξοστοιχία 500 εκείνη τη μέρα συνετέλεσε αποφασιστικά στο να ολοκληρώσει η Βιολέτα την ανάγνωση των περίπου διακοσίων αραιά γραμμένων σελίδων του «Ευαγγελίου του Ιούδα. ΄Αφησε το βιβλίο στο κάθισμα όπου το είχε βρει. ΄Ισως ο ιδιοκτήτης του να γύριζε να το πάρει ή κάποιος άλλος περιστασιακός αναγνώστης να επωφελούταν από αυτές τις γνώσεις. Η Βιολέτα κατέβηκε στο σταθμό των Νέων Πόρων στις τέσσερις το απόγευμα με τη φράση του Ιησού - που ουσιαστικά ζητούσε από τον Ιούδα να τον απαλλάξει από τα δεσμά της σάρκας- σφηνωμένη στο μυαλό της.

    Ο πατέρας της περίμενε υπομονετικά πάνω από δύο ώρες την άφιξη της αμαξοστοιχίας που μετέφερε την κόρη του. Ευτυχώς που άφησε το Μάρκο στο σπίτι με τη γιαγιά γιατί το παιδί θα είχε ταλαιπωρηθεί.

    Ο Μάρκος πέταξε από τη χαρά του όταν η Βιολέτα έβγαλε από την τσάντα της δύο ολοκαίνουργια DVD με τις ταινίες « SPIDERMAN 2 και 3». Σε λίγο καρφώθηκε μπροστά στην τηλεόραση για να τις δει και η μητέρα του βρήκε την ευκαιρία να μιλήσει με τους γονείς της.
-Τι νέα από τον προκομμένο; ρώτησε η μητέρα της. Ο προκομμένος ήταν φυσικά ο Θανάσης. Οι γονείς αισθανόντουσαν δικαιωμένοι που είχαν αντιδράσει από την αρχή σ’ αυτό το γάμο.
-Κοίτα να φτιάξεις τη ζωή σου, κοριτσάκι μου, συμβούλευσε ο πατέρας της. Όσο είσαι ακόμα νέα!
-Σαράντα πέντε χρονώ έγινε, πετάχτηκε η μητέρα της. Και μυαλό δε βάζει!
-Δεν είναι εύκολο να βρει άντρα μια ζωντοχήρα μ’ ένα παιδί! Ποιος θα την πάρει; Οι άντρες θέλουν πιτσιρίκες, αδέσμευτες και χωρίς υποχρεώσεις είπε ο πρακτικός πατέρας της.
-Ποιος σας είπε ότι θέλω να βρω άλλον; αντέδρασε η κόρη. Κι ύστερα είμαι ακόμα παντρεμένη με το Θανάση! Κι έχω να μεγαλώσω το Μάρκο!
- Ο Μάρκος θα φύγει σε λίγα χρόνια. Θα φτιάξει τη δική του ζωή. Κι εσύ, θα μείνεις μόνη μέσα στους τέσσερις τοίχους είπε η μητέρα της Βιολέτας.
-Όπως μείναμε κι εμείς μόνοι, όταν έφυγες!
-Εμείς τουλάχιστον είχαμε ο ένας τον άλλον, Σωτήρη. Η κόρη μας ποιόν θα έχει; Το Θανάση που κάνει τη ζωούλα του; Σιγά μη γυρίσει στη Βιολέτα!
-Τι να σου πω γυναίκα! Μπροστά είναι και τ’ ακούει. Ας βάλει μυαλό στο κεφάλι της.

    Την επόμενη μέρα στις 7 Αυγούστου η Βιολέτα κάλεσε τους γονείς της σε δείπνο για να γιορτάσουν τα γενέθλια του Μάρκου. Τους πήγε σ’ ένα ακριβό εστιατόριο κυριολεκτικά μέσα στη θάλασσα και τους είπε να παραγγείλουν ότι ήθελαν. Τους εξήγησε ότι ανέλαβε να μεταφράσει ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο για το οποίο είχε ήδη πάρει μια γερή προκαταβολή. Στο τέλος του δείπνου ο σερβιτόρος έφερε την τούρτα που είχαν αγοράσει ο παππούς και η γιαγιά και ο εγγονός έσβησε τα δύο κεράκια που σχημάτιζαν τον αριθμό δώδεκα.
Όταν γύρισαν στο σπίτι και ο Μάρκος κοιμήθηκε, η Βιολέτα βρήκε την ευκαιρία να συνεχίσει την ανάγνωση του βιβλίου συνεχίζοντας το σχολιασμό του δέκατου όγδοου βαθμού , του πρίγκιπα Ροδόσταυρου, ιππότη του αετού και του πελεκάνου. Ο βαθμός αυτός αποτελεί τη συμβολική γέννηση στην ψυχή του ανθρώπου του σπινθήρα του Θείου Λόγου, ο οποίος έχει χαθεί και ο τέκτονας καλείται να τον ανακαλύψει εκ νέου. Η προσευχή, η αγαθοεργία, η θυσία και η υποταγή στο Χριστό αποτελούν τα εργαλεία σε αυτή την αέναη και άοκνη αναζήτηση. Ο αετός συμβολίζει τη σοφία, ενώ ο πελεκάνος το έλεος και την αυτοθυσία.

    Οι τρεις στήλες του παλαιού Ναού, το Κάλλος, η Ισχύς και η Σοφία αντικαθίστανται με τρεις νέες. Την Πίστη στο Θεό και στο ανθρώπινο γένος, την Ελπίδα στη νίκη ενάντια στο κακό και την Αγάπη στο συνάνθρωπο, που πρέπει να αποδεικνύεται έμπρακτα με τη φιλανθρωπία και την ανοχή μας στις διαφορετικές ιδέες. Πολλές φορές πρέπει να θυσιάζουμε τις πεποιθήσεις μας σε όφελος των πεποιθήσεων των άλλων. Η Ιστορία, γεμάτη αιματηρούς πολέμους, μας επισημαίνει τη δυσκολία αυτού του εγχειρήματος.

    Υπάρχουν άνθρωποι που καταφέρνουν να δώσουν νόημα στη ζωή τους μόνο μέσα από τη θυσία και την αυταπάρνηση. Σε καιρό πολέμου οι στρατιώτες είναι έτοιμοι να θυσιάσουν τη ζωή τους για ένα ιδανικό, ή γι’ αυτό που διάφοροι ιθύνοντες τους κάνουν να πιστεύουν ως ιδανικό. Στο πεδίο της μάχης η ζωή τους έχει νόημα, οι στρατιώτες φθάνουν στα όριά τους, είναι ικανοί για τις πιο ηρωικές και συγχρόνως τις πιο απεχθείς πράξεις. Διακινδυνεύουν τη ζωή τους για να σώσουν τη ζωή ενός συμπολεμιστή τους και την ίδια στιγμή δε διστάζουν να πυροβολήσουν αμάχους ή να βιάσουν γυναίκες. Εισβάλλουν σε μουσεία και καταστρέφουν μνημεία πολιτισμού που άντεξαν στους αιώνες. Η απόλυτη δύναμη και η εξουσία πάνω στη ζωή και το θάνατο, πάνω στο καλό και το κακό και η επιλογή της θυσίας δίνουν νόημα στις μέχρι τότε ανιαρές ζωές τους. Μέσα από τη θυσία ανακαλύπτουν την αγάπη για τη ζωή, την αλληλεγγύη και τη συντροφικότητα, έννοιες που είχαν περιέλθει σε λήθαργο ως τότε, αφού οι άνθρωποι αυτοί ήταν απορροφημένοι στις φροντίδες μιας μίζερης καθημερινότητας.

 

37
Χώρος κατάθεσης απόψεων μελών / Απ: Οίαγρος
« στις: Μάρτιος 06, 2009, 15:32:38 »
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 17. ΔΕΚΑΤΟΣ ΕΒΔΟΜΟΣ ΒΑΘΜΟΣ – ΙΠΠΟΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ


    Η Βιολέτα στάθηκε αρκετές μέρες στη μελέτη του 17ου βαθμού. Υπήρχαν πολλά πράγματα που δεν γνώριζε. Κατ’ αρχήν διάβασε την «Αποκάλυψη» του Ιωάννη σε μετάφραση του Γιώργου Σεφέρη, βιβλίο που υπήρχε σκονισμένο στη βιβλιοθήκη της. Το είχε αγοράσει πριν πολλά χρόνια, το είχε διαβάσει, αλλά το είχε βρει σκοτεινό και δυσνόητο. Τώρα αναζήτησε αναλύσεις στο internet για να βοηθηθεί στην κατανόησή του, τουλάχιστον σ’ ένα πρώτο επίπεδο. Παρέκαμψε τις πληροφορίες και τις διαμάχες σχετικά με το γεγονός ότι ο Ιωάννης ο συγγραφέας της «Αποκάλυψης» είναι ή όχι διαφορετικό πρόσωπο από τον ευαγγελιστή Ιωάννη γιατί έκρινε ότι δεν αφορούσαν την ουσία του θέματος. Προσπάθησε ν’ «ανοίξει» τις επτά σφραγίδες του βιβλίου αρχίζοντας από τις τέσσερις πρώτες και τους τέσσερις ιππότες.

    Ο πρώτος ιππότης ιππεύει το άσπρο άλογο και κρατά τόξο. Του δίνεται στεφάνι νίκης. Το άσπρο είναι η σύνθεση όλων των χρωμάτων και συμβολίζει το φως. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι τύλιγαν τους νεκρούς με λευκό σάβανο για να δείξουν ότι ο θάνατος παραλαμβάνει και αποδίδει αγνή την ψυχή του εκλιπόντος. Το λευκό φόρεμα της νύφης, το λευκό περιστέρι, ο κύκνος, το χιόνι και άλλα παρόμοια σύμβολα σημαίνουν την αρετή και την υπέρτατη αγνότητα, την οποία στοχεύει ο άνθρωπος ακόμα κι αν - κατά καιρούς - παρασύρεται από την αμαρτία. Ο ιππότης του άσπρου αλόγου είναι απαλλαγμένος από μίση και κακίες. Κρατά τόξο, σύμβολο του ιππικού, το οποίο τεντωμένο προς τα πάνω συμβολίζει την εξύψωση της επιθυμίας προς τα θεία. Το τόξο και το βέλος αποτελούν αρχαία σύμβολα του εκφρασμένου Λόγου. Ο Λόγος ενεργοποιεί τα πάντα. Όταν εκφράζεις το Λόγο, ρίχνεις το βέλος κι εκείνο βρίσκει ακριβώς το στόχο. Όταν το βέλος εγκαταλείψει το τόξο, κανείς δε μπορεί πλέον να εμποδίσει την πορεία του. Γι’ αυτό η πορεία του τόξου πρέπει να είναι από την αρχή η σωστή και ο τοξότης ένα με το τόξο. Ο ιππότης του άσπρου αλόγου δε στοχεύει ποτέ λανθασμένα, αφού όλες οι ενέργειές του κατευθύνονται από τον ενσαρκωμένο Λόγο του Θεού.

    Ο δεύτερος ιππότης ιππεύει το κόκκινο άλογο του αίματος και της φωτιάς. Η φωτιά - σύμφωνα με πολλές αρχαίες πεποιθήσεις - δημιούργησε τον κόσμο και η φωτιά θα τον καταστρέψει. Ο Ηράκλειτος δίδασκε ότι ο κόσμος που μας περιβάλλει τώρα θα μειωθεί στο αρχέγονο πυρ και μετά θα προκύψει ένας άλλος κόσμος. Ο νέος αυτός κόσμος θα καταλήξει με τη σειρά του στο ίδιο πυρ και πάλι θα προκύψει νέος κόσμος σε μια ατέλειωτη σειρά γενέσεως κόσμων. Η ανθρώπινη ψυχή αποτελεί ένα τμήμα μόνο της καθαρής μορφής του αρχέγονου πυρός. Οι αισθήσεις ψεύδονται γιατί μας δείχνουν μια σταθερότητα στα πράγματα του σύμπαντος, ενώ αυτή η σταθερότητα δεν υπάρχει και το καθετί βρίσκεται σε συνεχή κίνηση και ροή (τα πάντα ρει).

    Το κόκκινο είναι το χρώμα της κοσμικής εξουσίας, των αυτοκρατόρων και των καρδιναλίων. Εκφράζει επίσης τον εγωισμό και το μίσος. Ο δεύτερος ιππότης της «Αποκάλυψης» κυριαρχείται από τη συγκινησιακή του φύση, από τα συναισθήματά του. Κυριαρχείται δηλαδή από την απουσία της λογικής. Παρασύρεται από φανατισμούς, μίση και πάθη. Πόσοι άνθρωποι φανατισμένοι, έτοιμοι να σκοτώσουν και να σκοτωθούν στο όνομα της πίστης τους έχουν μελετήσει, και αποσυμβολίσει τα ιερά κείμενα της θρησκείας τους; Πόσοι άνθρωποι μπορούν να αναλύσουν τις πολιτικές αρχές του κόμματος το οποίο υποστηρίζουν με τόσο φανατισμό; Φίλαθλοι που ιππεύουν το κόκκινο άλογο τραυματίζουν ή σκοτώνουν φιλάθλους της αντίπαλης ομάδας κάτω από ακραία συναισθηματική φόρτιση. Μια συναισθηματική φύση είναι προσόν όταν ο άνθρωπος κυριαρχεί πάνω σ’ αυτήν με τη βοήθεια της λογικής. Αν όμως κυριαρχείται εξ ολοκλήρου από το συναίσθημα τότε ιππεύει το κόκκινο άλογο και πρέπει να κατεβεί από αυτό όσο γίνεται γρηγορότερα.

    Ο τρίτος ιππότης της «Αποκάλυψης» ιππεύει το μαύρο άλογο και κρατάει στο χέρι του μια ζυγαριά. Ευρισκόμενος στον αντίποδα του ιππότη που ιππεύει το κόκκινο άλογο ο τρίτος ιππότης κυριαρχείται από τη λογική και τη νόηση αποκλείοντας το συναίσθημα. Αρνείται οτιδήποτε δε γίνεται αντιληπτό από τις πέντε αισθήσεις. Προσπαθεί να κατανοήσει το Θεό με τη λογική και να τον εξηγήσει με απλά λόγια. Πιστεύει ότι η ύλη είναι ο απόλυτος κυρίαρχος και ο άνθρωπος δεν επιβιώνει μετά το θάνατό του, αφού το υλικό σώμα και ο εγκέφαλος σαπίζουν. Ο Δυτικός πολιτισμός ιππεύει εδώ και αρκετούς αιώνες το μαύρο άλογο. Η ανθρωπότητα αναπτύσσει περισσότερο την επιστημονική γνώση από την ηθική και την πνευματική κατανόηση. Τα επιστημονικά επιτεύγματα όπως η ατομική βόμβα ή η βόμβα υδρογόνου χρησιμοποιούνται για να σκοτώνουμε όσο το δυνατόν πιο πολλούς συνανθρώπους μας. Φυσικά η νόηση είναι ένα στοιχείο απολύτως απαραίτητο για να μπορούμε να διεκπεραιώνουμε με επιτυχία τα καθημερινά πρακτικά θέματα της ζωής. ΄Οσο όμως πλησιάζουμε το Θεό και τα μυστήρια της ύπαρξης, αφήνουμε το χώρο της νόησης και προχωράμε στην πνευματική περιοχή όπου κυριαρχεί η τελειότητα και διάσταση είναι το άπειρο.

    Ο τέταρτος ιππότης ιππεύει το πρασινοκίτρινο άλογο, τ’ όνομά του είναι Θάνατος και τον ακολουθεί ο ΄Αδης. Τους δίνεται η εξουσία να εξολοθρέψουν το ένα τέταρτο της γης με το σπαθί, με την πείνα, με το θανατικό και με τα θεριά . Το πρασινοκίτρινο άλογο συμβολίζει τη σκλαβιά του φυσικού μας σώματος. Το σπαθί είναι σύμβολο του πολέμου τόσο στα πεδία των μαχών όσο και μέσα στην καρδιά του ανθρώπου. Η θήκη, που συνοδεύει απαραίτητα κάθε σπαθί, είναι σύμβολο του σκότους και της τύφλωσης. Το θανατικό είναι η πνευματική νάρκωση του ανθρώπου και τα θεριά της γης συνοψίζονται εύστοχα από τους καθολικούς στα επτά θανάσιμα αμαρτήματα. Οκνηρία, Φθόνος, Θυμός, Λαιμαργία, Ματαιοδοξία, Φιλαργυρία και Λαγνεία. Αμαρτάνω σημαίνει είμαι εκτός στόχου.

    Ο ιππότης του πρασινοκίτρινου αλόγου σε αντίθεση με τον ιππότη του άσπρου, ρίχνει το τόξο και δε βρίσκει στόχο, επειδή έχει αμαρτήσει. Βέβαια ο ιππότης του πρασινοκίτρινου αλόγου βρίσκεται σε πρωτόγονο στάδιο πνευματικής εκπαίδευσης και είναι νομοτελιακά αναγκαίο να αμαρτήσει για να ιππεύσει το άσπρο άλογο. Κάθε ελάττωμα του χαρακτήρα πρέπει να ανυψωθεί στο αντίθετό του. Ο θυμός οφείλει να εξελιχθεί σε επιείκεια, η ματαιοδοξία σε ταπεινοφροσύνη, η λαιμαργία σε αυτοσυγκράτηση, ο φθόνος σε αγάπη προς τον πλησίον. Η λαγνεία σε μια αγνή και ουσιαστική σχέση, η φιλαργυρία σε ικανοποίηση από αυτά που έχουμε και η οκνηρία σε προθυμία να σηκώσει ο καθένας τα βάρη που του αναλογούν.

    Το Αρνί – Χριστός ανοίγει την Πέμπτη σφραγίδα και οι ψυχές των θυσιασμένων για το Λόγο του Θεού ρωτάνε πότε εκείνος θα εκδικηθεί το αίμα τους πάνω σ’ εκείνους που κατοικούν στη γη. Σε απάντηση τους δίνονται άσπρα φορέματα για να αναπαυθούν λίγο ακόμα ώσπου να θανατωθούν και οι υπόλοιποι μάρτυρες της Χριστιανικής πίστης. Το τελευταίο όμως πράγμα που απασχολεί τους ανθρώπους που έχουν περάσει σε άλλη διάσταση είναι το ξεκαθάρισμα των επίγειων διαφορών. Ο θυμός, η βία, η επιθυμία για εκδίκηση είναι καθαρά φαινόμενα του φυσικού κόσμου, του κόσμου της ύλης. Η επιθυμία για οτιδήποτε είναι απόλυτα συνδεδεμένη με το ανθρώπινο σώμα. Τα άσπρα φορέματα που δίνονται στους σφαγμένους συμβολίζουν την τελειότητα.. Το τέλος του επίπονου ταξιδιού στον υλικό κόσμο των επιθυμιών και της δυστυχίας. Οι λευκοντυμένοι ήρθαν από τη μεγάλη θλίψη, αλλά δε θα πεινάσουν ούτε θα διψάσουν ούτε θα υποφέρουν από ζέστη και κρύο, αφού το Αρνί –Χριστός θα του οδηγήσει στις πηγές των νερών της ζωής.

    Η έκτη σφραγίδα ανοίγει μ’ ένα σεισμό, ο ήλιος γίνεται μαύρος και το φεγγάρι μοιάζει με αίμα. Τα άστρα του ουρανού πέφτουν στη γη κι ο ουρανός χάνεται. Πλούσιοι και φτωχοί, ισχυροί και αδύνατοι κρύβονται στα σπήλαια και στα βράχια των βουνών για να γλυτώσουν. Αρνούνται να αναγνωρίσουν τα σφάλματά τους και να μετανοήσουν. Πώς να κρυφθούν όμως από το βλέμμα του Θεού, αφού εκείνος είναι πανταχού παρών, είναι μέσα μας. Είναι ποτέ δυνατόν να κρυφθούμε από τον ίδιο μας τον εαυτό;

    Κι έρχεται η ώρα να ανοιχθεί η έβδομη και τελευταία σφραγίδα για να ολοκληρωθεί το σχέδιο της καταστροφής του κόσμου. Επτά άγγελοι κρατώντας επτά σάλπιγγες αρχίζουν να σαλπίζουν, Και οι καταστροφές διαδέχονται η μια την άλλη. Εκείνοι που γλυτώνουν - προς το παρόν - δε μετανιώνουν για τις αμαρτίες τους και εξακολουθούν να προσκυνούν τα είδωλα. Σειρά έχουν οι επτά άγγελοι που απελευθερώνουν τις επτά πληγές που βρίσκονταν κλεισμένες σε επτά φιάλες. Και πάλι όμως οι άνθρωποι δε μετανιώνουν. Ακολουθεί η τελική μάχη του καλού ενάντια στο σκότος σ’ ένα τόπο που ονομάζεται Αρμαγεδών. Το Αρνί –Χριστός θα νικήσει και θα γιορτάσει τους συμβολικούς του γάμους για χίλια χρόνια. ΄Υστερα οι δυνάμεις του κακού με ανασυνταγμένες δυνάμεις θα συνεχίσουν το έργο της αποπλάνησης του κόσμου για να νικηθούν ξανά.

    Ο ιερός αριθμός επτά, ο οποίος σύμφωνα με τον Πλάτωνα περικλείει την αρχή της ψυχής του κόσμου, επαναλαμβάνεται πολλές φορές στην Αποκάλυψη. Επτά εκκλησίες, επτά σφραγίδες, επτά σάλπιγγες, επτά φιάλες, επτά άστρα, επτά λυχνάρια, επτά λαμπάδες, επτά πνεύματα του Θεού, επτά βροντές, επτά πληγές, επτά άγγελοι. Ακόμα και ο σατανάς διαθέτει επτά κεφάλια. Οι Πυθαγόρειοι συσχέτιζαν κάθε αντικείμενο, πλανήτη, άνθρωπο, ιδέα και ουσία με αριθμούς. Η μέθοδος κωδικοποίησης που ονομάζεται Γεματρία ήταν πολύ διαδεδομένη, κυρίως στους καβαλιστές. Οι Ιουδαίοι Ραμπί πίστευαν ότι οι αριθμοί μπορούν να τους αποκαλύψουν βαθύτερες όψεις της φύσης και της ύπαρξης. Ανακάλυψαν δε, τέτοιο βάθος και σπουδαιότητα πίσω από την απλή επιφανειακή αξία των αριθμών και των λέξεων που τους αντιπροσώπευαν, ώστε βαθμιαία ανέπτυξαν μια ολόκληρη επιστήμη αριθμητικών ιδεών, εντελώς ξεχωριστή από τα μαθηματικά.

    Η Βιολέτα έμαθε ότι οι REGULAE PHILOSOPHANDI - ο λογικός πυρήνας της νευτώνειας επιστημονικής μεθόδου – καταρτίσθηκαν αρχικά για να ερμηνευτεί η γλώσσα των Γραφών, ιδιαίτερα δε του βιβλίου της «Αποκάλυψης» και μόνο αργότερα εφαρμόσθηκαν στη Φυσική. Για τον Νεύτωνα η επιστημονική μέθοδος δεν ήταν παρά μια απλουστευμένη εκδοχή της ορθής μεθόδου για τη γνώση και ερμηνεία των Γραφών, η οποία αποτελεί θεμέλιο και προϋπόθεση για την τέλεια γνώση του φυσικού κόσμου. Ο κόσμος της Φυσικής για το Νεύτωνα αποτελούσε απλώς την πιο κατανοητή πλευρά της πραγματικότητας, η οποία βρίσκεται αλλού. «Θέλω να μάθω τι κρύβεται στο μυαλό του Θεού! Όλα τ’ άλλα δεν έχουν σημασία» έλεγε ο Αϊνστάιν.

    Υπολογίζεται ότι γύρω στις εκατόν πενήντα χριστιανικές ομάδες που οι πιο σημαντικές χαρακτηρίσθηκαν «αιρέσεις», διεκδικούσαν την πνευματική κληρονομιά του Ιησού ο οποίος κατέστη Χριστός. Πρόκειται για την έννοια του χρηστού ανθρώπου της αρχαιότητας ο οποίος, αφού ελάμβανε μέρος στα Μυστήρια της θρησκείας του γινόταν χριστός, αφυπνιζόταν δηλαδή ο Χριστός εντός του. Σε ποια Μυστήρια μυήθηκε άραγε ο Ιησούς πριν καταστεί Χριστός στα χρόνια της εξαφάνισής του από το προσκήνιο, από τότε δηλαδή που ήταν δώδεκα ετών μέχρι τα τριάντα του που εμφανίσθηκε ως διδάσκαλος;

    Πολλοί μελετητές πιστεύουν ότι ο Ιησούς, αλλά και ο Ιωάννης Βαπτιστής ήταν μέλη της μυστικής Ιουδαϊκής αίρεσης των Εσσαίων η οποία αριθμούσε περίπου τέσσερις χιλιάδες μέλη. Τη γνώμη αυτή ενισχύει το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος της διδασκαλίας της Καινής Διαθήκης είναι απολύτως σύμφωνο με τους νόμους της μυστικής αυτής οργάνωσης. Την εποχή που γεννήθηκε ο Ιησούς υπήρχαν στην Ιουδαία τρεις σημαντικές θρησκευτικές αιρέσεις. Οι Φαρισαίοι και οι Σαδδουκαίοι που πίστευαν στις αρχαίες εβραϊκές γραφές που περιείχαν τον Μωσαϊκό νόμο και τα γραπτά των προφητών του παλιού καιρού και οι Εσσαίοι. Μικρότερες σε σπουδαιότητα αιρέσεις ήταν οι Ζηλωτές, οι Αποκαλυπτές, οι Νάζαροι ή Ναζαρηνοί και οι Σαμαρείτες.

    Οι Εσσαίοι τηρούσαν την αγνότητα, ζούσαν λιτά , ειρηνικά με τους άλλους ανθρώπους, απαγόρευαν τη δουλεία και τον πόλεμο και είχαν κοινό θησαυροφυλάκιο όπου ο καθένας κατέθετε ότι είχε και από εκεί έπαιρναν ότι χρειάζονταν για την κοινότητα. ΄Ετσι δεν υπήρχαν πλούσιοι ή φτωχοί, κύριοι ή δούλοι. Δεν είχαν επικοινωνία με τον έξω κόσμο κι έτσι κατασκεύαζαν και παρήγαγαν μόνοι τους ότι χρειάζονταν για την επιβίωσή τους. Οι Εσσαίοι δίδασκαν επίσης το δόγμα της Ορφικής και Πυθαγόρειας διδασκαλίας περί προϋπάρξεως της ψυχής. Την μετενσάρκωση συμβόλιζαν δια του μυστηρίου του βαπτίσματος το οποίο έλαβαν αργότερα και οι Χριστιανοί. Ο Ιησούς διαφώνησε με τους Εσσαίους όσον αφορά τη μυστικότητα των διδασκαλιών τους. Πίστευε ότι ο πνευματικός αγώνας έπρεπε να λαμβάνει χώρα μέσα στην κοινωνία, γι’ αυτό ο ίδιος αποφάσισε να διδάξει τα πλήθη.

    Τα χειρόγραφα που βρέθηκαν στην περιοχή του Κουμράν το 1947 αποκαλύπτουν άγνωστες πτυχές του αρχαίου Ισραήλ στα χρόνια του Ιησού και φαίνεται ότι γεφυρώνουν το χάσμα μεταξύ του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού.
Μια άλλη σημαντική αίρεση της εποχής αυτής ήταν ο Γνωστικισμός. Μετά την ανακάλυψη των περιβόητων χειρογράφων το 1945 στο Nag Hamadi της ΄Ανω Αιγύπτου, που αποτελούνται από πενήντα δύο πραγματείες, οι περισσότεροι μελετητές τείνουν να πιστέψουν ότι ο γνωστικισμός οικοδομήθηκε πάνω σε ελληνιστικά – ιουδαϊκά θεμέλια. Μπορούμε να συνοψίσουμε τα βασικά χαρακτηριστικά του γνωστικισμού ως εξής: Ο άγνωστος Θεός δεν είναι ο δημιουργός του κόσμου, αφού ο κόσμος είναι ένα κακό δημιούργημα του Διαβόλου. Ο πνευματικός άνθρωπος είναι ξένος σ’ αυτό τον κόσμο και συγγενεύει με τον αγαθό Θεό μέσω της Γνώσης, αφού η αμαρτία αποδίδεται σε άγνοια. Ο αληθινός ασυνείδητος εαυτός του ανθρώπου είναι ομοούσιος με τον καλό Θεό , αλλά το προπατορικό αμάρτημα τον οδήγησε στον αδυσώπητο κόσμο της ύλης τον οποίο μπορεί να υπερβεί διαμέσου της αποκάλυψης.

    Η Βιολέτα ρουφούσε κυριολεκτικά αυτές τις γνώσεις. Τις γνώσεις που, παρά την επιμέλειά της ως μαθήτρια, δε διδάχθηκε στο μάθημα των θρησκευτικών. Το τηλέφωνο τη διέκοψε. Ήταν οι γονείς της από τον Πλαταμώνα οι οποίοι ήθελαν να ευχηθούν στην κόρη τους «Χρόνια Πολλά» για τα γενέθλιά της. Η Βιολέτα συνειδητοποίησε ότι ήταν 5 Αυγούστου. Σε δύο μέρες ήταν 7 Αυγούστου και είχε γενέθλια ο γιός της Μάρκος, που παραθέριζε στον Πλαταμώνα. ΄Επρεπε να πάει να τον επισκεφθεί. ΄Αλλωστε της είχε λείψει πολύ. Την επομένη θα έπαιρνε το τρένο για τους Νέους Πόρους. Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Πλαταμώνα δεν υπήρχε πια, εδώ και μερικά χρόνια. Ο πατέρας της θα ερχόταν να την πάρει από το σταθμό με το αυτοκίνητό του.

38
Χώρος κατάθεσης απόψεων μελών / Απ: Οίαγρος
« στις: Μάρτιος 06, 2009, 15:31:01 »


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 16. ΔΕΚΑΤΟΣ ΕΚΤΟΣ ΒΑΘΜΟΣ – ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΤΗΣ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ


    Ιερουσαλήμ. Η πόλη – σύμβολο. Ναός του Σολωμόντα. Ο ναός – σύμβολο. Από την εποχή του πύργου της Βαβέλ ο άνθρωπος έδειξε μια τάση προς το κολοσσιαίο και το μεγαλειώδες σε γήινο επίπεδο. Επιθυμούσε να λατρεύει τους θεούς του μέσα σε εντυπωσιακά κτίσματα Η παλιά Ιερουσαλήμ δεν υπάρχει πια, ενώ η νέα Ιερουσαλήμ για την κατασκευή της οποίας κάνει λόγο ο Ιωάννης, συγγραφέας της «Αποκάλυψης», δε χτίζεται από τη γη προς τον ουρανό με υλικά μέσα. Η Νέα Ιερουσαλήμ έρχεται από τον ουρανό στη γη, με τρόπο καθαρά πνευματικό, σαν αποτέλεσμα της προσευχής και της πίστης στο Θεό.

    Τα δάση, τα βουνά, το σπίτι μας, οι πολύβουοι δρόμοι της πόλης , μπορούν να γίνουν ναοί όπου θα δοξολογούμε και θα ευχαριστούμε το Θεό για όσα μας προσφέρει. Οι ναοί, όπου θα ζητάμε ειλικρινή συγχώρεση για τα ανθρώπινα σφάλματά μας και θα στέλνουμε τη αγάπη και τη θετική μας ενέργεια σε όλα τα πλάσματα του Υψίστου. Η βοήθεια όμως που προσφέρουμε στους πάσχοντες συνανθρώπους μας είναι ο καλύτερος ναός που μπορούμε να χτίσουμε στη γη. ΄Ολοι έχουμε την ευκαιρία να προσφέρουμε τη βοήθειά μας σε μικρές καθημερινές δύσκολες καταστάσεις. Αρκεί να δράσουμε κι όχι να προσπεράσουμε αδιάφορα.

    Οι άνθρωποι από τη φύση τους είναι αναζητητές θαυμάτων επειδή - ακόμα και οι πιο ορθολογιστές - στα βάθη της καρδιάς τους πιστεύουν στα θαύματα, αφού τα έχουν ανάγκη. Εκατομμύρια άνθρωποι ταξιδεύουν σε κοντινά ή μακρινά μέρη για να θαυμάσουν τις πυραμίδες της Αιγύπτου, την Ακρόπολη, το Σινικό τείχος, το Μάτσου Πίτσου, το ΄Ανγκορ Βατ, το Ταζ Μαχάλ, την Πέτρα της Ιορδανίας και άλλα καλοδιατηρημένα μνημεία. Εκατομμύρια πιστών συρρέουν σε μοναστήρια, εκκλησίες και ιερούς τόπους ζητώντας και προσμένοντας κάποιο θαύμα. Πόσοι από αυτούς συνειδητοποιούν το θαύμα της ζωής, το θαύμα της λειτουργίας του ανθρώπινου οργανισμού, το θαύμα της δημιουργίας του σύμπαντος, την ανατολή ή τη δύση του ήλιου έστω;

    Οι σημερινοί πρίγκιπες της Ιερουσαλήμ είναι εκείνοι που δρουν αθόρυβα και με εντιμότητα ανάμεσά μας φέρνοντας την ειρήνη σε όλα τα επίπεδα. Σε μια προσωπική διαμάχη φίλων και γειτόνων οι απλοί άνθρωποι ή σε μια πολεμική σύρραξη αν πρόκειται για φωτισμένους ηγέτες και διπλωμάτες. ΄Ολοι πρέπει να εργαζόμαστε για την ειρήνη μέσα από κάθε δράση της ζωής μας. ΄Ολες οι δραστηριότητές μας, όταν διαβάζουμε κάποιο βιβλίο, όταν ακούμε κάποιον να μιλάει, όταν δουλεύουμε, ακόμα κι όταν επενδύουμε ή παίζουμε στο χρηματιστήριο, έχουν πνευματικούς στόχους. Πολλοί συνάνθρωποί μας παραπονιούνται ότι έχασαν τις οικονομίες τους στο κραχ του Ελληνικού Χρηματιστηρίου το 1999. Γιατί συνέβη όμως αυτό; Γιατί, απλούστατα, επιδιώξαμε να κερδίσουμε πολλά χρήματα εις βάρος των συνανθρώπων μας.

    Όταν αγοράζουμε μια μετοχή στα τρία ευρώ και την πουλάμε στα δέκα ευρώ, εμείς κερδίζουμε ενώ κάποιος άλλος χάνει. Όταν αγοράζουμε μια μετοχή στα πέντε ευρώ, φθάνει στα τριάντα ευρώ, αλλά δεν την πουλάμε γιατί περιμένουμε να φθάσει στα πενήντα, ογδόντα, εκατό….χίλια ευρώ, τότε είναι βέβαιο ότι η απληστία μας θα τιμωρηθεί όταν η μετοχή-φούσκα θα πέσει στα τριάντα λεπτά. Επίσης είναι δυνατόν ένας άνθρωπος με στοιχειώδη νοημοσύνη να δανείζεται για να παίξει στο χρηματιστήριο όταν οι ειδικοί συνιστούν να επενδύουμε από τα χρήματα που έχουμε αποταμιεύσει και δεν χρειαζόμαστε άμεσα;

    Βεβαίως, εκείνοι που προκάλεσαν το κραχ στο χρηματιστήριο πρέπει να τιμωρηθούν. Εκείνοι όμως έχουν το ελαφρυντικό ότι «έκαναν τη δουλειά τους», αφού κανείς δεν ισχυρίσθηκε ποτέ ότι το χρηματιστήριο είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα που μοιράζει εύκολο χρήμα σε όλους. Το ερώτημα είναι, αν εμείς πήραμε τα μαθήματα για τα οποία πληρώσαμε τόσο ακριβά. Πάψαμε να είμαστε καιροσκόποι, κερδοσκόποι και άπληστοι;
Η Βιολέτα έκλεισε το βιβλίο. Είχε «επενδύσει» κι εκείνη στο χρηματιστήριο και φυσικά είχε χάσει τις οικονομίες της, αφού είχε συμπεριφερθεί ακριβώς όπως η πλειοψηφία των νεόκοπων «επενδυτών».

  ΄Ηθελε κι εκείνη να κερδίσει χρήματα, όσο το δυνατόν περισσότερα, για να εξασφαλίσει το μέλλον του Μάρκου. Το ευτύχημα στην περίπτωσή της είναι ότι επένδυσε χρήματα που δεν χρειαζόταν άμεσα, αλλά ούτε και τα είχε δανεισθεί. Και βέβαια, ως συνετή μητέρα και εργαζόμενη που ήταν, είχε επενδύσει μόνο ένα μέρος από τις οικονομίες της. Είχε όμως διαπράξει κι εκείνη τα λάθη – αμαρτήματα της απληστίας και της καιροσκοπίας. Αναζητώντας μια ασφάλεια η οποία, σύμφωνα με το βιβλίο που ανέλαβε να μεταφράσει, ουσιαστικά δεν υπήρχε. Δυστυχώς ούτε ο αγαπημένος της γιος ούτε ο γιος και η κόρη κανενός Ωνάση εξαιρούταν από αυτό τον συμπαντικό νόμο. Η Βιολέτα κατευθύνθηκε προς το ψυγείο για να πάρει το συνηθισμένο βραδινό της γεύμα. Γιαουρτάκι με χαμηλά λιπαρά. Διαπίστωσε ότι τα γιαουρτάκια είχαν τελειώσει. Η ώρα ήταν έντεκα και μισή και το μίνι μάρκετ της γειτονιάς της έμενε ανοιχτό μέχρι τις δώδεκα τα μεσάνυχτα.

    Η Βιολέτα έφθασε στο μίνι –μάρκετ. Στην αρχή δεν κατάλαβε τι γινόταν. ΄Υστερα διαπίστωσε ότι ένας κακοποιός απειλούσε με μαχαίρι τον κύριο Δημήτρη τον ιδιοκτήτη. Ο κύριος Δημήτρης κόντευε τα εξήντα και έπασχε από σοβαρής μορφής διαβήτη. ΄Εβλεπε με δυσκολία και επαφιόταν στην εντιμότητα των πελατών για να δώσει τα σωστά ρέστα. Πολλές φορές τους άφηνε να πάρουν τα ρέστα μόνοι τους από το συρτάρι. Κάποιοι δεν ήταν και τόσο έντιμοι, αλλά τι μπορούσε να κάνει ο μισότυφλος; Δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να προσλάβει υπάλληλο. Η γυναίκα του η κυρία Πόπη άνοιγε το μαγαζάκι στις οχτώ το πρωί. Εκείνη έκανε την ημερήσια βάρδια και ο κύριος Δημήτρης την απογευματινή- βραδινή. Μεροκαματιάρηδες άνθρωποι, πικραμένοι από τη ζωή με πολλές υποχρεώσεις, αφού η κόρη τους μπαινόβγαινε στις κλινικές, επειδή έπασχε από μελαγχολία και είχε τάσεις αυτοκτονίας. Πριν τέσσερα χρόνια είχαν χάσει το γιό τους, είκοσι - πέντε χρονώ παλληκάρι. Σκοτώθηκε με τη μηχανή του. Σκληρά μαθήματα ζωής επιφύλαξε το σύμπαν σ’ αυτούς τους ανθρώπους!

    Η Βιολέτα φοβήθηκε, αλλά γρήγορα συνήλθε. ΄Αρπαξε ένα πακέτο με έξη μεταλλικά κουτιά μπύρες που βρήκε μπροστά της και σημάδεψε το κεφάλι του κακοποιού. Τον πέτυχε στο στήθος. Ο κακοποιός ξαφνιάστηκε από το θάρρος της Βιολέτας η οποία συνέχισε τις ρίψεις με άλλο ένα πακέτο μπύρες και ένα πακέτο σόδες. Οι σόδες τον βρήκαν στο κεφάλι και ο κακοποιός έπεσε λιπόθυμος.
-Γρήγορα κύριε Δημήτρη! Πάρτε το 100 προτού συνέλθει!
Ο κύριος Δημήτρης έδειξε τρέμοντας το σταθερό τηλέφωνο.
-Δε βλέπω τα νούμερα! Πάρτο εσύ, σε παρακαλώ!
-Ναι σωστά!

    Η Βιολέτα θυμήθηκε ότι ο κύριος Δημήτρης δεν έβλεπε καλά. Κάλεσε την αστυνομία. Ευτυχώς ο κακοποιός δε συνήλθε μέχρι που ήρθε το περιπολικό. Ο κύριος Δημήτρης και η Βιολέτα έδωσαν κατάθεση για το περιστατικό. Το ταμείο είχε μόνο μερικά ψιλά για ρέστα, αφού η κυρία Πόπη είχε περάσει πριν μισή ώρα και είχε πάρει τις εισπράξεις. Όταν ο κακοποιός διαπίστωνε ότι το ταμείο ήταν ουσιαστικά άδειο, μπορεί να κάρφωνε με το μαχαίρι τον ιδιοκτήτη από εκδίκηση ή για να τον αναγκάσει να του πει που έκρυβε τα χρήματα. Ποιος ξέρει; Η επέμβαση της Βιολέτας ίσως είχε σώσει τη ζωή του κυρίου Δημήτρη, αλλά και τις ζωές και τις οικονομίες των μελλοντικών του θυμάτων. ΄Ηταν μια γενναία πράξη που κανένα βιβλίο δε θα κατέγραφε και κανένας άνθρωπος δε θα θαύμαζε. Η ανταμοιβή της ήταν τρία γιαουρτάκια με 2% λιπαρά που επέμενε να της προσφέρει για να την ευχαριστήσει μέσα από την καρδιά του ο κύριος Δημήτρης!


39
Χώρος κατάθεσης απόψεων μελών / Απ: Οίαγρος
« στις: Μάρτιος 06, 2009, 15:28:39 »


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 15. ΔΕΚΑΤΟΣ ΠΕΜΠΤΟΣ ΒΑΘΜΟΣ – ΙΠΠΟΤΗΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ‘Η ΤΟΥ ΞΙΦΟΥΣ

    Η Βιολέτα ξάπλωσε αναπαυτικά στον καναπέ και συνέχισε την ανάγνωση του βιβλίου “FREEMASONRY – BEYOND THE TRUTH, a guide to paths and places inside the reader”. ( ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ – ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ – οδηγός σε μονοπάτια και τόπους μέσα στον αναγνώστη), που επρόκειτο να μεταφράσει. Το κυρίαρχο μήνυμα του δέκατου πέμπτου βαθμού είναι η συνεχής επίπονη προσπάθεια για την εκτέλεση του καθήκοντος που έχουμε αναλάβει και η πίστη σ’ αυτό, έστω και κάτω από δύσκολες συνθήκες. Τα πράγματα σπάνια έρχονται όπως εμείς τα θέλουμε. Η έλλειψη πίστης και επιμονής από μέρους μας καθώς και η αδιαφορία και τα εμπόδια που παρεμβάλλουν στο δρόμο μας άλλοι άνθρωποι είναι οι κυριότερες δυσκολίες για την εκπλήρωση του έργου μας. Οι άνθρωποι αδιαφορούν μπροστά σε οποιαδήποτε προσπάθεια δεν αποσκοπεί στο άμεσο προσωπικό τους συμφέρον.

    Ακόμα κι αν κάποιος έντιμος ηγέτης αποδείξει ότι μια συγκεκριμένη ενέργεια, που απαιτεί κάποιες θυσίες των προσωπικών μας συμφερόντων και κεκτημένων, είναι για το καλό όλων μας μακροπρόθεσμα, η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών θα τον καταψηφίσει. Κι ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί οι πολιτικοί , εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, είναι βουτηγμένοι στη διαφθορά. Μα, φυσικά, επειδή αυτοί οι πολιτικοί μας αξίζουν! Αφού σχεδόν όλοι μας, αν βρισκόμασταν στη θέση τους, θα κοιτούσαμε να βολέψουμε τους συγγενείς, τους φίλους και τους ψηφοφόρους μας -έστω κι αν δεν είχαν τα απαραίτητα προσόντα -σε θέσεις-κλειδιά. Θα υπήρχαν στην ατζέντα μας οι λέξεις εντιμότητα και αξιοκρατία; «Ποιος έχει το μέλι και δεν το γλύφει;» αναρωτιέται ο σοφός λαός.

    Οι άνθρωποι επιζητούν την ασφάλεια, κυρίως μέσα από τα πλούτη και τα υλικά αγαθά. Αυτού του είδους η ασφάλεια όμως είναι μια ψευδαίσθηση, αφού κανένας άνθρωπος δε γνωρίζει την ημερομηνία του θανάτου του! Πώς μπορεί ποτέ ένας θνητός να αισθάνεται ασφαλής; Ελέγχει τη μοίρα του, τα φυσικά φαινόμενα, τις ανίατες αρρώστιες, τα αεροπορικά ή αυτοκινητικά δυστυχήματα; Η τραγική μοίρα των μελών της οικογένειας Ωνάση είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα για μελέτη επί του θέματος. Χαρακτηριστική επίσης είναι η παραβολή που αναφέρει ο ευαγγελιστής Λουκάς (κεφάλαιο 12.παράγραφος 13-21) «Ενός ανθρώπου πλουσίου τα χωράφια απέδωσαν μεγάλη σοδειά και εκείνος σκέφθηκε:
Τι να κάνω επειδή δεν έχω που να συγκεντρώσω τους καρπούς μου; Και είπε: Αυτό θα κάνω! Θα κατεδαφίσω τις αποθήκες μου και θα κτίσω μεγαλύτερες. Θα συγκεντρώσω εκεί όλα τα ζώα και τα αγαθά μου και θα πω στην ψυχή μου! Ψυχή, έχεις πολλά αγαθά, για πολλά χρόνια! Αναπαύσου, φάε, πιες, απόλαυσε! Ο Θεός όμως του είπε: Ανόητε, αυτή τη νύχτα, ζητούν από σένα την ψυχή σου. Εκείνα που ετοίμασες, ποιος θα τα πάρει; Αυτά παθαίνει εκείνος που θησαυρίζει για τον εαυτό του και δε φροντίζει να γίνει πλούσιος ως προς τον Θεό».

    Ο άνθρωπος γεννήθηκε ελεύθερος. Προικίσθηκε επίσης με ελεύθερη βούληση, που σημαίνει ότι ο ίδιος είναι απολύτως υπεύθυνος για τις επιλογές του. Η μεγαλύτερη σκλαβιά και στέρηση ελευθερίας ενός ανθρώπου είναι τα ίδια του τα πάθη. Υπάρχει μεγαλύτερη σκλαβιά για έναν ναρκομανή από τα ναρκωτικά; Για έναν χαρτοπαίκτη από τη χαρτοπαιξία; Για έναν αλκοολικό από το ποτό; Η ελευθερία που, κατά τον δέκατο πέμπτο βαθμό, πρέπει να αποδοθεί στους αιχμαλώτους είναι η ελευθερία από τα πάθη και τις προσωπικές προσκολλήσεις. Τα πλούτη και τα αξιώματα που τόσο επιζητούν οι άνθρωποι δημιουργούν αργά, σταθερά και αθόρυβα ένα είδος φυλακής γύρω από τον τιμώμενο. Πως μπορεί κανείς να είναι ήρεμος και ευτυχισμένος όταν είναι διάσημος πολιτικός, ηθοποιός ή ποδοσφαιριστής; Όταν κάθε του ενέργεια, δήλωση, προσωπική στιγμή, γέλιο, δάκρυ, ντύσιμο καταγράφεται, σχολιάζεται και ενίοτε χλευάζεται από τον φωτογραφικό ή τηλεοπτικό φακό; Τα τείχη υψώνονται γύρω μας και μας φυλακίζουν χωρίς να το καταλάβουμε. Όταν τα αντιληφθούμε η οικοδόμηση έχει ήδη ολοκληρωθεί και το γκρέμισμα σχεδόν αδύνατο.

«Α, όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.
Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω,»

λέει ο διορατικός και πάντα διαχρονικός Κωνσταντίνος Καφάβης. Ποτέ κανένας ποιητής δεν έγραψε τόσο λίγα ποιήματα για να πει τόσα πολλά στους ανθρώπους. Αλήθεια, Βιολέτα, εσύ είδες τα τείχη που χτίσθηκαν γύρω από το γάμο σου και σ’ άφησαν απ’ έξω; Τα τείχη υψώθηκαν όταν γεννήθηκε ο Μάρκος ή απλώς η γέννηση του παιδιού αποτέλεσε την αφορμή και τη δικαιολογία; Μήπως τα τείχη είχαν υψωθεί πολύ πριν ακουσθεί το κλάμα του μωρού; Κι εσύ απλώς δεν είχες ακούσει τους ήχους της κατασκευής τους;

40
Χώρος κατάθεσης απόψεων μελών / Απ: Οίαγρος
« στις: Μάρτιος 06, 2009, 15:26:36 »


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14. ΔΕΚΑΤΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΒΑΘΜΟΣ – ΜΕΓΑΣ, ΕΚΛΕΚΤΟΣ, ΤΕΛΕΙΟΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΤΑΤΟΣ ΤΕΚΤΩΝ

    Η Βιολέτα και ο νεαρός ιερέας κάθισαν σ’ ένα παγκάκι.
-Ο άνθρωπος δε θα μπορέσει να βρει το όνομα του Θεού και να μην το χάσει ξανά; ρώτησε η Βιολέτα
-Η ιουδαϊκή προσευχή περιέχει ένα πολύ ενδιαφέρον σημείο: «Ο Θεός του Αβραάμ, ο Θεός του Ισαάκ και ο Θεός του Ιακώβ…..» Γιατί νομίζετε ότι επαναλαμβάνει κάθε φορά τις λέξεις «ο Θεός του τάδε»
-Μα όλα αυτά τα βιβλικά πρόσωπα δεν πίστευαν στον ίδιο Θεό; απόρησε η Βιολέτα
-Προφανώς όχι, αφού ακόμα κι αν κάποιοι δέχονται τον ίδιο Θεό, η αντίληψη που έχουν γι’ αυτόν είναι διαφορετική ανάλογα με το πνευματικό επίπεδο του καθενός. Ο άνθρωπος, ως πεπερασμένο ον, δε μπορεί να σχηματίσει επαρκώς σωστή ιδέα για το άπειρο ούτε μια καθαρή αντίληψη του Πνεύματος. Γι’ αυτό σωστά λέγεται, ότι ο Θεός αποτελεί αντικείμενο πίστης και όχι επιστημονικής γνώσης. Ο άνθρωπος δογματίζει σχετικά με την πραγματική αλήθεια του Θεού.
-Δηλαδή μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε σχετικά με την αληθινή φύση του Θεού.
-Ακριβώς. Η γνώση που έχουμε για το Θεό αποτελεί απλώς την προσωπική μας μορφή λάθους. Η απώλεια του αληθούς Λόγου οφείλεται στις λανθασμένες αντιλήψεις μας για τη φύση και τις ιδιότητες του Θεού. Όταν ο άνθρωπος συνειδητοποιήσει αυτά τα λάθη, τότε πραγματικά θα φθάσει στην ανεξιθρησκία και την αγάπη για το συνάνθρωπο.
-Πιστεύετε ότι εσείς οι ιερείς, η εκκλησία γενικότερα, μπορεί να βοηθήσει στην ανεύρεση του απολεσθέντος Λόγου;
-Αν κανείς έχει το κουράγιο να παρακάμψει την τυπολατρία και μπορέσει να δει την ουσία πίσω από τα χρυσοποίκιλτα άμφια και τις τιάρες, ίσως κάτι μπορέσει να προσφέρει στα δεκτικά μυαλά.
-Αν κάποιοι ιερείς δεν είναι τόσο μορφωμένοι, ώστε να ξεπεράσουν τα τελετουργικά και τα θυμιάματα, μπορούν να βοηθήσουν τους ανθρώπους;
- Αν έχουν αγνή καρδιά θα μπορέσουν να προσεγγίσουν το Θεό με το δικό τους τρόπο και να μεταδώσουν την πίστη και τα διδάγματα του Ιησού στο ποίμνιό τους. Η αρετή είναι οδηγός. Ότι η αρετή ενώνει, κανένα είδος θανάτου δε μπορεί να χωρίσει.

    Ο ιερέας και η Βιολέτα σώπασαν για λίγο. ΄Υστερα η Βιολέτα σηκώθηκε και τον ευχαρίστησε για το χρόνο που της διέθεσε και την εποικοδομητική συζήτηση που είχαν.
-Και για μένα ήταν πολύ ενδιαφέρουσα η συζήτηση, Βιολέτα. Χαίρομαι όταν συναντώ ανθρώπους με τις δικές σου ανησυχίες και ευαισθησίες.

    Η Βιολέτα πήρε το δρόμο της επιστροφής με τα πόδια. Προχώρησε καμιά διακοσαριά μέτρα, έκανε στροφή και γύρισε πίσω. Πως γνώριζε το όνομά της ο νεαρός ιερέας; Αφού εκείνη δεν του το είχε πει. Ήταν σίγουρη γι’ αυτό. Κοίταξε στο προαύλιο της εκκλησίας, αλλά εκείνος, προφανώς, είχε μπει μέσα.

    Η Βιολέτα μπήκε ξανά στην εκκλησία. Δεν υπήρχε ψυχή. ΄Εψαξε παντού. Μήπως ο ιερέας είχε φύγει από την αντίθετη κατεύθυνση; Κρίμα. ΄Ισως θα έπρεπε να ξανάρθει μια άλλη μέρα Ένοιωσε ένα χέρι να ακουμπάει στον ώμο της. Γύρισε και αντίκρισε έναν ηλικιωμένο ιερέα.
-Ήρθες να εξομολογηθείς, παιδί μου;
-Όχι ακριβώς. Ψάχνω το συνάδελφό σας, που ήταν εδώ πριν από λίγο.
-Το συνάδελφό μου; Ποιο συνάδελφό μου; απόρησε ο γέροντας.
- Τον νέο, τον ιερέα της εκκλησίας…….
-Εγώ είμαι ο ιερέας της εκκλησίας. Λυπάμαι που σας απογοητεύω, αλλά δεν είμαι και τόσο νέος, όπως βλέπετε! Αν όμως θέλετε να εξομολογηθείτε, είμαι στη διάθεσή σας.
-Και δεν υπάρχει άλλος ιερέας εδώ;
-Όχι βέβαια!
-Καλά, με συγχωρείτε, έκανα λάθος!
-Τα λάθη είναι ανθρώπινα τέκνο μου! Ο Θεός τα συγχωρεί!
-Ακόμα και τη λάθος αντίληψη που έχουμε γι’ αυτόν! Κι αυτό το συγχωρεί, έτσι δεν είναι;
-Δε σε καταλαβαίνω, τέκνο μου
-Τίποτα, σκεφτόμουνα φωναχτά! Μη δίνετε σημασία!

    Η Βιολέτα παρατήρησε ένα κιβώτιο «υπέρ των απόρων της ενορίας». ΄Εριξε ένα χαρτονόμισμα των πέντε ευρώ. Ο ιερέας την ευχαρίστησε λέγοντας ότι κάνει ότι μπορεί για την ανακούφιση των φτωχών και των πολυτέκνων.
-Αν έχετε τίποτα ρούχα, που δεν τα χρησιμοποιείτε, μπορείτε να τα φέρετε και θα πιάσουν τόπο!
-Θα κοιτάξω, υποσχέθηκε η Βιολέτα.
-Και παιδικά ρούχα μας χρειάζονται. ΄Εχουμε μια ανύπαντρη μητέρα με δύο δίδυμα αγοράκια τριών ετών. Πασχίζει να τ’ αναστήσει μόνη της. Ο πατέρας τους την εγκατέλειψε. Η εκκλησία βέβαια κάνει ότι μπορεί.

    Η Βιολέτα θυμήθηκε την ΄Εστερ Πριν την ηρωίδα του «άλικου γράμματος». Η εκκλησία έκανε προόδους από τότε. Τώρα βοηθάει τις ανύπαντρες μητέρες αντί να τις στιγματίζει. Ο ιερέας που στεκόταν μπροστά της μπορεί να μην είχε τις γνώσεις και τις ανησυχίες του νεώτερου, είχε όμως μια χρήσιμη θέση σ’ αυτό τον κόσμο. Πρόσφερε την πνευματική και υλική αρωγή του στους λιγότερο ευνοημένους. Η Βιολέτα άνοιξε το πορτοφόλι της. ΄Επιασε ένα χαρτονόμισμα των πενήντα ευρώ και ζήτησε από τον ιερέα να το δώσει στην ανύπαντρη μητέρα. Υποσχέθηκε ότι θα αγοράσει καινούργια ρούχα για τα δίδυμα αγοράκια της. Η προκαταβολή του Στέλιου Καρύδα των εκδόσεων «Αμένωφις Δ’» της επέτρεπε να κάνει τέτοιου είδους κινήσεις. ΄Επρεπε όμως να συνεχίσει την ανάγνωση του βιβλίου και ν’ αρχίσει τη μετάφρασή του. Είχε παραμελήσει τη δουλειά με όλα όσα συνέβαιναν τον τελευταίο καιρό.

41
Χώρος κατάθεσης απόψεων μελών / Απ: Οίαγρος
« στις: Μάρτιος 06, 2009, 15:24:52 »


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 13. ΔΕΚΑΤΟΣ ΤΡΙΤΟΣ ΒΑΘΜΟΣ – ΙΠΠΟΤΗΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΑΨΙΔΑΣ


    Από τη στιγμή που ο άνθρωπος άρχισε να εξελίσσεται πνευματικά, το μυστήριο της ύπαρξης μιας ανώτερης δύναμης, ενός πρώτου αιτίου που δημιούργησε τον ίδιο και τον κόσμο γύρω του, άρχισε να ζητά πιεστικά μια απάντηση. Κι όσο τα χρόνια, οι αιώνες και οι χιλιετηρίδες περνούσαν τόσο οι πιθανές απαντήσεις πλήθαιναν. Ο Θεός απέκτησε πολλά ονόματα και άπειρες ιδιότητες. Ο άνθρωπος, κατ’ αρχήν, φαντάσθηκε έναν ή πολλούς ανθρωπομορφικούς θεούς. ΄Ετσι αποκτήσαμε θεούς όμορφους, άσχημους, ζηλιάρηδες, εκδικητικούς, φιλήδονους. Θεούς κατ’ εικόνα και ομοίωση του ανθρώπου.

    Διάφορες θρησκείες δημιουργήθηκαν με σκοπό την περιβόητη σωτηρία μας. Οι περισσότερες θρησκείες υποχρεώνουν τους ανθρώπους να περάσουν μέσα από αυτές για να βρουν το Θεό, μέσα από μια ορισμένη τυπολατρεία, μέσα από ένα καθορισμένο δόγμα. Καθορισμένο από ποιόν άραγε αναρωτήθηκε η Βιολέτα μπροστά από την εικόνα της Παναγίας, που κρατούσε στην αγκαλιά της το μικρό Χριστό. Στο Λύκειο είχε κάνει αυτή την ερώτηση στον καθηγητή των θρησκευτικών για να κατεβεί ο βαθμός της από το δεκαεννιά στο δέκα. Οποιαδήποτε απόκλιση από κάθε επίσημο δόγμα συνιστούσε και συνιστά αίρεση, θανάσιμο αμάρτημα, που οι ταγοί της κάθε θρησκείας έχουν καθήκον να πατάξουν. ΄Ετσι οι αιρετικοί και οι μάγισσες έπρεπε να καούν στην πυρά του Μεσαίωνα, οι Εβραίοι να καούν στα Χιτλερικά κρεματόρια και οι άπιστοι Δυτικοί να θαφτούν κάτω από τα ερείπια των Δίδυμων πύργων του Μανχάταν.

    Η εικόνες που παρίσταναν την Παναγία και το Χριστό πάντα συγκινούσαν τη Βιολέτα. Ιδίως από τότε που έγινε και η ίδια μητέρα. Θυμήθηκε ένα από τα μυθιστορήματα που είχε αγαπήσει ιδιαίτερα. Το είχε διαβάσει στο πρωτότυπο τρεις φορές. Επρόκειτο για το «΄Αλικο γράμμα» του Ναθάναελ Χόθορν. Είχε δει και την ταινία με τη Ντέμι Μουρ. Μια γυναίκα στην πουριτανική Νέα Αγγλία του 17ου αιώνα αποκτά ένα κοριτσάκι την Περλ ύστερα από μια παράνομη σχέση με το νεαρό ιερέα της περιοχής. Η ταυτότητα του πατέρα παραμένει μυστική μέχρι λίγο πριν από το τέλος του βιβλίου, ενώ η μητέρα και το βρέφος διαπομπεύονται δημόσια. Η μητέρα αναγκάζεται να φοράει διαρκώς στο στήθος το κεντημένο άλικο γράμμα

    Α, το αρχικό της λέξης adulteress (μοιχαλίδα), πράγμα που στιγματίζει τόσο τη ζωή της ίδιας όσο και του παιδιού. Μα πως ήταν δυνατόν η μητρότητα – κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες - να ήταν αμαρτία;
-Σας αρέσει πολύ αυτή η εικόνα, βλέπω!
Η φωνή ενός νέου και ιδιαίτερα όμορφου ιερέα διέκοψε τις σκέψεις της Βιολέτας.
-Την παρατηρείτε πάνω από μισή ώρα!
- Σκεφτόμουνα……………………………….
-Καταλήξατε κάπου;

    Η Βιολέτα τον κοίταξε ερωτηματικά.
-Οι σκέψεις σας, θέλω να πω, σας οδήγησαν κάπου;
-Βασικά σκεφτόμουνα ένα μυθιστόρημα που είχα διαβάσει πριν από χρόνια.
-«Το ΄Αλικο γράμμα» μήπως;

    Η Βιολέτα τον κοίταξε έκπληκτη.
-Διαβάζετε τις σκέψεις, πάτερ;
-Καμιά φορά, χαμογέλασε εκείνος.
-Το έχετε διαβάσει κι εσείς;
-Μου αρέσει το διάβασμα! Γενικά, όχι μόνο των πατερικών κειμένων!
-Χαίρομαι που τ’ ακούω!
-Είμαι αντισυμβατικός ιερέας!

    Η Βιολέτα δίστασε για λίγο, αλλά τελικά αποφάσισε ν’ αποτολμήσει την ερώτηση.
- Μπορώ να σας ρωτήσω τι γνώμη έχετε για την άμωμη σύλληψη της παρθένου Μαρίας;
-΄Εχω τη γνώμη ότι οι αλληγορίες δημιουργήθηκαν για να αποτελούν οχήματα της αλήθειας και να κατανοούνται από τους σοφούς κάθε εποχής. Παρανοήθηκαν και παρερμηνεύτηκαν όταν έγιναν δεκτές κατά γράμμα από το ανώριμο και ανίδεο πλήθος.
-Πιστεύετε δηλαδή ότι ο Ιησούς συνελήφθη με τον παραδοσιακό τρόπο;
-Θα είχε καμιά διαφορά η διδασκαλία του και η επίδρασή της στην ανθρωπότητα αν ο Ιησούς ήταν γιος του Ιησού και της Μαρίας στο φυσικό επίπεδο και γιος του Θεού στο πνευματικό επίπεδο;
-Μάλλον όχι…… δηλαδή όχι…………………..
-Το ξέρετε ότι ο Ιησούς είχε αδέλφια;
-Τι εννοείτε; Από τον Ιωσήφ και τη Μαρία; Μα η Μαρία δεν ήταν αειπάρθενος;
- Αν κοιτάξετε το κατά Ματθαίον ευαγγέλιο στο κεφάλαιο 12, παράγραφοι 46-50 γίνεται λόγος για τη μητέρα και τα αδέλφια του Ιησού, οι οποίοι ζητούν να του μιλήσουν. Το ίδιο αναφέρει και ο ευαγγελιστής Λουκάς στο κεφάλαιο 8, παράγραφοι 19-21. Ο Ιησούς απαντά ότι μητέρα και αδελφοί του είναι εκείνοι που πράττουν το θέλημα του Θεού και πατέρα του. Υπονοεί με σαφήνεια ότι όλοι είμαστε πνευματικά δημιουργήματα του Θεού. Γιατί εκεί παίζεται το παιχνίδι της σωτηρίας του ανθρώπου. Στο πνευματικό επίπεδο και σε καμιά περίπτωση στο σαρκικό.

    Η Βιολέτα εντυπωσιάστηκε από τη σκέψη του νεαρού ιερέα.
- Τι είναι ο Θεός για εσάς; τόλμησε να ρωτήσει η Βιολέτα
-Θα έλεγα ότι είναι το αρχικό αίτιο. Δε γνωρίζω όμως το όνομά του. Ο Ενώχ, βιβλικό πρόσωπο που έζησε κατά την παράδοση το 3704 π.Χ. ήταν ο μόνος γνώστης του ονόματος του Θεού. Καθώς προφήτευσε τον επερχόμενο κατακλυσμό χάραξε το άφατο όνομα σε μια μαρμάρινη πλάκα, ώστε να το διασώσει. Σε άλλη χάλκινη στήλη χάραξε τις επιστήμες που ήταν γνωστές μέχρι εκείνη την εποχή. Μετά τον κατακλυσμό όμως, η μαρμάρινη στήλη χάθηκε και μαζί μ’ αυτήν το όνομα του Θεού, για να αποκαλυφθεί στη συνέχεια στον Μωϋσή και να χαθεί εκ νέου.
-Και δεν ξαναβρέθηκε ποτέ;
- Εκεί που οι άνθρωποι το βρίσκουν, εκεί το χάνουν ξανά………….
-Υποθέτω ότι εννοείτε ότι το βρίσκουν όταν κάνουν καλές πράξεις και το χάνουν όταν κάνουν κακές παρατήρησε η Βιολέτα.
-Σωστή η παρατήρησή σας! Ο άνθρωπος πρέπει ν’ αγαπά και να μη βλάπτει τον πλησίον του. Πρέπει να προσέχει τα αποτυπώματα που καταθέτει στα αρχεία της αιωνιότητας.(μικρή παύση) Αλλά γιατί δε συνεχίζουμε τη συζήτησή μας στο προαύλιο; ΄Εχει τόσο ωραία μέρα!

42
Χώρος κατάθεσης απόψεων μελών / Απ: Οίαγρος
« στις: Μάρτιος 06, 2009, 15:23:06 »


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 12. ΔΩΔΕΚΑΤΟΣ ΒΑΘΜΟΣ – ΜΕΓΑΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝ

    Η Βιολέτα ξύπνησε κατά τις έντεκα το πρωί. ΄Εφτιαξε καφέ και άνοιξε την τηλεόραση να χαζέψει. Έπεσε πάνω σ’ ένα ντοκιμαντέρ για τους καθεδρικούς ναούς στην Ευρώπη. Η Βιολέτα αναγνώρισε κάποιους από αυτούς που είχε επισκεφθεί στο παρελθόν με το Θανάση. Ο καθεδρικός ναός του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο δημιούργημα της διάνοιας του σερ Κρίστοφερ Ρεν, η Παναγία των Παρισίων, ο καθεδρικός της Σαρτρ. Στην κατασκευή του καθεδρικού της Σαρτρ χρησιμοποιήθηκαν εννέα διαφορετικές γεωμετρίες, υπήρξαν δηλαδή εννέα διαφορετικοί αρχιμάστορες, ενώ δύο από αυτούς δεν ήταν απλά έμπειροι τεχνίτες και σχεδιαστές, αλλά η εργασία τους αντανακλά ένα πνευματικό, μεταφυσικό χαρακτήρα, που φανερώνει ένα υψηλό επίπεδο μόρφωσης και εμπειρίας του κόσμου. Φανερώνει ανθρώπους που εκτός από τεχνίτες ήταν διανοητές και φιλόσοφοι. Για τους μυημένους αυτούς αρχιμάστορες ο καθεδρικός ναός ήταν κάτι περισσότερο από οίκος του Θεού. Ήταν ένα είδος μουσικού οργάνου που αν κουρδιζόταν σωστά ο ίδιος ο Θεός θα ηχούσε μέσα από αυτόν και η παρουσία του θα γινόταν αισθητή στους εισερχόμενους στο ναό. Στην κατασκευή των γοτθικών καθεδρικών ναών η γεωμετρία αποτελεί τον σπουδαιότερο παράγοντα. Η ιερή αυτή γεωμετρία μπορεί να αποκαλύψει τους κρυμμένους νόμους του σύμπαντος. Αντανακλά τον εσωτερικό μας κόσμο.

    Από τον 9ο ως τον 13ο αιώνα οι μοναχοί, κυρίως οι Βενεδικτίνοι, είχαν το μονοπώλιο της κατασκευής μεγάλων οικοδομημάτων καθώς κατείχαν την τέχνη της οικοδόμησης. Για να ανταπεξέλθουν όμως στην αυξημένη ζήτηση στρατολόγησαν μαθητές από τις τάξεις των λαϊκών. Κατά τον 13ο αιώνα, οι Γερμανοί μαθητές οικοδόμοι αποτίναξαν το ζυγό των μοναστηριών και σχημάτισαν ένα επίσημο σωματείο ώστε να οικοδομούν για δικό τους λογαριασμό και όφελος. Αυτοί που γίνονταν δεκτοί στο σωματείο ορκίζονταν στη Βίβλο να μην αποκαλύψουν ποτέ, πουθενά και σε κανέναν τα μυστικά του επαγγέλματος. Αυτά τα μυστικά της οικοδόμησης που έδιναν στο σωματείο τη δύναμη και τα πλούτη του. Ο θεωρητικός τεκτονισμός δανείσθηκε τα σημεία του πρακτικού τεκτονισμού και τα χρησιμοποίησε για τις δικές του πνευματικές διδασκαλίες αποσκοπώντας να δημιουργήσει το τελειότερο οικοδόμημα. Τον ηθικά σκεπτόμενο άνθρωπο.

    Η Βιολέτα θυμήθηκε τα συναισθήματα δέους που είχε νοιώσει όταν επισκέφθηκε αυτούς τους ναούς. ΄Ενοιωθε μια μικρή και ασήμαντη κουκίδα στο κέντρο του σύμπαντος. Η Βιολέτα δεν γνώριζε μαθηματικά και γεωμετρία. Καταλάβαινε όμως ότι οι θετικές αυτές επιστήμες είχαν και μια άλλη βαθύτερη σημασία. Τα όργανα του γεωμέτρη μπορούσαν να χρησιμεύσουν συμβολικά για το χτίσιμο του βαθύτερου πνευματικού εαυτού μας. Ο άνθρωπος έπρεπε να λαξεύσει τον ακατέργαστο λίθο των παθών του, όπως η φιλοδοξία, η απληστία και η τάση κυριαρχίας με οποιοδήποτε τρόπο απέναντι στους συνανθρώπους μας. Ο άνθρωπος έπρεπε να φθάσει στο σημείο να είναι ευχαριστημένος με αυτά που έχει και να τα απολαμβάνει, αντί να επιζητά διαρκώς περισσότερα υλικά αγαθά, αφού έτσι δημιουργείται η αίσθηση του ανικανοποίητου. Αυτή η αίσθηση είναι που μας κάνει δυστυχισμένους. Η σοφία είναι ανώτερη από τη δύναμη και την ύλη κατέληξε ο αφηγητής του ντοκιμαντέρ. Είναι εύκολα ορατή από αυτούς που την αγαπούν και την αναζητούν.

    Η πίστη σε μια ανώτερη δύναμη οδήγησε τους ανθρώπους να δημιουργήσουν αυτά τα εκπληκτικά οικοδομήματα. Μια αίσθηση ότι υπάρχει κάτι ανώτερο από αυτό που βιώνουμε στη γη. Μια αναζήτηση που ξεπερνά όλες τις ματαιότητες και το εφήμερο της ζωής.
Η Βιολέτα έκλεισε την τηλεόραση. Πόσοι άνθρωποι άραγε είχαν παρακολουθήσει αυτό το εκπληκτικό ντοκιμαντέρ, αντί να χαζεύουν μπροστά στις θερινές επαναλήψεις ανόητων σήριαλ; Λίγοι ασφαλώς. Η Βιολέτα ένοιωσε την επιτακτική ανάγκη να επισκεφθεί ένα οποιοδήποτε ναό.

43
Χώρος κατάθεσης απόψεων μελών / Απ: Οίαγρος
« στις: Μάρτιος 06, 2009, 15:21:53 »


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 11. ΕΝΔΕΚΑΤΟΣ ΒΑΘΜΟΣ - ΥΠΕΡΤΑΤΟΣ ΕΚΛΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΔΩΔΕΚΑ

    Η Βιολέτα ρώτησε στη γειτονιά και της είπαν για ένα φαγάδικο στην Αχαρνών, όπου μαζεύονται μετανάστες. ΄Ισως εκεί να ήξεραν το μαύρο της λαϊκής. ΄Ηθελε οπωσδήποτε να του επιστρέψει την τσάντα. Στις εννέα το βράδυ, η Βιολέτα έμπαινε στο φαγάδικο που έφτιαχνε ανατολίτικες λιχουδιές. Αρκετοί θαμώνες, όλοι άντρες, συζητούσαν μεταξύ τους σε ακατανόητες γλώσσες. Σταμάτησαν να μιλούν μόλις είδαν μια γυναίκα να μπαίνει μέσα.
-Παρακαλώ, τι θα πάρει η κυρία; ρώτησε σε σωστά ελληνικά, αλλά με προφορά ο άνθρωπος που έφτιαχνε φαλάφελ και κεμπάπ.

    Το βλέμμα της Βιολέτας περιπλανήθηκε στο χώρο. Σ’ ένα τραπέζι κάθονταν τρεις μαύροι. Η Βιολέτα αναγνώρισε τον άνθρωπο που έψαχνε από το χαρακτηριστικό πολύχρωμο πουκάμισο που φορούσε, αφού δεν ήταν εξοικειωμένη με τα αφρικανικά χαρακτηριστικά.
-Θα ήθελα να μιλήσω στον κύριο, είπε η Βιολέτα και κατευθύνθηκε προς το τραπέζι των μαύρων. Εκείνοι την υποδέχθηκαν με σπασμένα ελληνικά. Η Βιολέτα θύμισε στον μαύρο – Ζαν – Μαρί τον έλεγαν - το επεισόδιο στη λαϊκή. Του έδωσε την τσάντα που του είχε πέσει. Ο Ζαν-Μαρί την κοίταξε απορημένος.
-΄Εψαξες με βρεις για να δώσεις εσύ τσάντα; Τη ρώτησε με σπασμένα ελληνικά.
- Φυσικά, δεν μπορούσα να κρατήσω κάτι που δεν μου ανήκει!

    Ο Ζαν – Μαρί και οι φίλοι του επέμεναν να την κεράσουν κάτι. Η Βιολέτα, που επέμενε να κάνει δίαιτα, πήρε μια σαλάτα με βάση το σέλινο που της φάνηκε ότι είχε λίγες θερμίδες. Ο Ζαν – Μαρί επέμενε να την κεράσει και κάτι να πιει και η Βιολέτα πήρε μια coca – cola light. Ο Ζαν – Μαρί και οι φίλοι του ήταν από το Μπουρούντι, ένα κράτος στην Αφρική, που η Βιολέτα δεν είχε ξανακούσει. Διαπίστωσε με ευχάριστη έκπληξη ότι μιλούσαν όλοι τους πολύ καλά γαλλικά. ΄Ετσι η κουβέντα τους συνεχίσθηκε στη γαλλική γλώσσα.

    Ο Ζαν – Μαρί ήταν ο μεγαλύτερος της παρέας των μαύρων. Ο πατέρας του ανήκε στους Χούτου και σφαγιάσθηκε από τους Τούτσι, σ’ ένα από το χειρότερα πογκρόμ της ιστορίας της χώρας το 1972. Η μητέρα του Ζαν – Μαρί κατόρθωσε να ξεφύγει με την κόρη της και τον Ζαν –Μαρί αγέννητο στην κοιλιά της. Οι Τούτσι αποτελούν την κυβερνώσα δικτατορική μειοψηφία στο Μπουρούντι και πολλές φορές έχουν προβεί σε άγριες σφαγές των Χούτου. Ο Ζαν – Μαρί σπούδασε δάσκαλος στο πανεπιστήμιο της πρωτεύουσας Μπουζουμπούρα και το 1994 σ’ άλλο ένα πογκρόμ των Τούτσι, ήταν ο μόνος από την οικογένεια που διασώθηκε και κατόρθωσε να διαφύγει στη Ρουάντα. Από τότε η ζωή του είναι μια διαρκής περιπλάνηση σε διάφορες χώρες. Πριν δυο χρόνια έφθασε στην Ελλάδα. ΄Εκανε διάφορες δουλειές του ποδαριού για να επιβιώσει. Στην αρχή πουλούσε πλαστά CD. Η αστυνομία έκανε έφοδο στην αποθήκη και κατάσχεσε όλο το υλικό και τα μηχανήματα αναπαραγωγής. ΄Ετσι ο Ζαν – Μαρί το γύρισε στις τσάντες – «μαϊμούδες». Γνώριζε ότι η κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας- σε όλες τις μορφές - ήταν αδίκημα, αλλά ήταν ο μόνος τρόπος που βρήκε για να επιβιώσει. Παρόμοιες ήταν και οι ιστορίες των άλλων δύο συμπατριωτών του Ζαν – Μαρί. Σφαγές αγαπημένων προσώπων, πείνα, έλλειψη πόσιμου νερού, φόβος, αναγκαστική εξορία και περιπλάνηση.
-Μπροστά σ’ αυτά που ζήσαμε το κυνήγι των αστυνομικών εδώ μοιάζει με το κρυφτό που παίζουν τα παιδιά! τόνισε ο Μισέλ.
- Τουλάχιστον είμαστε ζωντανοί συμπλήρωσε ο Ντομινίκ.

    Η Βιολέτα πληροφορήθηκε ότι οι καινούργιοι της φίλοι ήταν ρωμαιοκαθολικοί στο θρήσκευμα.
-Δεν είστε κανίβαλοι λοιπόν; ρώτησε αστειευόμενη

    Ο Ζαν – Μαρί, που είχε μελετήσει το θέμα, της εξήγησε ότι ο τελετουργικός κανιβαλισμός που υπήρχε σε παλαιότερες εποχές, διακρίνεται στον ενδοκανιβαλισμό και αφορά τη βρώση συγγενών η μελών της ομάδας και σχετίζεται με την ανακύκλωση και αναγέννηση των αξιών που εμπεριέχονται στο σώμα του νεκρού και στον εξωκανιβαλισμό ο οποίος αναφέρεται στη βρώση εχθρών, αιχμαλώτων πολέμου ή δούλων και έχει καθαρά θυσιαστικό ή εκδικητικό χαρακτήρα. Είναι ένα περίπλοκο σύστημα που σχετίζεται με τη φύση της ζωής και τη διαιώνισή της. Αυτό το σύστημα, βέβαια, έχει εγκαταλειφθεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

    Η Βιολέτα εντυπωσιάστηκε από τις καινούργιες γνώσεις που αποκτούσε. Ιδιαίτερα όμως της έκανε εντύπωση η υπομονή και η αίσθηση ηρεμίας και γαλήνης που απέπνεαν αυτοί οι άνθρωποι. Θεωρούσαν ότι η ζωή είναι ένα σχολείο. Ο κόσμος δεν είναι φυλακή, αλλά ούτε και παραθεριστικό θέρετρο με όλες τις ανέσεις. Ο άνθρωπος ήρθε σ’ αυτό τον κόσμο για να πάρει μαθήματα. Για κάποιους ανθρώπους όπως η παρέα από το Μπουρούντι τα μαθήματα ήταν πολύ πιο σκληρά. ΄Αλλωστε, ας μην ξεχνάμε, ότι ο θάνατος που τόσο έντονα βίωσαν αυτοί οι άνθρωποι, είναι ο μεγάλος δάσκαλος. Μας δίνει τρομαχτικά μαθήματα που όμως σπάνια μαθαίνουμε. Το κυριότερο μάθημα που μας διδάσκει ο θάνατος είναι η εκπλήρωση του καθήκοντος, κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή σε όλη μας τη ζωή. ΄Αλλωστε όταν έρθει η ώρα του θανάτου μία είναι η ερώτηση για πλούσιους και φτωχούς, για σπουδαίους και ταπεινούς. «΄Εζησαν ενάρετα; Πρόσφεραν στους συνανθρώπους τους;» Δεν υπάρχει τίποτα κακό και τρομαχτικό στο θάνατο.

    Υπάρχει μόνο το κακό που ο άνθρωπος κάνει όσο βρίσκεται στη ζωή.
- Η δυστυχία είναι ένας σκληρός τρόπος για την εκμάθηση της αρετής κατέληξε ο Ζαν - Μαρί.

    Η ώρα είχε περάσει. Στο τέλος της συνάντησης η Βιολέτα ως άλλος πρίγκιπας ΄Αμεθ, ήταν αποφασισμένη να υπερασπίσει - όσο μπορούσε- τα δικαιώματα αυτών των κατατρεγμένων ανθρώπων. Ποτέ άλλοτε δε θα παρέμενε σιωπηλή σε συζητήσεις και υποτιμητικές κρίσεις σαν αυτές της λαϊκής αγοράς. Θα φώναζε για τα δίκια τους. ΄Ισως κάποια μέρα οι άνθρωποι άρχιζαν να αντιμετωπίζουν όλους τους ανθρώπους σαν ανθρώπους και όχι σαν παράσιτα από τα οποία έπρεπε να απαλλαγούν.

    Ο Ζαν – Μαρί επέμενε να χαρίσει στη Βιολέτα την τσάντα «μαϊμού» που εκείνη επέμενε να του επιστρέψει. Η Βιολέτα κράτησε την τσάντα, αφού δεν ήθελε να τον προσβάλλει. Ήξερε ότι ήταν ένα δώρο καρδιάς. Κι έτσι τώρα είχε δύο εκδόσεις του ίδιου μοντέλου της Louis Vuitton. Την αυθεντική που της είχε χαρίσει η ευκατάστατη φίλη της και την απομίμηση που της είχε χαρίσει ο φτωχός πρόσφυγας από το Μπουρούντι. Ήξερε ποια ήταν η αυθεντική τσάντα. Ποια ήταν όμως η αληθινή;

-Που γυρνάς μία η ώρα τα ξημερώματα; η ρώτησε η Φαίη στο καθιερωμένο τηλεφώνημα στη Βιολέτα.
-΄Ημουνα με κάτι φίλους, εδώ στη γειτονιά……..
-Καλά έκανες! Να ξεσκάσεις και λίγο! Μάντεψε με ποιόν ήμουνα εγώ…..
-Με ποιόν;
-Με το Θανάση!
-Το Θανάση…….τον άντρα μου;
-Τον πήρα τηλέφωνο και συναντηθήκαμε. ΄Εμαθα πολλά για τη λεγάμενη τη δημοσιογράφο! Δημοσιογράφος του κώλου, βέβαια! Σε κάτι κουτσομπολίστικα περιοδικά γράφει……
-Λοιπόν;
-Τι λοιπόν; Η γυναίκα είναι τσούλα! Αδίστακτη! Για να προωθήσει την καριέρα της και να πιάσει δουλειά στη Λαμπίρη έχει πάει με το μισό κύκλωμα. Αλλά η Λαμπίρη - προς το παρόν - δε χρειάζεται άλλους ρεπόρτερ. Όπως καταλαβαίνεις οι μέρες του ΄Αρη μαζί της είναι για μια ακόμα φορά μετρημένες! Γυμναστής είναι, όχι αρχισυντάκτης. Θα κάνω υπομονή!
-Ο Θανάσης……..έχει βρει άλλη; αποτόλμησε δειλά την ερώτηση που την έκαιγε η Βιολέτα.
-Όχι, απ’ ότι μου είπε, είναι μόνος. Βαρέθηκε τις επιπόλαιες και φθηνές πιτσιρίκες! Ψάχνει για κάτι σοβαρό!

    Το σοβαρό που έψαχνε ο Θανάσης και άκουγε στο όνομα Βιολέτα τον περίμενε πάνω από έντεκα χρόνια. Πότε θα γύριζε επιτέλους στο σπίτι του;

44
Χώρος κατάθεσης απόψεων μελών / Απ: Οίαγρος
« στις: Μάρτιος 06, 2009, 15:18:59 »


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 10. ΔΕΚΑΤΟΣ ΒΑΘΜΟΣ – ΕΚΛΕΚΤΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΩΝ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ


    Το επόμενο πρωί η Βιολέτα ξύπνησε με πολύ καλή διάθεση. Τα χθεσινά νέα της Φαίη ήταν πολύ ευχάριστα γι’ αυτήν, Η δημοσιογράφος από την οποία χώρισε ο Θανάσης ήταν τριάντα ενός ετών. Λες να ήρθε η ώρα να ανεβεί λίγο, δηλαδή αρκετά, το όριο ηλικίας; Να φθάσει, ας πούμε, στα σαράντα πέντε; Η Βιολέτα ανέβηκε στη ζυγαριά. Εξήντα ένα κιλά. Με τα απρόοπτα που αντιμετώπιζε τον τελευταίο καιρό, ξεχνούσε να φάει και έτσι έχασε ένα κιλό χωρίς να το καταλάβει. Από σήμερα όμως θα έβαζε πρόγραμμα. Θα πήγαινε στη λαϊκή της γειτονιάς της να ψωνίσει φρούτα και λαχανικά.

    Ντύθηκε και κατευθύνθηκε προς τη λαϊκή. ΄Ενας μαύρος άντρας απροσδιόριστης ηλικίας, κρατώντας μια βιαστικά διπλωμένη κουβέρτα γεμάτη τσάντες «μαϊμούδες», έπεσε επάνω της αφού έτρεχε όσο πιο γρήγορα μπορούσε με σκοπό να ξεφύγει από δύο αστυνομικούς που τον κυνηγούσαν. Προφανώς ο μαύρος δεν είχε άδεια μικροπωλητή. Από τη σύγκρουσή του με τη Βιολέτα του έπεσε μια τσάντα, κακέκτυπο αντίγραφο της τσάντας Louis Vuitton που της είχε κάνει δώρο η Φαίη για τα γενέθλιά της. Ο μαύρος δεν είχε βέβαια καιρό να σκύψει και να τη μαζέψει.

    Συνέχισε το τρέξιμο στην προσπάθειά του να ξεφύγει από τους διώκτες του. Η Βιολέτα μάζεψε την τσάντα από το δρόμο. Η ίδια δεν είχε πάρει τσάντα μαζί της, μόνο το πορτοφόλι της, αφού ήθελε να έχει τα χέρια της ελεύθερα για να κουβαλήσει τις σακούλες της λαϊκής.
-Η τυχερή σας μέρα είναι σήμερα! Να πάρετε λαχείο! της είπε μια μεσόκοπη κυρία που πουλούσε πορτοκάλια.
-Τι εννοείτε;
-Εννοώ ότι αποκτήσατε τσάμπα τσάντα.

    Η Βιολέτα δεν απάντησε. ΄Εβαλε το πορτοφόλι στην τσάμπα τσάντα και την κρέμασε στον ώμο της.
-Καλά τους κάνουν και τους κυνηγάνε τους πούστηδες τους αράπακλες είπε ο κύριος που πουλούσε τομάτες. Εμείς κορόιδα είμαστε ρε κανίβαλε, που βγάζουμε άδειες και πληρώνουμε φόρους;
-Γέμισε η Ελλάδα κάθε καρυδιάς καρύδι, συμφώνησε ο κύριος που πουλούσε σταφύλια. Δεν τολμάμε να κυκλοφορήσουμε στους δρόμους.
-Κλέβουν, βιάζουν, σκοτώνουν. Δε είδατε τις προάλλες την καημένη τη γριούλα στην τηλεόραση; Μπήκαν στο σπίτι της, τη χτύπησαν, την έδεσαν και της πήραν τη σύνταξη. Αλβανοί ήταν αυτοί! συμπλήρωσε η κυρία που διάλεγε με προσοχή τα σταφύλια της.
-Μπήκαν κι άλλοι στη συζήτηση.
-Το κράτος φταίει που δεν τους στέλνει πίσω στην πατρίδα τους!
-Γι’ αυτό στις επόμενες εκλογές πρέπει να ψηφίσουμε όλοι τον Καρατζαφέρη!
-Ξέφραγκο αμπέλι είναι η Ελλάδα, κυρά μου, τι νομίζεις;
-Κομμουνισμό θέλατε ρε μάγκες, τώρα να πληρώσετε!
-Τι φταίμε δηλαδή εμείς για τα χάλια του Τσαουσέσκου!
-Αμ οι μαύροι! Εδώ κινδυνεύει η καθαρότητα της φυλής μας! Η κόρη της ξαδέλφης μου τα έφτιαξε μ’ έναν από την Αφρική! Θα παντρευτούνε λέει…….
-Να τους ζήσουν και τα μαυράκια, κυρία μου! Αυτά που θα κάνουν!
-Πάει η πατρίδα μας! Καταστράφηκε! Στο σχολείο του γιού, τα μισά παιδιά είναι αλβανάκια. Δεν ξέρουν καλά ελληνικά και οι δάσκαλοι αναγκάζονται ν’ αφήνουν πίσω και τα ελληνόπουλα!
-Κι εμείς το ίδιο πρόβλημα έχουμε στο σχολείο της κόρης μου! Με τι εφόδια θα βγούνε τα παιδιά μας στην κοινωνία, μου λέτε; Πώς θα αντιμετωπίσουν τον ανταγωνισμό;
-Αμ η θρησκεία μας; Να καταργηθεί, λέει, το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία!
-Εδώ λένε να φτιάξουν τζαμί, κυρία μου!
-Με τις μαντίλες θα έρχονται οι μουσουλμάνες στο σχολείο!

    Η Βιολέτα αποφάσισε ότι το κλίμα ήταν ιδιαίτερα αρνητικό ώστε να ψωνίσει σήμερα τα ζαρζαβατικά της. Πού θα κατέληγαν άραγε όλοι αυτοί οι ταλαιπωρημένοι μετανάστες αν η Ιερά Εξέταση μπορούσε να επανέλθει δια μαγείας και να συνεχίσει το θεάρεστο έργο της; Πότε θα μάθαινε ο κόσμος ότι ανοχή σημαίνει ότι ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τη γνώμη και τα πιστεύω του όποια κι αν είναι αυτά; Γιατί αυτό το δικαίωμα το αναγνωρίζουμε μόνο στον εαυτό μας και σ’ όσους τυχαίνει να συμφωνούν μαζί μας; Πότε επιτέλους θα καταλάβουμε ότι οποιαδήποτε άποψη είναι καλύτερη από τον πόλεμο, τα βασανιστήρια και την πυρά; Είμαστε Χριστιανοί Ορθόδοξοι επειδή γεννηθήκαμε στην Ελλάδα.

    Εάν είχαμε γεννηθεί στην Τουρκία θα ήμασταν μουσουλμάνοι, εάν ήμασταν Εβραίοι θα είχαμε ασπασθεί τον Ιουδαϊσμό και θα περιμέναμε ακόμα το Μεσσία, ενώ στην Ινδία ο Βράχμα, ο Βίσνου και ο Σίβα θα ενσάρκωναν με τον καλύτερο τρόπο τις μεταφυσικές μας ανησυχίες. Τόσο απλά!

  ΄Αλλωστε κάποιος που έχει μελετήσει στοιχειωδώς αρκετές θρησκείες καταλαβαίνει ότι δεν έχουν και τόσο μεγάλες διαφορές μεταξύ τους, όσον αφορά την πνευματική και ηθική διδασκαλία τους. Οι άνθρωποι είναι αυτοί που δημιουργούν τις παρανοήσεις και τις διαφορές, όχι οι φωτισμένοι διδάσκαλοι όλων των λαών και όλων των εποχών.

45
Χώρος κατάθεσης απόψεων μελών / Απ: Οίαγρος
« στις: Μάρτιος 06, 2009, 15:15:44 »

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 9. ΕΝΑΤΟΣ ΒΑΘΜΟΣ – ΕΚΛΕΚΤΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΩΝ ΕΝΝΕΑ

    Ποδοβολητά, θόρυβοι και η φωνή του αστυνομικού: «Πέταξε το μαχαίρι! Ακούς; Πέταξε το μαχαίρι!» ξύπνησαν απότομα τη Βιολέτα το επόμενο πρωί. ΄Ολος αυτός ο χαμός έξω από το διαμέρισμά της…….Τι είχε συμβεί; Η Βιολέτα άνοιξε την πόρτα και αυτό που αντίκρισε δεν επρόκειτο να το ξεχάσει ποτέ όσο ζούσε.

    Η Μυρτώ, όρθια μπροστά στην ανοιχτή πόρτα του διαμερίσματός της, κρατούσε με το αριστερό πονεμένο χέρι το κομμένο κεφάλι του Μάνου! Με το δεξί κρατούσε ένα μεγάλο και κοφτερό μαχαίρι της κουζίνας, που έσταζε αίμα, προφανώς το όπλο του στυγερού εγκλήματος. Τα ρούχα της κατακόκκινα. Η Μυρτώ χαμογέλασε θριαμβευτικά μόλις είδε τη Βιολέτα και πέταξε το μαχαίρι στο διάδρομο υπακούοντας στις προσταγές του αστυνομικού. Η Βιολέτα σωριάσθηκε λιπόθυμη.

    Η Βιολέτα άνοιξε τα μάτια στον καναπέ του σπιτιού της. Το κεφάλι της ήταν δεμένο, αφού χτύπησε με το πέσιμο και γδάρθηκε. Είχε πάθει και μια ελαφριά διάσειση. Κάποιος συγκάτοικος γιατρός της είχε προσφέρει τις πρώτες βοήθειες. Άργησε να έρθει σε επαφή με την πραγματικότητα. Της πήρε αρκετά λεπτά της ώρας να θυμηθεί τη φριχτή εικόνα που είχε αντικρύσει πριν χάσει τις αισθήσεις της.

    Της πήρε ακόμα περισσότερο χρόνο να συνειδητοποιήσει τι είχε συμβεί ακριβώς. Οι συγκάτοικοι έφυγαν, η Βιολέτα έμεινε μόνη στο διαμέρισμα Η Μυρτώ σκότωσε το Μάνο. Όταν εκείνος κοιμήθηκε, εκείνη βρήκε την ευκαιρία να του κόψει το κεφάλι! Απίστευτο! Ανήκουστο! Θυμήθηκε ότι το περασμένο βράδυ είπε στη Μυρτώ ότι και η ίδια, αν βρισκόταν στη θέση της, θα σκότωνε το Μάνο. Δεν το εννοούσε όμως! Φυσικά και δεν το εννοούσε! Πάνω στα νεύρα της, το είπε. Η Μυρτώ όμως δεν το είπε. Το έκανε!

    «…………..η δράστις δεν προσπάθησε να δικαιολογήσει το αποτρόπαιο έγκλημά της. Στους αστυνομικούς που την ανέκριναν δήλωσε ότι δε σκότωσε το σύντροφό της, αλλά την άγνοια, την υποκρισία και την άνομη φιλοδοξία που εκείνος εκπροσωπούσε είπε με στόμφο η κομψή ξανθιά τηλεπαρουσιάστρια. «Το έγκλημα συγκλόνισε την Καλλιθέα. Οι γείτονες δηλώνουν ότι το ζευγάρι έδειχνε αγαπημένο και δεν είχε δώσει ποτέ αφορμή για σχόλια».

    Διάφορες γνωστές φυσιογνωμίες παρέλασαν στην οθόνη της τηλεόρασης εκφράζοντας ο καθένας την έκπληξή και τον αποτροπιασμό του για το έγκλημα. Ο περιπτεράς, η κυρία του πρώτου ορόφου, η κομμώτρια που φρόντιζε τα μαλλιά της Μυρτώς, και διάφοροι άλλοι. ΄Ολοι ζήτησαν την παραδειγματική τιμωρία της Μυρτώς. «Κρέμασμα στο Σύνταγμα θέλει η λεγάμενη» απεφάνθη ο μανάβης της γειτονιάς. Ο διαχειριστής της πολυκατοικίας, συνταξιούχος στρατιωτικός, έθεσε θέμα επαναφοράς της θανατικής ποινής για τέτοιου είδους εγκλήματα! Ακούς εκεί να σκοτώσει τον άνθρωπο στον ύπνο του! Και χωρίς καμιά δικαιολογία!

    Ο άνθρωπος δε μπορεί να δει κατ’ ευθείαν τον εαυτό του. Γι’ αυτό ίσως δε μπορεί να αντιμετωπίσει εύκολα τα ελαττώματα και τα πάθη του. Το βίντεο, η φωτογραφία, και κυρίως ο καθρέφτης του επιτρέπουν να βλέπει την αντανάκλαση του εαυτού του. Πάνω από τα κεφάλια μας ταξιδεύει κάθε νύχτα ένας τεράστιος καθρέφτης. Η μυστηριακή Σελήνη που δεν είναι αυτόφωτη, αλλά αντανακλά το φως του ήλιου σαν ένα τεράστιο κάτοπτρο. Ένα κάτοπτρο όπου αντανακλώνται επίσης οι απόκρυφες και ανομολόγητες επιθυμίες μας.

   ΄Ολοι αυτοί οι άνθρωποι που έκριναν με επιπολαιότητα ένα τόσο υπερβατικό γεγονός, όπως το έγκλημα που διέπραξε η Μυρτώ, μπορούσαν άραγε να δουν τον αληθινό τους εαυτό μέσα από την αντανάκλασή του στην οθόνη της τηλεόρασης; Μπορούσαν να καταλάβουν τη δική τους άγνοια; Δύσκολο. Η Βιολέτα, ως θεατής, μπορούσε να τους δει καθαρά. Οι συνάνθρωποί μας δεν είναι πάντα η κόλασή μας, όπως είπε ο Σαρτρ. Μπορούν να μεταμορφωθούν σε σημαντικούς αρωγούς για την πνευματική μας ανάπτυξη αν θελήσουν να μας δουν αντικειμενικά χωρίς ζήλειες και ιδιοτελή συμφέροντα. Η Βιολέτα πάτησε το κουμπί του τηλεκοντρόλ και η οθόνη της τηλεόρασης βυθίστηκε στο δικό της μαύρο σκοτάδι.

    Η Μυρτώ δε σκότωσε το Μάνο, αλλά την άγνοια, την υποκρισία και την άνομη φιλοδοξία. Η Βιολέτα κατάλαβε ότι ο Μάνος δεν ήταν κακός άνθρωπος. Η άγνοια και η έλλειψη αρχών τον οδηγούσε στις κακές πράξεις. Ο εγωισμός τον έκανε να πιστεύει ότι ήταν ανώτερος από τους απλούς εργαζόμενους ανθρώπους και η φιλοδοξία να γίνει «κάποιος» τον έκανε να εκμεταλλεύεται τη σύντροφό του. Η επιθυμία για το εύκολο και άνομο κέρδος τον έσπρωξε να συνεργαστεί με τοκογλύφους. Εκείνοι με τη σειρά τους τον εκμεταλλεύτηκαν και τον κορόιδεψαν, αφού σ’ αυτή τη ζωή ο καθένας θερίζει - με μαθηματική ακρίβεια- εκείνα που σπέρνει. Η Μυρτώ ουσιαστικά δε σκότωσε το Μάνο, αλλά την αντανάκλαση του κακού εαυτού του στο φυσικό πεδίο της ανθρώπινης ύπαρξης.

    Το μυθιστόρημα του Χέρμαν ‘Εσσε «ο Λύκος της Στέπας» ήρθε στο μυαλό της Βιολέτας. Το είχε διαβάσει πριν πολλά χρόνια - τότε που είχε χρόνο για διάβασμα – και της είχε κάνει εντύπωση. Ο ήρωας του βιβλίου συναντά μια γυναίκα – διδάσκαλο την Ερμίνα. Η Ερμίνα τον καθοδηγεί και η ανάπτυξη του ήρωα προχωρά. Κάποια στιγμή η Ερμίνα τον διατάζει να τη σκοτώσει. Εκείνος υπακούει, αλλά ύστερα νοιώθει λύπη και ενοχή για την πράξη του. Εξ αιτίας της λύπης και της ενοχής που νοιώθει, αντιμετωπίζει το ουράνιο δικαστήριο και καταδικάζεται να ζήσει ξανά στη γη, για να μάθει περισσότερα, αφού δεν κατάλαβε ότι αφ’ ενός σκότωσε την αντανάκλαση μιας γυναίκας με την αντανάκλαση ενός μαχαιριού κι όχι την πραγματική Ερμίνα και αφ’ ετέρου δεν κατάλαβε ότι έπρεπε να τη σκοτώσει για να προχωρήσει στην πνευματική του ανάπτυξη. Ο ήρωας του βιβλίου στο τέλος καταλήγει στις εξής σκέψεις:

    «΄Ακουγα πίσω μου το φοβερό γέλιο, ήξερα όλες τις εκατοντάδες χιλιάδες φιγούρες του παιχνιδιού της ζωής, αισθανόμουν συγκλονισμένος το νόημα, ήθελα να ξαναρχίσω ακόμα μια φορά το παιχνίδι, να γευθώ ακόμα μια φορά τα βάσανα, την κόλαση του εσωτερικού μου κόσμου να τη ζήσω ακόμα μια φορά και συχνά να τη βαδίσω. Μια άλλη φορά θα έπαιζα καλύτερα το παιχνίδι με τις φιγούρες». Την επόμενη φορά ο ήρωας του βιβλίου ίσως πραγματοποιούσε το γενέθλιο όραμά του. ΄Η ίσως…….. τη μεθεπόμενη.

    Ο άνθρωπος μετενσαρκώνεται πολλές φορές στη γη και κάθε φορά αναλαμβάνει να εκτελέσει μια σημαντική ή ασήμαντη αποστολή σύμφωνα πάντα με τις δυνάμεις και τις επιθυμίες του. Η αποστολή αυτή ονομάζεται γενέθλιο όραμα. Καμιά αποστολή δεν είναι ασήμαντη, από την ανατροφή των παιδιών μέχρι τις μεγάλες επιστημονικές ανακαλύψεις. Όλες οι αποστολές συντελούν στην εξέλιξη και πρόοδο της ανθρωπότητας. Όλοι οι άνθρωποι κατεβαίνουν στη γη με θετικές προθέσεις και προσπαθούν να φέρουν μαζί τους όσο το δυνατόν περισσότερες γνώσεις τόσο από την εμπειρία των προηγουμένων ζωών, όσο και της μεταθανάτιας διάστασης.

    Οι περισσότεροι άνθρωποι όμως, δυστυχώς, πέφτουν στην παγίδα της ύλης και αρχίζουν να πιστεύουν ότι η αληθινή ζωή αρχίζει με τη γέννηση και τελειώνει με το σαρκικό θάνατο. Οδηγός τους γίνεται το δημοφιλές πλην καταστροφικό ρητό «ότι φάμε κι ότι πιούμε κι ότι αρπάξει ο κώλος μας» Και φυσικά ο άνθρωπος που σκέφτεται κατ’ αυτόν τον τρόπο προσπαθεί να αρπάξει περισσότερα από αυτά που του αναλογούν, με αποτέλεσμα να αναλώνει τη ζωή του σε άνομες και ανούσιες ενασχολήσεις.

    ΄Ετσι σκέφτονται και άλλοι παραπλανημένοι συνάνθρωποι με αποτέλεσμα όλοι να προσπαθούν να κυριαρχήσουν με οποιοδήποτε μέσο πάνω στον άλλον, να βρίσκονται σε συνεχή εγρήγορση και πόλεμο με όλους και με όλα. ΄Ετσι προκύπτει η δυσαρμονία και η ανθρώπινη δυστυχία που πηγάζει από το διαρκές ανικανοποίητο που νοιώθουμε.

    Το τηλέφωνο διέκοψε τις σκέψεις της Βιολέτας. Η μονίμως ανικανοποίητη Φαίη ακουγόταν αναστατωμένη.
-Τα ξανάφτιαξε μ’ αυτήν!
-Ποιος ….με ποια; προσπάθησε να μπει στο νόημα η αφηρημένη Βιολέτα
-Ο ΄Αρης, με την πρώην του. Αυτή με την οποία τα είχε φτιάξει ο πρώην σύζυγός σου. (Η Φαίη θυμήθηκε ότι δεν έπρεπε να λέει πρώην σύζυγο τον πρώην σύζυγο της Βιολέτας!) Ο εν διαστάσει σύζυγός σου, ήθελα να πω! Ο Θανάσης τέλος πάντων!
-Χώρισε ο Θανάσης; Η Βιολέτα δε μπόρεσε να κρύψει τη χαρά της.
- Ο Θανάσης χώρισε εδώ κι ένα μήνα. Ο ΄Αρης συνάντησε τυχαία αυτό το τσουλί τη δημοσιογράφο πριν τέσσερα βράδια, όταν εγώ τον παραμέλησα για να τρέχω να οργανώσω την κηδεία του παππού.
-Και;
-Τι και; Θυμήθηκαν τα παλιά και κατέληξαν στο κρεβάτι!
-Και τώρα;
-Τώρα έμεινα χωρίς γκόμενο! Και είχα επενδύσει τόσο πολύ σ’ αυτή τη σχέση! Ο κωλόγερος φταίει! Τώρα βρήκε να πεθάνει;
-Τι εννοείς;
- Αν δεν είχε πεθάνει ο παππούς, δε θα έτρεχα στα κατσάβραχα να παριστάνω την τεθλιμμένη χήρα! Ούτε θα άφηνα τον ΄Αρη μόνο του τόσες μέρες να τρέχει στα μπαρ. Κι έτσι δε θα είχε συναντήσει την πρώην του! Και τώρα θα ήμασταν μαζί! Ελεύθεροι και ευτυχισμένοι! Κατάλαβες;

    Η λογική της Φαίη τσάκιζε κόκαλα. Η Βιολέτα δεν μπορούσε να πει τίποτα παραπάνω. Θα ήταν ανώφελο. Η Φαίη εξέλαβε τη σιωπή ως συναίνεση και συνέχισε απτόητη.
-Δώσε μου το τηλέφωνο του Θανάση!
-Τι το θέλεις;
-Θέλω να μάθω περισσότερα γι’ αυτήν! Τι νομίζεις, έτσι θα τ’ αφήσω το θέμα; Είμαι δύσκολη αντίπαλος εγώ! Θα παλέψω για τον ΄Αρη!

    Η Βιολέτα ευχήθηκε καλή τύχη στη φίλη της και της έδωσε το τηλέφωνο του Θανάση. Της είπε μάλιστα να τον ψαρέψει, αν υπάρχει καινούργια γκόμενα στη ζωή του.
-Θα μάθω και θα σου πω, υποσχέθηκε η Φαίη.

Σελίδες: 1 2 [3] 4 5