ΑΜΡΑ - Αυθεντική Μυστικιστική Ροδοσταυρική Αδελφότητα

'Αρθρα και συζητήσεις: 'Εσωτερικές Σχολές και Μυητικά Συστήματα => Amorc => Μήνυμα ξεκίνησε από: Ορφέας στις Ιούλιος 27, 2007, 07:36:26

Τίτλος: ΣΕΚΤΑ....
Αποστολή από: Ορφέας στις Ιούλιος 27, 2007, 07:36:26
Η αναφορά και η απόδοση στο amorc της ιδιότητάς της σέκτας, προφανώς είναι ένας βαρύς χαρακτηρισμός.
Αλλά μάλλον φαίνεται να την αποδέχεται το amorc, γιατί στην συνέντευξη που έδωσε ο μεγάλος διδάσκαλος της Αγγλίας Sven Johansson, στις 2 Απριλίου το 2002 στον  Damian Thompson και βρίσκεται αναρτημένη στην ιστοσελίδα nthposition.com, κανείς από το amorc δεν αντέδρασε, ειδικά με τον τίτλο "The joy of sects".

Παραθέτουμε το δημοσιογραφικό άρθρο που βρίσκεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.nthposition.com/joyofsects.php και παρακαλούμε κάποιον φίλο (Trithemius) να κάνει την μετάφραση.

The joy of sects

by Damian Thompson
[ strangeness - april 02 ]

At noon every day, in a manor house in the middle of the Ashdown Forest in East Sussex, members of a mystical order file into a tiny, quasi-Masonic temple. In semi-darkness they perform esoteric rites which they believe stretch back three thousand years to the Pharaohs.

Further north, towards the Surrey border, the owners of another manor house wire themselves up to electric meters whose flickering needles register the innermost depths of the psyche. They, too, believe that they have uncovered the secrets of the past; only theirs date back billions of years to a cosmic catastrophe.

Twenty miles away in the village of Robertsbridge, bearded men in lumberjack shirts and women in peasant headscarves are walking silently through the narrow streets. They do not swear, smoke, watch television or marry outsiders. When Christ returns, they believe, everyone will live like them.

Down on the Sussex coast, meanwhile, the occupants of yet another manor house do battle with demons: evil spirits of illness and sexual obsession which, when commanded to leave, come wheezing out of the body in the form of a cough or an involuntary bark.

There is something about the soil of East Sussex which allows even the most exotic religions to take root and flower. Little pockets of cultic and fundamentalist belief are sprinkled right across the county, in far greater profusion than in any other part of the British Isles. Once you wake up to this fact, the evidence is everywhere: a glimpse of a Mormon temple through the trees, the polished buttons on a Scientologist uniform, a nervous headline about exorcists in the local newspaper. But why is this reserved and surprisingly desolate county so drawn to the joy of sects?

The question has puzzled me for ages, and for the last few weeks I have been travelling around East Sussex in an attempt to answer it. My journey began, however, not in Sussex but in a dingy outbuilding of the London School of Economics. Inform, a Home Office-funded religious information service, is the only place in Britain which supplies reliable computerised data about groups which society labels cults or sects. "Just punch in Sussex," said the information officer. The result: 32 hits, as opposed to 19 for Hampshire and just 15 for Yorkshire.

This is a selection of what you can find in Sussex: Rosicrucians, Druids, Scientologists, Anthroposophists, the Bruderhof, the Divine Light Mission, The Institute of Universal Light, and Pagans. Where should I start? The Rosicrucian file looked promising. It contained press cuttings of $3.5 million embezzlement charges against a former leader of the Order; some delightfully naff publicity leaflets ("Please send me a free copy of 'The Mastery of Life'. I am sincere in my wish to learn more about my cosmic connections"); and tantalising photographs of a manor house hidden away in the woods. Feeling a tiny prickle of apprehension, I picked up the telephone, dialled the number and asked for the Grand Master.

The Ashdown Forest is a sadly threadbare affair, its luxuriant oaks torn down by Henry VIII for naval timber and never replaced. But it still has a wild, overgrown feel to it: according to Lowerson's Short History of Sussex, its hamlets have "the ragged appearance of poorly-organised frontier towns". It is certainly uncharted territory for my taxi driver, who stops for directions four times before turning into a dense estate of Scots pines. The sign at the entrance says "AMORC": the Ancient Mystical Order Rosae Crucis.

Greenwood Gate, built at the turn of the century, is Hollywood's idea of an Elizabethan manor: half-timbered gables, cavernous fireplaces, a galleried great hall. The only snow of the winter has fallen during the night. A middle-aged lady ushers me into an old kitchen. It is far too cold to take off my overcoat.

A man with a grey-flecked beard comes bustling in, glasses swinging from a cord. "Sorry about the temperature," he says. "We've run out of oil, and these leaded windows..." He is Sven Johansson, a former computer programmer who discovered Rosicrucianism through a Rhodesian women's magazine. Now he is Grand Master of Europe, the Middle East and Africa.

He tells me that Rosicrucianism originated when the Pharaoh Thutmose III ordered all the wisest people in the world to come to Luxor. From there it spread to the desert Essenes, to Moorish Spain and the alchemists of medieval Europe. "Quite how it survived we don't pretend to know," says Sven. "Our members were burnt as witches during the Inquisition, so we adopted the clothes of the day, dressing as shoemakers or priests or farmers." (He is wearing a woolly jumper and trainers.) The essence of Rosicrucianism, explains Sven, is the relationship between matter and spirit: "Whatever operates in the material world operates analogically in realms that are not material." And vice versa.

We stroll into the great hall and sit down on a velvet sofa, sending little puffs of dust into the air. Sven apologises for the fake red roses over the fireplace: they can't afford real ones. So how did they manage to buy this splendid house? "It was bought for us by a Greek shipping magnate. But that was before my time." He jumps up from the sofa. "Wait there while I prepare the Temple," he says. Ten seconds later his voice trails down from the gallery. "You can come up now."

At the top of the staircase, a door swings open. Inside, blue electric lights throw shadows onto a chequered floor. The Grand Master's throne stands in front of a hand-painted mural of the Valley of the Kings. On a triangular altar sits a globe filled with sand from the Egyptian desert. The effect is genuinely imposing. I ask Sven about the daily ritual, but he doesn't seem comfortable talking about it. Do the officers wear Egyptian or medieval robes? "Er, medieval," he says. "Now, have you seen enough?"

On the train back to London, I can feel the melancholy of Greenwood Gate clinging to me like cigar smoke. The Sussex Rosicrucians have seen better days. Since its foundation in California in 1905, AMORC has relied on advertisements and mail order to spread its message. These days, its amiable promises of enlightenment appeal mostly to correspondents from the Third World. No wonder no-one in East Sussex has heard of it. One suspects that AMORC might even welcome a little local notoriety.

Article copyright 2002 Damian Thompson
Site copyright 2003 nthposition.com

Παρατίθεται και η Ελληνική και πολύ πετυχημένη απόδοση του κειμένου που έκανε ο αδελφός Trithemius....

"Το απόγευμα κάθε ημέρας, σε μία έπαυλη, στο μέσον του δάσους Άσνταουν του ανατολικού Σάσσεξ, μέλη ενός μυστηριώδους τάγματος συναθροίζονται σε ένα μικρό ναό που μοιάζει τεκτονικός στην όψη. Στο ημίφως επιτελούν εσωτεριστικές τελετές, οι οποίες πιστεύουν πως ανάγονται 3.000 χρόνια πριν, στην εποχή των Φαραώ.

Ακόμη πιο βόρεια, προς τα σύνορα του Σάρρεϋ, οι ιδιοκτήτες μιας άλλης έπαυλης, συνδέονται σε ηλεκτρικούς μετρητές, των οποίων οι κινούμενες γραφίδες καταγράφουν τα ενδότερα της ψυχής τους (ηλεκτροεγκεφαλογράφημα). Κι εκείνοι πιστεύουν πως έχουν ανακαλύψει τα μυστικά του παρελθόντος, μόνο που τα δικά τους ανάγονται δισεκατομμύρια χρόνια πίσω, σε μία κοσμική καταστροφή.

Είκοσι μίλια μακριά, στο χωριό Ρόμπερτσμπριτζ, γενειοφόροι άνδρες με πουκάμισα εξερευνητών και γυναίκες που φοράνε μαντήλες του χωριού περπατάνε ήσυχα στους στενούς δρόμους. Δεν βρίζουν, δεν καπνίζουν, δεν βλέπουν τηλεόραση, ούτε παντρεύονται ξένους. Όταν επιστρέψει ο Χριστός, πιστεύουν πως όλοι θα ζούνε όπως εκείνοι.

Πιο κάτω, προς την ακτή του Σάσσεξ, οι ένοικοι μιας άλλης έπαυλης, μάχονται με δαίμονες: διαβολικά πνεύματα ασθενειών και σεξουαλικών εμμονών που όταν τους διαταχτεί να φύγουν, βγαίνουν από τα σώματα των ασθενών αγκομαχώντας με τη μορφή ενός βήχα ή ενός απρόθυμου γαυγίσματος.

Υπάρχει κάτι στη γη του ανατολικού Σάσσεξ που επιτρέπει ακόμα και τις πιο περίεργες θρησκείες να βλαστήσουν και να ανθίσουν. Ίχνη λατρείας και φονταμενταλιστικών πεποιθήσεων έχουν εξαπλωθεί σε όλη την περιοχή, τόσο εκτεταμένα όσο σε κανένα άλλο μέρος των Βρετανικών νήσων. Μόλις συνειδητοποιήσεις αυτό το γεγονός, θα βρεις αποδείξεις παντού: μια αχνή εικόνα ενός ναού Μορμόνων μέσα στα δέντρα, τα καλογυαλισμένα κουμπιά στη στολή του σαϊεντολόγου, ένα νευρικό δημοσίευμα για εξορκιστές σε μια τοπική εφημερίδα. Όμως γιατί αυτή η περιορισμένη και περίεργα έρημη περιοχή είναι τόσο επιρρεπής στις σέχτες;

Αυτή η ερώτηση με απασχολούσε για χρόνια και κατά τις τελευταίες εβδομάδες ταξίδεψα στο ανατολικό Σάσσεξ, σε μία προσπάθεια να βρω την απάντηση. Όμως το ταξίδι μου δεν ξεκίνησε από το Σάσσεξ αλλά από ένα σκοτεινό περιφερειακό κτίριο της σχολής οικονομικών επιστημών του Λονδίνου. Πληροφοριακά, ένα μικρό γραφείο με λίγους οικονομικούς πόρους που λειτουργεί ως σύστημα θρησκευτικών πληροφοριών, είναι το μόνο μέρος στη Βρετανία το οποίο μπορεί να σου παράσχει αξιόπιστες πληροφορίες σε ηλεκτρονική μορφή, σχετικά με ομάδες τις οποίες η κοινωνία τις χαρακτηρίζει ως μεμονωμένες λατρείες ή σέχτες. «Απλά δώστε το λήμμα ‘Σάσσεξ’» είπε ο υπεύθυνος πληροφοριών. Το αποτέλεσμα: 32 αποτελέσματα, σε αντίθεση με τα 19 για το ‘Χάμπσαϊρ’ και 15 για το ‘Γιόρκσαϊρ’.

Αυτή είναι η συλλογή που μπορείς να βρεις στο Σάσσεξ: Ροδόσταυρους, Δρυϊδιστές, Σαϊεντολόγους, Ανθρωποσοφιστές, Κοινωνίες Μπρούντερχοφ (νέα ονομασία Διεθνείς Κοινωνίες Εκκλησιών), Αποστολή του Θείου Φωτός, Ινστιτούτο του Παγκόσμιου Φωτός και Παγανιστές. Από πού να αρχίσω; Το αρχείο για τον Ροδοσταυρισμό έμοιαζε πολλά υποσχόμενο. Περιείχε αποκόμματα εφημερίδων για κατηγορίες ενάντια στον πρώην ηγέτη του τάγματος περί υπεξαίρεσης 3.5 εκατομμυρίων δολαρίων, κάποια θελκτικά και ενδιαφέροντα φυλλάδια του τύπου «Παρακαλώ στείλτε μου δωρεάν ένα αντίγραφο της ‘Κυριαρχίας στη ζωή’. Διακατέχομαι από ειλικρινή επιθυμία να μάθω περισσότερα για τις κοσμικές συνδέσεις» αλλά και φωτογραφίες από μία έπαυλη κρυμμένη βαθιά μέσα στο δάσος. Με μια ελαφρά άσχημη αίσθηση για τα μελλούμενα, σήκωσα το τηλέφωνο, σχημάτισα τον αριθμό και ζήτησα τον Μέγα Διδάσκαλο.

Το δάσος Άσνταουν έζησε μία χιλιοειπωμένη δυστυχία, καθώς κάποτε είχε πλούσιες βελανιδιές που κόπηκαν από τον βασιλιά Ερρίκο τον 7ο για ξυλεία που χρειαζόταν το ναυτικό αλλά ποτέ δεν αντικαταστάθηκαν με νέα δέντρα. Πάραυτα, ακόμα είχε την αίσθηση του άγριου και υπερμεγέθους δάσους. Σύμφωνα με την «Σύντομη ιστορία του Σάσσεξ» (υπό Λόουερσον), οι κωμοπόλεις του είχαν εκείνη την ακανόνιστη εμφάνιση των ανοργάνωτων πόλεων της παραμεθορίου. Σίγουρα αποτελεί άγνωστη περιοχή για τον οδηγό του ταξί που σταμάτησε τέσσερις φορές για οδηγίες πριν στρίψει προς μία πυκνόφυτη περιοχή Σκοτσέζικων πεύκων. Η πινακίδα στην είσοδο έγραφε «A.M.O.R.C.», the Ancient Mystical Order Rosae Crucis (Αρχαίο και Μυστικιστικό Τάγμα του Ρόδινου Σταυρού).

Η έπαυλη Γκρίνγουνντ Γκέϊτ, χτισμένη πριν την αρχή του 20ου αιώνα, είναι η μια χολιγουντιανή εκδοχή μιας έπαυλης της Ελισαβετιανής εποχής. Αετώματα μερικώς φτιαγμένα από ξύλο, χαώδη τζάκια, μια τεράστια κύρια αίθουσα. Τη νύχτα έπεφτε το μοναδικό χιόνι εκείνου του χειμώνα. Μια μεσήλικη κυρία με συνόδεψε σε μια παλιά κουζίνα. Έκανε πολύ κρύο για να βγάλω το πανωφόρι μου.

Ένας κύριος με μια γκρίζα, αραιή γενειάδα μπαίνει μέσα βιαστικός με τα γυαλιά του να κρέμονται από ένα κορδόνι. «Συγγνώμη για τη θερμοκρασία,» μου είπε. «Μας τελείωσε το πετρέλαιο και αυτά τα παράθυρα…». Ήταν ο Sven Johansson, ένας πρώην προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών που ανακάλυψε τον Ροδοσταυρισμό μέσα από ένα γυναικείο περιοδικό της Ροδεσίας. Τώρα είναι Μέγας Διδάσκαλος της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής.

Μου είπε πως ο Ροδοσταυρισμός ξεκίνησε όταν ο φαραώ Τούθμωσις ο 3ος (*) διέταξε όλους τους σοφούς του τότε κόσμου να πάνε στο Λούξορ. Από εκεί, ο Ροδοσταυρισμός εξαπλώθηκε στην μουσουλμανική Ισπανία και τους αλχημιστές της μεσαιωνικής Ευρώπης. «Το πώς ακριβώς επιβίωσε ο Ροδοσταυρισμός δεν υποστηρίζουμε ότι γνωρίζουμε», λέει ο Sven. «Τα μέλη μας καιγόντουσαν ως μάγοι κατά την εποχή της ιεράς εξέτασης κι έτσι υιοθετήσαμε καθημερινά ρούχα, ντυμένοι ως τσαγκάρηδες, ιερείς ή αγρότες». (Φοράει μία μάλλινη μπλούζα και αθλητικά παπούτσια). Η ουσία του Ροδοσταυρισμού, εξηγεί ο Sven, είναι η σχέση μεταξύ ύλης και πνεύματος. «Οτιδήποτε υφίσταται στον υλικό κόσμο, έχει το ανάλογό του στον άϋλο κόσμο.» Και το αντίστροφο.

Περιφερόμαστε στη μεγάλη αίθουσα και καθόμαστε σε έναν βελούδινο καναπέ, δημιουργώντας στον αέρα μικρά συννεφάκια σκόνης. Ο Sven απολογείται για τα ψεύτικα κόκκινα ρόδα πάνω από το τζάκι. Αφού δεν μπορούν να αγοράσουν αληθινά, τότε πως κατάφεραν να αγοράσουν αυτό το υπέροχο οίκημα; «Μας το αγόρασε ένας Έλληνας μεγιστάνας. Όμως αυτά έγιναν πριν αναλάβω τη διοίκηση του τάγματος.» Σηκώνεται βιαστικά από τον καναπέ. «Περιμένετε εδώ για να ετοιμάσω τον Ναό», μου λέει. Δέκα δευτερόλεπτα αργότερα η φωνή του έρχεται από μακριά, «τώρα μπορείτε να έρθετε επάνω».

Στην κορυφή της σκάλας, μία πόρτα ανοίγει αργά. Στο εσωτερικό, μπλε ηλεκτρικά φώτα ρίχνουν σκιές σε ένα ασπρόμαυρο πάτωμα. Ο θρόνος του Μεγάλου Διδάσκαλου βρίσκεται μπροστά από μία τοιχογραφία ζωγραφισμένη στο χέρι με θέμα την Κοιλάδα των Βασιλέων. Πάνω σε έναν τριγωνικό βωμό βρίσκεται μία σφαίρα γεμάτη με άμμο από την έρημο της Αιγύπτου. Το σκηνικό είναι πραγματικά επιβλητικό. Ρωτάω τον Sven για τις καθημερινές τελετουργίες αλλά δεν δείχνει πρόθυμος να μου μιλήσει για αυτές. Οι αξιωματικοί φοράνε Αιγυπτιακούς ή μεσαιωνικούς χιτώνες; «Ε, μεσαιωνικούς,» μου λέει. «Λοιπόν, είδες αρκετά;»

Πάνω στο τρένο, πίσω για το Λονδίνο, αισθάνομαι τη μελαγχολία της έπαυλης Γκρίνγουντ Γκέϊτ να προσκολλάται επάνω μου σαν καπνός από τσιγάρο. Οι Ροδόσταυροι του Σάσσεξ είχαν περάσει παλαιότερα καλύτερες μέρες. Από την ίδρυσή του το 1905 στην Καλιφόρνια, το AMORC βασίζονταν σε διαφημίσεις και ταχυδρομικές παραγγελίες για να διαδώσει το μήνυμά του. Πλέον, οι ευγενείς υποσχέσεις του τάγματος για φώτιση, έχουν αντίκτυπο κυρίως σε άτομα του Τρίτου Κόσμου. Δεν είναι να απορούμε που κανείς στο ανατολικό Σάσσεξ δεν γνωρίζει για την ύπαρξη του τάγματος. Κάποιοι θα έλεγαν πως το AMORC θα καλοδεχόταν ακόμα και μία τοπική δυσφήμηση…"

Τίτλος: Απ: ΣΕΚΤΑ....
Αποστολή από: Ορφέας στις Ιούλιος 27, 2007, 07:44:00
Τι είναι όμως οι Σέκτες;
Αντιγράφω την παράθεση της rose_777, όπου ανέπτυξε αναλυτικά το θέμα:

Παραθέτουμε τον ορισμό της λέξης "σέκτα" από την Επιτροπή των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου το 1993:

"Ομάδα προσώπων που παρουσιάζεται ή δεν παρουσιάζεται ως θρησκεία, της οποίας οι πρακτικές χαρακτηρίζονται από παραβατικότητα ως προς τους νόμους που προστατεύουν τα δικαιώματα του ατόμου, ή την λειτουργία του κράτους, σεκταριστική συμπεριφορά, άρνηση των νόμων μέσω τελέσεως αδικημάτων, μέσω διαπράξεως υπεξαιρέσεων, κατάχρησης εμπιστοσύνης, απάτης, αισχροκέρδειας, οικονομικών και φορολογικών παραβάσεων, κακομεταχείρισης, μη συνδρομής ατόμου σε κίνδυνο, προτροπών υπέρ του φυλετικού μίσους, λαθρεμπόριο ναρκωτικών".

Στην Γαλλία, η Διυπουργική Επιτροπή ορίζει ως σέκτα, στην έκθεση που κατέθεσε στον πρωθυπουργό το 2000,

"μία ένωση κλειστού και ολοκληρωτικού χαρακτήρα, που δηλώνει ή δεν διακηρύσσει θρησκευτικούς στόχους, της οποίας η συμπεριφορά πλήττει τα δικαιώματα του ανθρώπου και την κοινωνική ευστάθεια".

Η ανάγνωση του άρθρου 18 της Παγκόσμιας Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που δείχνει ως ποιο βαθμό είναι ουσιώδους σημασία η διάκριση μεταξύ του τι είναι και του τι δεν είναι σέκτα:

"Κάθε άτομο έχει δικαίωμα στην ελευθερία της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας, το δικαίωμα αυτό συνεπάγεται την ελευθερία αλλαγής θρησκείας ή πεποίθησης, καθώς και την ελευθερία του ατόμου να εκδηλώνει την θρησκεία του ή την πεποίθησή του κατά μονάς ή από κοινού με άλλα άτομα, τόσο δημοσίως όσο και κατ' ιδίαν, δια της διδασκαλίας, των πρακτικών, της λατρείας και των τελετουργιών".

Καταναγκασμοί και Κίνδυνοι

Εν αντιθέσει με τα νέα θρησκευτικά ρεύματα, οι σέκτες επιμένουν να επιβάλλουν ένα δόγμα και ένα συχνά ιδιαίτερα καταναγκαστικό κανόνα ζωής στην κοινότητα των οπαδών τους.  Οι τελευταίοι απομονώνονται ψυχολογικά και σωματικά από την οικογένειά τους, τους φίλους τους και γενικότερα από όλους όσοι θα μπορούσαν να θέσουν υπό αμφισβήτηση τη διδασκαλία της σέκτας ή θα τους εξέθεταν στον κίνδυνο επανένταξης στην κοινωνία.   Αντιλαμβάνεται κανείς μέχρι ποιου σημείου μπορούν οι σέκτες να βλάψουν τα άτομα και γιατί οι πολιτικοί και οι λοιποί ιθύνοντες, ο καθένας ανάλογα με τις αρμοδιότητές του, μάχονται κατά του φαινομένου αυτού.

Larouse, "Οι Θρησκείες σήμερα, και ποιο το μέλλον τους", εκδόσεις Καστάλια
Τίτλος: Απ: ΣΕΚΤΑ....
Αποστολή από: ΣΕΡΑΠΙΣ στις Μάιος 07, 2008, 23:57:17
Για τον Τσιλιμπάρη μιλάει, "Τον Μεγιστάνα" τον γνώρισα προσωπικά. Τους γνώρισα προσωπικά όλους.
Δυστυχώς λαοί που δεν έχουν Φιλοσόφους, γεννούν, Μεσσίες, ενδιάμεσους, που και αυτοί με τη σειρά τους φοβούνται τους Αληθινούς αναζητητές, γιατί αυτοί με τη σειρά τους θα τους ανακαλύψουν ενδόμηχα, και τους επικηρύσουν, και τους φορτώνουν ότι οι ίδιοι είναι, "Akhenaton" να έβλεπες τι έγινε το φώς σου!!!
Οι "δούλοι" σου έγιναν αφεντικά, σε μιμούνται και σε υβρίζουν. Σου κάνουν ότι έκαναν τότε.
Πουλάνε το φώς του ήλιου σε βαζάκια για τυφλούς, διαπραγματεύονται ότι Ιερότερο εμπεριέχει η Ανθρώπινη και όχι μόνο φύση,  γιατί το πραγματικό ενσυνείδητο Ιερό των Ιερών είναι ο Άνθρωπος.
 διαστρεβλωνοντάς το μέσα από το δικό τους πρίσμα φόβων και συμφερόντων, και το μόνο που μένει είναι συλλογή περιουσιών και τίτλων. Γιατί μέσα στη μικροτητά τους, τολμούν οι διδάσκαλοι, οι "Μεγάλοι Διδάσκαλοι" αλλά και οι "Ιερείς", οι "τέκτονες", και για να μην παρεξηγηθώ, έχω ασχοληθεί και ό ίδιος, να πουν σε συζητήσεις μεταξύ τους ότι δεν υπάρχει συνέχεια στη ζωή, δεν πιστεύουν σε τίποτα, δεν έχουν πεποίθηση για τίποτα δεν γνωρίζουν τίποτα, κινούνται μόνο από ματαιοδοξία. Γιαυτό και τελικά αρπάζουν ότι βρούν, όπως στην Ελλάδα, Γεμίζουν τον κόσμο θεωρίες, τις οποίες δεν πιστεύουν ούτε οι ίδιοι, άλλοι είναι το πρωί και άλλοι το βράδι.
Το ψέμα τους, έγινε συνήθεια που την περνάνε για Αλήθεια και στα δύσκολα, πετάνε και ένα το κάρμα φταίει, μη αντιλαμβάνοντας, λόγω βλακείας, και πονηριάς, περνάνε τους άλλους για Ηλίθιους, ότι το κάρμα είμαστε όλοι, σε αλυσίδα, περιμένουν συνήθως τον Ήρωα τον Ηλίθιο να τους γλυτώσει από επιλογές που οι ίδιοι έκαναν, τον αποδιπομπαίο τράγο, βρίζουν κατά βάθος όλους τους άλλους, για αίρεση και οι ίδιοι έχουν μεταλαχθεί σε αυτό που κατηγορούν. Πολιτική εξασκούν δεν μπορούν ούτε τον άλλο να δούν ψυχικά, λογικό όμως, γιατί δεν έχουν δεί τον δικό τους εαυτό πρώτα. Προσεύχονται και η Αλήθεια περνάει από δίπλα τους.
Λένε ότι είναι σε επαφή με το "Σύμπαν", αλλά τίποτα καινούριο δε λένε, εσωτερικά, λες και το Σύμπαν δεν εξελίσεται. Παρουσιάζουν συνήθως λόγια και έργα άλλων, ώς δικά τους.

Χωρίς τους τίτλους και το ακροατήριο, θα πέθαιναν την ίδια μέρα από ανία και απόγνωση.
Γιατί η πραγματικότητα του Ανθρώπου συμβαίνει, όταν βρίσκεται μόνος του και διαχειρίζεται τον εαυτό του.
Όλα τα άλλα είναι απλώς ρόλοι

Και το βράδι γυρίζουν ικανοποιημένοι στον τάφο του εαυτού τους, μονολογόντας και επειδικνυώμενοι ενώπιων άλλων (ολοκληρώσαμε και σήμερα... για να μην εκφραστώ αλλιώς)
Βέβαια, πετάνε και ένα μεταξύ τους η μαύρη αδελφότητα φταίει για ότι μας συμβαίνει, έχουν χωρίσει τον κόσμο σε καλούς και κακούς, οποία ΗΛΙΘΙΟΤΗΣ, που θα έλεγε ένας φίλος μου, ότι νάναι και μη χειρότερα, άλλη δουλειά δεν είχαν εκείνοι, λογικό όμως είναι ο "διάβολος" να μην μας χωνεύει, θα ρώτησε καθώς φαίνεται το θεό μεταφορικά, μα καλά οι χαζοί και οι πονηροί είναι οι εκλεκτοί σου?
Ανταγωνίζονται και ώς άλλα σπερματοζωάρια ποιός θα γωνιμοποιήσει ποιά. Ποιός θα είναι περισσότερο Μύστης. Φτάνοντας στα άκρα να μισούν την φύση τους, αναπτύσουν δε ενίοτε και αυτοκτονικές τάσεις, επειδή η ζωή είναι βάρος, Και στο τέλος, παίρνουν και αυτοί  δύο μέτρα γης.
Συνήθως αρέσκονται να παριστάνουν τους μάγους.
Οι πραγματικοί μάγοι όμως της ζωής δεν το διαλαλούν.

Παγιδεύονται στο λαβύρινθο της λογικής τους που είναι γεμάτος από ανεξέλεκτες επιθυμίες και τους τρώει ο Μινώταυρος, και άμα τολμήσει κανένας να τους πεί, παρατηρώντας τους, ότι πάνε για καταστροφή έτσι που κάνουν, γίνεται εχθρός τους. γιατί αυτός ξεχνά ότι αυτοί είναι θεόσταλτοι. Και τότε αυτός που τους το είχε πεί γίνεται αυτόματα διάβολος και μάγος, προβάλουν ότι απορίματα λογικά και συναισθηματικά έχουν στον άλλο. Βλέπουν δηλαδή στον άλλο ότι σ.... (επιτρέψτε μου το υπονοούμενο) είναι οι ίδιοι.

Αν όλους τους μαζέψουμε μέσα σε ένα θέατρο όπως είχε πεί ο Γκαίτε, νομίζω, και τους γυμνώσουμε, δεν θα ξέρουμε ποιός είναι ποιός, γιατί τους τίτλους τους τους κάνουν τα στολίδια, τα μπιχλιμπίδια και η χλιδή, μιμούνται ότι είναι απεξαρτημένοι, αλλά το βράδυ κλαίνε γοερά, ούτε την Άβυσσο δεν αντέχουν να αντικρύσουν. Παριστάνουν τους γνώστες και τους Αγίους.
Πίσω από το προσωπείο συνήθως και, όχι για όλους, κρύβονται βρυκόλακες, που πίνουν το αίμα συμβολικά και ψυχικά των άλλων, αλλά και ο Φρανκεστάιν, συραφή γνώσεων, άχρηστης κατα κύριο λόγο.

Πάσχουν όμως συνήθως από πονοκέφαλο, γιατί τους σφίγγει το φωτοστέφανο.

Τα χθεσινά θύματα, είναι οι δήμιοι του σήμερα.

Έτσι λειτουργούν οι Σέκτες

Φυσικά Αδελφέ Ορφέα και Αδελφοί, πέρα από όλα αυτά, γενικά δεν τους κατηγορώ, απλά τους περιγράφω, έτσι ήταν έτσι είναι και έτσι θαναι η Ανθρώπινη Ιστορία, σε όλους τους τομείς, λίγοι θα κοιτάξουν τον ήλιο κατάματα, λίγοι θα μιλήσουν για ομορφιά, οι περισότεροι μιλούν για ασχήμια, διότι αυτό είναι οι ίδιοι.
Τίτλος: Απ: ΣΕΚΤΑ....
Αποστολή από: Rose στις Μάιος 08, 2008, 01:33:17
Για τον Τσιλιμπάρη μιλάει, "Τον Μεγιστάνα" τον γνώρισα προσωπικά.


"Akhenaton" να έβλεπες τι έγινε το φώς σου!!!

Δυστυχώς υπήρξαμε αφελείς προς την εταιρεία Amorc, και δεν γνωρίζαμε τι κρυβόταν από πίσω... Αν γνώριζε και ο καλοπροαίρετος Τσιλιμπάρης την αλήθεια, σίγουρα θα δώριζε την περιουσία του κάπου αλλού, έτσι ώστε να αξιοποιηθεί καλύτερα.

Όσον αφορά τον Ακενατόν, δυστυχώς δεν ήταν και τόσο άγιος, ή χρηστικός, όπως μας τα παρουσίασε το Amorc.  Και σε αυτήν την περίπτωση "το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι", όπως αποδείχθηκε και για τον χριστιανισμό.

Είναι πολύ σημαντικό να προσέχουμε τα πρότυπα μας να είναι αγνά και ενάρετα.  Το Amorc, δημιουργούσε κατά Ακενατόν, Αιγυπτιακά βασίλεια πλούτου, εξουσίας, και δόγματος, αντί για δημοκρατικές ανθρωπιστικές πνευματικές ακαδημίες, όπως θα άρμοζε σε ένα κίνημα διαφωτισμού.  
Τίτλος: Απ: ΣΕΚΤΑ....
Αποστολή από: ΣΕΡΑΠΙΣ στις Μάιος 08, 2008, 01:48:19
Κανένας δεν είναι αφελής, απλώς οι άλλοι είναι πονηροί, ή νομίζουν ότι είναι.
Εδώ είναι το ύπουλο κλειδί της φαντασίωσης και φυσικά δεν ήταν μόνο Άγιος, ο Φαραώ, κανένας Μύστης δεν είναι μόνο Άγιος, αν χρειαστεί κοβουν και κεφάλια... εξάλλου Άγιος άλλο σημαίνει, αυτά τα πουλάνε στους αφελείς, άγιος όπως γνωρίζεις δεν σημαίνει άβουλος, τους άλλους θέλουν άβουλους όμως.
Αυτή η Αγιότητα με την ένοια της χαζομάρας ξεκίνησε απο τα Χριστιανικά απωθημένα, για να ελέγχουν και να υποτάσουν αβουλα τις μάζες, πρώτα τους υποτάσουν τον εγκέφαλο και μετά και το σώμα, αλλά και αυτό δεν αναιρεί πάλι με τη σειρά του την πραγματική ιερότητα.
Μην ξεχνάμε ακόμα ότι ο Τσιλιμπάρης έχασε τον γιό του, βρέθηκε σε μειωνεκτική θέση δηλαδή, συναισθηματικά, οπότε καταλαβαίνεις, έπεσαν τα κοράκια απάνω του. όπως συναίβει και με την Γκάλις τα εδώ κοράκια έπεσαν πανω της. Πουλώντας αγάπη.
Και η δημοκρατία είναι συμβάσεις μεταξύ μας, αρκεί να μην γίνει όπως συνήθως οχλοκρατία.
Και ο μύθος του Ηρακλή του Ήρωα το δείχνει δεν έκοβε κεφάλια με λουλούδια, διαλαλώντας αγάπη μόνο, (γιατί αγάπη είναι η γνώση του αλληθούς) άλλο να μιλάνε για αγάπη είναι και άλλο να έχουν αγάπη. κλπ

Διάκριση και ισορροπία δηλαδή
Τίτλος: Απ: ΣΕΚΤΑ....
Αποστολή από: Rose στις Μάιος 09, 2008, 23:00:57
φυσικά δεν ήταν μόνο Άγιος, ο Φαραώ, κανένας Μύστης δεν είναι μόνο Άγιος, αν χρειαστεί κοβουν και κεφάλια... εξάλλου Άγιος άλλο σημαίνει, αυτά τα πουλάνε στους αφελείς, άγιος όπως γνωρίζεις δεν σημαίνει άβουλος, τους άλλους θέλουν άβουλους όμως.

'Αγιος σημαίνει "οδηγός" από το ρήμα "'άγω", και αναφερόταν σε «Πνευματικούς Πατέρες ή Κοινωνικούς Οδηγούς».  Αδελφέ μου δεν ξέρω αν κατανόησα σωστά, αλλά αν εννοείς ότι ο Ακενατόν ήταν Μύστης, λυπάμαι αλλά θα διαφωνήσω μαζί σου, γιατί και εγώ νόμιζα διαφορετικά σύμφωνα με τις πληροφορίες που μου είχαν δοθεί στο παρελθόν από το Amorc, αλλά τελικά ήταν μία απάτη, όπως και πολλές άλλες πληροφορίες που διακίνησε αυτή η εταιρεία.

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί έρευνα της ομάδας ΑΜΡΑ, με πηγή την Αιγυπτιακή Ιστορία.


Ο Αμένοφις IV της 18ης δυναστείας (1550-1295 ), βασίλεψε από το 1353 έως το1335 π.Χ.), περισσότερο γνωστός με το όνομα Aκχενατόν, ήταν ο δεύτερος γιος του Αμένοφι III. Παραδόξως, την περίοδο της βασιλείας του πατέρα του δεν αναπαριστάνεται στις απεικονίσεις μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της βασιλικής οικογένειας. Το ασυνήθιστο αυτό γεγονός μπορεί να οφείλεται στην ασθενική φύση και το παράξενο παρουσιαστικό του και οδήγησε ορισμένους ιστορικούς στο συμπέρασμα ότι ήταν παραγκωνισμένος από τη φαραωνική οικογένεια. Είτε γιατί ήταν παραγκωνισμένος, είτε –το πιθανότερο– για λόγους σκοπιμότητας, η ανατροφή του ανατέθηκε στο ιερατείο του Ρα στην Ηλιόπολη και όχι στο ιερατείο του Άμμωνα, παραδοσιακού προστάτη του βασιλικού οίκου. Με τον πρόωρο θάνατο του μεγαλύτερου αδερφού του και χάρη στην εύνοια της μητέρας του βασίλισσας Τίυε, της οποίας -όπως και του Αμένοφη- η σχέση τους με τον πρόωρο θάνατο του πρωτότοκου χαρακτηρίστηκε ύποπτη, ο Αμένοφις IV ορίστηκε διάδοχος.

Αμέσως μόλις ο νεαρός Φαραώ ανέβηκε στο θρόνο, έβαλε μπροστά ένα μεγαλόπνοο και προσεκτικά οργανωμένο, όπως αποκαλύπτεται, μεταρρυθμιστικό σχέδιο. Αρχικά η επανάστασή του πιθανόν να ήταν ήπια. Εισηγήθηκε τη λατρεία του Aτόν ως ύψιστου θεού-δημιουργού δίχως να απορρίπτει την άμεσα την ύπαρξη των άλλων θεών, οι οποίοι όμως αυτόματα υποβιβάστηκαν έτσι σε κατώτεροί του. Ο αρχαϊκός Aτόν εξυψώθηκε σε θεό του φωτός, στοργικό πατέρα του δημιουργημένου κόσμου και ταυτίστηκε με τον γερακοκέφαλο Ρα-Αράκχτυ.

Φαίνεται όμως πως η στάση του αυτή δημιούργησε σφοδρές αντιδράσεις και δεν απέδωσε τα αναμενόμενα. Αγανακτισμένος από τις αντιδράσεις που ξεσήκωνε στις Θήβες το παλιό ιερατείο του Άμμωνα, ο Φαραώ αποφάσισε να ακολουθήσει ριζοσπαστικότερες λύσεις. Τον έκτο χρόνο από την άνοδο του στο θρόνο μετέφερε την πρωτεύουσα από τις Θήβες στην καινούργια πόλη που έχτισε στην περιοχή της σημερινής Ελ-Αμάρνα, στα μισά της απόστασης ανάμεσα στη Μέμφιδα και τις Θήβες. Η πόλη ονομάστηκε ΑκχετAτόν («Ορίζοντας του Aτόν») και ήταν αποκλειστικά αφιερωμένη στον Aτόν. Το λαμπρότερο στολίδι της ήταν, φυσικά, ο ναός του θεού.

Περίπου την εποχή που ο Φαραώ μετέφερε την πρωτεύουσά του, έκανε ένα ακόμη βήμα που σηματοδοτούσε την αποφασιστικότητά του να επιβάλλει την νέα λατρεία. Άλλαξε το όνομά του από Αμένοφις (αιγυπτιακά Αμενχοτέπ, «Ο Άμμων είναι ικανοποιημένος») σε Aκχενατόν, δηλαδή, «Εκείνος που προσφέρει υπηρεσία στον Aτόν» ή, σύμφωνα με μια εναλλακτική ανάγνωση, «Φωτισμένη εκδήλωση του Aτόν». Το ίδιο έκανε κι η βασίλισσά του, η Νεφερτίτη.

Λίγο μετά τον ένατο χρόνο της βασιλείας του έκλεισε τους ναούς των άλλων θεών, εξαπέλυσε σκληρές διώξεις κατά των ιερέων του Άμμωνα, όπως και εναντίον όλων των άλλων ιερατείων και διέταξε τη διαγραφή του ονόματός των, καθώς και της λέξης «θεοί» από όλα τα μνημεία της χώρας. Οι διώξεις του επεκτάθηκαν σε ολόκληρη την επικράτεια και καθώς καταδιώκονταν οι ιερείς των άλλων θεών, παράλληλα γκρεμίζονταν και οι ναοί των. Η επιβολή της μοναδικής λατρείας στον μοναδικό θεό Ατόν, με κάθε μέσο και με διώξεις, θανατώσεις και καταστροφές, απλωνόταν σαν λαίλαπα σε όλη την Αίγυπτο.

Όμως ο Aκχενατόν δεν έζησε αρκετά ώστε η θρησκευτική επανάσταση να προλάβει να ριζώσει. Πέθανε τον δέκατο έβδομο χρόνο της βασιλείας του, αποκαρδιωμένος από το θάνατο της μητέρας του, της γυναίκας και πολύτιμης συμμάχου του Νεφερτίτης και μιας από τις έξη κόρες του. Οι νεαροί διάδοχοί του Ζεμένεκχαρα και Τουταγχατόν –που σύντομα άλλαξε το όνομά του σε Τουταγχαμών– δεν θέλησαν να ακολουθήσουν την μανία του πατέρα τους και ίσως και να υπέκυψαν στις πιέσεις του αποδυναμωμένου αλλά ισχυρού ακόμη ιερατείου του Άμμωνα. Λίγο μετά το θάνατό του, ο Aκχενατόν χαρακτηρίστηκε «καταραμένος», η πρωτεύουσά του εγκαταλείφθηκε, τα κτίσματά του καταστράφηκαν και το όνομά του διαγράφτηκε από τα επίσημα αρχεία του κράτους. Η λατρεία του Aτόν συνεχίστηκε μερικά χρόνια ακόμη. Όμως σύντομα εγκαταλήφθηκε και ξεχάστηκε.

Είναι παράξενη συγκυρία ότι εκείνη την εποχή, ένας πρίγκηπας της Αιγύπτου, με μία ορδή σκλάβων -οπαδών του ενός θεού, εξορίστηκε σε μία απομακρυσμένη επαρχία της Αιγύπτου, την Παλαιστίνη. Αργότερα έγινε γνωστός με το όνομα "Μοσέ - Μωυσής".


Σύμφωνα με τα παραπάνω ο Ακενατόν όχι μόνο μύστης δεν ήταν, αλλά ένας φασίστας δικτάτορας, που επέβαλε δογματικά το δικό του πιστεύω, καταστρέφοντας τους ναούς άλλων λατρειών.... Ουσιαστικά, ήταν ο πρόδρομος του φασιστικού μονοθεϊστικού1 καθεστώτος που υιοθέτησε αργότερα ο Ιουδαιοχριστιανισμός.
1Ο μονοθεϊσμός είναι φασισμός γιατί διακυρήσει το δόγμα "λατρέψτε μόνο τον δικό μας Θεό."  Προωθεί την παγκοσμιοποίηση μια και προσπαθεί απεγνωσμένα να επιβάλλει έναν "όμοιο" τρόπο σκέψης σε όλον τον κόσμο, χωρίς να σέβεται την πνευματική ελευθερία του κάθε ατόμου.  Απεναντίας ο πανθεϊσμός, διακυρήσει την Ενότητα των Πάντων, δίνοντας την ελευθερία στον καθένα μας, να ερμηνεύσει και να λατρέψει όπως επιθυμεί τις συμπαντικές αρχές.
Τίτλος: Απ: ΣΕΚΤΑ....
Αποστολή από: Rose στις Μάιος 09, 2008, 23:23:46
Και ο μύθος του Ηρακλή του Ήρωα το δείχνει δεν έκοβε κεφάλια με λουλούδια, διαλαλώντας αγάπη μόνο

Σύμφωνα με την Καμπάλα, http://www.amra.gr/forum/index.php/topic,582.0.html ο Ήρωας ('Ηλιος) είναι αποτέλεσμα της εναρμόνισης της Δικαιοσύνης (Σπαθί του 'Αρη), και του Ελέους (Δίας).

Ο 'Αγιος (Δάσκαλος - Θεραπευτής - Πνευματικός Οδηγός) που αντιπροσωπεύει η σφαίρα του Χείρωνα, είναι αποτέλεσμα της εναρμόνισης της Κατανόησης (Κρόνος - Πνευματική Μητέρα) και της Σοφίας (Ουρανός - Πνευματικός Πατέρας).


Τίτλος: Απ: ΣΕΚΤΑ....
Αποστολή από: ΣΕΡΑΠΙΣ στις Μάιος 10, 2008, 03:07:49
Ναι Αδελφή, έτσι είναι η πραγματική ιστορία του Μύστη, κατ'εμένα, γιατί έπρεπε να γίνουν αυτά, πριν την εποχή του ιστορικά,ήταν πολύ χειρότερα τα πράγματα, και βέβαια δεν θα τον κρίνω ώς φασίστα, καμμιά φορά χρειάζεται και αυτό. Γιατί άλλες εποχές άλλος τρόπος σκέψης, τότε όλοι ήταν υποψήφιοι νεκροί, αν δεν τους σταματούσε κάποιος, με πειθώ έστω, ο οποίος γνώριζε και περισσότερα, και ο Αλέξανδρος παράδειγμα κατά κάποιους ήταν Μύστης και έμειναν τα έργα του, καθώς ήταν και μαθητής του Σταγειρίτη, και με τη βία έφερε διφωτισμό, αλλά δεν μπορεί να κατηγορηθεί ώς Φασίστας, εκείνες οι εποχές ήταν γεμάτες ανθρώπους θηρία, που μόνο την πυγμή καταλάβαιναν, και στην Ελευσίνα ακόμα δεν υπήρχε δημοκρατία στα μυστήρια, ή αποκάλυψη επέσιρε την ποινή του θανάτου. Όπως και σε πολλές περιπτώσεις θα έπρεπε να χρειάζεται και σήμερα, στους επίορκους που δούλευαν τα μέλη τους. Εξάλλου τότε προσπαθούσαν να αναπτύξουν το "συναισθηματικό" σώμα και χρειάζονταν "οδηγούς=Αγίους", Μύστες και γνώστες, έστω και με απότομες ή βίαιες αλλαγές. Κατά την αποψή μου ήταν από τους μεγαλύτερους Μύστες, εκτός των Ελλήνων.Κατά κείμενα ο Ακενατόν ήταν Αδελφός και φίλος του Μωησή, ιερουργούσαν, μαζί, και με άλλους σχεδίασαν, την νέα Αίγυπτο, γιατί προείδαν την πτώση του Βασιλείου του Νείλου, έτσι λοιπόν τότε αρχίζει και η Ιστορία της Βίβλου που γνωρίζουμε σαν "Εβραική", και η μεταφορά της γνώσης από την Μαύρη χώρα, που ονομαζόταν τότε η Αίγυπτος, στους τόπους της μεσσοποταμίας, που αργότερα ονομάστηκαν εβραίοι κλπ κλπ, διότι Εβραικό φίλο δεν υπάρχει κανονικά,  έπρεπε να στηριχθεί η ύπαρξη και να δικαιολογηθεί η πορεία κάποιων λαών στη συσπείρωση, και να διαφυλακτή η γνώση, που στην εξωτερική του μορφή, στην πτώση της δηλαδή, γνωρίζουμε ώς Ιουδαισμό, αλλά αυτό είναι μια τεράστια άλλη Ιστορία, που παραπέμπει στις ανακαλύψεις της αρχαιολογικής εταιρείας της Αμερικής. Υπάρχουν και ολόκληρα συγγράματα, που ασχολούνται με το θέμα.
Σε αυτό που θα συμφωνίσω πλήρως είναι ότι όλο αυτό δεν είναι κληρονομιά όπως ισχυρίζονται κάποιοι μόνο του Amorc, οι οποίοι ξεκίνησαν σαν ένα κολέγιο κάποιων άλλων, δεν είναι λοιπόν οι αυθεντίες, όπως ισχυρίζονται. Η αυθεντία φέρη και το λόγο της πράξης της, και δεν είναι κατώτερη των περιστάσεων.
Ακόμα έχει βαθιά ψυχολογικά κίνητρα το γιατί κάποιοι επιλέγουν τη δημοκρατία ενώ άλλοι την Ιεραρχία, δεν θα ήθελα να επεκταθώ σε αυτό το θέμα.
Απλά ένα παράδειγμα των νόμων της φύσεως, είναι Ιεραρχκοί δεν μεταλάσονται και δεν λειτουργούν "δημοκρατικά" είναι  υπεράνω της αντίληψης των θέλω, και η συμβαδίζουμε ή είμαστε εναντίον τους, κατεπέκταση εναντίον του εαυτού μας, κατά την επιστήμη.
Αυτή ήταν και μία από τις παγίδες και εδώ στην Ελλάδα, η κατοικονομία, βλακεία δηλαδή, ας μου επιτρέψεται, κάποιος η είναι ή δεν είναι αυτό που λέει, αυτό οδήγησε σε όλα αυτα που διαδραματίστηκαν στο τότε Ελληνικό AMORC, των κομπογιαννιτών. Δεν εννοώ όλους φυσικά.
Δεν είναι μόνο απόψεις μου, υπάρχουν ολόκληρα έργα που τα πρεσβαίβουν αυτά, ή πάνω σε αυτά, παράδειγμα "Ακενατόν" τίτλος συγράμματος, του Αμερικανού προέδρου της αρχαιολογικής εταιρείας. Αλλά επειδή είναι ένα τεράστιο θέμα αυτό, και μπαίνουμε σε πολλούς δρόμους, καθώς και στην ψυχολογία των μαζών, το πως λειτουργούν δηλαδή, ενοχικά κλπ, και κάτω από ποιές παρορμίσεις, θα μου επιτρέψω, να μην επεκταθώ παραπέρα, και κουράσω.
Τίτλος: Απ: ΣΕΚΤΑ....
Αποστολή από: Ορφέας στις Μάιος 10, 2008, 15:02:54

Ναι Αδελφή, έτσι είναι η πραγματική ιστορία του Μύστη, κατ'εμένα, γιατί έπρεπε να γίνουν αυτά, πριν την εποχή του ιστορικά,ήταν πολύ χειρότερα τα πράγματα, και βέβαια δεν θα τον κρίνω ώς φασίστα, καμμιά φορά χρειάζεται και αυτό.

    Όχι ! Δεν είναι έτσι η πραγματική ιστορία του Μύστη !!!!

    Η πραγματική ιστορία του Μύστη είναι η ιστορία του διαδόχου και βασιλέα Ζωροάστρη που απαρνήθηκε τον θρόνο και την δύναμη εξουσίας για να αφυπνίσει και να βοηθήσει τον άνθρωπο, είναι η ιστορία του διαδόχου και βασιλέα Κρίσνα που εγκατέλειψε τις ανέσεις για να γίνει θεραπευτής και δάσκαλος, θεραπεύοντας και αφυπνίζοντας τον εξαθλιωμένο λαό, αποδεχόμενος στη συνέχεια τα πάθη, την σταύρωση και θανάτωση, είναι η ιστορία του διαδόχου του θρόνου, υιού του βασιλέα Οίαγρου, του θεολόγου Ορφέα που αφιερώθηκε στην υπηρεσία και άφύπνηση του ταλαίπωρου ανθρώπου, απαρνούμενου την κοσμική εξουσία και τους βασιλικούς θρόνους, είναι η ιστορία του πρίγκηπα Βούδα που εγκατέλειψε τις ανέσεις του παλατιού για να βρει την φώτηση και να καταφέρει να απαλείψει από τον άνθρωπο, τον πόνο τη ασθένειας, της ταλαιπωρίας, της μιζέριας....

    Η πραγματική ιστορία του Μύστη, είναι η ιστορία του θεού Χείρωνα που δώρησε την αθανασία του για να απαλλάξει τον δοκιμαζόμενο άνθρωπο από το μαρτύριό του....

    Κανένας από τους αληθινούς Μύστες και πραγματικούς αναμορφωτές της ανθρωπότητας, δεν σκέφτηκε ποτέ να επιβάλλει την "δήθεν αλήθεια" για το καλό δήθεν των ανθρώπων και γνωρίζουμε ότι οι προαναφερθέντες, είχαν ΚΑΙ την δύναμη ΚΑΙ τα μέσα για να επιβάλλουν ότι επιθυμούσαν....

    Ο Ακενατόν, απόγονος πραγματικά φωτισμένων βασιλέων που σεβάστηκαν κάθε διαφορετική λατρεία με αποτέλεσμα η δυναστεία τους να είναι η λαμπρότερη της Αιγυπτιακής ιστορίας, δυστυχώς αποδείχθηκε, όχι μόνον ανεπαρκής και ακατάλληλος ως κυβερνήτης, αλλά κυριολεκτικά απάνθρωπος και στυγνός εγκληματίας απέναντι στον ευημερούντα την εποχή εκείνη Αιγυπτιακό λαό. Είναι ψευδής μύθος, ότι δήθεν τα χρόνια εκείνα ήταν επιβεβλημένες οι καταδυναστευτικές πρακτικές, για τον απλούστατο λόγο ότι ο πατέρας του και οι παπούδες του, από τον καιρό που έδιωξαν τους Υκσώς, κυβέρνησαν την Αίγυπτο με σεβασμό σε όλους τους θεούς, σε όλες τις λατρείες, τα ιερατεία και τους πιστούς των, φέρνοντας για διακόσια περίπου χρόνια μια πρωτόγνωρη ανάπτυξη, πολιτιστική και πολιτισμική εξέλιξη, ειρήνη και ευημερία που συνοδεύτηκε από πρωτοφανή δημιουργικότητα. Έτσι η ιστορία σήμερα στέκεται με δέος στην λαμπρή - την λαμπρότερη - αυτήν περίοδο της Αιγυπτιακής ιστορίας, της χρυσής εποχής της Αιγύπτου κατά την περίοδο της 18ης δυναστείας.

    Κατάφερε όμως ο απομακρυνθείς από τον ίδιο τον πατέρα του από το παλάτι και από την δυνατότητα να ηγηθεί της Αιγύπτου, με την βοήθεια της μητέρας του και με ύποπτες μεθόδους, να αναρριχηθεί στο θρόνο όταν ο αδελφός του και νόμιμος διάδοχος του θρόνου "πέθανε" ξαφνικά και αναπάντεχα.
Φυσικά το μόνο έργο που τον ένοιαζε ήταν η υπερβολική ματαιοδοξία του και όχι η ευημερία της χώρας και του λαού του. Μόλις κατάφερε να θρονιαστεί στην εξουσία, ξεκίνησε έναν πρωτοφανή διωγμό σε όσους δεν συντασσόταν τυφλά μαζί του. Θεώρησε ότι υπήρχε κίνδυνος από τα άλλα ιερατεία αμφισβήτησής του -φοβούμενος για τον θρόνο του όπως κάθε δικτάτορας της ανθρώπινης ιστορίας- και έτσι ξεκίνησε έναν αγώνα εξολόθρευσης κάθε διαφορετικής φωνής και αντίληψης. Έτσι, ο πλουραλλισμός που εγγυάται την εξέλιξη, πνίγηκε από την μονομανία του -ελέω θεού - στυγνού δικτάτορα Ακενατόν. Τις διώξεις ακολούθησαν οι καταστροφές των ιερών και η αισχρή προσβολή των άλλων θεών και της αθώας πίστης των απλών ανθρώπων.

    Μετά βέβαια από τις αιματηρές βαρβαρότητες των δικτατόρων, μόλις εξολοθρεύσουν κάθε πιθανή αμφισβήτηση και εδραιωθούν με αίμα αθώων στην εξουσία, αρχίζει το αναστηλωτικό τους πρόγραμμα. Όχι βέβαια για τον λαό, αλλά για την αθεράπευτη και ακόρεστη μονομανία και ματαιοδοξία τους. Φυσικά δεν του αρκούσε πλέον το πατρικό -φτωχό - παλάτι, ούτε αρκέστηκε στο χτίσιμο ενός νέου παλατιού.... Η αρρωστημένη ματαιοδοξία του τον οδηγούσε στο χτίσιμο ολόκληρης νέας πόλης, αντάξιας του μεγαλειώδους εγωισμού του....

    Φυσικά, με τα απάνθρωπα και αποπτρόπαια έργα του και με τον απεριόριστα επαρμένο εγωισμό του, προκάλεσε την θεία δίκη και έστρεψε εναντίον του την ίδια την Νέμεση....(Γνωρίζουμε πλέον ιστορικά ότι τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα έζησε με τρομερές δοκιμασίες και φοβερές ασθένειες και έφτασε τελικά σε ένα οικτρό τέλος). Μετά τον θάνατό του οι δυσαρεστημένοι και κατατρεγμένοι Αιγύπτιοι, κατέστρεψαν τα αλαζονικά έργα του και διέγραψαν παντελώς τον βέβηλο αυτόν βασιλιά από το βιβλίο των βασιλέων. Εξαιτίας του απάνθρωπου αυτού και ανόητου φαραώ, τέλειωσε άδοξα και με τρομακτικές εσωτερικές συνέπειες η λαμπρότερη περίοδος βασιλείας της Αιγύπτου.

    Όχι !!!! Αυτό δεν είναι έργο Μύστη, ούτε καν απλού λογικού ανθρώπου.... Είναι έργο ματαιόδοξου, ποταπού και υπερεγωιστή δυνάστη, που με φασιστικές μεθόδους και με αιματηρές και καταστροφικές δώξεις, προσπαθεί να επιβάλλει την μονομανία και την μονοκρατορία του....

    Όχι αυτό δεν είναι έργο Μύστη, είναι έργο παρανοϊκού μισανθρώπου, είνα έργο παράλογου δικτάτορα....

Τίτλος: Απ: ΣΕΚΤΑ....
Αποστολή από: Ορφέας στις Μάιος 10, 2008, 15:39:37

.......Κατά κείμενα ο Ακενατόν ήταν Αδελφός και φίλος του Μωησή, ιερουργούσαν, μαζί, και με άλλους σχεδίασαν, την νέα Αίγυπτο, γιατί προείδαν την πτώση του Βασιλείου του Νείλου,......

    Δυστυχώς με τα απάνθρωπα έργα του ο Ακενατόν δεν σχεδίασε την νέα Αίγυπτο αλλά έβαλε την αισχρή σφραγίδα του ως ταφόπλακα στην πιο λαμπρη περίοδο της Αιγυπτιακής ιστορίας. Φυσικά ως παρανοϊκός εγκληματίας, δεν είχε καμιά δυνατότητα να προβλέπει και να ενοράται το μέλλον της Αιγύπτου. Σίγουρα όμως κατάφερε να επιφέρει τέτοιου μεγέθους αποδιοργάνωση και καταστροφή, ώστε η χώρα να κάνει σχεδόν εκατό χρόνια για να συνέλθει, όταν οι ανασυγκροτητές φαραώ με το όνομα Ραμσής, έδωσαν πάλι μια αίγλη στην ιστορία της Αιγύπτου.

    Φυσικά ο Μωυσής, δεν ιερούργησε ποτέ με τον παρανοϊκό αυτόν δικτάτορα, καθότι η επίσημη και ανεξάρτητη από ιουδαιοχριστιανικές επιρροές ιστορία, τον τοποθετεί τουλάχιστον εκατό χρόνια μετά τον Ακενατόν. Σίγουρα όμως ο Μωυσής ήταν "αδελφός και φίλος" με τις απάνθρωπες ιδέες και πρακτικές του Ακενατόν, γιατί εφάρμοσε και επέβαλε επακριβώς το δόγμα του Ακενατόν, με μία μόνον διαφορά. Στη θέση του θεού Ατόν, τοποθέτησε τον θεό Ιεχωβά - Κρόνο, του οποίου ιερέας ήταν ο πεθερός του Ιοθόρ. Η επιβολή του ενός θεού και μίας και μοναδικής λατρείας, με την απάνθρωπη μέθοδο των αιματηρών διωγμών των άλλων θεοτήτων και ιερατείων και τις σφαγές των πιστών άλλων θεών, ήταν το παράλογο και απάνθρωπο που αντέγραψε ο Μωυσής από τον Ακενατόν και μεταβίβασε στους Εβραίους και αργότερα στην εβραϊκή αίρεση του ιουδαιοχριστιανισμού. Την αποτρόπαια αυτήν δογματική επιβολή την πλήρωσε με ποταμούς αίματος ο Ελληνισμός και ολάκερος ο κόσμος. Αποτέλεσμα της ανήκουστης και απάνθρωπης αυτής πρακτικής είναι η ευνουχισμένη και παρωπιδιστική αντίληψη που μαστίζει τον "υποτίθεται" πολιτισμένο σημερινό άνθρωπο, που καταδυναστεύει και ποδηγετεί στον σκοταδισμό, τον σύγχρονο Έλληνα....

Τίτλος: Απ: ΣΕΚΤΑ....
Αποστολή από: ΣΕΡΑΠΙΣ στις Μάιος 10, 2008, 15:54:04

Τίτλος: Απ: ΣΕΚΤΑ....
Αποστολή από: Ορφέας στις Μάιος 10, 2008, 16:56:46
    Από το 1370 έως το 1353 Παλαιάς Χρονολόγησης βασίλευσε στην Αίγυπτο ο Φαραώ Αμένοφις Δʼ. Υπήρξε μία φιγούρα μυθιστορηματική όσο και τραγική. Για να καταλάβουμε το μεγαλείο και την τρέλα της ζωής του πρέπει να θυμηθούμε ότι ο Φαραώ στην αρχαία Αίγυπτο δεν ήταν ένας ελέω θεού βασιλεύς. Ήταν ο ίδιος ένας ζων θεός, ο οποίος μετά τον θάνατο και την ταφή του - αφού εκρίνετο στο δικαστήριο του Οσίριδος - θα ζούσε αιώνια με τους ομοίους του θεούς. Ο Αμένοφις αρνήθηκε την πατρογονική του θρησκεία του Άμμωνος - Ρα και πήρε το όνομα Ακενατόν.

    Κατήργησε όλες τις άλλες θεότητες και απεκατέστησε μία παλαιότερη λατρεία, εκείνη του Ατόν, με την παραλλαγή ότι την κατέστησε αποκλειστική και υποχρεωτική. (Το όνομα «Ατόν» ήταν παραφθορά της αρχαίας ονομασίας «Ατούμ» από την οποία άλλωστε προερχόταν και το «Άμμων»). Τούτο ήταν μία χειρονομία βαθύτατου πολιτικού και ιδεολογικού περιεχομένου. Πολλοί διατείνονται ότι επρόκειτο για μία προσπάθεια μείωσης της εξουσίας των ιερατείων, τα οποία κατ' αυτούς απομυζούσαν τον πλούτο της χώρας και ανταγωνίζοντο την δύναμη του Φαραώ και της αυλής του. Αυτή είναι μία ολότελα λανθασμένη ερμηνεία βασιζόμενη στον δυτικοκεντρικό τρόπο σκέψης και την μεταμωσαϊκή θρησκευτική και πολιτική αγωγή που μας έχει επιβληθεί.

    Η Αίγυπτος της εποχής του Ακενατόν βρισκόταν στην κορύφωση της ακμής της. Οι Φαραώ της 17ης δυναστείας είχαν αρχίσει την εκδίωξη των κατακτητών Υξώς οι οποίοι επί 300 χρόνια κατείχαν το μεγαλύτερο μέρος της χώρας. Η εκδίωξη αυτή ολοκληρώθηκε από τους πρώτους μεγάλους Φαραώ της 18ης δυναστείας. Η Αίγυπτος έφτασε στην μεγαλύτερη εδαφική επέκταση και την υψηλότερη πολιτική και στρατιωτική ισχύ της ιστορίας της. Οι δυνάμεις της πορεύθηκαν στον Βορρά μέχρι την «χώρα του στερεού νερού», τους πάγους δηλαδή του Καυκάσου. Στον Νότο έφτασαν στα διακεκαυμένα βάθη του Σουδάν και της Αιθιοπίας. Μία σειρά από εξαιρετικά ισχυρές προσωπικότητες που βρέθηκαν στον θρόνο για περισσότερο από 200 χρόνια κατέστησαν την Φαραωνική εξουσία αδιαμφισβήτητη. Η ιερατική εξουσία άκμαζε ως αναγκαίο συμπλήρωμα της βασιλικής.

    Ακόμη και το ίδιο το γεγονός της επιβολής του Άμμωνος ως κύριας θεότητας, οφειλόταν στην θέση του ως εντοπίου θεού των Θηβών. Επί της Παλαιάς Αυτοκρατορίας, από το 2980 έως το 2475 π.χ., έδρα του κράτους ήταν η Μέμφις και κύριος θεός ο δικός της, ο Φθα. Όταν από το 2475 έως το 1788 κυβέρνησαν οι Ιερακοπολίτες βασιλείς και κατόπιν οι Φαραώ της Μέσης Αυτοκρατορίας, που επηρεάζονταν αμφότεροι από το ιερατείο της Ηλιούπολης, κορυφαία θεότητα αναδείχτηκε ο Ρα. Από το 1580 π.χ., όταν οι δυναστείες των Θηβών ανέλαβαν την διακυβέρνηση, ο δικός τους κύριος θεός επιβλήθηκε ως Άμμων - Ρα, ενσωματώνοντας τα χαρακτηριστικά και το όνομα του Ρα. Βλέπουμε λοιπόν ότι κάθε άλλο παρά ανταγωνιστική ήταν η θρησκευτική με την πολιτική εξουσία.

    Σχετικά με τον θρυλούμενο εκμεταλλευτικό χαρακτήρα τους, στην πραγματικότητα οι υπηρεσίες τις οποίες προσέφεραν οι ναοί ήσαν αναντικατάστατες. Με τα διάφορα ειδικά παραρτήματα τους λειτουργούσαν ως σχολεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία, κέντρα θρησκευτικής λατρείας, θυρίδες διαφύλαξης αντικειμένων και χρηματικών ποσών (σε είδος, συνήθως χρυσό ή άργυρο), ανταλλακτήρια διαφόρων νομισμάτων (στην ύστερη Αυτοκρατορία), κέντρα παράδοσης και απόδοσης μηνυμάτων, πανδοχεία για ταξιδιώτες, χώροι εναπόθεσης και ταρίχευσης των νεκρών και για πολλές ακόμη πρακτικές ανάγκες. Επρόκειτο λοιπόν μία ανταποδοτική και όχι για μία παρασιτική οικονομική σχέση μεταξύ του πληθυσμού και των ιερατείων των θεών.

    Γνωρίζουμε από τα ευρεθέντα αρχεία ότι η κίνηση του νέου Φαραώ είχε προσεκτικά και επί χρόνια προετοιμαστεί από την μητέρα του Τύγη. Αποσκοπούσε στην δημιουργία ενός κράτους απολύτως ίσων πολιτών, όπου ο Φαραώ ως υιός του θεού και αυθεντικός διερμηνευτής της θέλησής του θα κυβερνούσε μέσω προσωπικών απεσταλμένων. Θα απαλλασσόταν έτσι από την παραδοσιακή αριστοκρατία που διαχειριζόταν την εξουσία και τα έσοδα για λογαριασμό του. Επίσης θα αποδυνάμωνε τους πάντοτε επικίνδυνους στρατιωτικούς οι οποίοι μπορούσαν να απειλήσουν τη θέση κάθε ηγεμόνα που δεν είχε ιδιαίτερη έφεση στις μάχες. Η ενοποίηση των ιερατείων αποσκοπούσε στον εύκολο και διαρκή έλεγχό τους.

    Οι σχεδιάσαντες αυτό το εγχείρημα, πίστευαν εξάλλου ότι θα επικυριαρχούσαν χωρίς την ανάγκη στρατιωτικών περιπετειών στις χώρες της Μεσοποταμίας και της Μεσογείου, όπου ο Ήλιος ήταν επίσης ιερός και σεβαστός. Το κυριότερο πλεονέκτημα της όλης μεταβολής ήταν ιδεολογικό. Ένας μόνον Θεός κοινός για όλους τους ανθρώπους και τα υπόλοιπα πλάσματα στον ουρανό' ένας μόνον Ηγεμόνας, Υιός του Θεού πάνω στην Γη. Εάν νομίζετε ότι όσα ειπώθηκαν ως εδώ κάτι ενθυμίζουν, έχετε απόλυτο δίκιο!

    Θα πρέπει λοιπόν να πιστέψουμε ότι πίσω από το κίνημα του Ακενατόν κρυβόταν μόνον ψυχρός υπολογισμός και προσεκτικός σχεδιασμός; Οπωσδήποτε θα τον αδικούσαμε! Ο αιρετικός Φαραώ ακολούθησε με συνέπεια τον δρόμο του μέχρι το τέλος, ακόμη και όταν όλα κατέρρεαν γύρω του και του προσφερόταν η προσωπική του σωτηρία μέσα από έναν επωφελή συμβιβασμό. Αυτό δείχνει ότι πίστευε όντως στο όραμα που επαγγελλόταν. Για την άποψη αυτή μαρτυρούν οι γεμάτοι πάθος στίχοι που αποτελούν τους ύμνους στον Ατόν και γράφτηκαν από τον ίδιο. Στίχοι που καταδεικνύουν ωστόσο εκτός από την πίστη του και την έπαρσή του και τον φανατισμό του:
«Είσαι ο μοναδικός χορηγός της ομορφιάς των σχημάτων.

    Στις πολιτείες και στα χωριά, στους δρόμους και στα ρεύματα των ποταμών όλα τα μάτια σε βλέπουν.
Ατόν, λαμπερέ δίσκε της ημέρας πάνω από την γη, βρίσκεσαι κλεισμένος μέσα στην καρδιά μου!
Κανείς άλλος δεν σε νοιώθει παρά εγώ, ο γιός σου Ακενατόν!
Τον έχεις μυήσει στα σχέδιά Σου και στην δύναμή Σου.
Ο κόσμος βρίσκεται στα χέρια Σου έτσι όπως τον έπλασες».

    Την κατάργηση των παλαιών ιερατείων ακολούθησαν όπως ήταν φυσικό, αλλά όπως φαίνεται όχι αναμενόμενο από την Αυλή, εκτεταμένες ταραχές. Μετά την αιματηρή κατάπνιξη της εξέγερσης, ο Φαραώ ανήγγειλε ότι δεν θεωρεί πλέον τις Θήβες κατάλληλη πόλη για πρωτεύουσα. Ξεκίνησε λοιπόν την κατασκευή τριών καινούργιων οικιστικών συγκροτημάτων αφιερωμένων στον Ατόν.

    Το πρώτο προοριζόταν για πρωτεύουσα των ασιατικών περιοχών και κτίστηκε στην Συρία. Στην τοποθεσία του μικρού βρώμικου χωριού που γκρεμίστηκε για να του παραχωρήσει τη θέση του, βρίσκεται σήμερα η Ιερουσαλήμ… Μία δεύτερη πόλις με το όνομα Γκεμ-Ατόν κτίστηκε στην Αιθιοπία, ως πρωτεύουσα του Νότου. Τέλος στον τόπο που σήμερα ονομάζεται Τελ ελ Αμάρνα, οικοδομήθηκε ένα πραγματικό θαύμα αρχιτεκτονικής και διακόσμησης με το όνομα Ακετατόν. Εκεί εγκαταστάθηκε ο ίδιος ο Φαραώ αφού τοποθέτησε τα σήματά του στα όρια της περιοχής, τα καθαγίασε και ορκίστηκε να μην βγει πλέον ποτέ έξω από αυτά. Όταν εξασφαλίστηκε η ησυχία του αυτοκρατορικού περιβάλλοντος, άρχισε η δεύτερη φάση του σχεδίου. Ο στρατός μειώθηκε δραστικά. Οι μονάδες της Ασίας αποστρατεύθηκαν ή περιορίστηκαν σε μικρές φρουρές. Άρχισε η θρησκευτική διπλωματία, η προσπάθεια δηλαδή αποτροπής των απειλών και επέκτασης της Αιγυπτιακής επιρροής διά του προσηλυτισμού των ξένων ηγεμόνων. Προς τούτο τους απεστάλησαν τα σύμβολα του Ατόν και κατηχητές που είχαν διδαχθεί τις αρχές της νέας πίστης από τον ίδιο τον Φαραώ. Τέλος, προετοιμαζόταν εντατικά το τρίτο στάδιο της μεταρρύθμισης, που περιελάμβανε την απελευθέρωση των δούλων, την κατάργηση των προνομίων των αριστοκρατικών οικογενειών και την απαλλοτρίωση και αναδιανομή της γης.

    Η εξέλιξη υπήρξε τραγική. Οι καλοοργανωμένοι Χετταίοι και οι ημιβάρβαρες σημιτικές φυλές της ενδοχώρας οι Χαμπίρι, βρήκαν την ευκαιρία να επιδράμουν στην πλούσια λεία των ασιατικών κτήσεων της Αιγύπτου. Η Συρία απωλέσθηκε και το Σινά βρισκόταν κάτω από συνεχείς εισβολές και λεηλασίες. Ταυτόχρονα μέσα στις κεντρικές επαρχίες φούντωναν οι εξεγέρσεις και η πείνα. Η ισοπέδωση των τάξεων δεν τελεσφόρησε. Πολύ σύντομα μόνον τα όρια της αυτοκρατορικής πόλης παρέμεναν υπό την εξουσία του Φαραώ. Δεν γνωρίζομε εάν το τέλος του επήλθε σαν συνέπεια της απογοήτευσής του και της καταπόνησης του ασθενικού σώματός του. Εξ ίσου ισχυρή είναι η πιθανότητα ο θάνατός του να «βοηθήθηκε» λίγο από κάποιες ουσίες αρκετά γνωστές στην ανεπτυγμένη ιατρική επιστήμη της Αιγύπτου.

    Η Ακετατόν εγκαταλείφθηκε στην λεηλασία και ερειπώθηκε, το δε σώμα του ηγεμόνα της δεν τάφηκε στον δικό του τάφο, αλλά ανώνυμα μέσα σε κείνον της μητέρας του. Έκτοτε όπου απαντάται κάποια αναφορά στον Ακενατόν, συνοδεύεται με τον χαρακτηρισμό «αυτός ο κακούργος»! Μόνον κάποια πιστή ψυχή, ίσως η αγαπημένη σύζυγός του Νεφερτίτη, τοποθέτησε κάτω από τα πόδια του ένα φύλλο χρυσού με χαραγμένη την ακόλουθη προσευχή:

    «Αναπνέω την γλυκιά και δροσερή πνοή του στόματός Σου, θαυμάζω κάθε ημέρα την ομορφιά Σου, το όνειρό μου είναι να μπορώ να ακούω την γλυκιά Σου φωνή ακόμα και όταν φυσά ο βοριάς και το σώμα μου ξαναγεννιέται από την αγάπη Σου. Δώσε μου το χέρι Σου για να αισθανθώ μέσα από αυτό το πνεύμα Σου και για να μπορέσω να ζήσω από αυτό! Κάλεσέ με στην αιωνιότητα, για να ζήσω αιώνια».
(Σημ.: Η άποψη ότι η Νεφερτίτη πέθανε πριν από τον ίδιο, ελέγχετε σαν ανακριβής, τόσο από την ύπαρξη αυτού του αναθήματος, αλλά και από την δυναστική εξέλιξη που ακολούθησε).

    Οι διάδοχοί του άλλαξαν τα ονόματά τους αντικαθιστώντας την ρίζα Ατόν με την ρίζα Άμμων και κατήργησαν όλα τα μέτρα του προκατόχου τους. Ο Τουταγχαμών, σύζυγος της κόρης του Ακενατόν, της Αγχεσαμόν, βασίλεψε από τα 13 μέχρι τα 19 του χρόνια. Δεν άφησε απογόνους και έτσι τον διαδέχθηκε ο πατέρας της Νεφερτίτης, αυλικός Άϋ, μία ισχυρή και αμφιλεγόμενη προσωπικότητα' κάτι σαν Ταλεϋράνδoς της εποχής του. Αυτός έζησε ως Φαραώ τέσσερα έτη. Όλο αυτόν τον καιρό οι εξωτερικές απειλές αυξάνονταν και στο εσωτερικό επικρατούσε η αναρχία.
Μετά τον θάνατο του Άϋ, στον θρόνο ανέβηκε ο Χορεμχέμπ, ένας ισχυρός και ευφυής στρατηγός, φίλος του Ακενατόν που είχε προωθηθεί από τον ίδιο σε υψηλά αξιώματα παρά την ταπεινή καταγωγή του. Απέκτησε το Διπλό Στέμμα της Άνω και της Κάτω Αιγύπτου νυμφευόμενος την αδελφή της Νεφερτίτης, την ωραία κόρη του Άϋ, Νετζεμούτ. (Ως εδώ, το δυναστικό δικαίωμα προερχόταν από την ύπαρξη στη ζωή της χήρας του αιρετικού Φαραώ).

    Ο Χορεμχέμπ κατάφερε το τελικό πλήγμα στον Ατονισμό, καταστρέφοντας όσους ναούς είχαν απομείνει, εκτελώντας και εξορίζοντας τους τελευταίους πιστούς του και σβήνοντας από παντού κάθε επιγραφή με το όνομα του Ατόν και του Ακενατόν.
Κατόπιν επιδόθηκε στο έργο της ανασυγκρότησης. Διέλυσε με σκληρότητα αλλά και δικαιοσύνη κάθε εστία ανυπακοής. Ανόρθωσε τα οικονομικά, αναδιοργανώνοντας την είσπραξη των φόρων, το εμπόριο και την καλλιέργεια της γης. Επίσης άρχισε την προσπάθεια για την ανάκτηση των χαμένων εδαφών και του κύρους της χώρας. Επανάκτησε ένα μέρος της Συρίας και εισέβαλλε ξανά στο Σουδάν.

    Με τον θάνατό του, το 1317 π.χ., κλείνει n εποχή της μεσοβασιλείας και ξεκινά η επόμενη δυναστεία, η 19η και μαζί της μία νέα εποχή κατακτήσεων αλλά και καταστροφών. Ιδρυτής της 19ης δυναστείας ήταν ο Μινπεχτυρέ Ραμεσού, γνωστότερος ως Ραμσής Αʼ. (Κατ' άλλους ιστορικούς, αυτό έγινε επί Ραμσή Γ'). Στα χρόνια αυτού του Φαραώ, τοποθετείται και η εκδίωξη των υπολειμάτων των σημιτικών φυλών από την Αίγυπτο, που μας είναι γνωστή σαν Έξοδος των Εβραίων (περατικών).

    Το νήμα του μονοθεϊσμού, κληρονόμησε και ύφανε ο Μωϋσής με την γνωστή έκτοτε κατ' άλλους μεταστροφή και κατ' άλλους διαστροφή της Ιστορίας…

    Όσο για την Ανθρωπότητα, δεν φαίνεται ακόμη να συνειδητοποιεί το μάθημα: Ότι ο Δρόμος για την Κόλαση είναι Στρωμένος με τις Καλές Προθέσεις των Ιδεοληπτικών Ηγετών, οι οποίοι βάζουν τον Φανατισμό τους πάνω από τη Λογική τους και την Πίστη τους πάνω από τον Ανθρωπισμό τους…

    Από http://filosofia.gr/forum/viewtopic.php?t=1870, Δημοσιεύθηκε: Σαβ Μάρ 22, συγγραφέας "Chaos"....
Τίτλος: Απ: ΣΕΚΤΑ....
Αποστολή από: Rose στις Μάιος 10, 2008, 19:25:35
    Όσο για την Ανθρωπότητα, δεν φαίνεται ακόμη να συνειδητοποιεί το μάθημα: Ότι ο Δρόμος για την Κόλαση είναι Στρωμένος με τις Καλές Προθέσεις των Ιδεοληπτικών Ηγετών, οι οποίοι βάζουν τον Φανατισμό τους πάνω από τη Λογική τους και την Πίστη τους πάνω από τον Ανθρωπισμό τους…

    Από http://filosofia.gr/forum/viewtopic.php?t=1870, Δημοσιεύθηκε: Σαβ Μάρ 22, συγγραφέας "Chaos"....

Το να αποκαλέσουμε τον Ακενατόν μύστη, είναι το ίδιο με το να αναγνωρίσουμε τον Παπαδόπουλο ως Εθνικό Ηγέτη.  Σίγουρα ακόμα και στην σημερινή εποχή, υπάρχουν οι ακραίοι πολιτικά φασίστες, και οι δογματικοί, αλλά αυτά τα καθεστώτα πάντα έχουν πληγώσει και έχουν οπισθοδρομήσει την χώρα μας, και τον πολιτισμό μας...

Και για να επιστρέψουμε στο θέμα μας, αυτό που χαρακτηρίζει μία σέκτα, είναι η φασιστική, δογματική νοοτροπία που προάγει και η χειραγώγηση - εκμετάλλευση των μελών της.  Όταν μία οργάνωση, εσωτερική ή και θρησκευτική ακόμα, προάγει ένα φιλελεύθερο κλίμα και σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως Σέκτα.
Τίτλος: Απ: ΣΕΚΤΑ....
Αποστολή από: Trithemius στις Μάιος 10, 2008, 22:01:45
Το ενδιαφέρον άρθρο που παρατέθηκε σε συναφές φόρουμ, πέραν του προφίλ του Ακενατόν, καταδεικνύει και κάτι ακόμα επίσης σημαντικό. Οι απαρχές και των τριών Αβρααμικών θρησκειών ορίζονται στις θρησκευτικές αντιλήψεις των αρχαίων αιγυπτίων και σαφώς ο Μωυσής μετεξέλιξε τη λατρεία του Ατόν σε κάτι που απετέλεσε μείγμα της θρησκείας του Ατόν με προσμίξεις από τρίτες τοπικές θρησκείες.

Θα ήταν δυσκολοχώνευτο για έναν δογματικό χριστιανό να αποδεχτεί το επιβεβαιωμένο γεγονός ότι η θρησκεία που ακολουθεί αποτελεί αρχικά παραφυάδα αιγυπτιακής θρησκείας κι εν συνεχεία αίρεση του ιουδαϊσμού...

Αλλά όπως πάντοτε, έτσι κι εδώ, η αλήθεια κεραυνοβολεί! Ακόμη κι αν της κλείσεις την πόρτα, κάποτε θα σου έρθει από το παράθυρο ;)
Τίτλος: Απ: ΣΕΚΤΑ....
Αποστολή από: Ορφέας στις Μάιος 11, 2008, 00:28:12

...... Οι απαρχές και των τριών Αβρααμικών θρησκειών ορίζονται στις θρησκευτικές αντιλήψεις των αρχαίων αιγυπτίων και σαφώς ο Μωυσής μετεξέλιξε τη λατρεία του Ατόν σε κάτι που απετέλεσε μείγμα της θρησκείας του Ατόν με προσμίξεις από τρίτες τοπικές θρησκείες.

    Και είναι αυτή η κληρονομική συγγένεια του ιουδαιοχριστιανισμού με τον πρώτο διδάξαντα την επιβολή ενός δόγματος και την αιματηρή δίωξη κάθε διαφορετικής λατρείας Ακενατόν, που μόλυνε την επιστημονική σκέψη, με αποτέλεσμα΄, ακόμα και σήμερα να μιλάμε για χριστιανούς και ανεξάρτητους ιστορικούς. Φυσικά οι χριστιανοί και εν γένει οι χριστιανοτραφείς δογματισμένοι ιστορικοί, βιάστηκαν να πλέξουν το εγκώμιο στον δικτάτορα Ακενατόν και να εξυμνήσουν την φασιστική και απάνθρωπη νοοτροπία και δράση του, αφού ήταν ο πρώτος ιστορικά που επέβαλε - με καταστροφές βέβαια και λουτρά αίματος -τον μονοθεϊσμό, πνίγοντας κάθε άλλη πεποίθηση, αντίληψη ή πίστη.

    Δυστυχώς, στο ίδιο μοτίβο κινήθηκαν και οι λεγόμενες δήθεν εσωτερικές σχολές, στην πράξη βέβαια παρακλάδια του χριστιανικού δογματισμού, εξυμνώντας με την σειρά τους και αναγορεύοντας τον Ακενατόν, ως τον μεγαλύτερο Μύστη !!!! Ο πιστός οπαδός της εκκλησίας των βαπτιστών όπου χρημάτισε και σημαίνον στέλεχος, ο ιδρυτής του AMORC, H. S. Lewis, είναι μία χαρακτηριστική περίπτωση αιρετικού ιουδαιοχριστιανού, που αναγόρευσε σε μεσσία του AMORC τον μισάνθρωπο δικτάτορα Ακενατόν, τον οποίον βέβαια έσπευσε να μιμηθεί το AMORC, στην δογματικότητα, εκμετάλλευση και απόκτηση πολυτελών παλατιών, εξαπατώντας άτομα, κοινωνίες και κράτη, ότι δήθεν αποτελεί μια μη κερδοσκοπική οργάνωση, ενώ στην ουσία, έχει όλα τα χαρακτηριστικά που αναφέρθηκαν παραπάνω, όσα χαρακτηρίζουν μια οργάνωση ως ΣΕΚΤΑ....