Αποστολέας Θέμα: Εμβολιασμοί - Μια Επιχείρηση Βασισμένη στο Φόβο  (Αναγνώστηκε 14660 φορές)

Rose

  • Administrator
  • *****
  • Μηνύματα: 6.455
  • Karma: 0
  • Στο όνομα της Μητέρας Φύσης!
    • Προφίλ
    • E-mail
Εμβολιασμοί - Μια Επιχείρηση Βασισμένη στο Φόβο
« στις: Δεκέμβριος 24, 2011, 13:45:09 »
Εμβολιασμοί - Μια Επιχείρηση Βασισμένη στο Φόβο

Τίτλος πρωτοτύπου: Impfen - Das Geschaft mit der Angst (1997)
Εκδόσεις: Βιβλιοθήκη του Ρόδου, Κερκύρας 68, Αθήνα, τηλ. 210-8252935
Αθήνα 2003
ISBN : 960-8419-20-4
379 σελ.

Η μείωση, όπως διακηρύσσεται, των επιδημιών, δεν είναι αποτέλεσμα των εμβολιασμών. Τα γραφήματα των στατιστικών στοιχείων που εμφανίζονται σ' αυτό το βιβλίο αποδεικνύουν ότι οι μεταδοτικές ασθένειες είχαν υποχωρήσει αρκετόν καιρό ορισμένες και 200 χρόνια, πριν απο την εισαγωγή των εμβολιασμών.

Μάλιστα ορισμένες φορές τα γραφήματα δείχνουν ακόμα και αύξηση των ασθενειών τα πρώτα χρόνια μετά τους εμβολιασμούς. Οι γραφικές απεικονίσεις, λοιπόν, των στατιστικών καθιστούν ορατή την αρνητική επιρροή των εμβολίων.

Οι βλάβες και οι θάνατοι που προκλήθηκαν και προκαλούνται από τα εμβόλια αποκρύπτονται από το κοινό ή χαρακτηρίζονται "απολύτως συμπτωματικά περιστατικά'', δηλαδή, σαν μια εξέλιξη που ούτως ή άλλως ήταν αναμενόμενη, ακόμα κι άν δεν είχε γίνει ο εμβολιασμός. Συχνά η βλάβη που έχει προκληθεί αντιμετωπίζεται ως ασήμαντη και επιφανειακή, με τον ισχυρισμό ότι βλάβη από εμβόλιο προκαλείται πολύ σπάνια ή η βλάβη συγκαλύπτεται, με την απόδοση της αιτίας στα πλέον απίθανα συμπτώματα που μπορεί κάποιος να βρη στην πολύ εξειδικευμένη βιβλιογραφία.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν ποιές μορφές μπορεί να προσλάβη η βλάβη από τα εμβόλια. Για τον λόγο αυτό θεωρούμε ότι οι 12.000 διεκδικήσεις αποζημίωσεως λόγω βλάβης από εμβολιασμό που είναι σε εξέλιξη στα γραφεία κοινωνικής πρόνοιας των 16 ομοσπονδιών του Γερμανικού κράτους, δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου. Τα περισσότερα παιδιά που έχουν υποστεί βλάβη εξαφανίζονται μέσα σε κάποιο ίδρυμα. Ο πραγματικός αριθμός είναι αρκετά υψηλότερος. Η ουσία σ' αυτή την ιστορία είναιότι οι εμβολιασμοί, αυτό το ''μέτρο υπέρ της δημόσιας υγείας'' αποτελεί μια ΜΕΓΑΛΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΠΟΥ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΦΟΒΟ.

Τό νόημα αυτού του βιβλίου δέν είναι νά αμφισβήτηση τήν επικινδυνότητα τών προαναφερθέντων μολυσματικών ασθενειών. Ήταν, και είναι, τρομερές ασθένειες μέ συχνά φοβερά αποτελέσματα. Απεναντίας, σκοπός μας είναι νά δείξουμε ότι οί εμβολιασμοί δέν θά μπορούσαν νά είναι ή αιτία της ύφεσης τών επιδημιών αυτών. Ή σημερινή ευνοϊκή κατάσταση τών επιδημιών βασίζεται σε άλλα αϊτια καί δέν σχετίζεται μέ τους εμβολιασμούς.

Οί εμβολιασμοί γίνονται κυρίως λόγω τών οικονομικών συμφερόντων καί τών τεράστιων κερδών τών φαρμακευτικών βιομηχανιών καί έχουν - αν έχουν - μόνο μιά μικρή προστατευτική επίδραση. Επειδή σέ μας ξοδεύονται, γιά διάφορα πράγματα καί συχνά χωρίς λόγο, τεράστια ποσά, τό θέμα δέν θά μας απασχολούσε ιδιαιτέρως.

Ομως οί εμβολιασμοί είναι τό αϊτιο πολλών τρομερών βλαβών πού προκαλούνται στά παιδιά μας, βλάβες πού συγκαλύπτονται, αποκρύπτονται, υποβαθμίζονται ή γενικώς- όπως τώρα μέ τό εμβόλιο του κοκκύτη - τις αρνούνται παντελώς. Οί γιατροί υπογραμμίζουν μέ κάθε ευκαιρία ότι οί ιατρικές τους πράξεις διέπονται άπό ηθικές αρχές. Αλλά όσον άφορα τους εμβολιασμούς, άπό τους οποίους ωφελούνται οικονομικά καί οί γιατροί, φαίνεται ότι λησμονιέται πώς ή αρχαιότερη ιατρική αρχή «primum nil nocere» πρέπει νά ισχύει καί στην επιχείρηση τών εμβολιασμών.

Αν θελήσουμε νά εκφράσουμε μέ τόν συντομωτερο τρόπο τό περιεχόμενο αυτού του βιβλίου, μπορούμε νά συνοψίσουμε:

Οι εμβολιασμοί δεν προστατεύουν !
Οι εμβολιασμοί δεν ωφελούν!
Οι εμβολιασμοί βλάπτουν!

Οί επιδράσεις της υστερίας για τους εμβολιασμούς, ή οποία παρατηρείται ομοιόμορφα σε όλα τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, έχει έναν μόνο λόγο:
Εμβολιασμοί - Μια επιχείρηση βασισμένη στον φόβο.
Ο βασικός τόνος είναι ότι:
Τό λάθος είναι ανθρώπινο, ή συγκάλυψη επιστημονική!

Περιεχόμενα του βιβλίου:

I. Βιογραφικό του συγγραφέως
ΙΙ. Εισαγωγή
III. Προκαταρκτικά σχόλια
IV. Μολυσματικές νόσοι καί εμβολιασμοί

1. Γενικά
2. Χρησιμοποιούμενα ζώα γιά τήν παρασκευή εμβολίων
3. Ευλογιά
4. Φυματίωση
4.α. Η φυματίωση στην Γερμανία
5. Κοκκύτης (Pertussis)
6. Διφθερίτιδα
7. Τέτανος
8. Πολιομυελίτιδα
9. Ιλαρά
10. Επιδημική παρωτίτιδα (Μαγουλάδες)
11. Ερυθρά
12. Ηπατίδα Α
13. Ηπατίδα Β
14. Ηπατίδα C
15. Γρίπη
16. Δήγμα κρότωνος (τσιμπούρι)
17. ΗΙΒ - Μηνιγγίτιδα (αιμοφιλική γρίπη - τύπου Β)
18. Ανεμοβλογιά (Varicella)
19. Λύσσα
20. Πελματικές καί στοματικές ασθένειες των ζώων
21. Το εμβόλιο κατά τής ελονοσίας
V. Τα αίτια της μείωσης των μολυσματικών νόσων

VI. Βλάβες πού προκαλούνται από τους εμβολιασμούς
1. Γενικά
2. Τί σημαίνει βλάβη από εμβολιασμό;
3. Τά συμπτώματα μιας βλάβης από εμβολιασμό
4. Ερμηνεία των δρων: μετα-έμβολιακή εγκεφαλίτιδα και ήπια μετα-έμβολιακή έγκεφαλοπάθεια
5. Κλινική περιγραφή μιας βλάβης άπό εμβολιασμό
6. Διεκδίκηση αποζημιώσεων γιά βλάβη άπό εμβολιασμό στην Γερμανία
7. Νομότυπες διαδικασίες
8. Επειγόντως απαιτούμενες αλλαγές στην νομοθεσία
9. Απειλές καί προσπάθειες εκφοβισμοί)

VII. Βλάβες άπό εμβολιασμούς ως αποτέλεσμα της εισαγωγής ξένης πρωτείνης απ' ευθείας στον ανθρώπινο οργανισμό
1. Συνέπειες μή αναγνωρίσιμων ελαφρών έγκεφαλοπαθειών
2. Ο αυτισμός ως επακόλουθο του εμβολιασμού
3. Βρεφική άνοια επακόλουθο του εμβολιασμού (Dementia infantilis - νόσος του Heller)
4. Ύπερκινητικό σύνδρομο (HKS)
5. Ελαφρά εγκεφαλική ανεπάρκεια (MCD)
6. Διαταραχές στην ομιλία
7. Σύνδρομο αιφνίδιου βρεφικού θανάτου (SID)

VIII. Επικίνδυνοι ξένοι ιοί
1. Ο ιός SV-40
2. Prions
3. Σπογγώδης έγκεφαλοπάθεια βοειδών (νόσος των τρελών αγελάδων) (BSE)
4. AIDS - Επίκτητη Ανεπάρκεια του Ανοσοποιητικού Συστήματος

Χ. Τυπικές περιπτώσεις βλαβών από εμβολιασμούς
1. Βλάβες έξ αιτίας του εμβολίου της ευλογίας
2. Βλάβες έξ αιτίας του εμβολίου του κοκκύτη
3. Βλάβες έξ αιτίας του εμβολίου της διφθερίτιδος
4. Βλάβες έξ αιτίας του εμβολίου του τέτανου
5. Βλάβες έξ αιτίας του εμβολίου της πολιομυελίτιδος
6. Βλάβες έξ αιτίας του εμβολίου της ιλαράς
7. Βλάβες έξ αιτίας του εμβολίου της φυματίωσης (BCG)
8. Βλάβες έξ αιτίας του εμβολίου της ερυθράς
9. Βλάβες έξ αιτίας του εμβολίου της παρωτίτιδος
10. Βλάβες έξ αιτίας του εμβολίου τσιμπουριών (FSME)
11. Βλάβες έξ αιτίας του εμβολίου ηπατίτιδος Α
12. Βλάβες έξ αιτίας του εμβολίου ηπατίτιδος Β
13. Βλάβες έξ αίτιας του εμβολίου ηπατίτιδας C
14. Βλάβες έξ αίτιας του εμβολίου γρίπης
XI. Βλάβες έξ αιτίας εμβολιασμών (σύμφωνα με την παράγραφο 52, άρθρο 2 της Ομοσπονδιακής Νομοθεσίας περί Επιδημιών)
1. Σακχαρο-διαβήτης (Diabetes mellitus)
2. Αλλεργίες
3. Η νόσος του Bechterew (άγκυλωτική σπονδυλοαρθρίτις)
4. Σκλήρυνση κατά πλάκας έξ αιτίας βλάβης από εμβολιασμό
5. Σύνδρομο Ντάουν (Μογγολισμός)
XII. Έμμεση βλάβη έξ αιτίας εμβολιασμού πολυομυελίτιδος
XIII. Αποφάσεις Δικαστηρίων
XIV. Παρατηρήσεις
XV. Η εξέλιξη των τελευταίων 15 ετών
Αντί επιλόγου
XVI. Δημοσιεύματα του συγγραφέως
XVII. Διαλέξεις του συγγραφέως
XVIII. Βιβλιογραφία
Ενημερώστε για τις Φυσικές θεραπείες του Ροδόκηπου να βοηθήσουμε τον κόσμο να σωθεί από την ταλαιπωρία. https://www.rodokipos.com/

Ολη η Γη ένας Ροδόκηπος, για να Ανθίσει η πλάση...

Rose

  • Administrator
  • *****
  • Μηνύματα: 6.455
  • Karma: 0
  • Στο όνομα της Μητέρας Φύσης!
    • Προφίλ
    • E-mail
Απ: Εμβολιασμοί - Μια Επιχείρηση Βασισμένη στο Φόβο
« Απάντηση #1 στις: Δεκέμβριος 24, 2011, 13:49:06 »
http://www.homeopathy.gr/homeopathy/vaccines_myths_truths.html

Αλήθειες και μύθοι για τα εμβόλια

Τα άρθρα που δημοσιεύθηκαν στο τεύχος 19 του περιοδικού μας και που αναφέρονταν σε μια άλλη προσέγγιση, πιο κριτική και σκεπτικιστική, της πρακτικής των εμβολιασμών, προκάλεσαν ιδιαίτερη εντύπωση στο αναγνωστικό μας κοινό. Το γεγονός αυτό, αν και αναμενόμενο στο Βαθμό που τέτοιου τύπου πληροφόρηση είναι δύσκολο, για προφανείς λογούς, να περάσει μέσα από τα κανάλια της συμβατικής ενημέρωσης, μας ωθεί στο να συνεχίσουμε την προσπάθεια μας για την πληρέστερη ενημέρωση σας. Εδώ να τονίσουμε για άλλη μια φορά ότι η τοποθέτηση και η εξαυτής ευθύνη του καθενός στο θέμα των εμβολίων είναι εντελώς προσωπική υπόθεση. Εμείς θεωρούμε απλά ότι ο σωστά και σφαιρικά ενημερωμένος πολίτης έχει μεγαλύτερες πιθανότητες ορθής κρίσης και προς αυτή την κατεύθυνση κατατείνει όλη η προσπάθεια μας.

Το Σύστημα Αναφοράς Παρενεργειών Εμβολιασμού (VAERS) παίρνει περίπου 11.000 αναφορές για σοβαρές παρενέργειες σε εμβολιασμούς ετησίως, από τις οποίες το 1% (πάνω από 112 περιπτώσεις) αφορούν θανάτους από αντιδράσεις σε εμβόλια1. Η πλειονότητα αυτών των αναφορών αποστέλλεται από γιατρούς και η πλειονότητα των θανάτων αποδίδονται στον κοκκύτη, ο οποίος αντιστοιχεί στο "Ρ" του εμβολίου DPT. Από μόνα τους τα στοιχεία αυτά είναι ανησυχητικά, αλλά αφορούν μόνο την "κορυφή του παγόβουνου". Ο FDA (Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων στις Η.Π.Α) εκτιμά ότι μόνο το 10% των αντιδράσεων σε εμβόλια αναφέρονται2, ποσοστό που τεκμηριώνεται και από δύο έρευνες του Εθνικού Κέντρου Αναφοράς Εμβολιασμών (NVIC)3. Το NVIC αναφέρει ότι "στη Νέα Υόρκη, μόνο ένα από σαράντα ιατρεία (2,5%) επιβεβαιώνουν ότι ανέφεραν θάνατο ή ασθένειες μετά από εμβολιασμό". Στη Νέα Υόρκη επομένως 97,5% των σοβαρών αντιδράσεων σε εμβόλια δεν αναφέρεται. Ακόμα κι αν παραβλέψουνε τις υπόνοιες σχετικά με την ακεραιότητα των επαγγελματιών υγείας (οι γιατροί είναι νομικά δεσμευμένοι ν' αναφέρουν σοβαρές παρενέργειες), οι στατιστικές δείχνουν ότι οι ετήσιοι θάνατοι μετά εμβολιασμό μπορεί να ξεπερνούν τους χίλιους.

Με τον κοκκύτη, οι σχετιζόμενοι με εμβόλια θάνατοι είναι υπερπολλαπλάσιοι των θανάτων από την ίδια την ασθένεια, οι οποίοι είναι περίπου 10 ετησίως πρόσφατα, κατά το 0Ο0(Κέντρα για τον Ελεγχο των Νόσων), και μόνο 8 το 1993, το τελευταίο έτος αιχμής για την ασθένεια. Με απλά λόγια το εμβόλιο είναι 100 φορές πιο θανατηφόρο από την ασθένεια.

Με δεδομένα τα πολλά περιστατικά κοκκύτη σε έντονα εμβολιασμένους πληθυσμούς και το γεγονός ότι η πτώση της συχνότητας της ασθένειας στις Η.Π.Α. συνέβει πριν τους υποχρεωτικούς εμβολιασμούς (οι θάνατοι από κοκκύτη υποχώρησαν κατά 79% πριν τους εμβολιασμούς), η σύγκριση αυτή τεκμηριώνεται επαρκώς. Ο τεράστιος αριθμός απωλειών από εμβολιασμούς δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί αναγκαία θυσία "για μια κοινωνία χωρίς ασθένειες".

Δυστυχώς η ιστορία των θανάτων που σχετίζονται με εμβόλια δε σταματά εδώ. Εθνικές και διεθνείς στατιστικές έχουν δείξει ότι οι εμβολιασμοί είναι ένα από τα αίτια του Σ.Α.Θ.Β-4,5. (Σύνδρομο Αιφνίδιου Θανάτου Βρεφών). Το Σ.Α.Θ.Β. είναι μια "πρόχειρη" διάγνωση όταν δεν είναι γνωστή η ακριβής αιτία θανάτου και οι αριθμοί κυμαίνονται από πέντε έως δέκα χιλιάδες ετησίως στις Η.Π.Α. Μια έρευνα έδειξε ότι η αιχμή των αιφνίδιων θανάτων βρεφών συμβαίνει μεταξύ δύο και τεσσάρων μηνών, ακριβώς η ηλικία όπου χορηγούνται οι δύο πρώτοι εμβολιασμοί ρουτίνας4, ενώ μια άλλη έρευνα έδειξε σαφή συσχέτιση εμβολιασμών - θανάτων μέχρι και τρεις εβδομάδες μετά τη χορήγηση εμβολίου.

Αλλοι ερευνητές τεκμηρίωσαν ότι 3.000 παιδιά πεθαίνουν μέσα σε 4 μέρες μετά τον εμβολιασμό κάθε χρόνο στις Η.Π.Α., ενώ άλλη μελέτη συμπέρανε ότι οι μισοί αιφνίδιοι θάνατοι βρεφών στις Η.Π.Α. κάθε χρόνο (περίπου 2.500 παιδιά) οφείλονται σε εμβόλια5.

Υπάρχουν έρευνες που ισχυρίζονται ότι δεν βρήκαν συσχέτιση μεταξύ εμβολιασμών και αιφνίδιων θανάτων βρεφών. Αλλά ορισμένοι ερευνητές αμφισβήτησαν αυτά τα συμπεράσματα με αποδείξεις ότι "εξωτερικές επιρροές" λειτούργησαν υπέρ των εμβολίων6. Θα έπρεπε οι έρευνες που αναφέρθηκαν ν' αποτελέσουν αρχή σχολαστικού και εκτεταμένου ελέγχου σχετικά με τους εμβολιασμούς παιδιών που πέθαναν αιφνίδια.

Όταν στα μέσα της δεκαετίας του '70 η Ιαπωνία ανέβασε την ηλικία εμβολιασμού από 2 μήνες σε 2 χρόνια, η συχνότητα αιφνίδιων θανάτων βρεφών μειώθηκε δραστικά. Παρά τις ενδείξεις αυτές η ιατρική κοινότητα κρατά αρνητική στάση. Οι ιατροδικαστές δεν ελέγχουν πότε εμβολιάστηκαν τα θύματα του Σ.Α.Θ.Β. Ανυποψίαστες οικογένειες συνεχίζουν να υφίστανται τις συνέπειες, απληροφόρητοι για τους κινδύνους και χωρίς δικαίωμα εκλογής.

Αλλες έρευνες για μη θανατηφόρες παρενέργειες δείχνουν ότι ο συνολικός αριθμός θυμάτων των εμβολιασμών μπορεί να ξεπερνά τις 100.000. Εξαιτίας της αδυναμίας των γιατρών ν' αναφέρουν τα περιστατικά, κανείς δεν ξέρει πόσα από αυτά είναι μόνιμες αναπηρίες, αλλά στατιστικές υποδεικνύουν ότι είναι πολλαπλάσιος αριθμός από αυτόν των θανάτων. Αυτή η αναφορά ενισχύεται και από μια μελέτη η οποία αποκάλυψε ότι 1 στα 175 παιδιά που ολοκλήρωσαν το τριπλό εμβόλιο (DPT) υπέφεραν από "σοβαρές παρενέργειες"7, και την αναφορά ενός γιατρού πληρεξούσιου, ο οποίος βρήκε πως 1 στους 300 εμβολιασμούς του τριπλού εμβολίου κατέληγε σε σπασμούς8.

Η Αγγλία διαπίστωσε μια πτώση στους θανάτους από κοκκύτη όταν το ποσοστό εμβολιασμών έπεσε από 80% στο 30%, στα μισά της δεκαετίας του '70. Από τη μελέτη του Σουηδού επιδημιολόγου Β. Trollfor για την αποτελεσματικότητα και την τοξικότητα του εμβολίου του κοκκύτη σε όλο τον κόσμο βρέθηκε πως "η θνησιμότητα από κοκκύτη είναι πρόσφατα πολύ χαμηλή στις βιομηχανικές χώρες και καμία διαφορά δεν βρέθηκε όταν χώρες με υψηλά, χαμηλά και μηδενικά ποσοστά εμβολιασμών συγκρίθηκαν". Βρήκε επίσης πως στην Αγγλία, την Ουαλία και τη Δυτική Γερμανία υπήρχαν μεγαλύτερα ποσοστά θνησιμότητας από κοκκύτη το 1970 όταν δηλαδή και το ποσοστό εμβολιασμών ήταν υψηλό παρά κατά τη διάρκεια του τελευταίου μισού της δεκαετίας του 1980, όταν τα ποσοστά εμβολιασμών είχαν πέσει.

Τα εμβόλια κοστίζουν πολύ περισσότερο από τη ζωή και την υγεία των παιδιών μας. Το Κρατικό Εθνικό Πρόγραμμα Αποζημιώσεων Εμβολίων των Η.Π.Α. έχει πληρώσει παραπάνω από 724,4 εκατομμύρια δολάρια σε γονείς παιδιών που έχουν υποστεί βλάβες ή έχουν πεθάνει. Επίσης έχει δεχτεί παραπάνω από 5.000 αιτήσεις από το 1988, συμπεριλαμβανομένων 700 αιτήσεων για θανάτους σχετιζόμενων με εμβόλια, και υπάρχουν ακόμα παραπάνω από 2.800 περιπτώσεις θανάτων και βλαβών που εκκρεμούν και ίσως περάσουν αρκετά χρόνια μέχρι να λυθούν.

Εν τω μεταξύ, οι φαρμακευτικές εταιρείες έχουν καταφέρει να έχουν μια "αιχμάλωτη" αγορά: τα εμβόλια χορηγούνται νόμιμα και στις 50 πολιτείες της Αμερικής, και οι ίδιες αυτές εταιρείες είναι "άτρωτες" ως προς το να λογοδοτήσουν για τις συνέπειες των προϊόντων τους. Ακόμα περισσότερο, τους έχει επιτραπεί να χρησιμοποιούν τους νόμους για το βιομηχανικό απόρρητο ώστε να εμποδίσουν αποκάλυψη πληροφοριών στο κοινό για τους κινδύνους των εμβολίων. Τέτοιες ρυθμίσεις είναι φανερά ανήθικες, σπρώχνουν ένα μη ενήμερο Αμερικάνικο κοινό να πληρώνει για την παρασκευή των εμβολίων, ενώ εξασφαλίζουν πως το ίδιο αυτό κοινό θα παραμείνει στην άγνοια για τους κινδύνους των προϊόντων αυτών.

Είναι πολύ ενδιαφέρον να σημειώσουμε πως οι ασφαλιστικές εταιρείες (από τις οποίες διεξάγονται και οι καλύτερες έρευνες) αρνούνται να καλύψουν τις παρενέργειες των εμβολίων. Τα κέρδη φαίνεται να υπαγορεύουν τις θέσεις και των φαρμακευτικών και των ασφαλιστικών εταιρειών.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ # 1

. "Τα εμβόλια προκαλούν θανάτους, σοβαρές παρενέργειες καθώς και προσωπικό και οικονομικό κόστος σε οικογένειες και φορολογούμενους ".

Ο ΜΥΘΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ # 1

. "Τα εμβόλια είναι πολύ αποτελεσματικά......ή μήπως όχι ; "
Η ιατρική βιβλιογραφία έχει έναν εκπληκτικό αριθμό μελετών οι οποίες αναφέρουν αποτυχία των εμβολίων. Επιδημικά φαινόμενα ιλαράς, παρωτίτιδας, ανεμοβλογιάς και πολυομυελίτιδας έχουν παρουσιασθεί σε εμβολιασμένους πληθυσμούς.".12-13.14.15

Το 1989 το CDC ανέφερε: "επιδημικά φαινόμενα ιλαράς αναφέρθηκαν σε παιδιά σχολικής ηλικίας, σε σχολεία που το επίπεδο εμβολιασμού ξεπερνούσε το 98%.16 Αυτά αναφέρθηκαν σε όλα τα μέρη της χώρας συμπεριλαμβανομένων περιοχών που δεν είχαν αναφέρει επιδημίες ιλαράς επί χρόνια.17

To CDC αναφέρει επίσης ένα επιδημικό ξέσπασμα ιλαράς σε τεκμηριωμένα εμβολιασμένο πληθυσμό για ιλαρά.18 Μια μελέτη η οποία εξέτασε αυτό το φαινόμενο κατέληξε: "Το εμφανές παράδοξο είναι πως όσο τα ποσοστά ανοσοποίησης στην ιλαρά φθάνουν σε υψηλά επίπεδα στον πληθυσμό, τόσο η ιλαρά γίνεται η ασθένεια των ανοσοποιημένων ατόμων".

Μια πιο πρόσφατη μελέτη βρήκε πως ο εμβολιασμός κατά της ιλαράς προκαλεί ανοσοποιητική καταστολή η οποία συνεισφέρει στην αυξημένη ευαισθησία του οργανισμού σε άλλες ασθένειες.19α

Αυτές οι μελέτες προτείνουν πως ο στόχος της απόλυτης ανοσοποίησης είναι στην πραγματικότητα αντιπαραγωγικός, μια άποψη η οποία επιβεβαιώνεται από περιστατικά κατά τα οποία επιδημίες ακολούθησαν πλήρη εμβολιασμό ολόκληρων πληθυσμών. Στη Ιαπωνία, το 1872, μετά την εισαγωγή υποχρεωτικών εμβολίων ακολούθησε αύξηση ανεμοβλογιάς ετησίως. Μέχρι το 1892 υπήρξαν 29,979 θάνατοι εκ των οποίων όλοι είχαν εμβολιαστεί.20 Στις αρχές του αιώνα, σημειώθηκε στις Φιλιππίνες η μεγαλύτερη επιδημία ανεμοβλογιάς στην ιστορία της χώρας: οχτώ εκατομμύρια άνθρωποι υπέστησαν 24,5 εκατομμύρια δόσεις εμβολίων, και το αποτέλεσμα ήταν τα ποσοστά θανάτων να τετραπλασιαστούν.21 Το 1989, στο Ομάν σημειώθηκε επιδημικό ξέσπασμα πολυομυελίτιδας έξι μόλις μήνες αφού είχαν δεχτεί πλήρη εμβολιασμό.22 Στις Η.Π.Α. το 1986, 90% από 1300 περιπτώσεις κοκκύτη στο Κάνσας ήταν "επαρκώς εμβολιασμένοι".23 72% από τις περιπτώσεις κοκκύτη στο επιδημικό ξέσπασμα του Σικάγο το 1993 είχαν ολοκληρώσει το πρόγραμμα εμβολιασμών.24

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ # 2

"Οι αποδείξεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι τα εμβόλια είναι ένα αναξιόπιστο μέσο πρόληψης ασθενειών".

Ο ΜΥΘΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ # 2

"Τα εμβόλια είναι ο κυριότερος παράγοντας χαμηλών ποσοστών ασθενειών στις Η.Π.Α. σήμερα....είναι άραγε;
Σύμφωνα με τη Βρετανική Εταιρεία για την εξέλιξη της Επιστήμης, οι παιδικές αρρώστιες μειώθηκαν κατά 90% μεταξύ 1850 και 1940, ενώ παράλληλα βελτιώθηκαν οι συνθήκες υγιεινής, πολύ πριν τα υποχρεωτικά προγράμματα εμβολιασμών. Οι θάνατοι από μολυσματικές ασθένειες στις Η.Π.Α. και τη Μ. Βρετανία μειώθηκαν σταθερά κατά 80% περίπου κατά τη διάρκεια αυτού του αιώνα (η θνησιμότητα από ιλαρά μειώθηκε πάνω από 97%) πριν τα εμβόλια.25 Στη Μ. Βρετανία οι επιδημίες πολιομυελίτιδας έφτασαν σε ακμή το 1950, και μειώθηκαν κατά 82% μέχρι τη στιγμή που άρχησαν τα εμβόλια το 1956.

Συνεπώς, στα εμβόλια μπορεί ν' αποδοθεί μόνο ένα μικρό ποσοστό της συνολικής μείωσης των επιδημικών θανάτων αυτού του αιώνα. Και ακόμα και αυτό το μικρό ποσοστό είναι αμφισβητήσιμο, αφού το ποσοστό μείωσης παρέμεινε ουσιαστικά το ίδιο αφότου τα εμβόλια εισήχθησαν. Επίσης πολλές Ευρωπαϊκές χώρες οι οποίες αρνήθηκαν την ανοσοποίηση για την ανεμοβλογιά και την πολιομυελίτιδα είδαν τις επιδημίες αυτές να εξασθενούν παράλληλα με τις χώρες που θεώρησαν το εμβόλιο υποχρεωτικό. (Στην πραγματικότητα τις εκστρατείες ανοσοποίησης κατά της ανεμοβλογιάς και πολυομυελίτιδας ακολούθησαν σημαντικά ποσοστά αύξησης επιδημιών. Επίσης κατά τη διάρκεια της εκστρατείας εμβολιασμών για την ιλαρά άλλες μολυσματικές ασθένειες συνέχισαν να μειώνονται χωρίς εμβόλια. Στη Μ. Βρετανία και την Ουαλία τα ποσοστά επιδημιών ανεμοβλογιάς και εμβολιασμών μειώθηκαν ταυτόχρονα για μια περίοδο αρκετών χρόνων).26

Συνεπώς είναι αδύνατον να πούμε εάν τα εμβόλια συνέβαλαν στη συνεχή μείωση των ποσοστών θνησιμότητας, ή είναι αυτές καθ' αυτές οι συνθήκες - βελτίωση υγιεινής, καλύτερη διατροφή, ο φυσικός κύκλος των ασθενειών - που προκάλεσαν τη μείωση αυτή.

Αυτό το συμπέρασμα έρχεται να επιβεβαιώσει αναφορά του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας η οποία δηλώνει ότι τα ποσοστά επιδημιών και θνησιμότητας στον τρίτο κόσμο δεν έχουν άμεση σχέση με τις ανοσοποιητικές διαδικασίες ή με την ιατρική παρακολούθηση, αλλά είναι στενά συνδεδεμένα με το επίπεδο υγιεινής και διατροφής.

Οποιαδήποτε αξία δόθηκε στα εμβόλια για τη μείωση επιδημιών μπορεί να θεωρηθεί υπερβολική. Οι υπερασπιστές των εμβολίων προβάλλουν περιστασιακά στατιστικά στοιχεία για ν' αποδείξουν την αποτελεσματικότητα των εμβολίων και παραβλέπουν την θνησιμότητα.

Παρ' όλ' αυτά, οι στατιστικολόγοι υποστηρίζουν ότι οι δείκτες θνησιμότητας είναι εξαιρετικά αξιόπιστοι για τον απλό λόγο ότι η ποιότητα των αναφορών και αρχειοθετήσεων είναι πολύ καλύτερη στους θανάτους.28 Για παράδειγμα μια πρόσφατη έρευνα στη Νέα Υόρκη απέδειξε ότι μόνο το 3,2% των παιδιάτρων ανέφεραν περιστατικά ανεμοβλογιάς στο Τμήμα Υγείας.

Το 1974, το CDC ανέφερε 36 περιπτώσεις ιλαράς στην Γεωργία, ενώ το τμήμα επιτήρησης της Γεωργίας ανέφερε 660 περιπτώσεις.29 Το 1982, υπάλληλοι του κέντρου υγείας της πολιτείας του Maryland εμφανίστηκαν στο τηλεοπτικό πρόγραμμα "Το τριπλό εμβόλιο - η ρουλέτα των εμβολίων" το οποίο προειδοποιούσε για τους κινδύνους του τριπλού εμβολίου, και το κατηγόρησαν για μια επιδημία κοκκύτη, όταν ο επικεφαλής επιδημιολόγος του Κέντρου Βιολογικών Ερευνών των Η.Π.Α. ανέλυσε τις 41 περιπτώσεις, μόνο 5 επιβεβαιώθηκαν, και όλες είχαν εμβολιαστεί.30 Τέτοια περιστατικά δείχνουν ολοφάνερα την πλάνη των περιστασιακών στοιχείων, αν και οι υποστηρικτές των εμβολίων τείνουν να στηρίζονται σ' αυτά αδιάκριτα.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ # 3

Είναι ασαφής η επιρροή των εμβολίων στη μείωση των μολυσματικών ασθενειών που σημειώθηκε κατά τη διάρκεια αυτού του αιώνα.

ΜΥΘΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ # 3

"Οι εμβολιασμοί βασίζονται σε μια στερεή θεωρία και πρακτική ανοσοποίησης" ...η μήπως όχι"...
Η κλινική απόδειξη για τα εμβόλια είναι η ικανότητα τους να ενεργοποιήσουν την παραγωγή αντισωμάτων στον εμβολιαζόμενο, ένα γεγονός αναμφισβήτητο. Αυτό όμως που δεν είναι ξεκάθαρο, είναι εάν μια τέτοια παραγωγή αντισωμάτων εξασφαλίζει ανοσοποίηση. Για παράδειγμα, τα αγαμασφαιρικά παιδιά δεν έχουν την ικανότητα να παράγουν αντισώματα, αλλά αναρρώνουν από μολυσματικές ασθένειες το ίδιο γρήγορα όσο και τα υπόλοιπα παιδιά.31 Παραπέρα, μια μελέτη του Βρετανικού Ιατρικού Συμβουλίου το 1950, κατέληξε κατά τη διάρκεια μιας επιδημίας διφθερίτιδας ότι δεν υπάρχει σχέση μεταξύ του αριθμού αντισωμάτων και της ασθένειας, οι ερευνητές βρήκαν ανθεκτικούς σε ασθένειες ανθρώπους με χαμηλό αριθμό αντισωμάτων και άρρωστους ανθρώπους με υψηλό αριθμό αντισωμάτων. Η φυσική ανοσοποίηση είναι ένα πολύπλοκο φαινόμενο που αφορά πολλά όργανα και συστήματα, και δεν μπορεί ν' αναπαραχθεί πλήρως από τεχνητή ενεργοποίηση παραγωγής αντισωμάτων. Η έρευνα επίσης υποδεικνύει ότι ο εμβολιασμός δεσμεύει τα ανοσοποιητικά κύτταρα στα συγκεκριμένα αντιγόνα του εμβολίου, καθιστώντας τα ανίκανα να αντιδράσουν σε άλλη μόλυνση. Έτσι το ανοσοποιητικό μας απόθεμα μπορεί να μειωθεί, προκαλώντας μια γένικά μειωμένη αντοχή.33

Αλλο ένα στοιχείο της ανοσοποιητικής θεωρίας είναι η "ομαδική ανοσοποίηση", η οποία υποστηρίζει πως όταν αρκετοί άνθρωποι σε μια κοινωνία είναι ανοσοποιημένοι, τότε όλοι είναι προστατευμένοι. Όπως όμως αποκάλυψε ο Μύθος # 2 υπάρχουν πολλά δηλωμένα περιστατικά που δείχνουν ακριβώς το αντίθετο - ολικά εμβολιασμένοι πληθυσμοί αντιμετωπίζουν επιδημίες -και μάλιστα η ιλαρά φαίνεται να είναι το άμεσο αποτέλεσμα υψηλών ποσοστών εμβολίων. Ένας επιδημιολόγος της πολιτείας της Μινεσότα κατέληξε πως το εμβόλιο Hib αυξάνει τις πιθανότητες για την ασθένεια την ίδια στιγμή που μια έρευνα αποκάλυπτε πως εμβολιασμένα παιδιά ήταν πέντε φορές πιο ευάλωτα στη μηνιγγίτιδα από ανεμβολίαστα παιδιά.

Προσεχτικά επιλεγμένες επιδημιολογικές μελέτες είναι ένα άλλο επιχείρημα για τα προγράμματα εμβολιασμών. Αλλά πολλές από αυτές τις μελέτες δεν προέρχονται από αξιόπιστες πηγές ώστε να μπορούν να βγουν συμπεράσματα για την αποτελεσματικότητα των εμβολίων. Για παράδειγμα εάν 100 άνθρωποι εμβολιαστούν και μόνο 5 αντιμετωπίσουν την ασθένεια, το εμβόλιο κρίνεται κατά 95% αποτελεσματικό. Αλλά εάν μόνο 10 από τους 100 ήταν άμεσα εκτεθειμένοι στην ασθένεια, τότε και το εμβόλιο στην πραγματικότητα είναι αποτελεσματικό μόνο κατά 50%. Αλλά επειδή κανείς δεν είναι πρόθυμος να εκθέσει έναν ολόκληρο πληθυσμό σε μια ασθένεια - ακόμα και αν είναι πλήρως εμβολιασμένοι - τα ποσοστά αποτελεσματικότητας των εμβολίων δεν υποδεικνύουν την πραγματική αποτελεσματικότητα των εμβολίων.

Αλλο ένα αξιοσημείωτο θέμα σχετικά με την ανοσοποιητική πρακτική είναι το συμπέρασμα ότι όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτου ηλικίας, είναι ίδια. Ένα βρέφος δύο μηνών που ζυγίζει 3 κιλά λαμβάνει την ίδια δόση εμβολίου με ένα πεντάχρονο παιδί 15 κιλών. Βρέφη με ανολοκλήρωτο το ανοσοποιητικό τους σύστημα μπορεί να λάβουν πενταπλάσια ή και μεγαλύτερη δόση εμβολίου (ανάλογα με το βάρος τους) από μεγαλύτερα παιδιά. Ακόμα παραπέρα, ο αριθμός των "μονάδων" μέσα στις δόσεις βρέθηκε μέσα από τυχαίες μετρήσεις να διαφέρει 1/2 έως 3 φορές από ότι αναγράφεται στην ετικέτα. Οι ποιοτικοί κατασκευαστικοί έλεγχοι φαίνεται να ανέχονται ένα μάλλον μεγάλο περιθώριο λαθών. Τα εμβόλια έχουν ταυτιστεί με δυσανάλογα υψηλά ποσοστά θανάτων και αναπηρίας - τα οποία έχουν αναγνωριστεί επανειλημμένα από το Εθνικό Κέντρο Αναφοράς Εμβολιασμών, αλλά ο Αμερικάνικος Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) αρνείται να παρέμβει για να προλάβει ακόμα περισσότερους θανάτους και βλάβες.

Στην πραγματικότητα δεν έχουν αποσύρει ποτέ εμβόλιο λόγω των παρενεργειών του.

Τέλος, οι υποστηρικτές των εμβολίων συμπεραίνουν πως όλοι οι εμβολιαζόμενοι, ανεξαρτήτως φυλής, κουλτούρας, διατροφής, γεωγραφικής τοποθεσίας ή άλλης συνθήκης, θα αντιδράσουν το ίδιο. Αυτό διαψεύστηκε με τον πιο τραγικό τρόπο λίγα χρόνια πριν στη Βόρεια Αυστραλία, όπου αυξημένες εκστρατείες εμβολιασμών κατέληξαν στο απίστευτο ποσοστό "50%" παιδικής θνησιμότητας ανάμεσα στους ντόπιους ιθαγενείς.34 Ο γιατρός - ερευνητής Α Καλοκαιρινός ανακάλυψε πως η έλλειψη της βιταμίνης C από την διατροφή των ιθαγενών (ελλιπής διατροφή που τους είχε επιβληθεί από τη λευκή κοινωνία) ήταν ένας καθοριστικός παράγοντας (μελέτες έχουν αποδείξει πως τα εμβόλια μειώνουν τα αποθέματα της βιταμίνης C ενώ συχνά, παιδιά σε κώμα, συχνά παιδιά σε κώμα βγαίνουν από αυτό μέσα σε λίγα λεπτά όταν τους δοθεί ένεση με βιταμίνη C). Ο ερευνητής το θεώρησε εκπληκτικό που επέζησαν και τόσοι. Ίσως κάποιος θα έπρεπε να αναρωτηθεί και για τις ζωές των επιζώντων, γιατί εάν οι μισοί πέθαναν, σίγουρα οι άλλοι μισοί δεν θα γλίτωσαν αλώβητοι.

Μια ανάλογη έρευνα ήταν αυτή της New England Journal of Medicine που αποκάλυψε πως ένας σημαντικός αριθμός παιδιών στη Ρουμανία αντιμετώπισε επιδημία πολυομυελίτιδας μετά το εμβόλιο, ένα από τα πιο ασυνήθιστα φαινόμενα στις αναπτυγμένες χώρες. Έγιναν συσχετισμοί με ενέσεις αντιβιοτικού, μια μόνο ένεση μέσα σε ένα μήνα εμβολιασμού αύξησε τις πιθανότητες πολυομυελίτιδας 8 φορές, 2 - 9 ενέσεις αύξησαν τις πιθανότητες 9 φορές, και 10 ή περισσότερες ενέσεις αύξησαν τις πιθανότητες 182 φορές. (Wasigton Post, 22-2-95)

Αραγε ποιοι άλλοι παράγοντες που θεωρούνται αμελητέοι στην εμβολιαστική πρακτική θα εμφανιστούν απροσδόκητα για ν' αποκαλύψουν αθέατες συνέπειες; Δεν θ' αρχίσουμε να κατανοούμε τους κινδύνους μέχρι οι ερευνητές ν' αρχίσουν να τους ψάχνουν και να τους αναφέρουν. Εν τω μεταξύ, ολόκληροι πληθυσμοί χωρών μπορεί να γίνονται εν αγνοία τους τζογαδόροι σ' ένα παιχνίδι που αν τους είχαν δοθεί όλοι οι "κανονισμοί" εκ των προτέρων, πολλοί θα διάλεγαν να μην το παίξουν...

του Alan Phillips
Από το περιοδικό "Ομοιοπαθητική Ιατρική", τεύχος 21

Βιβλιογραφία (1)   National Technical Information Services, Springfield, VA 221 61, 703-487-4650, 703-487-4600.
(2)   Reported by KM Soveryn, R., Ph. D. in the Dayton Daily News, May 28, Adylon, OH 45459).
(3)   National Vaccine Information Center (NVIC), 512 Maple Ave W. # 206, Vienna, VA 22180, 703-938-0342; "Investigative Report on the Vaccine Adverse Event Reporting System."
(4)   Viera Scheibner, Ph. D., Vaccination: 100 Years of Orthodox Research Shows that Vaccines Represent a Medical Assault on the Immune System.
(5)   W. C. Torch, "Diptheria - pertussis -tetanus (DPT) immunization: (Amer. Academy of Neurology, 34th Annual Meeting, Apr. 25-May 1, 1982), Neurology 32 (4), pt. 2.
(6)   Confounding in studies of adverse reactions to vaccines (see comments). Fine PE, Chen RT, REVIEW ARTICLE: 38 REFS. Comment in: An J Epidedmiol 1994 Jan 15; 139 (2): 229-30. Division of Immunization, Centers for Disease Control, Atlanta, GA 30333.
(7)   Nature and Rates of Adverse Reactions Associated with DTP and DT Immunizations in Infants and Children" (Pediatrics, Nov. 1981, Vol. 68, No. 5)
(8)   The Fresno Bee, Community Relations, 1626 E. Street, Fresno, CA 93786, DPT Report, December 5, 1984.
(9)   Trollfors B, Rabo E, 1981. Whooping cough in adults. British Medical Journal (September 12), 696-97.
(10)   National Vaccine Injury Compensation Program (NVICP), Health Resources and Service Administration, Parklawn Buillding, Room 7-90, 5600 Fishers Lane, Rockville, MD 20857, 800-338-2382.
(11)   Measles vaccine failures: lack of sustained measles specific immunoglobulin G responses in revaccinated adolescents and young adults. Department of Pediatrics, Georgetown University Medical Center, Washington, DC 20007, Pediatric Infectious Disease Journal, 13 (1): 34-8, 1994 Jan.
(12)   Measles outbreak in 31 schools: risk factors for vaccine failure and evaluation of a selective revaccination strategy. Department of Preventive Medicine and Biosta-tistics, University of Toronto, Ont. Canadian Medical Association Journal. 150 (7): 10 93-8, 1994 Apr. 1.
(13)   Haemophilus b disease after vaccination with Heamophilus b polysaccharide or conjugate vaccine. Institution Division of Bacterial Products, Center for Biologies Evaluation and Research, Food and Drug Administration, Bethesda, Md 20892. American Journal of Diseases of Children. 145(12): 1379-82, 1991 Dec.
(14)   Sustained transmission of mumps in a highly vaccinated population: assessmnet of primary vaccine failure and waning vaccine-induced immunity. Division of Field Epidemiology, Centers for Disease Control and Prevention, Atlanta, Georgia. Journal of Infectious Diseases. 169 (1): 77-82, 1994 Jan. 1.
(15)   Secondary measles vaccine failure in heatlhcare workers exposed to infected patients. Department of Pediatrics, Children's Hospital of Philadelphia, PA 19104. Infection control & Hospital Epidemiology, 14 (2): 81-6, 1993 Feb.
(16)   MMWR, 38 (8-9), 12/29/89.
(17)   MMWR (Morbidity and Mortality Weekly Report):Measles: 989; 38: 329-330
. (18)   Morbidity and Mortality Weekly Report (MMWR), 33 (24), 6/22/84.
(19)   Failure to reach the goal of measles elimination. Apparent paradox of measles infections in immunized persons. Review article: 50 REFS. Dept. of Internal Medicine, Mayo Vaccine Research Group, Mayo Clinic and Foundtion, Rochester, MN. Archives of Internal Medicine. 154 (16): 1815-20, 1994 Aug. 22.
(19a) Clinical immunology and Immu-nopathology, May 199 ;79 (2): 63-170.
(20)   Trevor Gunn, Mass Immunization, A Point in Question, ρ 15 (Ε. D. Hume, Pasteur Exposed - The False Foundations of Modern Medicine, Bookreal, Australia, 1989).
(21)   Physician William Howard Hay's address of June 25, 1937; printed in the Congressional Record.
(22)   Outbreak of paralytic poliomyelitis in Oman; evidence for widespread transmission among fully vaccinated children Lancet vol 338: Sept. 21, 1991; 715-720.
(23)   Neil Miller, Vaccines: Are they Safe and Effective? ρ 33.
(24)   Chicago Dept. of Health.
(25)   See Note 23 pp 18-40.
(26)   See Note 23 pp 45, 46 (NVIC News, April 92, ρ 12).
(27)   S. Curtis, A Handbook of Homeopathic Alternatives to Immunization.
(28)   Darrell Huff, How to Lie With Statistics, ρ 84
(29)   Quoted from the internet, credited to Keith Block, M.D., a family physician from Evanston, Illinois, who has spent years collecting data in the medical literature on immunizations.
(30)   See Note 20, ρ 15.
(31)   See Note 20 ρ 21.
(32)   See Note 20, ρ 21 (British Medical Council Publication 272, May 1950).
(33)   See Note 20 ρ 21; also Note 23 ρ 47 (Buttram, MD, Hoffman, Mothering Magazine, Winter 1985 ρ 30;. Kaloke-rinos and Dettman, MDs, "The Dangers of Immunization", "Biological Research Inst. (Australia), 1979, ρ 19).
(34)   Archie Kalokerinos, MD, Every Second Child, Keats Publishing, Inc. 1981.
Ενημερώστε για τις Φυσικές θεραπείες του Ροδόκηπου να βοηθήσουμε τον κόσμο να σωθεί από την ταλαιπωρία. https://www.rodokipos.com/

Ολη η Γη ένας Ροδόκηπος, για να Ανθίσει η πλάση...

Rose

  • Administrator
  • *****
  • Μηνύματα: 6.455
  • Karma: 0
  • Στο όνομα της Μητέρας Φύσης!
    • Προφίλ
    • E-mail
Απ: Εμβολιασμοί - Μια Επιχείρηση Βασισμένη στο Φόβο
« Απάντηση #2 στις: Δεκέμβριος 24, 2011, 13:55:37 »
http://www.homeopathy.gr/homeopathy/vaccines_scientific_critisism.html

Οι εμβολιασμοί υπό επιστημονική κρίση

Η ανοσοποίηση του πληθυσμού μέσω της τεχνικής των εμβολιασμών αποτέλεσε για δεκαετίες ολόκληρες ένα κεφάλαιο της συμβατικής Ιατρικής που άγγιζε τα όρια του απόλυτου κατεστημένου. Τα προγράμματα των παιδικών εμβολιασμών αποτελούσαν για τους φοιτητές Ιατρικής, ιατρούς αλλά και γενικά λειτουργούς επαγγελμάτων υγείας ένα επιστημονικά αδιαμφισβήτητο, προληπτικό μέτρο, ταυτισμένο σχεδόν απόλυτα με την ίδια την ζωή του παιδικού πληθυσμού. Από την επαφή με νεαρά ζευγάρια στο ιατρείο, προέκυπτε σχεδόν πάντα ότι η εδραιωμένη πεποίθηση της απόλυτης αποδοχής των παιδικών προγραμμάτων εμβολιασμών, ακόμα και των πλέον ενισχυμένων, ήταν πολλαπλασίως ισχυρή σε σχέση με την πεποίθηση της αναγκαιότητας του θηλασμού των βρεφών τουλάχιστον για το πρώτο εξάμηνο της ζωής τους.

Επιστημονικά κενά στην ασφάλεια των εμβολίων

Οι απόψεις αυτές είναι αναμφίβολα κυρίαρχες και στη σημερινή εποχή. Ο μόνος όμως παράγοντας που δικαιολογεί μία διαφοροποίηση στις προαναφερθείσες εδραιωμένες απόψεις εκ μέρους των γονιών είναι η όλο και αυξανόμενη τα τελευταία χρόνια τάση της έκφρασης σοβαρών προβληματισμών από μέρους τους, σχετικά με την άνευ όρων αποδοχή των ενισχυμένων προγραμμάτων εμβολιασμών, αλλά κυρίως σχετικά με την ασφάλεια αυτών. Αντίστοιχοι προβληματισμοί, υποστηριζόμενοι όμως από σαφή επιστημονικά δεδομένα, εκφράζονται τα τελευταία χρόνια και από ιατρούς διαφόρων ειδικοτήτων σε παγκόσμιο επίπεδο.

Όσον αφορά στον τομέα της ασφάλειας, είμαστε υποχρεωμένοι να αναφέρουμε ότι συμβαίνει κάτι που είναι αρκετά παράδοξο αλλά και αδόκιμο για μία τόσο διαδεδομένη ιατρική τεχνική όπως είναι οι εμβολιασμοί. Οι μελέτες ασφάλειας που είναι και η βασική πηγή ιατρικής πληροφόρησης για τις πιθανές παρενέργειες ενός εμβολίου, πριν αλλά και μετά από την κυκλοφορία του, έχουν όλες στα πρωτοκολλά τους, εξαιρετικά περιορισμένο χρονικό διάστημα μελέτης, από μερικές ημέρες έως, το πολύ, μερικές εβδομάδες.

Ύστερα όμως από πιέσεις συλλόγων γονέων, και ιδιαιτέρως αυτών των οποίων τα παιδιά παρουσίασαν μη αναστρέψιμες βλάβες αποδεδειγμένα από εμβολιασμούς, το Αμερικανικό Κογκρέσο ψήφισε ένα εθνικό πρόγραμμα για την καταγραφή των βαρέων παρενεργειών σε παιδιά από τα εμβόλια. Ονομάστηκε "National Childhood Vaccine Injury Act και καθιέρωσε ένα σύστημα στο οποίο θα απευθύνονταν οι γονείς και οι οικογένειες αντιστοίχων παιδιών. Υπήρξε πολλή κριτική από γονείς και ολίγους ιατρούς, κατά πόσον το σύστημα αυτό εξυπηρετούσε πραγματικά τους σκοπούς της λειτουργίας του. Ένας από τους βασικούς λόγους ήταν οι απόλυτοι περιορισμοί των κριτηρίων χρόνου αλλά και συμπτωμάτων που ίσχυσαν ώστε να συσχετιστεί μία επιπλοκή με το εμβόλιο. Για παράδειγμα νευρολογικές βλάβες και ιδιαίτερα εγκεφαλίτιδα, αναγνωρίζονταν μόνο μέχρι 3 ημέρες μετά από το εμβόλιο διφθερίτιδος-τετάνου-κοκκύτη DTP<1>, όταν ήδη από το 1930 με μελέτη δημοσιευμένη στο "JAMA" είχε περιγραφεί η συχνή εμφάνιση εγκεφαλίτιδας την 10η -13η ημέρα μετά από τον εμβολιασμό κατά του κοκκύτη.(15)

Πρέπει να υπερτονιστεί το γεγονός ότι δεν υπάρχει καμία, ούτε μία, κλινική μελέτη σχεδιασμένη αποκλειστικά για την ανίχνευση των πιθανών μη ειδικών μακροπρόθεσμων παρενεργειών των εμβολίων, σε επίπεδο ετών. Μόνο αναδρομικές μελέτες (που μελετούν ήδη υπάρχοντα δεδομένα) παρουσιάζονται σποραδικά από ανεξάρτητους φορείς που καταλήγουν σε σαφείς ενδείξεις της αναγκαιότητας για πολυκεντρικές διπλές τυφλές μελέτες πάνω στο θέμα αυτό. Ένα από τα πολλά ενδεικτικά γεγονότα απότοκα αυτής της κατάστασης, είναι και το παρακάτω: Το 1994 μία ειδική επιτροπή του Ινστιτούτου Ιατρικής, της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Αμερικής, δημοσίευσε μία εμπεριστατωμένη ανασκόπηση σχετικά με την ασφάλεια του εμβολίου της Ηπατίτιδας Β. Όταν η επιτροπή, που είχε και την εξουσιοδοτημένη ευθύνη από το Κογκρέσο για την τελική απόφαση της ασφάλειας των εμβολίων, ερεύνησε πέντε πιθανές παρενέργειες του εμβολίου, σχετιζόμενες με αναφερθέντα περιστατικά, διαπίστωσε ότι για τις τέσσερις πιο σοβαρές παρενέργειες, δεν μπορούσε να καταλήξει σε επιστημονικό συμπέρασμα. Ο λόγος ήταν ότι δεν είχαν γίνει ποτέ κατάλληλες μελέτες ασφαλείας. Επιπλέον διαπίστωσαν σοβαρά «επιστημονικά κενά και περιορισμούς στην κλινική γνώση και στην τεχνογνωσία που είναι απαραίτητη για την μελέτη των παρενεργειών από τα εμβόλια.» Η επιτροπή κατέληξε στην αναφορά της ότι: «εάν η έρευνα δεν βελτιωθεί, οι μελλοντικές ανασκοπήσεις ασφαλείας των εμβολίων θα είναι ομοίως αδύνατες»

Επιστημονικές ενδείξεις των μακροπρόθεσμων παρενεργειών των εμβολιασμών

Αποτέλεσμα του προβληματισμού αρκετών επιστημόνων σε σχέση με τις πραγματικές μακροπρόθεσμες παρενέργειες των εμβολιασμών είναι η σποραδική δημοσίευση μελετών που δίνουν σαφείς επιστημονικές ενδείξεις σε σχέσεις με αυτές. Ενδεικτικά μόνο αναφέρουμε μερικές.

Το 1994 δημοσιεύτηκε στα ιατρικά περιοδικά «JAMA» και «Lancet», μία καλοσχεδιασμένη μελέτη με τίτλο «Εμβολιασμός κατά του κοκίτη και άσθμα. Υπάρχει συσχέτιση;» Στη μελέτη συμμετείχαν 446 παιδιά και έφηβοι, με μέσο όρο ηλικίας 8 ετών, που θήλασαν αποκλειστικά για τουλάχιστον έξι μήνες και στα οποία δεν υπήρχαν ουσιώδεις διαφορές διατροφής αργότερα. Οι ερευνητές κατέληξαν σε σημαντικά στατιστικά συμπεράσματα όταν συνέκριναν την συνολική υγεία 243 παιδιών που είχαν εμβολιαστεί κατά του κοκίτη έναντι 203 των οποίων οι γονείς είχαν αρνηθεί τον συγκεκριμένο εμβολιασμό. Οι διαφορές ανάμεσα στις δύο ομάδες ήταν αξιοσημείωτες σε πολλούς τομείς της γενικής τους υγείας, όπως γιαπαράδειγμα στην συχνότητα των λοιμώξεων του μέσου ωτός (ωτίτιδες) η οποία ήταν διπλάσια στην εμβολιασμένη ομάδα, αλλά κυρίως στις ημέρες νοσηλείας στα νοσοκομεία, που ήταν υπερδιπλάσια στην εμβολιασμένη ομάδα. Όμως η σημαντική διαφορά αποκαλύφθηκε στην διερεύνηση της επίπτωσης του άσθματος στις δύο ομάδες. Η εμβολιασμένη ομάδα είχε ποσοστό επίπτωσης άσθματος 10,69 %, δηλαδή πάνω από ένα στα δέκα παιδιά, ενώ η μη εμβολιασμένη ομάδα είχε αντίστοιχο ποσοστό άσθματος 1,97% δηλαδή λιγότερο από δύο στα εκατό παιδιά. Όχι μόνο δεν έχουν γίνει ποτέ κατάλληλες μελέτες ασφαλείας, αλλά υπάρχουν σοβαρά «επιστημονικά κενά και περιορισμοί στην κλινική γνώση και στην τεχνογνωσία που είναι απαραίτητη για την μελέτη των παρενεργειών από τα εμβόλια.» Σε μία καλοσχεδιασμένη μελέτη του 1994 σε 446 παιδιά με μέσο όρο ηλικίας 8 ετών, οι ερευνητές συνέκριναν την συνολική υγεία 243 παιδιών που είχαν εμβολιαστεί κατά του κοκίτη έναντι 203 των οποίων οι γονείς είχαν αρνηθεί τον συγκεκριμένο εμβολιασμό, η συχνότητα ωτίτιδας ήταν διπλάσια στην εμβολιασμένη ομάδα, και ένα στα δέκα εμβολιασμένα παιδιά παρουσίασαν άσθμα.

Το 2000 δημοσιεύτηκε στο ιατρικό περιοδικό "British Medical Journal" μία μελέτη ελέγχου της παιδικής θνησιμότητας μετά από την εισαγωγή των εμβολιασμών στην Γουινέα-Μπισώ της Δυτικής Αφρικής. Η χώρα αυτή θεωρείται μία από τις φτωχότερες του κόσμου, κατέχοντας μία από τις υψηλότερες θέσεις παγκοσμίως στην παιδική θνησιμότητα. Υπό αυτές τις συνθήκες το έδαφος για μελέτη της παιδικής θνησιμότητας σε σχέση με την εισαγωγή προγράμματος εμβολιασμού ήταν κατάλληλο. Η μελέτη συμπεριέλαβε 15.351 γυναίκες που γέννησαν τουλάχιστον ένα παιδί μεταξύ 1990 και 1996. Το πρόγραμμα εμβολιασμών που εφαρμόστηκε ήταν το εξής. Εμβολιασμός φυματίωσης και πολυομυελίτιδος αμέσως μετά τη γέννηση, εμβολισμός διφθερίτιδος-τετάνου-κοκίτη και πολυομυελίτιδος τον 6ο, 10ο και 14ο μήνα και εμβολιασμός ιλαράς τον 9ο μήνα. Κατά την μελέτη της θνησιμότητας του παιδικού πληθυσμού που ακολούθησε συνέβη κάτι επιστημονικά αξιοσημείωτο, που θα άξιζε περαιτέρω κλινικής και εργαστηριακής διερεύνησης. Τα βρέφη, μετά τους πρώτους εμβολιασμούς μέχρι έξι μηνών, παρουσίασαν σημαντική μείωση της θνησιμότητας σε σχέση με πριν, αλλά που δεν σχετιζόταν σε καμία περίπτωση με θανάτους που πριν οφείλονταν σε φυματίωση. Από τη άλλη, η θνησιμότητα μετά από τους υπόλοιπους εμβολιασμούς του εξαμήνου σχεδόν διπλασιάστηκε.

Τα ευρήματα αυτά ήταν παράξενα αλλά ταυτίζονταν με τα ευρήματα μίας ανεξάρτητης μελέτης που δημοσιεύτηκε το 1997 στο περιοδικό «Primal Health Research». Στη μελέτη αυτή που διεξήχθη σε στο σχολείο Rudolf Steiner School La Mhotte της Γαλλίας, μελετήθηκε η επίπτωση του άσθματος σε 210 μαθητές, σε σύγκριση με την επίπτωση του άσθματος σε 274 μαθητές στο Αγγλικό σχολείο British Rudolf Steiner 3L School. Στο δεύτερο σχολείο η επίπτωση του άσθματος στα 3 εμβολιασμένα παιδιά κατά του κοκκύτη ήταν 18,4% σε σχέση με τα ανεμβολίαστα που ήταν 4,02%. Η διαφορά ήταν 3- σαφής και έδειχνε τον ρόλο του εμβολιασμού του κοκίτη ^ στην εμφάνιση του άσθματος. Στο Γαλλικό σχολείο, το συνολικό ποσοστό των παιδιών με άσθμα ήταν ασυνήθιστα χαμηλό 2,4%. Στο σχολείο αυτό, τα παιδιά που είχαν εμβολιαστεί ; κατά του κοκίτη είχαν το ίδιο χαμηλό ποσοστό επίπτωσης άσθματος, όπως και τα παιδιά που δεν είχαν εμβολιαστεί.

Οι ερευνητές μελέτησαν σχολαστικά όλους του επιδημιολογικούς παράγοντες μεταξύ των δύο σχολείων και κατέληξαν στην μοναδική εμφανή διαφορά. Τα παιδιά του Γαλλικού σχολείου που είχαν εξαιρετικά χαμηλό ποσοστό άσθματος, είχαν επίσης αμέσως μετά εμβολιαστεί κατά της φυματίωσης με το εμβόλιο BCG. Στο Βρετανικό σχολείο που παρουσιάστηκαν υψηλά ποσοστά άσθματος στην ομάδα που είχε εμβολιαστεί κατά του κοκίτη, κανένα παιδί δεν είχε εμβολιαστεί ακόμα κατά της φυματίωσης. Τα ευρήματα ήταν συμβατά με θετική συσχέτιση του εμβολίου του κοκκύτη με το άσθμα και αρνητική-αποτρεπτική συσχέτιση του εμβολίου της φυματίωσης με το άσθμα.<5) Τα παραπάνω ευρήματα έχουν μεγάλη επιστημονική αξία και χρήζουν περαιτέρω διερεύνησης. Η επικρατέστερη επιστημονική εξήγηση που έχει δει το φως της δημοσιότητας, ανήκει στον τομέα της Ανοσολογίας. Θα αφιερώσουμε μία παράγραφο σε αυτόν τον τομέα για να γίνει πιο κατανοητή στη συνέχεια η επίδραση των μαζικών εμβολιασμών στο ανοσοποιητικό μας σύστημα

Πιο συγκεκριμένα σχετίζονται με την αναλογία των βοηθητικών λεμφοκυττάρων Th1 (T-helper 1) και Th2 (T-helper i 2). Πολύ περιληπτικά θα αναφέρουμε ότι το ανοσοποιητικό μας σύστημα χωρίζεται σε δύο βασικούς τομείς. Στην κυτταρική ανοσία στην οποία οφείλονται οι φλεγμονώδεις αντιδράσεις κυτταρικού τύπου που κινητοποιούν τους πρωταρχικούς αμυντικούς μηχανισμούς και στην οποία συμμετέχουν τα Th1, και στην,χυμική ανοσία στην οποία οφείλεται η ειδική παραγωγή αντισωμάτων από τα Β λεμφοκύτταρα. Τα Th2, μέσω των δικών τους κυτοκινών, μειώνουν την κυτταρική ανθί σία προς χάριν της χυμικής, ενώ συγκεκριμένες κυτοκίνες των Th2 κινητοποιούν την παραγωγή ανοσοσφαιρινών IgE των οποίων η αύξηση συσχετίζεται με αλλεργικές καταστάσεις. Νωρίς στην έναρξη της ζωής, τα Th λεμφοκύτταρα διαφοροποιούνται είτε σε Th1 είτε σε Th2. Η αρχική αυτή διαφοροποίηση των βοηθητικών λεμφοκυττάρων σε Th1 ή σε Th2 παίζει σημαντικό ρόλο στην τελική προσαρμοστική ικανοτητα του ανοσοποιητικού μας συστήματος σε σχέση με το περιβάλλον, αφού αναλόγως κυριαρχεί η κινητοποίηση των μακροφάγων κυττάρων (κυτταρική ανοσία, υπερίσχυση των Th1) ή των ειδικών αντισωμάτων (χυμική ανοσία, υπερίσχυση των Th2).

Στα ιατρικά περιοδικά: «New England Journal of Medicine» και "Thorax" υπάρχουν άρθρα <6,7) στα οποία υποστηρίζεται ότι στο υγιές ανθρώπινο ανοσοποιητικό σύστημα υπάρχει φυσική υπεροχή των Th1 και της κυτταρικής ανοσίας, ενώ αντίθετα σε ασθενείς με αλλεργίες, άσθμα, και αυτοάνοσα νοσήματα, υπερτερούν τα Th2 και η χυμική ανοσία. Ο εμβολιασμός κατά της φυματίωσης, στρέφει το ανοσοποιητικό σύστημα υπέρ της παραγωγής Th1, ενώ ο εμβολιασμός κατά του κοκίτη, στρέφει το ανοσοποιητικό σύστημα υπέρ της παραγωγής Th2, δρώντας σχεδόν ανταγωνιστικά σε σχέση με τον προηγούμενο εμβολιασμό. Αυτό εξηγεί επαρκώς και τα αποτελέσματα της μελέτης στα δύο διαφορετικά σχολεία που αναφέραμε. Η υπεροχή αυτή της χυμικής ανοσίας και των Th2, συνοδεύεται από μεγάλη αύξηση διαφορετικών κυτοκινών, αύξηση η οποία μπορεί να είναι έως και καταστρεπτική. Η ιντερλευκίνη Ι μειώνει τη δράση του αιματοεγκεφαλικού φραγμού προκαλώντας μηνιγγικές φλεγμονές και εγκεφαλικές βλάβες(8). Η αύξηση της Ιντερφερόνης-γάμμα προκαλεί μορφολογικές και λειτουργικές διαταραχές στα ενδοθηλιακά κύτταρα των αγγείων του εγκεφάλου.

Σε μία εξαιρετική μελέτη, πρώτη στο είδος της, που δημοσιεύτηκε το 1997 στο περιοδικό «Vaccine» και στην οποία συγκρίθηκαν τα επίπεδα των κυτοκινών πριν και μετά τον εμβολιασμό ιλαράς ερυθράς παρωτίτιδος-MMR, πιστοποιήθηκε ότι μία από τις κυρίαρχες αλλαγές ήταν η αύξηση της ιντερφερόνης-γάμμα.(10)

Παρόμοια κλινικά και εργαστηριακά ευρήματα που οφείλονται στην αύξηση της ιντερφερόνης-γάμμα έχουν πιστοποιηθεί και σε παιδιά με αυτισμό σε δημοσιεύσεις σε έγκυρα περιοδικά(11). Η συσχέτιση είναι προφανής και δικαιολογεί την μεγάλη βιβλιογραφία που συνοδεύει τις εκτιμήσεις της πιθανής σχέσης του συγκεκριμένου εμβολίου με την ραγδαία ανεξήγητη αύξηση του αυτισμού και των αναλόγων εκδηλώσεων στις ανεπτυγμένες χώρες τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Μελέτη των επιπέδων κυτοκινών σε 20 αυτιστικά παιδιά αποκάλυψε ότι οι κυτοκίνες των Th1 ήταν συστηματικά χαμηλότερες του μέσου όρου, ενώ οι κυτοκίνες των Th2 ήταν συστηματικά αυξημένες του μέσου όρου στα συγκεκριμένα παιδιά.

Με δεδομένο ότι τα εμβόλια χορηγούνται ως ενέσιμα παρεντερικά με σκοπό την διέγερση της αντίδρασης ειδικών αντισωμάτων και την πρόκληση υπεροχής των Th2, οι συσχετίσεις αυτές φαίνεται να μην είναι καθόλου τυχαίες και να εξηγούνται επιστημονικά. Θα έπρεπε η Ιατρική κοινότητα να δώσει ειδικό βάρος στις μελέτες τέτοιου είδους, μια που αφορούν τον πιο ευαίσθητο ανθρώπινο πληθυσμό, τα βρέφη και τα παιδιά.

Το σύνδρομο του πολέμου του Κόλπου και η σχέση με τους μαζικούς εμβολιασμούς των βετεράνων.

Στην αναφορά των μακροπρόθεσμων παρενεργειών των μαζικών εμβολιασμών είμαστε υποχρεωμένοι να αναφέρουμε και το Σύνδρομο του πολέμου του Κόλπου (Gulf war Syndrome) που παρουσίασαν οι βετεράνοι, κυρίως Αμερικανοί και Βρετανοί στρατιώτες, που υπηρέτησαν στον Περσικό Κόλπο το 1990. Μολονότι το σύνδρομο αυτό είναι ακόμα υπό διερεύνηση, είναι πια αποδεκτό ότι οι συγκεκριμένοι στρατιώτες παρουσίασαν μεγάλη αύξηση της νοσηρότητας, με μεγάλη ποικιλία κλινικών εκδηλώσεων, τέτοια που το παγκόσμιου βεληνεκούς κέντρο ελέγχου νοσημάτων CDC (Center for Disease Control and Prevention), καθιέρωσε καινούρια καταχώρηση νόσου, που ονομάστηκε «CDC Πολυσυστηματική Νόσος» (CDC Multisymptom Illness).

Το αναπόφευκτο ήταν ότι οι ερευνητές άρχισαν να διερευνούν τον ρόλο των πολλαπλών εμβολιασμών που έγιναν στους στρατιώτες αυτούς, στην εμφάνιση τόσων πολλών διαφορετικών κλινικών εκδηλώσεων. Το 2000 δημοσιεύτηκε στο «British Medical Journal» σχετική μελέτη(13). Μεταξύ των εμβολιασμών που έγιναν ήταν κατά του άνθρακα, της ευλογιάς, του τετάνου, της χολέρας, της πολυομυελίτιδος, του τυφοειδούς πυρετού, του κίτρινου πυρετού, της ηπατίτιδας Β και Α. Ήδη από το 1997, σε δημοσιευμένη μελέτη στο «Lancet»,oi ερευνητές άρχισαν να συσχετίζουν το πολυσυστηματικό Σύνδρομο του Κόλπου με τους μαζικούς εμβολιασμούς και την προκληθείσα ανισορροπία στο ανοσοποιητικό σύστημα, προάγοντας την δράση των Th2.

Οι μελέτες και αναφορές περιστατικών που συσχετίζουν την εμφάνιση άμεσων παρενεργειών και οδηγούν σε πρόσκαιρες ή μη αναστρέψιμες παθολογικές καταστάσεις μετά από εμβολιασμούς είναι πάρα πολλές. Αρκεί να αναφερθεί ότι ήδη από το 1930 είχε δημοσιευτεί άρθρο του Flexner στο περιοδικό «JAMA» που αναφερόταν στην συχνή εμφάνιση εγκεφαλίτιδας, από την 10η έως την 13η ημέρα, ύστερα από τον εμβολιασμό κατά του κοκίτη (15). Οι αναφερόμενες άμεσες σοβαρές βλάβες είναι πάρα πολλές, όπως για παράδειγμα, η εμφάνιση νευρολογικών και αυτοάνοσων νοσημάτων, αγειίτιδων και αιμορραγικών διαταραχών ύστερα από το εμβόλιο της ηπατίτιδας Β, η συσχέτιση με μελέτη του αυτοάνοσου ινσουλινοεξαρτώμενου διαβήτη με το εμβόλιο του αιμόφιλου της ινφλουένζας Hib, η συσχέτιση του αυτισμού αλλά και του συνδρόμου διάσπασης της προσοχής στα παιδιά με το εμβόλιο της ιλαράς-ερυθράς-παρωτίτιδας MMR και οι συνεχείς πρόσφατες αναφορές ερευνητών ότι είναι απόλυτα αναγκαίο να διεξαχθούν μελέτες διερεύνησης των μακροπρόθεσμων παρενεργειών, ώστε να καταγραφεί η αληθής συσχέτιση των εγκεφαλοπαθειών λίγες ημέρες μετά το εμβόλιο κατά του κοκίτη ή του συνδυασμού κατά διφθερίτιδας-τετάνου- κοκκύτη DTP Η βιβλιογραφία είναι πολύ μεγάλη πραγματικά.

Σκοπός του παρόντος άρθρου δεν είναι η αναλυτική καταγραφή των παρενεργειών των εμβολιασμών, αλλά η ανάδειξη των επιστημονικών κενών που συνοδεύουν την τεκμηρίωση της σχέσης αποτελεσματικότητας-ασφάλειας αυτών, καθώς και η παρουσίαση των καταγεγραμμένων στην Ιατρική βιβλιογραφία προβληματισμών και ερμηνειών, κυρίως σχετικά με τις μακροπρόθεσμες παρενέργειες των μαζικών εμβολιασμών.

Πώς δρουν οι εμβολιασμοί

Εξατομικευμένη προσέγγιση της δράσης των εμβολιασμών ανάλογα με τα διαφορετικά επίπεδα της ανθρώπινης υγείας.

Ο ομοιοπαθητικός ιατρικός κόσμος ευρισκόταν πάντα σε κατάσταση επιστημονικού προβληματισμού σχετικά με την αποτελεσματικότητα αλλά κυρίως με την ασφάλεια των εμβολιασμών. Ο προβληματισμός αυτός προέρχεται κυρίως από το γεγονός ότι ο ομοιοπαθητικός ιατρός, μέσα από το αναλυτικό ιστορικό, την ολιστική μακροχρόνια πάρα κολούθηση και την καταγραφή με λεπτομέρεια κάθε πιθανού τροποποιητικού παράγοντα της ομοιοστασίας της υγείας του ασθενούς, συχνά ανακαλύπτει τη χρονική συσχέτιση ενός ή περισσοτέρων εμβολιασμών με την εμφάνιση ενός συνδρόμου ή μίας νόσου. Κάθε ιατρός, ακόμα και αυτός που δεν θέτει εαυτόν κάθετα ενάντια στους εμβολιασμούς, έχει να αναφέρει πολλά περιστατικά με φανερή την παραπάνω χρονική και αιτιολογική συσχέτιση. Από την εμφάνιση των πρώτων λοιμώξεων και των πρώτων αλλεργικών αντιδράσεων στα βρέφη, μέχρι την 3. εμφάνιση βαρέων αυτοάνοσων ή αυτιστικών, δύσκολα 3 αναστρέψιμων αντιδράσεων στα παιδιά, ο ομοιοπαθητικός ιατρός έρχεται καθημερινά με την αναπόφευκτη 3- χρονική συσχέτιση της εμφάνισης της παθολογίας μετά "^ από κάποιο εμβόλιο. Στα ομοιοπαθητικά Repertories, στα οποία είναι καταγεγραμμένα τα φάρμακα ανάλογα με την ιδιαιτερότητα των συμπτωμάτων για τα οποία θα συνταγογραφηθούν, υπάρχουν οι καταγραφές ομοιοπαθητικών φαρμάκων που η κλινική εμπειρία έχει αποδείξει την θεραπευτικής τους δράση σε παθολογικές ; καταστάσεις που εμφανίστηκαν μετά από εμβόλια.

Στην Ομοιοπαθητική Ιατρική αναγνωρίζουμε διαφορετικά επίπεδα υγείας σε κάθε ασθενή. Η συμβολή του Γ. Βυθούλκα στην αποσαφήνιση των διαφορετικών επιπέδων υγείας του ανθρώπινου πληθυσμού, στην καταγραφή της πιθανής αλλαγής σε κατώτερα επίπεδα υγείας στον ίδιο οργανισμό ύστερα από ένα παθολογικό ερέθισμα και στην διερεύνηση της δυνατότητας επαναφοράς στο αρχικό επίπεδο ομοιοστατικής υγείας ύστερα από την χορήγηση ομοιοπαθητικής θεραπείας υπήρξε καταλυτική σε παγκόσμιο επίπεδο. Οποιοσδήποτε αντικειμενικός παρατηρητής με γνώσεις συμβατικής Ιατρικής, εντρυφήσει σε αυτήν την θεωρία, θα παραδεχτεί ότι πρόκειται για την αρτιότερη επιστημονική προσέγγιση του θέματος «υγεία-νόσος» που έχει εκφραστεί μέχρι σήμερα.

Αποτέλεσμα είναι και η παροχή απαντήσεων σε πάγια ιατρικά ερωτήματα που απασχολούν την συμβατική Ιατρική από εδραίωσης της. Π.χ. γιατί δύο παιδιά στο ίδιο σπίτι συμπεριφέρονται διαφορετικά σε επίπτωση λοιμώξεων αφού ευρίσκονται ανάμεσα στους ίδιους λοιμογόνους παράγοντες, ή γιατί από την στιγμή που θα εμφανιστεί μία χρόνια αυτοάνοσος νόσος σε ένα παιδί, σταματούν να εμφανίζονται οξείες λοιμώξεις. Σίγουρα ούτε και η περαιτέρω λεπτομερής αναφορά στην θεωρία αυτή είναι σκοπός του παρόντος άρθρου. Σχετίζεται όμως άμεσα με τις εξατομικευμένες αντιδράσεις κάθε οργανισμού σε έναν ή περισσότερους εμβολιασμούς ανάλογα με το επίπεδο υγείας στο οποίο ευρίσκεται, όπως θα αναλυθούν παρακάτω.

Ένας από τους παράγοντες που συντελούν καθοριστικά στην διαφοροποίηση των επιπέδων αυτών είναι η ικανότητα του οργανισμού να αντιδρά σε ένα παθολογικό ερέθισμα, και να επανέρχεται σε κατάσταση υγείας και συνολικής σωματικής και ψυχοδιανοητικής ισορροπίας. Ο ανθρώπινος οργανισμός είναι από την φύση του προετοιμασμένος ανοσολογικά, να κινητοποιεί εξαιρετικά αποτελεσματικούς αμυντικούς μηχανισμούς έναντι λοιμογόνων παραγόντων, βακτηριδίων, ιών κτλ. Οι εξαιρετικής αποτελεσματικότητας αυτοί φυσικοί ανοσολογικοί μηχανισμοί προϋποθέτουν και την φυσική επαφή με τους λοιμογόνους αυτούς παράγοντες. Το δέρμα για παράδειγμα αποτελεί φυσικό αμυντικό φραγμό για τα περισσότερα βακτηρίδια και ιούς με αποτέλεσμα η φυσική οδός διείσδυσης αυτών στον ανθρώπινο οργανισμό να γίνεται κυρίως μέσω των βλεννογόνων, από τους οποίους ήδη αρχίζει και η πρώτη κινητοποίηση του ανοσοποιητικού συστήματος. Όλη αυτή η διαδικασία αναιρείται σε κάθε ενέσιμο εμβολιασμό, κατά την διάρκεια του οποίου παρακάμπτεται ο φυσικός αμυντικός φραγμός του δέρματος και των βλεννογόνων.

Επίσης ο συνδυασμός αντιγόνων στο ίδιο εμβόλιο, ή με εμβόλια που γίνονται την ίδια στιγμή, αναιρεί την ισορροπία του ανθρώπινου οργανισμού με το μικροβιακό περιβάλλον γύρω του, σύμφωνα με την οποία, το ανοσοποιητικό σύστημα έχει να αντιμετωπίσει ένα βακτηρίδιο ή ιό κάθε φορά. Ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία δεν έχει καταγραφεί περιστατικό ανθρώπου που να έπασχε από διφθερίτιδα, τέτανο και κοκκύτη την ίδια στιγμή, ή παιδιού που να έπασχε από ιλαρά, ερυθρά και παρωτίτιδα ταυτόχρονα.
Ενημερώστε για τις Φυσικές θεραπείες του Ροδόκηπου να βοηθήσουμε τον κόσμο να σωθεί από την ταλαιπωρία. https://www.rodokipos.com/

Ολη η Γη ένας Ροδόκηπος, για να Ανθίσει η πλάση...

Rose

  • Administrator
  • *****
  • Μηνύματα: 6.455
  • Karma: 0
  • Στο όνομα της Μητέρας Φύσης!
    • Προφίλ
    • E-mail
Απ: Εμβολιασμοί - Μια Επιχείρηση Βασισμένη στο Φόβο
« Απάντηση #3 στις: Δεκέμβριος 24, 2011, 13:56:18 »
Να σημειωθεί ότι πρόσφατα, έχουμε την εισαγωγή νέων πολυδύναμων πενταπλών και εξαπλών εμβολίων σε μία κάθε φορά δόση, στα προγράμματα παιδικού εμβολιασμού. Με απλά λόγια ζητούμε από το ανώριμο ανοσοποιητικό σύστημα ενός βρέφους να αντιδράσει την ίδια χρονική στιγμή, έναντι της ταυτόχρονης ενδομυϊκής χορήγησης πέντε ή έξι αδρανοποιημένων αντιγόνων σοβαρών ασθενειών! Για τον ανθρώπινο οργανισμό οι παραπάνω καταστάσεις είναι καταστάσεις υψηλού ανοσολογικού στρες. Η αντίδραση του κάθε οργανισμού εξαρτάται και καθορίζεται άμεσα από α) την ειδική ευαισθησία-προδιάθεση που μπορεί να έχει έναντι ενός ή περισσοτέρων από τα ενέσιμα αντιγόνα αλλά κυρίως β) από το επίπεδο υγείας στο οποίο ευρίσκεται στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Σε κάθε περίπτωση όμως ο οργανισμός θα πρέπει με κάποιο τρόπο να αντιτάξει στο ανοσολογικό στρες, κάποια ανοσολογική αντίδραση. Με βάση την ήδη υπάρχουσα επιστημονική γνώση αυτών των αντιδράσεων -με παρενέργειες ή όχι-μπορούμε να τις κατατάξουμε, ανάλογα με τα επίπεδα υγείας των ανθρώπινων οργανισμών, συνοψίζοντας στα παρακάτω. Σαν διαχωριστικό κριτήριο θα πάρουμε τα συμπτώματα που αναπτύσσει ένας οργανισμός αμέσως μετά από συγκεκριμένο εμβολιασμό, δηλαδή τις ενδείξεις της πιθανής άμεσης αντίδρασης του οργανισμού στο ανοσολογικό στρες του εμβολίου.

1) Ομάδα ατόμων πλήρως ασυμπτωματικών στον συγκεκριμένο εμβολιασμό. Τα άτομα αυτά που δεν εμφανίζουν καμία άμεση αντίδραση μετά από εμβολιασμό ανήκουν σε δύο κατηγορίες:

Α) Ατομα με εξαιρετική υγεία και καθόλου ευαισθησία ή προδιάθεση στο συγκεκριμένο αντιγόνο. Σε κάποια από αυτά, το εμβόλιο θα είναι σαν να μην έγινε ποτέ, η τροποποίηση υπέρ των Th2 δεν θα γίνει καθόλου, και τα άτομα μπορεί να μην αναπτύξουν καθόλου αντισώματα, η δε ανοσοποίηση τους να οφείλεται στην καλή ανοσολογική τους κατάσταση. Σε κάποια άλλα, ενώ δεν θα παρουσιάσουν καθόλου συμπτώματα, θα γίνει ωστόσο η τροποποίηση υπέρ των Th2, θα παράγουν αντισώματα, χωρίς να τροποποιηθεί εμφανώς η κατάσταση υγείας. Αυτά είναι και τα «ιδανικά» περιστατικά και για τους συμβατικούς ιατρούς γιατί παράγονται αντισώματα, και για τους γονείς διότι δεν εμφανίζονται παρενέργειες ούτε βραχυπρόθεσμες ούτε μακροπρόθεσμες. Β) Ατομα που πάσχουν ήδη σε μεγάλο βαθμό. Στην πραγματικότητα το επίπεδο υγείας τους είναι τόσο χαμηλό που το ανοσοποιητικό τους σύστημα δεν μπορεί καν να αντιδράσει στην δόση του εμβολίου. Και εδώ δεν θα υπάρχει αντίδραση στην αναλογία Th1/ Th2 και δεν θα παραχθούν αντισώματα. Πρόκειται για ασθενείς με βαριές χρόνιες νόσους, οι οποίοι, όπως ακριβώς δεν μπορούν να παράγουν οξεία λοίμωξη λόγω της εξαιρετικά χαμηλής τους άμυνας, για τον ίδιο λόγο δεν μπορεί ο οργανισμός τους να κινητοποιήσει το ανοσοποιητικό σύστημα, αντιδρώντας στο ανοσολογικό στρες του εμβολίου. Σε αυτούς τους ασθενείς όταν δοθούν υψηλότερες δόσεις ή συχνές επαναλήψεις του εμβολίου θα παρουσιάσουν την αντίδραση 4.

2) Ομάδα ατόμων που αναπτύσσουν ήπια συμπτώματα αμέσως μετά τον συγκεκριμένο εμβολιασμό.
Οι άνθρωποι που ανήκουν σε αυτή την ομάδα, αναπτύσσουν ήπια συμπτώματα αμέσως μετά σαν αντίδραση στο εμβόλιο και στη συνέχεια αποκτούν μία χρόνια νόσο. Ενώ, όπως θα δούμε παρακάτω στην ομάδα 4 αναπτύσσονται βαριά, καταστροφικά θα λέγαμε συμπτώματα μετά τον εμβολιασμό, εδώ πέφτει το επίπεδο της ανοσολογικής κατάστασης του οργανισμού και αρχίζουν οι χρόνιες ή υποτροπιάζουσες ασθένειες. Επανειλημμένες ωτίπιδες, άσθμα, παιδική ρευματοειδής αρθρίτις, επανειλημμένες ουρολοιμώξεις που οδηγούν τον συμβατικό ιατρό σε χρόνια χημειοπροφύλαξη

Αντιδράσεις του ανθρώπινου οργανισμού στο ανοσολογικό στρες του εμβολίου

ΟΜΑΔΑ 1 (ασυμπτωματική μετά το εμβόλιο)
Α) Ατομα με εξαιρετική υγεία και χωρίς προδιάθεση στη νόσο Β) Ατομα που ήδη νοσούν βαριά

ΟΜΑΔΑ 2 (ήπια συμπτώματα μετά το εμβόλιο)
Ατομα με χαμηλότερη άμυνα, αναπτύσσουν χρόνιες νόσους μετά από το εμβόλιο.

ΟΜΑΔΑ 3 (σοβαρά συμπτώματα μετά το εμβόλιο)
Α) Ατομα με έντονη προδιάθεση στη νόσο και ισχυρή άμυνα, εξελίσσονται ανοσολογικά και αυξάνουν την άμυνα τους.
Β) Ατομα με έντονη προδιάθεση στη νόσο και καλή άμυνα, όμως δεν καταφέρνουν να εξελιχθούν ανοσολογικά και δεν αυξάνεται η άμυνα. Κινδυνεύουν να υποβαθμιστούν ανοσολογικά μετά από επαναλήψεις των δόσεων του εμβολίου.
Γ) Ατομα με έντονη προδιάθεση στη νόσο και καλή άμυνα, η οποία όμως υποβαθμίζεται μετά το εμβόλιο και αναπτύσσουν χρόνιες νόσους.

ΟΜΑΔΑ 4 (καταστροφικά, μη αναστρέψιμα συμπτώματα μετά το εμβόλιο)
Ατομα με εξαιρετικά χαμηλή άμυνα (λήψη φαρμάκων κατά την εγκυμοσύνη, πρωρότητα, προηγηθείσα λήψη επανειλημμένων χημικών φαρμάκων) δεν μπορούν να αντιδράσουν στο εμβόλιο, με αποτέλεσμα την ανάπτυξη βαρέων παρενεργειών εξαρτώμενων από την σύνθεση του κάθε εμβολίου και όχι από την αντίδραση του οργανισμού.

με αντιβίωση, άσηπτη νέκρωση του ισχίου, κεφαλαλγίες, εκδηλώσεις χρόνιας αλλεργίας παντός τύπου, αλλά και σύνδρομο διάσπασης της προσοχής, σημαντικές αλλαγές συμπεριφοράς, φοβικές νευρώσεις στα παιδιά είναι μερικές από τις συνηθισμένες καταστάσεις που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε στο ιατρείο σε παιδιά και που αναπτύσσονται και χρονίζουν μετά από έναν εμβολιασμό. Εδώ οι γονείς θα αναφέρουν ότι το παιδί τις πρώτες ημέρες μετά το συγκεκριμένο εμβόλιο, εμφάνισε ήπια συμπτώματα, πυρετού, εξανθήματος, υπνηλίας τα οποία διήρκεσαν λίγο. Από τον παιδίατρο είχαν πάρει διαβεβαιώσεις ότι αυτό είναι φυσικό. Συγκριτικά με την ομάδα 1, στην ομάδα 2, ο οργανισμός είτε έχει ήδη χαμηλότερο επίπεδο άμυνας ή έχει προδιάθεση για τη νόσο κατά της οποίας έγινε ο συγκεκριμένος εμβολιασμός. Ο οργανισμός αντιδρά, αλλά δεν καταφέρνει να εξελιχθεί ανοσολογικά , δηλαδή να ανέβει επίπεδο άμυνας και αναπτύσσει κάποια χρόνια νόσο. Αποτέλεσμα αυτής της αδυναμίας ανοσολογικής εξέλιξης είναι ο οργανισμός να μπαίνει σε διαδικασία συνεχούς προσπάθειας για να την πετύχει και στα πλαίσια αυτά αναπτύσσονται τα χρόνια προβλήματα. Είναι σαν να παλεύει συνέχεια ανεπιτυχώς να ανέβει επίπεδο από τη στιγμή που δέχτηκε το ανοσολογικό στρες του εμβολίου και μετά. Στην ομάδα αυτή η αλλαγή της ισορροπίας μεταξύ Th1 και Th2 θα γίνει έντονα, με αποτέλεσμα έντονη στροφή του ανοσοποιητικού συστήματος υπέρ της αύξησης των Th2 και σαφής μείωση των Th1.

3) Ομάδα ατόμων που αναπτύσσουν σοβαρά συμπτώματα αμέσως μετά τον συγκεκριμένο εμβολιασμό. Εδώ, ο οργανισμός είχε έντονη προδιάθεση για τη νόσο κατά της οποίας έγινε το εμβόλιο και αντιμετωπίζει το αδρανοποιημένο αντιγόνο του ιού σχεδόν ωσάν να νοσούσε πραγματικά. Όμως ο οργανισμός έχει αρκετά καλή άμυνα ώστε να αντιτάξει ισχυρά συμπτώματα έναντι του ανοσολογικού στρες. Οι πιθανότητες ανοσολογικής εξέλιξης εδώ είναι οι παρακάτω: Α) Ο οργανισμός αντιδρά στο ανοσολογικό στρες του εμβολίου, μάχεται και επιτυχώς καταφέρνει να εξελίξει την άμυνα του, να ανέβει επίπεδο, και τότε παύει πιά να έχει προδιάθεση για τη συγκεκριμένη νόσο. Αποκτά δηλαδή την ανοσία που θα αποκτούσε και αν νοσούσε κανονικά, από την παιδική ασθένεια, για παράδειγμα, και την ξεπερνούσε επιτυχώς. Εδώ η επιτυχής εξέλιξη δεν ήρθε από την αύξηση των Th2 έναντι των Th1, δηλαδή από την ανάπτυξη ειδικών αντισωμάτων, διότι τότε δεν θα εμφάνιζε σοβαρά συμπτώματα αμέσως μετά το εμβόλιο. Τα σοβαρά συμπτώματα προκλήθηκαν από την ισχυρή αντίδραση της κυτταρικής ανοσίας, δηλαδή των Th1. Η κυτταρική ανοσία είναι αυτή που θα οδηγήσει τον οργανισμό στην αύξηση της άμυνας του και στην επιτυχή φυσική ανοσία. Στην συγκεκριμένη ομάδα, η μία πρώτη δόση του εμβολίου ήταν αρκετή. Ο οργανισμός την χρησιμοποίησε επιτυχώς σαν ερέθισμα για να εξελιχθεί.

Το αποτέλεσμα όμως της ανοσοποίησης δεν ήρθε από την αναμενόμενη από την συμβατική Ιατρική δράση του εμβολίου (αύξηση των Th2 και ανάπτυξη αντισωμάτων), αλλά από την φυσική αντίδραση του οργανισμού σαν φυσική ανοσοποίηση, σαν να περνούσε την νόσο. Οι επαναλήψεις στις δόσεις του εμβολίου εδώ θα είναι άχρηστες αλλά και ακίνδυνες. Σημειωτέον ότι σε αυτήν την κατηγορία αυτής της ομάδας, αν η δόση του εμβολίου ήταν μικρότερη τότε τα άτομα θα αντιδρούσαν όπως η ομάδα 1, δηλαδή χωρίς καθόλου συμπτώματα μετά τον εμβολιασμό.

Β) Ο οργανισμός αντιδρά στο ανοσολογικό στρες του εμβολίου, μάχεται, αλλά δεν καταφέρνει να εξελιχθεί ανοσολογικά. . Τα έντονα συμπτώματα μετά τον εμβολιασμό σταματούν μετά από λίγο αλλά ο οργανισμός δεν καταφέρνει να ανέβει επίπεδο άμυνας. Την επόμενη στιγμή συνεχίζουν να είναι επιρρεπείς στον ιό ή στην επόμενη δόση του εμβολιασμού. Επίσης δεν αναπτύσσουν ειδικά αντισώματα κατά της νόσου μετά την πρώτη δόση του εμβολίου, όπως και στην κατηγορία Α της ίδιας ομάδας, αλλά η διαφορά θα φανεί στο γεγονός ότι και στην επόμενη δόση πάλι θα αντιδράσουν με σοβαρά συμπτώματα, με τον ίδιο τρόπο. Ο κίνδυνος εδώ των επανειλημμένων δόσεων είναι ότι υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να μεταπέσουν στην κατηγορία Γ που θα περιγράψουμε αμέσως.

Γ) Ο οργανισμός αντιδρά στο ανοσολογικό στρες του εμβολίου, μάχεται αλλά στη προσπάθεια αυτή υποβαθμίζεται ανοσολογικά, πέφτει δηλαδή το επίπεδο άμυνας. Εδώ τελικά η στροφή υπέρ των Th2 θα επιτευχθεί και ο οργανισμός θα παράγει ειδικά αντισώματα. Το άτομο θα φαίνεται υγιές μετά από λίγο αλλά η διαφορά θα φανεί στην αδυναμία αντίδρασης σε άλλα παθογόνα ερεθίσματα στην συνέχεια της ζωής του. Δεν θα μπορεί πλέον να κάνει οξέα νοσήματα, ούτε θα μπορεί να αντιδράσει πλέον με ισχυρά συμπτώματα σε επόμενο εμβολιασμό. Από εδώ και πέρα θα αντιδρά όπως η ομάδα 2 και μετά την εξαφάνιση των οξέων περιστατικών, θα εμφανίσει χρόνια σοβαρότερα προβλήματα. Το εμβόλιο εδώ λειτούργησε σύμφωνα με την συμβατική ιατρική, και ο οργανισμός έστρεψε την άμυνα του υπέρ της χυμικής ανοσίας και την αύξηση των Th2. Αυτός είναι και ο λόγος για το οποίο δεν μπορούν, δεν έχουν την κατάλληλη κυτταρική άμυνα πλέον να κάνουν ισχυρές λοιμώξεις. Πρόκειται για τις περιπτώσεις παιδιών που βλέπουμε στο ιατρείο, και οι γονείς περιγράφουν μία πολύ σοβαρή αντίδραση, με υψηλό πυρετό 39 για 4-5 ημέρες, υπνηλία, διόγκωση λεμφαδένων και πλήρη καταβολή, αμέσως μετά από τον εμβολιασμό. Έκτοτε το παιδί δεν ξαναέκανε κοινά κρυολογήματα ή φαρυγγίτιδες όπως παλιά, και τώρα έρχεται στο ιατρείο με πολύ σοβαρό άσθμα.

4) Ομάδα ατόμων που παρουσιάζουν καταστροφικές μη αναστρέψιμες βλάβες. Πρόκειται για την ομάδα ατόμων που το εμβόλιο άλλαξε ριζικά αρνητικά τη ζωή τους. Ενώ στην προηγούμενη ομάδα ο οργανισμός έχει έντονη προδιάθεση για τη νόσο κατά της οποίας γίνεται ο εμβολιασμός και αντιδρά έντονα με σοβαρά συμπτώματα λόγω της καλής του άμυνας, εδώ ο οργανισμός έχει την ίδια έντονη προδιάθεση, αλλά δεν έχει την ικανή άμυνα για να αντιδράσει. Τα καταστροφικά συμπτώματα δεν προέρχονται από την αντίδραση του οργανισμού-γιατί αυτός δεν αντιδρά καθόλου- αλλά από την δράση των αντιγόνων και των συντηρητικών των εμβολίων ιδιαίτερα πάνω . στο κεντρικό νευρικό σύστημα και στην δομή των πρωτεϊνών αυτού. Εδώ δεν θα έχουμε άμεσα συμπτώματα (πυρετό κτλ) " μετά το εμβόλιο, αλλά σε λίγε ημέρες το παιδί θα κάνει μηνιγγίτιδα, εγκεφαλίτιδα, αυτισμό ή πιο σπάνια θα πεθάνει (πρόκειται για τις περιπτώσεις αιφνίδιου θανάτου των βρεφών λίγες ημέρες μετά τον εμβολιασμό ή τα περιστατικά στα οποία θάνατοι, λίγες ημέρες μετά τον εμβολιασμό, αποδόθηκαν στους γονείς με το σύνδρομο ότι ταρακουνήθηκαν μέχρι θανάτου (Shaken Baby Syndrome) που παραδόξως έχει μεγάλη αύξηση στην Αμερική όπως πριν μερικά χρόνια το σύνδρομο αιφνίδιου θανάτου, το οποίο σημειωτέον αποδείχτηκε τελικά ότι δεν είχε σχέση με τα κλινοσκεπάσματα. Αυτά τα περιστατικά και οι συσπειρώσεις των γονιών σε συλλόγους, ιδιαίτερα στην Αμερική οδήγησαν στην κινητοποίηση και κρατικών φορέων όπως αναφέρθηκε στο παρόν άρθρο). Δύο είναι οι βασικοί λόγοι που, στατιστικά μέσα από τα περιστατικά, εξηγούν την εξαιρετικά χαμηλή άμυνα των παιδιών αυτών. Πρώτον προβλήματα κατά την εγκυμοσύνη της μητέρας, λήψη ισχυρών φαρμάκων από αυτήν και προωρότητα των νεογνών. Δεύτερον , προηγηθείσες χορηγήσεις στα παιδιά ισχυρών χημικών φαρμάκων επανειλημμένα, όπως βέβαια και οι ήδη προηγηθέντες, πολλαπλοί τις περισσότερες φορές, εμβολιασμοί. Πολλά από τα παιδιά που βλέπουμε στο ιατρείο με αυτισμό ή παρομοίου τύπου νευρολογικά σύνδρομα που χρονικά συνδέονται άμεσα με κάποια δόση εμβολίου, έχουν ιστορικό πάρα πολλών επανειλημμένων χρήσεων αντιβιοτικών πριν το εμβόλιο. Η κατηγοριοποίηση αυτή μολονότι εξηγεί σε μεγάλο βαθμό τις διαφορετικές αντιδράσεις του ανθρώπινου οργανισμού στους εμβολιασμούς, χρήζει λεπτομερέστερης ανάλυσης, δεδομένων και άλλων παραμέτρων (δόσεις εμβολίων, πολλαπλές χορηγήσεις, ειδικά συμπτώματα από τα συντηρητικά των εμβολίων κ.ά). Ωστόσο πιστεύουμε ότι είναι ένα χρήσιμο θεωρητικό εργαλείο για την πληρέστερη κατανόηση της δράσης των εμβολιασμών.

Ύπαρξη υψηλών ποσοτήτων υδραργύρου σε εμβόλια με το συντηρητικό Thimerosal

Στον επίλογο του παρόντος άρθρου θα κάνουμε μία πολύ μικρή αναφορά σε ένα πολύ σημαντικό θέμα που σχετίζεται με σοβαρές παρενέργειες συγκεκριμένων εμβολίων. Το Thimerosal είναι η κοινή ονομασία του συντηρητικού ethyl-mercury-thio-salicylate, και περιέχεται σε συγκεκριμένα εμβόλια, παλαιού τύπου όπως κατά του αιμόφιλου της ινφλουέντζας, διφθερίτιδος-τετάνου-κοκίτη, τα παλαιά εμβόλια ηπατίτιδας Β κ.α. Το συγκεκριμένο συντηρητικό περιέχει περίπου 45% ethyl-mercury που είναι οργανική σύνθεση του υδραργύρου. Ο υδράργυρος θεωρείται ως μία από τις πιο τοξικές ουσίες για τον ανθρώπινο οργανισμό, η δε τοξικότητα του, λόγω του μεγάλου χρόνου ημίσειας ζωής του ethyl-mercury που υπολογίζεται σε 50 ημέρες έχει αθροιστική δράση με τις επανειλημμένες χορηγήσεις. Μεταξύ των καταγεγραμμένων στη βιβλιογραφία χρόνιων παρενεργειών αναφέρονται: φλεγμονές του στόματος και των ούλων, σιελόρροια, χαλάρωση των οδόντων, νεφρική ανεπάρκεια, μυϊκός τρόμος, σπασμοί των άκρων, σοβαρές διαταραχές προσωπικότητας και πλήθος συμπτωμάτων από το Κεντρικό Νευρικό Σύστημα, συνεπεία της έντονης νευροτοξικότητας. Τα μέγιστα διεθνή επιτρεπτά όρια ημερήσιας χορήγησης υδραργύρου, έχουν υπολογιστεί σύμφωνα με την απορρόφηση του methyl-mercury από το γαστρεντερικό. Τα όρια αυτά είναι 0,1 μς / ανά κιλό σώματος / την ημέρα (Διεθνής Οργανισμός Προστασίας Περιβάλλοντος), ενώ ο Αμερικανικός Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) έχει αυξήσει αυτά τα όρια σε 0,4 μρ / kg / την ημέρα. Ουσιαστικά μελέτες που να αποδείξουν την μέγιστη επιτρεπτή ενδομυϊκή χορήγηση υδραργύρου δεν έχουν γίνει ποτέ. Στα συνήθη προγράμματα εμβολιασμών των δυτικών χωρών, που περιλαμβάνουν συνδυασμούς 3-4 εμβολίων την ίδια ημέρα και επαναλήψεις σε τακτά χρονικά διαστήματα, υπάρχει η πιθανότητα να υπερβαίνονται κατά πολύ τα παραπάνω επιτρεπτά όρια αν δύο ή τρία εμβόλια που γίνονται ταυτόχρονα περιεχουντο συντηρητικό thimerosal. Αυτό αποδεικνύεται ότι συνέβαινε επί πολλά χρόνια παγκοσμίως στο παρελθόν, πριν την εισαγωγή νέων εμβολίων που δεν περιέχουν το συγκεκριμένο συντηρητικό. Τον Οκτώβριο του 1999, η Συμβουλευτική Επιτροπή Εμβολιασμών της Αμερικής έκανε μία ανασκόπηση των διαθέσιμων πληροφοριών για περιστατικά που σχετίζονταν με το συγκεκριμένο συντηρητικό. Σαν προληπτικό μέτρο το FDA, το Αμερικανικό Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας (ΝΙΗ), το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) και η Αμερικανική Παιδιατρική Ακαδημία, εξέδωσαν δύο ανακοινώσεις το 1999 και το 2000 ωθώντας τους κατασκευαστές εμβολίων να μειώσουν ή να αντικαταστήσουν το συντηρητικό thimerosal από τα εμβόλια και οι πρώτοι που ανταποκρίθηκαν ήταν οι κατασκευαστές εμβολίων Ηπατίτιδας Β (22). Έκτοτε έχουν γίνει πολλές έρευνες, ανασκοπήσεις και ανακοινώσεις από διεθνείς οργανισμούς, ενώ το θέμα διερευνάται επίσης και από αρμόδιες Ευρωπαϊκές Επιτροπές όπως το European Agency for the Evaluation of Medicinal Products(23).
Εκτενής αναφορά σε όλα τα παραπάνω χρήζει ενός ξεχωριστού άρθρου. Όμως, είμαστε υποχρεωμένοι να αναφέρουμε δύο βασικές παραμέτρους, που διέπουν τις παραπάνω κινήσεις των Διεθνών Οργανισμών. Πρώτον την εμφανή καθυστέρηση στην λήψη αποφασιστικών και αποτελεσματικών μέτρων, αφού δεν υπήρξε απα γόρευση προς τις φαρμακοβιομηχανίες χρήσης του επίμαχου συντηρητικού, αλλά ανακοινώσεις προτροπής μείωσης ή απομάκρυνσης του. Δεύτερον ότι ταυτόχρονα με την δημοσιοποίηση του θέματος, άρχισαν να εμφανίζονται στα διεθνή ιατρικά περιοδικά, μελέτες που χωρίς αυστηρά πρωτόκολλα, υποστηρίζουν την ασφάλεια του συγκεκριμένου συντηρητικού.

Αξίζει να αναφερθούμε σε μελέτη που δημοσιεύτηκε πρόσφατα (Νοέμβριος 2002 στο «Lancet») και στην οποία για να εξακριβωθεί η ασφάλεια των εμβολίων με thimerosal, μετρήθηκαν οι συγκεντρώσεις υδραργύρου στο αίμα εμβολιασμένων και μη παιδιών. Αρκεί μόνο να αναφέρουμε δύο ενδείξεις της αναξιοπιστίας της μελέτης. Πρώτον, οι μετρήσεις συγκέντρωσης υδραργύρου στο αίμα γίνονταν αρκετές ημέρες μετά τον εμβολιασμό ενώ λόγω της παρεντερικής χορήγησης, θα έπρεπε οι μετρήσεις να γίνονται από την πρώτη κιόλας ημέρα. Δεύτερον, στα συμπεράσματα αναφέρεται ότι από τα 61 παιδιά που συμμετείχαν στη μελέτη, «όλα τα παιδιά παρέμειναν υγιή όσο διήρκεσε η μελέτη και κατά τη διάρκεια 24 και 36 μηνών παρακολούθησης». Καλείται ο ιατρός και ο γονέας να πιστέψει ότι παρακολουθήθηκαν στενά 61 παιδιά, για τρία χρόνια και δεν νόσησε κανένα από τίποτα!!! Εντελώς τυχαία, η μελέτη που υποτίθεται ότι προετοιμάστηκε πριν περίπου τέσσερα χρόνια, ολοκληρώθηκε και δημοσιεύτηκε τώρα που το θέμα του thimerosal είναι στο προσκήνιο. Στην Ελλάδα μολονότι έχουν κυκλοφορήσει εμβόλια χωρίς το υδραργυρικό συντηρητικό, κυκλοφορούν ακόμα εμβόλια με thimerosal. To παρακάτω θέμα είναι σε εξέλιξη: Ο υπογράφων το άρθρο, ανάλυσε μερικά από τα επίμαχα εμβόλια στο Γενικό Χημείο του Κράτους. Στην ανάλυση, οι τιμές υδραργύρου που προέκυψαν σε μερικά από αυτά, ήταν πολλαπλάσιες από το ανώτερα επιτρεπτά διεθνή όρια. Έλαβε χώρα: προσωπική επαφή με την διεύθυνση του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων, επίσημη αναφορά και προσκόμιση της ανάλυσης και ενημέρωση του Υπουργείου Υγείας και Πρόνοιας. Αναμένεται η λήψη αποφάσεων για το θέμα. Πιστεύουμε ότι θα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον για τον αναγνώστη, αλλά και για κάθε γονέα η δημοσίευση της αλληλογραφίας μετά το πέρας της υπόθεσης από τις σελίδες του περιοδικού.

Του ιατρού Σ. Κυβέλλου
Ενημερώστε για τις Φυσικές θεραπείες του Ροδόκηπου να βοηθήσουμε τον κόσμο να σωθεί από την ταλαιπωρία. https://www.rodokipos.com/

Ολη η Γη ένας Ροδόκηπος, για να Ανθίσει η πλάση...

Rose

  • Administrator
  • *****
  • Μηνύματα: 6.455
  • Karma: 0
  • Στο όνομα της Μητέρας Φύσης!
    • Προφίλ
    • E-mail
Απ: Εμβολιασμοί - Μια Επιχείρηση Βασισμένη στο Φόβο
« Απάντηση #4 στις: Δεκέμβριος 24, 2011, 14:00:23 »
http://www.homeopathy.gr/homeopathy/vaccines_homeopathy.html

Εμβολιασμοί και ομοιοπαθητική

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η τρομακτική ανάπτυξη της συμβατικής ιατρικής τον προηγούμενο αιώνα έχει επαναφέρει την γνώμη ότι η συμβατική θεραπευτική είναι η μόνη αποτελεσματική μορφή θεραπείας και ότι είναι μόνο θέμα χρόνου να βρεθεί μια θεραπεία για κάθε νόσο (προς αυτήν την κατεύθυνση κινούνται και οι σύγχρονες έρευνες στη μοριακή γενετική).

Οι μεγάλες επιδημίες των λοιμωδών νόσων κατανικήθηκαν από ένα συνδυασμό βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης και υγιεινής, εμβολιασμών και αντιβιοτικών (πίνακας Α - εικόνα της Αγγλίας). Παρ' όλα αυτά τα τελευταία χρόνια, και παρά την έλλειψη Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης στις εναλλακτικές θεραπευτικές, παρατηρείται μια αναγέννηση στις μορφές αυτές της θεραπείας με επίκεντρο την Ομοιοπαθητική. Ένας κύριος λόγος γι αυτό είναι το χάσμα μεταξύ των επιτευγμάτων ως προς την επιστημονική γνώση, και την τεχνολογία και των πρακτικών αποτελεσμάτων (ιδίως σε χρόνιους ασθενείς) που όποιος συμβατικός γιατρός δεν αναγνωρίζει, μάλλον κλείνει τα μάτια σε μια πραγματικότητα (εθελοτυφλεί).

Βέβαια οι παρατηρήσεις αυτές δεν οδηγούν στο συμπέρασμα, όπως κάποιοι λανθασμένα ίσως διατείνονται, ότι το συνολικό σύστημα θα πρέπει να αναθεωρηθεί. Πιο ευκταίο είναι να αναθεωρηθούν λανθασμένες προσεγγίσεις και κατευθύνσεις:

Η Τεχνητή Ανοσοποίηση

"The oral polio vaccine cannot assure cure for poliomyelitis but ensures prevention against poliomyelitis" (N.C. Chattergee, India)

Ας δούμε καταρχάς πρακτικά τι γίνεται με το πρόγραμμα εμβολιασμών στην Ελλάδα και διεθνώς. Στον πίνακα Β βλέπουμε τα εμβόλια και την χρονολογία κυκλοφορίας τους σε Αμερική και Ελλάδα. Για το τι περιέχουν τα εμβόλια θα πούμε περιληπτικά ότι το DTP που είναι το τριπλό εμβόλιο διφθερίτιδας-τετάνου-κοκίτη, περιέχει ανατοξίνες διφθερίτιδας και τετάνου και νεκρούς μικροοργανισμούς κοκίτη. To MMR είναι εμβόλιο κατά της ιλαράς, παρωτίτιδας και ερυθράς με ζώντες εξασθενημένους ιούς.

To OPV (Sabin) είναι ζώντες εξασθενημένοι ιοί πολιομυελίτιδας. To DTP δίνεται ενδομυϊκά, το MMR υποδορίως και το OPV από το στόμα.



Εκτός των εμβολίων του πίνακα Β, που χρησιμοποιούνται για την κάλυψη του εθνικού προγράμματος εμβολιασμών, κυκλοφόρησε στη χώρα μας και μια νέα σειρά νέων εμβολίων, με τα οποία μπορεί να συμπληρωθεί το οργανόγραμμα του βασικού προγράμματος εμβολιασμών (Πίνακας Γ).

Η Εθνική Επιτροπή Εμβολιασμών προτείνει το ακόλουθο πρόγραμμα εμβολίων για βρέφη και παιδιά στην Ελλάδα (Πίνακας Δ - προσέξτε και τα χρονοδιαγράμματα!).

Όπως τονίστηκε, η πιστή εφαρμογή των μαζικών προγραμμάτων εμβολιασμού μπορεί να εκμηδενίσει ένα λοιμώδες νόσημα σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η εξάλειψη της ευλογιάς και οι αναμενόμενη εκρίζωση της πολιομυελίτιδας.

Ο ρυθμός παρασκευής νέων εμβολίων είναι ταχύς και τα εθνικά προγράμματα αδυνατούν να αφομοιώσουν τις σύγχρονες δυνατότητες πρόληψης.





Παράλληλα με την αύξηση του κόστους, υπάρχει και προβληματισμός εκ μέρους των γονέων, για την αύξηση των ιατρικών επισκέψεων σε παιδίατρους καθώς και για τον αριθμό των ενέσεων. Με το πρόγραμμα εμβολιασμών του 2001 στην Αμερική μέχρι την ηλικία των 18 μηνών στο παιδί χρειάζεται να γίνουν 19 ενέσεις! (Πίνακας Ε) (σκεφτείτε το παιδί να είναι και Silica!).

Για την αντιμετώπιση του προβλήματος οι εταιρίες προσπαθούν να παρασκευάσουν πολυδύναμα μικτά εμβόλια με βάση την εμπειρία από την παρασκευή των μικτών εμβολίων DTP και MMR. Για την επίλυση του προβλήματος αναζητείται ένα ιδανικό πολυδύναμο εμβόλιο που να χορηγείται σε μια δόση (κατά προτίμηση από το στόμα) και να καλύπτει όλα τα σημερινά εμβόλια! (Πίνακας ΣΤ)

Φτάσαμε σήμερα στο σημείο να διαφημίζεται στον «Economist» (αφορμή για τη συγγραφή αυτού του άρθρου) πολυδύναμο 7πλό εμβόλιο ως η τελευταία λύση της σύγχρονης τεχνολογίας στην πρόληψη των λοιμωδών νόσων. Και φυσικά οι παρενέργειες που αναφέρονται επίσημα είναι από ελάχιστες έως μηδαμινές!

Ποια όμως θα πρέπει να είναι η θέση του ομοιοπαθητικού γιατρού στο θέμα των εμβολιασμών και ειδικότερα του μαζικού εμβολιασμού; Υπάρχει ξεκάθαρη άποψη για το αν πρέπει ή όχι να γίνονται αυτές οι ανοσοποιήσεις σε κάθε περίπτωση;

Στην ’πω Ανατολή οι Κινέζοι πραγματοποιούσαν μια μορφή προληπτικών εμβολιασμών για την ευλογιά, φορώντας τα ρούχα του ασθενή θύματος της ευλογιάς (αυτά που φορούσε στην φάση της διαπύησης) και εισπνέοντας αποξηραμένες φλύκταινες ευλογιάς αφού τις διατηρούσαν για ένα χρόνο.

Ο Πλίνιος ισχυριζότανε ότι η σίελος λυσσασμένου σκύλου μπορεί να προστατεύσει από την λύσσα.

Είναι επίσης ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι η δυνατότητα λήψης αντιγόνου δια του στόματος να κινητοποιεί συστηματικές ανοσολογικές αντιδράσεις, είχε αναγνωριστεί από τους Ινδιάνους της Ν. Αμερικής, που έτρωγαν φύλλα από Poison Ivy (Rhus toxicodedron) σε μια προσπάθεια να προφυλαχθούν από αντιδράσεις ευαισθησίας εξ επαφής με το φυτό.

Βλέποντας λοιπόν την πρακτική του εμβολιασμού αυτό που φαίνεται είναι η ικανότητα του οργανισμού να αντιδρά σε μια διαταραχή του συστήματος (π.χ. ένα ξένο αντιγόνο) παράγοντας μια ειδική δυναμική αντίδραση, έτσι ώστε να διατηρήσει τις δομές και την λειτουργία του. Η αντίδραση αυτή είναι δυσανάλογη του αρχικού ερεθίσματος και έχει σχετικά τόσο σταθερή μνήμη, ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να εξουδετερώσει μια δευτερογενή πιθανή επίδραση ιδίας ή παρόμοιας αντιγονικής αιτιολογίας σε πραγματικά δεδομένα (π.χ. μια επιδημία).

Οι ομοιοπαθητικοί ιατροί λέμε ότι καλύτερα να έχεις πάρει το ιδιοσυγκρασιακό σου φάρμακο (constitutional remedy) και το φάρμακο για την επιδημία (remedy epidemicus) ή το κατάλληλο νοσώδες (idem nosodes).

Βέβαια το ερώτημα της προφύλαξης από λοιμώδεις νόσους με την Ομοιοπαθητική από τον Hahnemann μέχρι και σήμερα με τις αναφορές για πρόληψη και ανοσοποίηση με σχήματα δοσολογίας ομοιοπαθητικών φαρμάκων (Elizayaga et al) ή ακόμα και με σχήματα ισοπαθητικής, παραμείνει ως προς τα αποτελέσματα αυτών των πρακτικών ασαφές ως προς την απάντηση του. Η Ομοιοπαθητική θεραπεύει με βάση την ιδιοσυγκρασία και όχι με γενικευμένους προληπτικούς «ομοιοπαθητικούς εμβολιασμούς» .



Βέβαια, αν κάνουμε μια ιστορική αναδρομή, ο ίδιος ο S. Hahnemann πρότεινε στο «cure and preventions of Scarlet fever» (1801) την Belladonna για πρόληψη της οστρακιάς. Στο «Treatise on Asiatic Cholera» επίσης αναφέρει ότι το Cuprum, το Veratrum και την Camphora μπορούν να δοθούν για πρόληψη της επιδημίας.

Ο C. Hering (1833) συζητούσε την πιθανή χρήση του Psorinum για πρόληψη φλεγμονών στα πλαίσια του ψωρικού μιάσματος. Ο Baron Boenninghausen ήταν ο πρώτος που έδωσε Thuja και Variolinum για προφύλαξη απότην ευλογιά (1831 -Lesser Writings). Στα 1884 ο Burnett έγραψε «τα τελευταία χρόνια κάνω χρήση του Vaccininum στην δυναμοποίηση 30CH, και δεν έχω δει κανένα να κολλάει ευλογιά» Ο W. Boericke γράφει ότι η Baptisia παράγει ένα είδος αντισωμάτων κατά του τύφου (το ίδιο και τα Variolinum, Malandrinum στην ευλογιά) (Pocket manual of Homeopathy Materia Medica 1921). 0 C. M. Boger αναφέρει την χρήση του Tuberculinum σαν προφυλακτικό για πρόκληση ανοσίας (Homeopathic Recorder), Η D. Shepherd στο «Homeopathy and Epidemic Diseases» συνιστά τα νοσώδη για προφύλαξη από λοιμώδεις νόσους. Οι Wheeler και Grimmer συνιστούν μία δόση νοσώδους χαμηλής και υψηλής δυναμοποίησης, αντίστοιχα, για προφύλαξη.

Ο Αρ. Τσαμασλίδης αναφέρει «προληπτικά σαν αγροτικός ιατρός επί 28 έτη σε ορεινή περιοχή και επειδή ο πρώτος μου τραυματίας κτηνοτρόφος εμφάνισε τρομερό σύνδρομο στο δοκιμαστικό του αραιωμένου αντιτετανικου ορού, έδινα επί 28 έτη σ' αυτές τις περιπτώσεις Hypericum 1Μ. Δεν υπήρξε καμία περίπτωση τετάνου και οι πόνοι εφησύχαζαν. Επίσης δεν υπήρξε καμία επιδημία παιδικής λοιμώδους νόσου διότι στα σχολεία δίδονταν προληπτικά τα αντίστοιχα νοσώδη, όταν εμφανίζονταν επιδημίες.»

Τον Αύγουστο του 1974 υπήρχε στην Guarantingueta (Βραζιλία) σοβαρή επιδημία μηνιγγίτιδας. 18.640 παιδιά πήραν προφυλακτικά νοσώδες (Meningococcinum 10CH) και από αυτά μόνον 4 ανέπτυξαν μηνιγγίτιδα. Βέβαια σε άλλες παρόμοιες περιπτώσεις δεν είχαμε τα ίδια θετικά αποτελέσματα.

Από την εποχή που ο Jenner (εμπνευστής των εμβολιασμών στην σύγχρονη εποχή) που βρήκε ότι η δαμαλίτιδα (cowpox) μπορεί όντας παρόμοια αν και ασθενέστερη, να προσφέρει προφύλαξη από την ευλογιά και που τον αναφέρει ο Hahnemann στο Organon (υποσημείωση της παραγράφου 46) «αυτό φαίνεται να είναι η αιτία για την ωφέλιμη και αξιοσημείωτη εξάπλωση της χρήσης του εμβολιασμού του Jenner με cowpox. Η ευλογιά δεν παρουσιάστηκε ποτέ πια τόσο επιδημική και τόσο μεταδόσιμη. Σαράντα με πενήντα χρόνια πριν, μια πόλη θα μπορούσε να χάσει τα μισά και πολλές φορές τα τρία τέταρτα των παιδιών της από αυτή την θανατηφόρα επιδημία», μέχρι τον J.C. Burnett που στο δοκίμιο του για τις επιπλοκές των εμβολιασμών (Vaccinosis) αναφέρει στην αρχή, ότι αυτό δεν είναι μία θέση κατά των εμβολιασμών, κανένας από τις τότε αυθεντίες της Ομοιοπαθητικής (Hahnemann, Hering, Allen, Clarke, Burnett) δεν μίλησε επίσημα κατά των εμβολιασμών ως προς την αρχή τους.



Ο Hahnemann αναφέρει ρητά στον αφορισμό 73 του Organon «ιδιαίτερα οξέα μιάσματα επιτίθενται στους ανθρώπους μόνο μια φορά στην ζωή τους, όπως η ευλογιά, η ιλαρά, κλπ.» Το ίδιο κάνουν και τα εμβόλια προκαλώντας μια «τεχνητή» κατάσταση οξέως μιάσματος με σκοπό να προφυλάξουν από την φυσική επιδημία. Και φυσικά σε ένα πληθυσμό εκατομμυρίων μιας μεγαλούπολης δεν είναι πρακτικό να ψάχνουμε το φάρ μακό της επιδημίας από τα πρώτα περιστατικά, ούτε να έχουμε δώσει το ιδιοσυγκρασιακό φάρμακο με την κατάλληλη Ομοιοπαθητική αγωγή σε όλους πριν την έκρηξη μιας επιδημίας. Και είναι γνωστό ότι η θνησιμότητα είναι υψηλότερη στην αρχική φάση της επιδημίας.

Ο Kent (lesser writings) αναφέρει ότι κατά την διάρκεια μιας επιδημίας διφθερίτιδας ένα λάθος στην επιλογή του πρώτου φαρμάκου συνήθως πάντα σημαίνει θάνατο ή το λιγότερο κάλυψη των αληθινών συμπτωμάτων της περίπτωσης. Ο Διευθυντής ενός Ομοιοπαθητικού Κολεγίου στην Ινδία αρνήθηκε τον εμβολιασμό μελών της οικογένειας του εναντίον της ευλογιάς, λέγοντας ότι θα κάνει χρήση Ομοιοπαθητικής προφύλαξης. Αργότερα, έχασε 3 από τα 7 παιδιά του από την επιδημία και ένα παιδί του τυφλώθηκε. Το ηθικό συμπέρασμα είναι ότι «πρώτα σώσε την ζωή και μετά θεράπευσε τις ανεπιθύμητες ενέργειες». Γι αυτό και ο Sarkar (μελετητής του Organon) συγγραφέας του «The problem of smallpox vaccination» συμβουλεύει σε σοβαρές εκρήξεις επιδημίας ευλογιάς να δίνουμε το ενδεικνυόμενο Ομοιοπαθητικό φάρμακο και μετά να εμβολιάσουμε όσους δεν έχουν εμβολιαστεί!

Ο D.H. Chand επικύρωσε ότι το B.C.T. (Belladonna 200, Calc. Carb. 200 και μετά Tuberculinum 10M) είναι ασφαλές προφυλακτικό για την εγκεφαλίτιδα. Επίσης σύστησε 11 Ομοιοπαθητικά φάρμακα σαν προφυλακτικά. Αν πάρουμε σαν μέτρο προφύλαξης στον γενικό πληθυσμό την βιολογική μέθοδο που έχουμε σήμερα που είναι ο τίτλος αντισωμάτων (ενεργοί φορείς ανοσίας), το παρακάτω σχήμα δεν ανέπτυξε λογικό τίτλο ανοσίας στην προαναφερθείσα επιδημική νόσο. Και αυτό βέβαια ήτανε αναμενόμενο. Γιατί τα φάρμακα αυτά δεν ήταν Ομοιοπαθητικά. Μόνο όταν η εικόνα της νόσου στον ασθενή και η εικόνα του φαρμάκου είναι όμοιες τότε είναι το Ομοιοπαθητικό φάρμακο του ασθενή αυτού!



Σε πολλά Ομοιοπαθητικά περιοδικά γράφονται άρθρα κατά των εμβολίων, αναφέροντας ανεπιθύμητες ενέργειες. Υπάρχει όμως ασφαλές υποκατάστατο του εμβολίου σε περιοχές που μαστίζονται από επιδημική νόσο; (π.χ. πολιομυελίτιδα που το εμβόλιο μπορεί να προκαλέσει παράλυση, σύνδρομο Guillain Barre's κ.λ.π αλλά η ίδια η νόσος είναι πολύ βαρύτερη και σε περισσότερους ασθενείς;) Η απάντηση μέχρι σήμερα είναι ΟΧΙ!

Συνεπώς δεν πρέπει να είμαστε δογματικοί. Δεν μπορούμε ούτε να αποδεχτούμε την χωρίς επιλογή ανοσοποίηση του γενικού πληθυσμού, αλλά ούτε και να απορρίψουμε πλήρως αυτήν την τακτική.

Η κυρίαρχη μέθοδος εμβολιασμού αν και έχει άμεσες και απώτερες επιπλοκές σε τμήμα του πληθυσμού, προφυλάσσει και μειώνει τον επιπολασμό των επιδημιών. Η Vaccinosis θα αναπτυχθεί σε ένα μέρος του πληθυσμού και μπορεί να αντιμετωπισθεί ως ένα βαθμό με κατάλληλη Ομοιοπαθητική αγωγή.

Μέχρι να βρεθεί ομοιοπαθητική μέθοδος μέτρησης της ανοσίας, και μέχρι αποδεδειγμένα τα ομοιοπαθητικά φάρμακα να προφυλάσσουν μαζικά από επιδημικές νόσους (οπότε και θα πάει όλος ο κόσμος προς την ηπιότερη και αποτελεσματικότερη Ομοιοπαθητική μέθοδο) η χρήση των εμβολίων κρίνεται αναγκαία σε ειδικές περιπτώσεις.

Συμπερασματικά η Ομοιοπαθητική Ιατρική δεν είναι κάθετα αντίθετη στους εμβολιασμούς, ως προς την αρχή τους, αλλά ως προς την μέθοδο και τον τρόπο που πρέπει να γίνονται. Στο τέλος του δοκιμίου αυτού θα δοθούν κάποιες κατευθύνσεις και μέθοδοι για μείωση και αποφυγή, όσο το δυνατόν, των παρενεργειών των εμβολίων με ταυτόχρονη βελτιστοποίηση της ωφέλειας που μπορεί να προκύψει. Θα πρέπει να τονίσουμε στους ασθενείς μας, ότι είμαστε κατά των γενικών εμβολιασμών του μαζικού πληθυσμού, χωρίς να παίρνεται υπ' όψη η ιδιοσυγκρασία των ασθενών, και οι κατά τόπους περιβαλλοντικοί παράγοντες.

Στην Αμερική έχει εδώ και χρόνια αρχίσει μια προσπάθεια (OPVS Ohio Parents for vaccination safety) για την απάλειψη του υποχρεωτικού εμβολιασμού του πληθυσμού πάνω σε τρεις κυρίως πλατφόρμες διαφωνίας:

Ιατρικοί λόγοι (περιπτώσεις όπου ο εμβολιασμός αντενδείκνυται τελείως)
Φιλοσοφικοί λόγοι (εδώ μπαίνει και ο εμβολιασμός στρατιωτών για πολεμικούς λόγους, π.χ. εμβόλιο του άνθρακα σε Αμερικάνους πεζοναύτες)
Θρησκευτικοί λόγοι (πάνω σε θρησκευτικά πιστεύω) Τους ιατρικούς λόγους καθώς και τις κρυφές και φανερές βραχύχρονες και απώτερες παρενέργειες - επιπλοκές των εμβολιασμών (παράπλευρες απώλειες) θα αναπτύξω στην συνέχεια και θα επικεντρωθώ κυρίως σε Ομοιοπαθητικές πηγές πληροφόρησης.
Παρενέργειες – επιπλοκές εμβολιασμών

«It is a great error to prescribe for the miasm (for example vaccinossis) instead of the totality of the symptoms" J.T.Kent (L.esser Writings)

Από τον Boenninghausen (Horn. Alem. Zeitung) που αναφέρει για πρώτη φορά ότι ο τρόπος που γίνεται ο εμβολιασμός στην εποχή του είναι μια από τις κύριες αιτίες χρόνιων νόσων, μέχρι τον Burnett (Vaccinossis), οι Ομοιοπαθητικοί γιατροί εντόπισαν από πολύ νωρίς επιπλοκές και παρενέργειες των εμβολίων.

Πρόσφατα η κυβέρνηση της Αγγλίας ζήτησε από τον Dr. Andrew Wakefield (τον γιατρό που πρώτος έθεσε σε εθνικό επίπεδο επιφυλάξεις για το MMR, πιθανολογώντας μια σχέση μεταξύ MMR και του αυτισμού όπως και μια πιθανή σχέση με εντερικές διαταραχές, και προκαλώντας με τις επιφυλάξεις του άρνηση του εμβολίου από γονείς, επιδεινούμενη ανησυχία, και πιθανά μια επιδημία ιλαράς στο Λονδίνο), να υποβάλει την έρευνα του για ανεξάρτητη επιστημονική ανάλυση.

Παρά το ότι όμως ο γιατρός ήλθε σε επικοινωνία με το Κέντρο Ελέγχου των Λοιμωδών Νόσων για μια ανεξάρτητη ανάλυση των δειγμάτωντου, το Κέντρο δεν δέχτηκε να αναλάβει μιατέτοιου είδους έρευνα. Τώρα ελπίζει να αρχίσουν διαβουλεύσεις με το τμήμα υγείας για να προκαλέσει μια νέα αντίληψη ως προς το σοβαρό αυτό δίλημμα. Το Ιατρικό Ερευνητικό Συμβούλιο (MRC Αγγλίας) αναφέρει ότι θα χρειαστούν περαιτέρω έρευνες σε γενετικές αιτίες, βασική βιολογία και σχέση γαστρεντερικών διαταραχών και αυτισμού, όσον αναφορά την σύνδεση με το MMR. Ο Γ. Βυθούλκας αναφέρει στην «Επιστήμη της Ομοιοπαθητικής» τα προβλήματα από την μαζική εφαρμογή του εμβολιασμού. Θα πάρουμε τον τρίτο τύπο αντίδρασης με επιπλοκές στο εμβόλιο. «Είναι αλήθεια ότι ένα τέτοιο ευαίσθητο άτομο, σε μια επιδημία θα παρουσίαζε τις ίδιες επιπλοκές. Αλλά ποιος μας λέει ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα εκτίθονταν τελικά στην επιδημία;»

Χρειάζονται λοιπόν επιδημιολογικές πληροφορίες σε κάθε τόπο, για την εφαρμογή ή μη του μαζικού εμβολιασμού, μέχρι να ανέβει το επίπεδο υγείας του πληθυσμού (με συστηματική Ομοιοπαθητική θεραπεία και μαζί με άλλες παραμέτρους υγιεινής) ώστε να αλλάξουν τα επιδημιολογικά δεδομένα και να μην χρειάζεται καθόλου ο εμβολιασμός.

Στο ίδιο κεφάλαιο αναφέρεται επίσης θεραπεία των συμπτωμάτων που ονομάστηκαν "vaccinosis" (υποτροπή χρόνιας αλλεργικής ρινίτιδας μετά από εμβολιασμό) με χρήση του νοσώδους Variolinum. Όπως αναφέραμε το πρόβλημα βρίσκεται στον εξασθενημένο ιό ή στο ξένο αντιγόνο αν και πολλές φορές έχουμε προβλήματα και από ουσίες που χρησιμοποιούνται για να σταθεροποιηθεί το διάλυμα. Ο Frans Vermeulen αναφέρει ότι υπάρχει σύνδεση μεταξύ αυτισμού και πρώιμης έκθεσης στην παιδική ηλικία στον υδράργυρο (μέσω θυμεροσάλης που περιέχει κατά 50% υδράργυρο και χρησιμοποιείται ως συντηρητικό σε πολλά εμβόλια). Η εισαγωγή και χρήση της θυμεροσάλης ως συντηρητικού εμβολίων στις αρχές του 1930 συμπίπτει με την αρχική περιγραφή του αυτισμού στο τέλος του 1930 απο τον Παιδοψυχολόγο Leo Kanner.

Επίσης υπάρχει σύνδεση νόσου του Alzheimer και υδραργύρου και αλουμινίου που χρησιμοποιούνται ως συντηρητικά στα εμβόλια. Σε προσωπική επικοινωνία με το συνάδελφο κ. Κύβελο μου εδόθη η πληροφορία για ύπαρξη υδραργύρου πάνω από το επιτρεπτό όριο σε Ελληνικά εμβόλια, εύρημα που είναι υπό διερεύνηση από τον Ε.Ο.Φ.!

Η εποχή που ο Hahnemann ανέφερε τα δεινά από τη χρήση σαλβαρσάνης και υδραργύρου στους βαρέως πάσχοντες, δυστυχώς δεν έχει ακόμα παρέλθει!!!

Από την Ομοιοπαθητική βιβλιογραφία έχουμε πλήθος παρενεργειών μικρής και μακράς διάρκειας. Για το εμβόλιο του κοκίτη μικρής διάρκειας είναι πρήξιμο στην περιοχή της ένεσης, εξάνθημα, πυρετός μέχρι 40ο C και απαρηγόρητο κλάμα του μωρού. Μπορεί το μωρό να γίνει μελανό και να έχει αναπνευστικά προβλήματα μέχρι αναισθησίας για 5-10 ώρες. Επίσης μπορεί να εμφανίσει εγκεφαλική κραυγή και να κάνει σπασμούς. Οι περιπτώσεις ξαφνικών θανάτων αγνώστου αιτιολογίας (S.I.D.S.) δεν μπορούν να αποκλειστούν σαν αποτέλεσμα του εμβολίου.

Βέβαια το περισσότερα μωρά επανέρχονται στην υγεία τους και μετά από δύο-τρεις μήνες αρχίζουν οι απώτερες επιπλοκές (σε μικρότερο τμήμα του εμβολιασθέντος πληθυσμού), Συχνές προσβολές μέσης ωτίτιδας, τάση για αλλεργίες, αλλεργία στο γάλα, κολικοί (αναμφίβολα αντένδειξη για αρχή εμβολιασμού), διαταραχές ύπνου, ή αναπνοής μέχρι άσθμα και άλλες μέσης βαρύτητας και μακράς διάρκειας επιπλοκές. Αλλά εκτός από αυτές μπορεί να εμφανιστούν πιο σοβαρές επιπλοκές όπως σπασμοί, επιληψία, τύφλωση ή χάσιμο της ομιλίας και διανοητική καθυστέρηση, ακόμα και αυτισμός. Για να μην πάμε στις λιγότερο εμφανείς επιπλοκές όπως τα «προβλήματα μάθησης» (τύπου δυσλεξίας ή δυσγραφίας), προβλήματα ακοής ή οπτικά και αυξημένη επιθετικότητα του παιδιού.

Βέβαια οι συμβατικοί γιατροί έχουν την τάση να υποβαθμίζουν όλες αυτές τις πληροφορίες που είναι επαρκώς καταγραμμένες στην Ιατρική Βιβλιογραφία, λέγοντας ότι κατά κανόνα τα εμβόλια είναι χωρίς παρενέργειες. Παρ' όλα αυτά στην τιμή των εμβολίων στην Αμερική έχουν προσθέσει ένα ποσό για την αποζημίωση των τυχών θυμάτων (παράπλευρες απώλειες) από τους εμβολιασμούς! Θα έπρεπε λοιπόν να αναγράφεται στα σκευάσματα των εμβολίων «ΠΡΟΣΟΧΗ, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΠΡΟΦΥΛΑΞΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΖΗΜΙΑ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ» , όπως ήδη γίνεται με το κάπνισμα!

’λλωστε τι άλλο είναι οι εμβολιασμοί από ένα γιγαντιαίο proving όλων των παιδιών μιας χώρας; Μπορούμε να βγάλουμε τα συμπτώματα της 'vaccinosis' για κάθε εμβόλιο από την γενικευμένη χρήση του όπως στα provings. Ένας προσεκτικός παρατηρητής μπορεί να καταλάβει πια συμπτώματα μετά από εμβολιασμό ανήκουν στις παρενέργειες του εμβολίου και ποια όχι.

Δεν είναι ίσως τυχαίο ότι ο αυτισμός και τα προβλήματα μάθησης στην Αμερική (15.500 αντίστοιχα παιδιά το 1990 και 67.000 το 2000) ήλθαν στο προσκήνιο λίγα χρόνια μετά την καθιέρωση των υποχρεωτικών μαζικών εμβολιασμών. Και εδώ θα πρέπει να αναφερθούμε στο δίλημμα να συστήσουμε ή όχι ένα συγκεκριμένο εμβόλιο. Θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί και να κάνουμε έλεγχο της φυσικής ανοσίας πριν το εμβόλιο.

Όπως έλεγχο αν ανεβάζει ο οργανισμός τα λευκά αιμοσφαίρια και αν μπορεί να δημιουργήσει αντισώματα και αντιτοξίνες. Κάθε οργανισμός έχει μια ευελιξία στην αντιμετώπιση μιας εισβολής και μια ιδιοσυγκρασιακή μοναδική απάντηση. Με την ιδιοσυγκρασιακή απάντηση εννοούμε την ποιότητα της απάντησης και της προδιάθεσης να είναι κανείς ευαίσθητος ή όχι να αντισταθεί σε κάποιο συγκεκριμένο παθογόνο παράγοντα.

Μπορούμε να έχουμε πλήρη γνώση αυτής της ευαισθησίας σήμερα; Προς το παρόν όχι. Μόνο ενδείξεις έχουμε. Το σωστό θα ήταν ξέροντας τον βαθμό ευαισθησίας να εμβολιάσουμε αυτούς που είναι αρκετά ευαίσθητοι και έχουν ικανότητα απάντησης και να αφήσουμε έξω αυτούς που δεν έχουν την ικανότητα απάντησης στον συγκεκριμένο νοσογόνο παράγοντα, καθώς και τους υπερευαίσθητους (όπου και θα παρατηρηθούν οι σοβαρότερες επιπλοκές μετά το εμβόλιο).

Το να εμβολιασθεί κάποιος σημαίνει να δεχθεί ανοσολογικό ενεργό υλικό ώστε να προληφθεί μια νόσος. Συνεπώς η πράξη του τεχνητού εμβολιασμού πρέπει να ακολουθεί μια φυσική ανοσοαντίδραοη που να ταιριάζει με την παρουσία ή απουσία ευαισθησίας, ιδιοσυγκρασίας και φυσικής ανοσοαπάντησης του οργανισμού. Ο Maffei καταλογίζει πολλές συμπτωματικές εκδηλώσεις ότι οφείλονται στην ανισορροπία μεταξύ των ανοσολογικών φαινομένων της αλλεργίας και της ανοσίας. Ονομάζει την ευαισθητοποίηση και τα παθογενετικα φαινόμενα των χημικών φαρμάκων και των εμβολίων «μεταλλεργία» και «παραλλεργία» αντίστοιχα. Η υπόθεση, που βασίζεται σε στοιχεία είναι ότι η ανισορροπία της ανοσολογικής απάντησης στην παιδική ηλικία μεταξύ των Τη 1 και Τη2 λεμφοκυττάρων, είναι υπεύθυνη για την ανάπτυξη αλλεργικών και χρόνιων νόσων στο μέλλον. Ο αποσταθεροποιητικός παράγοντας για την προδιάθεση σε μελλοντική αλλεργική αντίδραση (Th2) είναι η παρεμπόδιση των φυσιολογικών εκδηλώσεων των φλεγμονωδών νόσων σε μικρά παιδιά (Τη 1).

Κάτω από φυσιολογικές συνθήκες και γενικά σε κατάσταση υγείας, η ξαφνική είσοδος στον οργανισμό του ζωντανού εμβολίου Sabin (Polio) μπορεί να είναι shock. Ο φυσικός αντιδραστικός μηχανισμός μπορεί να υποχωρήσει στο αντιγόνο / ιό και να μην δώσει αντισώματα. Ο ισχυρός ιός έτσι μπορεί να υπερνικήσει τη φυσική ανοσία και να δημιουργήσει βαριές επιπλοκές με την καταστροφική του δράση. Έτσι μπορεί να ακολουθήσουν μετατροπή της ανοσοποιητικής απάντησης, επίδραση στο σύμπλεγμα της ανοσίας, ανοσοανεπάρκεια, ανοσοαιμόλυση, ανοσοκαταστολή, ανοσο-υπερπαραγωγή, ανοσοκαταπίεση κλπ. ακολουθώντας την κληρονομική προδιάθεση και την ατομική ιδιοσυγκρασία - υπερευαισθησία του οργανισμού. Έτσι μπορούν να παρουσιαστούν διάφορες «αγνώστου αιτιολογίας» χρόνιες παθήσεις μέχρι και λευχαιμία.

Ας μην επεκταθούμε στην χρήση 7πλού εμβολίου και τι πολύπλοκες αλληλεπιδράσεις μπορούν να παρουσιασθούν (οξέα μιάσματα εις τη νιοστή) σε έναν οργανισμό που βρίσκεται στην αρχή (μόλις μηνών) της ανοσολογικής του περιπέτειας! (αγγειίτιδες, σπειραματονεφρίτιδες συστηματικές κολλαγονώσεις, αιμολυτικές αναιμίες, ανοσοβλαστικέςλεμφαδενοπάθειες κλπ.)

Μήπως στην προσπάθεια να προφυλαχθούμε από τους εχθρούς (μικρόβια και ιούς) δημιουργούμε μεγαλύτερο πρόβλημα στην όλη οικονομία του οργανισμού;

Ποιοι είναι οι ευάλωτοι στις σοβαρές παρενέργειες των εμβολίων

; Aude Sapere

Αν επεκταθούμε βαθύτερα στο θεωρητικό μέρος (προσωπικές σκέψεις) δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η περιοδικότητα παίζει κι αυτή ένα μεγάλο ρόλο στις ενεργειακές επιδράσεις. Δεν είναι μόνο η συχνότητα (ιδιοσυχνότητα) αλλά και η περιοδικότητα στοιχείο που έρχεται σε συντονισμό μεταξύ οργανισμού και παθογόνων αιτίων.

Κάνοντας μια «τεχνητή επιδημία» με εξασθενημένους οργανισμούς (μαζικούς εμβολιασμούς) και ανάλογα με τους συντονισμούς περιοδικότητας εξασθενημένων μικροοργανισμών και των νεαρών οργανισμών (περιοδικότητα που φαίνεται στην ασυνεχή επανάληψη εξάρσεων επιδημίας αλλά και στην ασυνεχή επανάληψη χρόνιων συμπτωμάτων) μετά τον εμβολιασμό οι νεαροί οργανισμοί κρατάνε στην μνήμη τους για κάποιο διάστημα την περιοδική αυτή επίδραση και έτσι δεν κινδυνεύουν από μια πραγματική επιδημία ίδιας περιοδικότητας. Κάποιοι βέβαια όταν όλα έχουν συντονιστεί θα νοσήσουν βαριά με άμεσες και απώτερες επιπλοκές μέχρι και τον θάνατο. Αυτό που δεν ξέρουμε σήμερα είναι ποιοι είναι οι ευάλωτοι στις σοβαρές και θανατηφόρες παρενέργειες !

Αν θέλουμε να δώσουμε μια παρομοίωση είναι σαν τους σεισμούς ή τις καταιγίδες. Με το να δημιουργούμε μικρο-σεισμούς ή καταιγίδες εκτονώνουμε την συσσωρευμένη περιοδικότητα με αποτέλεσμα να απομακρύνουμε την περίπτωση πραγματικής επιδημίας (Δεν θα βρει πρόσφορο έδαφος για επέκταση) Έτσι εξαλείφονται φαινομενικά περίοδοι (ενεργειακοί") επιδημιών χωρίς να ξέρουμε αν αυτός ο περιοδικός συντονισμός δεν συνεχίζει να υπάρχει σε βαθύτερες ενεργειακές επιδράσεις τύπου «χρόνιων νόσων αγνώστου αιτιολογίας» σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό και βάθος στον γενικό πληθυσμό!

Ίσως οι «επιδημίες των χρόνιων νόσων» της εποχής μας να είναι η απώτερη συνέπεια της τεχνητής αυτής εκτόνωσης - προφύλαξης (σε συμβολή με την αλόγιστη χρήση χημικών φαρμάκων). ’λλωστε αυτήν την περιοδικότητα οξέων και χρόνιων συμπτωμάτων «είδε» ο Hahnemann και την ονό μασε οξύ μίασμα (επιδημίες) και χρόνιο μίασμα (χρόνιες νόσοι). Εδώ συζητάμε εάν υπάρχει κάποια σχέση (hiden link) μεταξύ οξέων και χρόνιων μιασμάτων και εάν με ένα τεχνητό οξύ μίασμα (εμβολιασμός) δίνουμε μια ώση στην περαιτέρω ανάπτυξη των χρόνιων μιασμάτων (κατά Burnett ή "vaccinosis" μοιάζει με την "σύκωση" του Hahnemann !)

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Όλα τα ανωτέρω είναι αρκετά ασαφή, θεωρητικά και αρκετές φορές αλληλοσυγκρουόμενα. Πιθανά, αν ρωτήσετε έναν Ομοιοπαθητικό γιατρό ποια είναι η θέση του για τους εμβολιασμούς θα πάρετε διάφορες απαντήσεις. Δεν υπάρχει σαφής απάντηση στο τι πρέπει να κάνουμε σε κάθε περίπτωση. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η κάθε περίπτωση θα πρέπει να εξετάζεται ξεχωριστά. Είμαστε σύμφωνοι κατ' αρχήν στην ιδέα του εμβολιασμού υπό συγκεκριμένες συνθήκες, αλλά αντίθετοι στον μαζικό εμβολιασμό χωρίς να παρθεί υπόψη η ιδιοσυγκρασία του καθενός.

Θα παραθέσω εδώ αρχές και παραινέσεις για τους εμβολιασμούς του Dr. Chain Rosenthal (Διευθυντή της Ισραηλινής Σχολής Ομοιοπαθητικής)

1. Να μην εμβολιάζουμε χωρίς προηγούμενη επιλογή.
2. Να αποφεύγουμε τον εμβολιασμό κατά το πρώτο έτος της ζωής.
3. Να βλέπουμε το παιδί μετά το πρώτο έτος και τότε να αποφασίζουμε αν θα εμβολιαστεί και ποια εμβόλια θα κάνει.
4. Να παίρνουμε υπ' όψη μας την πιθανή ζημία σε σχέση με το όφελος και κάθε περίπτωση να εξετάζεται ξεχωριστά.
5. Μερικά εμβόλια μπορεί να μην γίνουν καθόλου (Ηπατίτιδας, τετάνου, κοκίτη, M.M.R., ανεμοευλογιά.)
6. Να γίνεται ο εμβολιασμός όταν το παιδί είναι για τρεις μήνες απόλυτα υγιές.
7. Όχι πολλά εμβόλια μαζί.
8. Καθυστέρηση επανεμβολιασμου σε περίπτωση υποψίας παρενεργειών.
9. Σε περίπτωση νευρολογικής διαταραχής (υποτονία - αργή ανάπτυξη) αναβολή εμβολιασμού.
10. Σε περίπτωση ανεπιθύμητων ενεργειών από τον εμβολιασμό οπωσδήποτε ομοιοπαθητική θεραπεία.

Τέλος σε περίπτωση έξαρσης τοπικής επιδημικής νόσου το παιδί ανάλογα με τα παραπάνω ή να εμβολιαστεί ή να του δοθεί κατάλληλη ομοιοπαθητική αγωγή (ιδιοσυγκρασιακό, νοσώδες, φάρμακο επιδημίας)

Οποιεσδήποτε ιδέες, σκέψεις και εμπειρίες διαφορετικές ή και ίδιες με τα παραπάνω είναι ευπρόσδεκτες και αναμένω συνέχεια και συζήτηση επί του θέματος.

Του Κώστα Τσιτινίδη, Ομοιοπαθητικού Ιατρού
Προέδρου της Ελληνικής Εταιρείας Ομοιοπαθητικής Ιατρικής
Από το περιοδικό "Ομοιοπαθητική Ιατρική", τεύχος 29

Βασική Βιβλιογραφία:

1. S. Hahnemann: Οργανον Θεραπευτικής Τέχνης
2. Β. Boenninghausen: Lesser Writings
3. J.T. Kent: Lesser Writings
4. Harris L. Coulter: DPT, a shot in the dark
5. N. C. Chatterjee: Immunisation vis - a vis homeopathy
6. T. Smits: The post - vaccination syndrome
7. Γ. Βυθούλκας: Η Επιστήμη της Ομοιοπαθητικής
8. European Hospital: MMR, 3 - in -1 vaccine
9. J.C. Burnett: The case against immunizations
10. R. Neustaedter: The immunization decision
11. R. Moschowitz: The vaccine guide
12. Χ. Κατταμης: Εμβολιασμοί σε βρέφη και παιδιά
13. American Academy of Pediatrics: Active and Passive Immunization
« Τελευταία τροποποίηση: Δεκέμβριος 28, 2011, 22:37:12 από Rose »
Ενημερώστε για τις Φυσικές θεραπείες του Ροδόκηπου να βοηθήσουμε τον κόσμο να σωθεί από την ταλαιπωρία. https://www.rodokipos.com/

Ολη η Γη ένας Ροδόκηπος, για να Ανθίσει η πλάση...

macrian

  • Μηνύματα: 8
  • Karma: 0
    • Προφίλ
    • Μπανανία
    • E-mail
Απ: Εμβολιασμοί - Μια Επιχείρηση Βασισμένη στο Φόβο
« Απάντηση #5 στις: Ιούνιος 27, 2013, 19:03:05 »
Μία λέξη μόνο. Polio. Ψάξε το