Αποστολέας Θέμα: Τα φάρ΅ακα στην αρχαία Ελλάδα....  (Αναγνώστηκε 5434 φορές)

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Τα φάρ΅ακα στην αρχαία Ελλάδα....
« στις: Δεκέμβριος 01, 2010, 11:12:46 »

Τα φάρ΅ακα στην αρχαία Ελλάδα

Ε. Σκαλτσά
Επίκουρη Καθηγήτρια

Το΅έας Φαρ΅ακογνωσίας, Τ΅ή΅α Φαρ΅ακευτικής, Πανεπιστη΅ιόπολις,
Ζωγράφου, Αθήνα, 157 71.



    Με τις πρώτες εκδηλώσεις ζωής επί της γης βρίσκου΅ε και αδια΅φισβήτητες ΅αρτυρίες ασθενειών. Η ασθένεια   πάντοτε συνόδευε τη ζωή. Σκηνές χαραγ΅ένες   σε τοίχους   σπηλαίων,σε βράχους, ο τρόπος ταφής των νεκρών κ.ά.   αποτελούν ΅αρτυρίες για τον τρόπο αντι΅ετώπισης των ασθενειών.  Η αναζήτηση των φαρ΅άκων άρχισε από το περιβάλλον. Όπως και τα ζώα, ο πρωτόγονος άνθρωπος είχε πολύ ανεπτυγ΅ένο το ένστικτο αυτοπροστασίας. Σταδιακά κυριάρχησε η παρατήρηση και ο συσχετισ΅ός των θεραπευτικών ΅έσων ΅ε συγκεκρι΅΅ένες ασθένειες. Ανα΅φίβολα και   η τύχη βοήθησε στην ανακάλυψη των φαρ΅άκων. 

    Θεωρώντας την θεραπευτική των πρωτογόνων σαν ΅ια ενότητα, που διήρκεσε εκατοντάδες αιώνες   πιστεύεται ότι   αρχικά ήταν ενστικτώδης και ε΅πειρική, έπειτα έγινε   δαι΅ονιακή   και ανι΅ιστική και   στην   τελευταία   φάση   της   υπήρξε  ΅αγική και θεοκρατική. Θρησκεία και θεραπευτική συνδέθηκαν άρρηκτα σ΄ αυτή την τρίτη φάση και ήταν αποκλειστικά κτή΅α των ιερέων. Η άγνοια και η φαντασία καλλιεργού΅ενη από τις εκάστοτε θρησκευτικές αντιλήψεις   γέννησε τον φόβο και δη΅ιούργησε   την ΅αγική και συ΅πτω΅ατική θεραπευτική. Για χιλιάδες χρόνια, η φαρ΅ακευτική χρήση των φυτών περιορίστηκε σχεδόν αποκλειστικά στη θεραπεία πληγών και τραυ΅άτων, αφού όλες οι ΅η τραυ΅ατικές παθήσεις   αποδίδονταν στις   πράξεις των θεών. 

    Ταυτόχρονα πιστευόταν ότι, αφού τα φυτά ήταν δώρα των θεών, το   σχή΅α των φύλλων, των καρπών ή των ριζών τους ήταν ενδεικτικά του οργάνου του ανθρωπίνου σώ΅ατος, που  ΅πορούσαν να θεραπεύσουν, π.χ. θεωρείτο αποτελεσ΅ατικό για τις πληγές από τρυπή΅ατα το υπερικό  (Hypericum perforatum L.), διότι τα φύλλα του
είναι διάτρητα.

    Η θεοκρατική αντίληψη για την θεραπευτική υπήρχε σε όλους τους αρχαίους λαούς, ακό΅η και στους αρχαίους Έλληνες την προϊπποκρατική περίοδο. Η θεραπευτική των αρχαίων Ελλήνων εξελίχθηκε σε τρείς περιόδους:
 

    Ι.   Προϊπποκρατική περίοδο (3000 π.Χ.-5οαιώνα π.Χ.):   κατά τους τελευταίους   αιώνες παρατηρείται ΅ια αλλαγή   θεώρησης της θεραπευτικής και οι θεοκρατικές απόψεις αντικαθίστανται από φιλοσοφικές αντιλήψεις.
    ΙΙ. Ιπποκρατική (5ος-3ος   πΧ. αιών):  συ΅πίπτει  ΅ε το απόγειο του ελληνικού πολιτισ΅ού
    ΙΙΙ.Αλεξανδρινή ή ελληνιστική (3ος πΧ.αιών – 641΅.Χ.).Σ’ αυτήν εντάσσεται και   η ελληνο-ρω΅αϊκή περίοδος (146   π.Χ., που   υποτάχθηκε   η Ελλάδα στους Ρω΅αίους έως το 395 ΅. Χ., που χωρίστηκε το ρω΅αϊκό κράτος σε δυτικό   και
ανατολικό).

    Για τη προϊπποκρατική περίοδο δεν υπάρχουν πολλές συστη΅ατικές ΅αρτυρίες, αλλά περιοριζό΅αστε σε έ΅΅εσες   πληροφορίες από   επιγραφές, αναθη΅ατικές πλάκες και από ΅η ιατρικά έργα, όπως τα Ο΅ηρικά και τα Ορφικά έπη. 
Στα Ορφικά έπη (6ος π. Χ. αιών) αναφέρονται ο κέδρος, το ψύλλιον (Plantago psyllium- Plantaginaceae), ο κνίκος (Carthamus tinctorius- Compositae), η αγχούσα (Anchusa tinctoria L. – Boraginaceae), ο ΅ανδραγόρας, η ανε΅ώνη κ.ά. 

    Στη Θεογονία του Ησίοδου (8ος π Χ. αιών) υπάρχει η πρώτη γραπτή αναφορά για την ΅ήκωνα. Ήδη από τους υστερο΅ινωικούς χρόνους ήταν γνωστή η χρήση του οπίου,   όπως  ΅αρτυρεί   αγαλ΅ατίδιο, που   ονο΅άσθηκε  «η   θεά   των  ΅ηκώνων», δεδο΅ένου ότι φέρει στην κεφαλή τρεις καρφίδες ο΅οιώ΅ατα των κωδιών. Στα Ο΅ηρικά έπη αναφέρονται αρκετά φυτά, ό΅ως  ΅ε ατελείς περιγραφές επειδή πιθανότατα ο Ό΅ηρος ήταν τυφλός. Τα «ανδροφόνα ή θυ΅οφθόρα φάρ΅ακα» ήταν   δηλητηριώδη βότανα  ΅ε τα οποία επάλειφαν τα βέλη   ή δηλητηρίαζαν την τροφή. Τα  «ήπια ή οδυνήφατα φάρ΅ακα» ήταν   τα παυσίπονα. Τα «λυγρά ή κακά φάρ΅ακα» ήταν αυτά, που   προκαλούσαν α΅νησία.   

    Πρόκειται για δρόγες ΅ε αντιχολινεργική δράση και εντονότατη ψυχοπληγική επίδραση. ΄Όπως φαίνεται, οι αρχαίοι   Έλληνες ήδη από την προκλασσική εποχή   γνώριζαν την επίδραση επί του ψυχισ΅ού   φυτών  ΅ε   αντιχολινεργικά   αλκαλοειδή  (πχ.   τα   Σολανώδη:   Datura stramonium, Atropa belladonna, Hyoscyamus niger), τα οποία   προκαλούν α΅νησία και   παραλήρη΅α. Στην ραψωδία   κ΄ της Οδύσσειας   αναφέρεται   ότι η Κίρκη χρησι΅οποιούσε λυγρά φάρ΅ακα,   τα οποία έριχνε κρυφά   σε ένα χυλώδες ρόφη΅α «τον κυκεώνα» (από Πρά΅νειο οίνο, κριθάλευρο και τρι΅΅ένο τυρί αιγός), στο οποίο προσέθετε και ΅έλι για να εξαλείψει την πικρή γεύση των φυτών και το προσέφερε στους συντρόφους του Οδυσσέα. 
 
    Το  ΅ώλυ  (από το ρή΅α ΅ωλύω=αφανίζω, αδυνατίζω, παραλύω) ήταν το αντίδοτο των λυγρών φαρ΅άκων  (που το   έδωσε ο Ερ΅ής στον Οδυσσέα για να αποφύγει την επίδρασή τους). Είχε ΅αύρη ρίζα και γαλακτόχροα άνθη, η δε εξόρυξή του ήταν δύσκολη. Πολλές απόψεις έχουν διατυπωθεί σχετικά ΅ε την ταυτότητα του φυτού. Κατά τον Θεόφραστο ένα ανάλογο φυτό ΅ε το ΅ώλυ του Ο΅ήρου εφύετο στην Κυλλήνη, αλλά η εκρίζωσή του ήταν εύκολη.

    Σύ΅φωνα ΅ε τον Sprengel, πρόκειται για το Allium nigrum  (κρό΅΅υον το ΅έλαν), ό΅ως αυτό έχει ρόδινα άνθη.  Το ΅ώλυ περιγράφεται και από τον ∆ιοσκουρίδη, ο οποίος το αναφέρει ως αλεξιφάρ΅ακον. Ο Πλίνιος εσφαλ΅ένα θεώρησε   το  ΅ώλυ ως  ΅ανδραγόρα. Κατά τον Matthiolus    ήταν είδος κρο΅΅ύου. ’λλοι το θεώρησαν είδος σκόροδου (Λιναίος) ή το ταύτισαν ΅ε τον ΅έλανα ελλέβορο, ο οποίος έχει ΅αύρη ρίζα, άσπρα άνθη, εξορύσσεται δύσκολα και φύεται στα   Ασιατικά παράλια. Κατά τον   καθ. Ε΅΅ανουήλ τα ΅ορφολογικά   στοιχεία, που περιγράφει ο Ό΅ηρος για το ΅ώλυ   προσο΅οιάζουν ΅ε αυτά της Frittilaria ή της Tulipa. Η   πιο σωστή άποψη   είναι να αναζητηθεί   η   ταυτότητα του   φυτού σε   κάποιο αντιχολινεργικό   αντίδοτο,   οπότε   πρέπει να περιέχει αντιχολινεστεράση (πχ. γαλανθα΅ίνη, που   θεραπεύει   την   αντιχολινεργική   δηλητηρίαση   από   τα   αλκαλοειδή του τροπανίου και υπάρχει σε υψηλά ποσοστά στο Galanthus nivalis).

    Ένα άλλο φυτό, που   αναφέρεται   στην   δ΄ραψωδία   της Οδύσσειας είναι το νηπενθές, το οποίο αφενός είχε έντονη φαρ΅ακοδυνα΅ική δράση σε συνέργεια ΅ε το κρασί και αφετέρου ήταν κατευναστικόν και παυσίλυπον. Περιγράφεται ως φάρ΅ακο, που καταργούσε την συνειδησιακή επαφή προς τα εξωτερικά ερεθίσ΅ατα, καθώς και την  ΅νη΅ονική   ανάπλαση των γεγονότων, δεν προκαλούσε ό΅ως σύγχυση και ελάττωση της αντιλήψεως των ερεθισ΅άτων.   Επο΅ένως,   είχε   καταπραϋντική επίδραση επί ορισ΅ένων σχη΅ατισ΅ών του ρινεγκεφαλικού συστή΅ατος, συντελώντας στη  ΅είωση   των κατεχολα΅ινών και   της ακετυλοχολίνης και   στην αύξηση της σεροτονίνης, προκαλώντας α΅νησία. Η ταυτότητα του φυτού, όπως και για το ΅ώλυ, ΅έχρι σή΅ερα δεν είναι σαφώς γνωστή. Ο Θεόφραστος ταυτίζει το νηπενθές   του Ο΅ήρου ΅ε το χαιρώνειον. Κατά τον Πλίνιο ήταν το ελένιο (Inula helenium L.). O Πλούταρχος και ο Γαληνός το ταυτίζουν ΅ε το βούγλωσσο (Anchusa italica Retz.). Ορισ΅ένοι το ταύτισαν ΅ε τον ΅ανδραγόρα, άλλοι ΅ε την ινδική κάνναβι και τέλος ΅ετο όπιο.

    Επίσης, στον Ό΅ηρο   αναφέρεται ένα είδος γάζας η ονο΅αζό΅ενη σφενδόνη από   καλοστρι΅΅ένο  ΅αλλί   προβάτου, ΅ε την οποία περιέδεναν τα τραύ΅ατα. Η σφενδόνη-επίδεσ΅ος αναφέρεται αργότερα και από τον Ιπποκράτη και από τον
Γαληνό. Προς το τέλος της προϊπποκρατικής περιόδου, η θεραπευτική έπαυσε   να έχει ερ΅ητικό   χαρακτήρα   και   να   ασκείται  ΅όνο   από   τους   ιερείς, αλλά και οι φιλόσοφοι ασχολήθηκαν ΅ε την θεραπευτική, οι οποίοι ό΅ως περιέπιπταν σε διάφορες άσκοπες θεωρίες. Έτσι ε΅φανίσθηκαν οι φιλόσοφοι-ιατροί. Σύ΅φωνα ΅ε τον Ηρόδοτο υπήρχαν ιατρικές   Σχολές και   πριν από την ιπποκρατική περίοδο (Κυρήνης, Ρόδου, Κρότωνα, Κνίδου κ.ά), όπου οι Ασκληπιάδες δίδασκαν ΅υστικώς στους απογόνους τους την ιατρική, αλλά σταδιακά την ΅άθαιναν και   ξένοι.   

    Η θεραπευτική   διδάσκετο, επίσης, από   τους περιοδευτές, που ήταν πλανώδιοι θεραπευτές και από   τους ιατροσοφιστές, που δεν   ήταν   ιατροί, αλλά σοφιστές και εκ΅εταλλευόταν την α΅άθεια και   την ευπιστία. Ακό΅η υπήρχαν   οι στρατιωτικοί ιατροί, οι αλειπτές ή ΅ειγ΅ατοπώλες, που ε΅πορεύοντο   φάρ΅ακα, δηλητήρια, καλλυντικά κλπ., οι φαρ΅ακείς ή φαρ΅ακίδες, γυναίκες, που ασχολούντο ΅ε τη συλλογή βοτάνων, οι ΅υροπώλες, που πωλούσαν ΅ύρα, αλοιφές, θυ΅ιά΅ατα κλπ και οι ΅αιές, γυναίκες καταγό΅ενες συνήθως από τη Φρυγία και   την Θεσσαλία, που
εκτός των άλλων ασχολούντο ΅ε τα εκτρωτικά φάρ΅ακα. 

    Ο   Ιπποκράτης (460   π.Χ. – 377   ή 356   π.Χ.)   έζησε   την περίοδο, που ΅εσουράνησε ο ελληνικός πολιτισ΅ός και   χάρις   στο έργο του η θεραπευτική απέκτησε δική της υπόσταση ως ανεξάρτητη επιστή΅η. Η παρατηρητικότητά του και η   κρίση   του τον ανέδειξαν στον   σπουδαιότερο ιατρό της   αρχαιότητας. Με τον όρο Ιπποκρατική Ιατρική δηλώνεται όχι ΅όνο η   ιατρική του   Ιπποκράτη,   αλλά   και των ΅αθητών και των οπαδών του, που εργάστηκαν ε΅πνευσ΅ένοι από το παράδειγ΅α και την   διδασκαλία   του.   Απο΅άκρυνε την   θεραπευτική από   την  ΅αγεία   και την δεισιδαι΅ονία και την στήριξε στην ά΅εση παρατήρηση και το πείρα΅α. 

    Στο έργο του Ιπποκράτη αριθ΅ούνται 336 δρόγες χωρίς   περιγραφή,   πιθανόν διότι τα θεωρούσε γνωστά από τους ριζοτό΅ους.
Εναλλακτικές θεραπείες - Φυσικά Ιάματα https://www.rodokipos.com/

....ΜΕΜΝΗΣΟ  ΑΠΙΣΤΕΙΝ....

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Τα φάρ΅ακα στην αρχαία Ελλάδα....
« Απάντηση #1 στις: Δεκέμβριος 04, 2010, 09:24:53 »
Φαρμακολογική κατάταξη των δρογών στο έργο του Ιπποκράτη
 
    Ιατρικά καθαρτικά
μέλας ελλέβορος (Helleborus officinalis), λευκός ελλέβορος (Veratrum album), ευφόρβιες: τιθύμαλλος (Euphorbia characias L.), ιπποφαές (E. spinosa L.), πέπλος (E. peplus L.), κυπαρυσσία (E. cyparissias L.), σίλφιο (Ferula assa- foetida L.), κνέστρον (Daphne gnidium), κνέωρον, κνίκος (Carthamus tinctorius L.), κολοκυνθίς αγρία (Citrullis colocynthis L.) κλπ.

    Διαιτητικά καθαρτικά
Λινόζωστις (Merculialis annua L.), κράμβη (Brassica oleracea L.), σκόροδο, πράσο, κρόμμυο, σέλινο, γλήχων (Mentha pulegium), ορίγανον, καλαμίνθη, θύμβρα, θύμος, εύζωμον (Eruca sativa L.), σκολοπένδριον (Asplenium ceterach L.) κλπ

    Ανθελμινθικά
’γνος (Vitex agnus-castus L.), κεδρέλαιο, κρόμμυα κλπ

    Εμετικά
σκαμμωνία (Convolvulus scammonia L.), θαψία (Thapsia garganica L-Umbelli-ferae), ύσσωπος, σκόροδον κλπ
Σε διαρκείς εμέτους : βασιλικός
Σε αιματεμέσεις: τορδύλιο, σήσαμον

    Αποχρεμπτικά
διάφορα χειλανθή, λιβανωτός, σμύρνα (Balsamodendron myrrha Nees), χαλβάνη (Ferula galbaniflua Boiss. et Buhse), βήχιον (Tussilago farfara L.), τρίφυλλον (Psorea bituminosa L.) κλπ

    Γαργαρίσματα, εισπνοές
ορίγανον, θύμβρα, πήγανον, άνισον, μύρρα, ρους (Rhus coriaria L.-Anacardiaceae)

    Διουρητικά
σκόροδον, κρόμμυον, πράσον, πετροσέλινο, κρίθμον (Crithmum maritimum L.-Umbelliferae), βούπρηστις (ζωική δρόγη, πιθανόν ανάλογη των κανθαρίδων) κλπ

    Εφιδρωτικά
τρίφυλλον, χυμός σιλφίου 
 
    Στυπτικά εντερικού σωλήνος
μήκων, σίδια (=ο φλοιός από τα ρόδια), μέσπιλα, κυδώνια, λίνον,  ερυδρόδανον  (Gallium aparine L. ή Rubia tinctoria L. ή R. lucida L.), κορίαννον

    Πταρμικά
ελλέβορος, βέρατρον, σίλφιον, πέπερι, κρόμμυα, σκίλλα κλπ

    Καυστικά
ελλέβορος, ελατήριο (Ecbalium elaterium L.), χυμός συκής, ευάνθεμον (Matricaria chamomilla L.), χαμαιλέων μέλας (Carthamus corymbosus L.?)

    Δερματικά
γλίσχρασμα κριθής, ρίζα και σπέρματα κράμβης, χυμός σεύτλου, ρίζα ελατηρίου, λάπαθο άγριο, αλκυόνειο (Alcyoneum cortoneum Pall. ή A. papilosum Pall. ή A. palmatum Pall.)

    Ψηκτικά
σεύτλον, σέλινο, βάτος (Rubus sp.), ράμνος (Rhamnus oleoides L.) κλπ.

    Τριχαυξητικά
κύμινο, ομφάκιο (χυμός από άωρα σταφύλια)

    Τραυματικά
κόμμι, κηρόπισσος, ρητίνη, λιβανωτός, μύρρα, ρητίνη τερμινθίνη (Pistacia terebinthus L.), μαστίχα κλπ.

    Στυπτικά
κηκίδες (οι καρποί της βελανιδιάς), μυρίκη (Τamarix africana Desf.), κέδρος (Juniperus oxycedrus L.), πίτυς (πεύκο, Pinus pinea), νάρθηξ (Ferula glauca L.), πολύκνημον (Mentha vulgaris L. ή Prunella vulgaris L ή Melissa sp.)

    Οφθαλμικά
μύρρα, κρόκος, έβενος, όπιο, ανεμώνη, αίγειρος (Populus nigra L.). Ως έκδοχον χρησιμοποιείτο το νέτωπον (πικραμυγδαλέλαιο)

    Επί μητρικών νόσων
μελάνθιο (Nigella sativa L.- Ranunculaceae), ψευδομελάνθιο (τα εργότια της ερυσιβώδους όλυρας)

    Επί γυναικολογικών νόσων
μάραθο, κύμινο, άνισο, γλήχων, μύρρα, κρόκος, ακτή (Sambucus nigra L.), μίνθη, πετροσέλινο, ελελίφασκος, χαμαίμηλο, κιννάμωμο, κασσία (Canella alba Murr.?), κορίαννον κλπ
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 27, 2011, 14:24:51 από Ορφέας »
Εναλλακτικές θεραπείες - Φυσικά Ιάματα https://www.rodokipos.com/

....ΜΕΜΝΗΣΟ  ΑΠΙΣΤΕΙΝ....

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Τα φάρ΅ακα στην αρχαία Ελλάδα....
« Απάντηση #2 στις: Δεκέμβριος 04, 2010, 09:28:08 »


    Τα ιπποκρατικά φάρμακα παρουσιάζουν ασάφεια, διότι μόνο το όνομά τους αναφέρεται, ουσιαστικά η Φαρμακογνωσία αρχίζει με τον Θεόφραστο και τον Διοσκουρίδη.
   
    Ο Θεόφραστος (372-287 π. Χ.) γεννήθηκε στην Ερεσσό της Λέσβου. Υπήρξε μαθητής του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, τον οποίο και διαδέχθηκε στην Περιπατητική Σχολή.
Φαρμακογνωστικά έργα του είναι :

    "Περί φυτών Ιστορία": 9 βιβλία, όπου αναφέρονται ονομαστικά τα φυτά, η γένεσή τους, η ανάπτυξη, ο πολ/σμός, η μορφολογία, η γεωγραφική προέλευσή τους και τέλος η ιαματική τους δύναμη. Το ένατο βιβλίο είναι κυρίως φαρμακολογικό.

    "Περί φυτών αιτίαι": 6 βιβλία. Είναι συνέχεια του προηγούμενου και ερμηνεύει βάσει των αριστοτελικών δογμάτων την γένεση, τον πολ/σμό και τις θεραπευτικές ιδιότητες των φυτών.

    Περιγράφεται η χλωρίδα πολλών περιοχών της Ελλάδας (Όλυμπος, Μακεδονία, Στρυμώνας, Ροδόππη, Κωπαΐδα, Αρκαδία) και της Κυρηναϊκής (αναφορές στα Palmaceae της Λιβύης). Δεν γνωρίζουμε αν όλες οι βοτανικές περιγραφές είναι δικές του ή και των βοηθών του, αλλά λόγω της αξιοθαύμαστης ακρίβειας συμπεραίνεται ότι οι περισσότερες στηρίζονται στις προσωπικές του παρατηρήσεις.

    Κατά την ελληνιστική περίοδο, το κέντρο του πολιτισμού από την Αθήνα μεταφέρεται στην Αλεξάνδρεια, όπου ιδρύθηκε το ονομαζόμενο "Μουσείο", που ήταν το πρώτο Πανεπιστήμιο, με κυριώτερη Σχολή την Ιατρική. Χωρίς ακόμη να διαχωριστεί η Φαρμακευτική από την Ιατρική, εντούτοις γινόταν διάκριση σε τρεις κλάδους: Χειρουργική, Διαιτητική (που ασχολείτο με την παθολογία) και Φαρμακευτική.

    Δύο σημαντικές Σχολές ιδρύθηκαν: η Εμπειρική από τον Ηρόφιλο (3ος π. Χ. αιών) και η  Δογματική από τον Ερασίστρατο (3ος π. Χ. αιών).

    Οι οπαδοί της Εμπειρικής Σχολής δεν αναζητούσαν τα αίτια της νόσου, συσχέτιζαν απλώς τα περιστατικά και χρησιμοποιούσαν όμοια φάρμακα με αυτά παρεμφερών περιπτώσεων. Τελικώς κατέληγαν στην πολυφαρμακία. Ο Ερασίστρατος απέκρουσε την πολυφαρμακία, ήταν υπέρ των απλών φαρμάκων και απέρριπτε το όπιο και τα καθάρσια σε αντίθεση με τον Ιπποκράτη. Συμφωνούσε, όμως, μαζί του στην διαιτητική και την φυσική αγωγή.

    Κατά την ιπποκρατική και ελληνιστική περίοδο υπήρξαν πολλοί ριζοτόμοι. Ο ακριβής χαρακτηρισμός τους είναι δυσχερής. Ασχολούντο με την εξόρυξη των ριζών, την συλλογή των βοτάνων και την καλλιέργεια των φαρμακευτικών φυτών. Πολλοί ήταν συγχρόνως ιατροί και συγγραφείς βοτανολογίων, που ονομάζονται "Ριζοτομικά" ή "Ριζοτομούμενα". Κυρίως χρησιμοποιούσαν θεραπευτικά τις ρίζες. Ορισμένοι ριζοτόμοι κατά την συλλογή των φυτών επιδίδοντο και σε δεισιδαιμονίες για να προσδώσουν στο έργο τους μεγαλύτερη σημασία. Σχετικά με την συμβολή τους στην επιστήμη διχογνώμησαν τόσον οι σύγχρονοι τους ιατροί (Ιπποκράτης, Γαληνός κ.ά.), όσο και μεταγενέστεροι. ’λλοι τους θεώρησαν πρόδρομους των φαρμακοποιών και άλλοι διαφώνησαν.

    ’ριστος ριζοτόμος υπήρξε ο Κρατεύας ο ΙΙ (1ος π. Χ. αιών). Έγραψε το πρώτο βοτανολόγιο με έγχρωμες εικόνες με τίτλο "Ριζοτομικόν", όπου περιγράφοντο αλφαβητικώς τα φαρμακευτικά φυτά, παρατίθεντο οι έγχρωμες εικόνες και ακολουθούσαν οι θεραπευτικές τους ιδιότητες. Το έργο του έχει χαθεί, αλλά γνήσια αποσπάσματα υπάρχουν στον Κων/πολιτικό κώδικα του Διοσκουρίδη. Ήταν ιατρός του Μιθριδάτη του Ευπάτορος, κατ’ εντολή του οποίου παρασκεύασε το μιθριδάτειο έκλειγμα, ως αντίδοτο δηλητηρίων, που περιείχε 54 απλά φάρμακα.

    Αργότερα ο Ανδρόμαχος ο πρεσβύτερος (1ος μ. Χ. αιών) κατ’ εντολή του Νέρωνα τροποποίησε το μιθριδάτειο έκλειγμα. Αύξησε την ποσότητα του οπίου, αφαίρεσε αδρανή συστατικά και προσέθεσε, άλλα κυρίως τροχίσκους από δηλητήριο έχιδνας, σκίλλα, αριστολόχεια κλπ. Το έκλειγμα αυτό προτιμάτο και ονομάσθηκε θηριακή του Ανδρομάχου (Theriaca Andromachi). Από τον ίδιο τον Ανδρόμαχο, η θηριακή του ονομάσθηκε Γαλήνη, λόγω των θεραπευτικών ιδιοτήτων της. Το σκεύασμα αυτό αναγραφόταν σε διάφορες κρατικές Φαρμακοποιίες και χρησιμοποιείτο μέχρι και τον 18ο αιώνα, συνεχώς δε τροποποιείτο. Στον Μεσαίωνα απέκτησε παγκόσμια φήμη. Αργότερα παρασκευαζόταν επισήμως από την Εταιρεία Φαρμακοποιών κάθε χρόνο. Πολλές φορές τα συστατικά εξέταζαν επιτροπές και μετά σφραγιζόταν από το Κράτος. Όταν έπαυσε η επίσημη παρασκευή της κυκλοφόρησε ως ιδιοσκεύασμα.
 
    Ο Πεδάνιος Διοσκουρίδης (1ος μ. Χ.) υπήρξε ο διασημότερος φαρμακο-γνώστης-φαρμακολόγος της αρχαιότητος. Γεννήθηκε στην Ανάζαρβα της Κιλικίας. Για την ζωή του λίγα είναι γνωστά. Υποστηρίζεται ότι δεν ακολούθησε κάποια συγκεκριμένη Σχολή και ότι ήταν στρατιωτικός ιατρός, γι’ αυτό και έκανε πολλά ταξίδια. Το έργο του "Περί ιατρικής ύλης" ήταν προϊόν προσωπικών παρατηρήσεων, απαλλαγμένο από προλήψεις και δεισιδαιμονίες,. Μέχρι και τον 16ο αιώνα σ’ αυτό ανέτρεχαν οι ασχολούμενοι με την Φαρμακευτική. Μεταφράσθηκε σε πολλές γλώσσες κατά τις διάφορες εποχές. Ήταν το πρώτο βιβλίο, που τυπώθηκε μετά την Αγία Γραφή. Χειρόγραφοι κώδικες του Διοσκουρίδη σώζονται πολλοί, εικονογραφημένοι, γνήσιοι, νόθοι ή διασκευασμένοι. Σπουδαιότεροι είναι ο Κωνσταντινοπολιτικός (527 μ Χ., γραμμένος σε περγαμηνές με καλλιγραφικά κεφαλαία γράμματα), ο Νεαπολιτικός και ο Λαυρεωτικός (10ος αιών, με 440 εικόνες).

    Στον πρόλογο του έργου του αναφέρει τους λόγους, που τον ώθησαν να γράψει το έργο αυτό. Έκρινε ανεπαρκείς, ατελείς και αντιφάσκουσες τις επιστημονικές παρατηρήσεις των προγενέστερων ιατρών. Κατέταξε τα φυτά σε ομάδες με βάση τα βοτανικά τους γνωρίσματα. Έγραψε τα συνώνυμα των φυτών αλφαβητικά κατά λαούς (πχ. Αθηναίοι, Αιγύπτιοι, Βάρβαροι, Βοιωτοί κλπ.) και κατά πρόσωπα (Ανδρέας, Κρατεύας κλπ). Το έργο διαιρείται σε 5 βιβλία:

    1ο βιβλίο:  αλοιφές, αρώματα, μύρα, βάλσαμα, ρητίνες, έλαια.
    2ο βιβλίο:  ζώα και ζωικής προέλευσης δρόγες
    3ο βιβλίο:  φυτικής προέλευσης δρόγες
    4ο βιβλίο:  συνέχεια του τρίτου
    5ο βιβλίο:  οίνοι, ορυκτά και ανόργανα φάρμακα

   Συνολικά περιγράφει 600 φυτικά φάρμακα. Θεωρούσε ότι η ιαματική τους δύναμη προέρχεται από τις τέσσερις θεμελιώδεις ιδιότητες: του θερμού, του ψυχρού, του ξηρού και του υγρού.
 
     Κοινή δύναμις οίνου: «κοινώς δε πας αμιγής οίνος και ακέραιος, αυστηρός δε την φύσιν, θερμαντικός, υπνοποιός, ευστόμαχος, ορεκτικός, θρεπτικός, ρωστικός, ευχροίας παρασκευαστικός. ικανώς δε ποθείς βοηθεί τοις κώνειον ή κόριον ή φαρικόν ή μηκώνιον ή λιθάργυρον ή σμίλακα ή ακόνιτον ή μύκητας ειληφόσι, προς τε ερπετών δηγμούς και πληγάς πάντων, όσα πλήξαντα ή δακόντα κατά ψύξιν αναιρεί ή ανατρέπει τον στόμαχον, ποεί και προς εμπνευμάτωσιν χρόνιον και εντέρων και κοιλίας ρευματισμόν και αφιδρούσι και διαφορουμένους αρμόζουσι…»
Εναλλακτικές θεραπείες - Φυσικά Ιάματα https://www.rodokipos.com/

....ΜΕΜΝΗΣΟ  ΑΠΙΣΤΕΙΝ....

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Τα φάρ΅ακα στην αρχαία Ελλάδα....
« Απάντηση #3 στις: Δεκέμβριος 04, 2010, 09:33:04 »
    Οι φαρμακοτεχνικές μορφές, που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες ήταν οι ακόλουθες:

    Αλοιφές. Στον Όμηρο αλοιφή ήταν το χοιρινό λίπος.

    Μύρα: ελαιώδη έλαια.

    Κηρωτές ή κηρωτά ή κηρώματα: είδος εμπλάστρου.

    Έμπλαστρα, επιθέματα: είδος αλοιφών. Τα έμπλαστρα με την σημερινή μορφή χρησιμοποιήθηκαν μετά τον 1ο μΧ. αιώνα.

    Μαλάγματα: καταπλάσματα με φυτικές κόνεις.

    Αποζέματα: φυτικά κατεργάσματα με έγχυση ή αφέψηση.

    Βάλανοι: είδος υποθετού.

    Γαργαρίσματα.

    Διαπάσματα: εύοσμοι κοσμητικές κόνεις για το πρόσωπο και το σώμα.

    Αρσικάκοσμα: αποσμητικά.

    Εκλεικτά: περιείχαν τα κύρια φάρμακα. Περιείχαν μέλι, οπότε ήταν γλυκά και παχύρρευστα.

    Επιχρίσματα: ψιμύθια για το πρόσωπο.

    Θυμιάματα: εγίνοντο με καύση αρωματικών ουσιών σε αναμμένα κάρβουνα. Ο ασθενής κάθετο σε διάτρητο κάθισμα και υφίστατο την αναθυμίαση.

     Καταπότια. Κολλύρια. Παραπαστά: κόνεις επιπάσεων.

    Πεσσοί: τεμάχιο υφάσματος ξαντό μάλλινο ή λινό ποτισμένο με το φάρμακο, το οποίο τοποθετείτο στις πληγές ή στις κοιλότητες του σώματος.

    Είδος υποθετού. Ποτήματα. Πταρμικά. Υποκλύσματα. Φθοΐσκοι ή τροχίσκοι.

    Τα σιρόπια δεν ήταν γνωστά στους αρχαίους Έλληνες, οι οποίοι αντ’ αυτών χρησιμοποιούσαν τα οξυμέλιτα. Εισήχθηκαν στη θεραπευτική από του ’ραβες.

    Επίσης δεν γνώριζαν τα ιουλάπια, μια φαρμακοτεχνική μορφή, που εισήχθηκε στη θεραπευτική από τους ’ραβες. Τα ιουλάπια ήταν ποτήματα, προερχόμενα από την διάλυση κόμμεως και καλαμοσακχάρου σε νερό. Η χρήση τους διατηρήθηκε μέχρι και τον 20ο αιώνα (Εμμανουήλ, 1931).

    Στην αρχαιότητα για τον καθορισμό των μονάδων αρχικά λαμβανόταν ως αφετηρία το ανθρώπινο σώμα. Ο Ιπποκράτης και οι μετά από αυτόν για μονάδες όγκου χρησιμοποίησαν τους όρους: χειροπληθής, χειροπληθιαίος (ό,τι γεμίζει το χέρι), δραγμίς, όσον λαμβάνεται από τρία δάκτυλα, «όσον αστράγαλον» (όσον το μέγεθος ζωικού αστραγάλου), «μαγίς» (ψίχουλο). Επίσης, γινόταν συγκρίσεις με κόκκους κέγχρου, φασιόλου «όσον κυάμου» και υπήρχαν και κάποιες αόριστες εκφράσεις, όπως «ολίγον», «πολύ» κλπ. Τα μέτρα και σταθμά ήταν διαφορετικά στις διάφορες πόλεις της Ελλάδος.
« Τελευταία τροποποίηση: Δεκέμβριος 04, 2010, 09:35:20 από Ορφέας »
Εναλλακτικές θεραπείες - Φυσικά Ιάματα https://www.rodokipos.com/

....ΜΕΜΝΗΣΟ  ΑΠΙΣΤΕΙΝ....

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Τα φάρ΅ακα στην αρχαία Ελλάδα....
« Απάντηση #4 στις: Δεκέμβριος 04, 2010, 09:38:36 »

    Η σημαντικότερη φυσιογνωμία της ελληνο-ρωμαϊκής περιόδου ήταν ο Γαληνός (131-201 μ.Χ.). Γεννήθηκε στην Πέργαμο. Ταξίδευσε αρκετά και έτσι γνώρισε την θεραπευτική διαφόρων Σχολών. Εγκαταστάθηκε στη Ρώμη, όπου ίδρυσε επί της Ιεράς οδού κατάστημα, στο οποίο παρασκεύαζε ο ίδιος τα φάρμακα, σε αντίθεση με τους συγχρόνους συναδέλφους του, οι οποίοι δεν παρασκεύαζαν τα φάρμακα είτε από άγνοια, είτε από οκνηρία. Πειραματιζόταν στον εαυτό του και σε ζώα. Δεν περιέγραψε τα φυτά, απλώς τα κατονόμασε. Σημαντικές για την εποχή του ήταν οι έρευνές του για τις νοθείες των απλών φαρμάκων. Έκανε δοκιμασίες, που αφορούσαν τα φυσικά τους γνωρίσματα (χρώμα, οσμή, γεύση), αλλά και τη σύστασή τους.

    Πολυγραφότατος, από τα ιατρικά του έργα διασώθηκαν 83 γνήσια και μερικά αμφισβητούμενα. Τα βιβλία αυτά ήταν η βιβλιοθήκη του φαρμακείου του.
 
    Η θεωρία του για τη νόσο στηριζόταν στα τέσσερα στοιχεία του ανθρωπίνου σώματος, που αποτελείται όπως και όλο το σύμπαν από γη, ύδωρ, αέρα και πυρ. Τα στοιχεία αυτά αντιπροσωπεύουν τις τέσσερις ιδιότητες του σώματος: ψυχρό, υγρό, ξηρό, θερμό. Για να διατηρηθεί η υγεία τα ενάντια στοιχεία πρέπει να βρίσκονται ανά δύο σε ισορροπία., δηλ. θερμό με ψυχρό, ξηρό με υγρό, σε αντιστοιχία με τους τέσσερις χυμούς του σώματος, όπως τους περιέγραψε ο Ιπποκράτης.

    Τα διάφορα απλά φάρμακα (δρόγες) έχουν αυτές τις τέσσερις ιδιότητες σε ποικίλλουσα αναλογία. Κατά τον Γαληνό, πρέπει να χρησιμοποιείται ένας συνδυασμός από δρόγες, ο οποίος να έχει την ικανότητα να αποκαταστήσει την διαταραχθείσα ισορροπία. Έτσι, ο Γαληνός παρασκεύαζε σύνθετα φάρμακα (με πολλές δρόγες), το οποία είχαν τις τέσσερις αυτές ιδιότητες στον κατάλληλο βαθμό, ώστε να επανέλθει η ισορροπία των χυμών του οργανισμού. Το αποτέλεσμα ήταν να οδηγηθεί στην πολυφαρμακία.

    Μετά τον Γαληνό, η πρόοδος της θεραπευτικής επιβραδύνεται, διότι οι θεράποντες ιατροί και συγγραφείς αρκούνται σε παλαιότερα ιατρικά έργα, τα οποία αντέγραφαν. Έτσι σήμερα υπάρχουν Βυζαντινοί Κώδικες, που περιέχουν τα έργα των αρχαίων. Συχνά βρίσκουμε και δικές τους προσθήκες. Πολλοί βυζαντινοί ενσωμάτωσαν στα έργα τους κείμενα των παλαιοτέρων, όπως π.χ. ο Ορειβάσιος (4ος μ. Χ. αιών) στο έργο "Εβδομηκοντάβιβλος", στα κεφάλαια ι-ιε΄, αναφέρει τα φάρμακα, τις παρασκευές τους και τις δράσεις τους, όπως ανευρίσκονται στα έργα του Διοσκουρίδη και του Γαληνού. Επίσης, ο Αέτιος ο Αμιδηνός (6ος μ. Χ. αιών) στον 13ο Λόγο του αντέγραψε με ελάχιστες τροποποιήσεις τα "Αλεξιφάρμακα" του Νίκανδρου του Κολοφώνιου (2ος π. Χ. αιών), όπου περιγράφονται αντίδοτα δηλητηρίων.

    Δρόγες, που δεν γνώριζαν οι αρχαίοι Έλληνες και εισήχθηκαν αργότερα στη θεραπευτική είναι οι ακόλουθες:
    Καφουρά, άμπαρ, που είναι πιθανόν νοσώδη συγκρίματα κητών της Ινδικής θάλασσας  και χρησιμοποιείτο ως τονωτικό της καρδιάς και της κεφαλής), μόσχος, ξηρανθέν έκκριμα από αδένα άρρενος ζώου της Κ. Ασίας, ισχυρό αντισπασμωδικό, λόγω μιας ετεροκυκλικής κετόνης που περιέχει. Οι δρόγες αυτές προέρχονται από τους ’ραβες.
   
    Επίσης, οι αρχαίοι Έλληνες αγνοούσαν τα καρυόφυλλα (Jambosa caryo-phyllus Sprengel et Niedenzu- Myrtaceae). Οι πρώτες πληροφορίες για την χρήση τους ανάγονται στην εποχή του Μεγ. Κων/νου.

    Στον πίνακα που ακολουθεί παρατίθενται δρόγες, οι οποίες αναφέρονται στα έργα του Ιπποκράτη, του Διοσκουρίδη και αναγράφονται στην Ελληνική Φαρμακοποιία Ι, καθώς και σε μια ανεπίσημη Φαρμακοποιία, που τυπώθηκε στη Σμύρνη το 1835. Η πρώτη στήλη με τα ονόματα των δρογών είναι καταγραφή των φυτών, που αναφέρονται στο έργο του βυζαντινού Συμεώνος Σηθ (11ος μ. Χ. αιών) «Σύνταγμα κατά στοιχείον περί τροφών δυνάμεων»
Εναλλακτικές θεραπείες - Φυσικά Ιάματα https://www.rodokipos.com/

....ΜΕΜΝΗΣΟ  ΑΠΙΣΤΕΙΝ....

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Τα φάρ΅ακα στην αρχαία Ελλάδα....
« Απάντηση #5 στις: Δεκέμβριος 04, 2010, 09:53:08 »
ΔΡΟΓΗ                    Ιπποκράτης  Διοσκουρίδης Ε.Φ. Ι (1837)  Ε.Φ. 1835               Κυριώτερες χρήσεις

Αμυγδαλέλαιο
Amygdalus communis L.   +              +                   +         +              Αποφρακτικόν ήπατος
’μυλο
Amylum                          +             +                   +         +              Συστατικό εμπλάστρων
’νηθο
Anethum graveolens L.      +             +                  +         +         Ευστόμαχον, υπναναγωγό
’νισο
Pimpinella anisum L.          +             +                 +         +              Γαλακταγωγό
Ασπάραγοι
Asparagus sp.                   +              +                  _        _                  Εμμηναγωγό
Βάλσαμο 
Balsamodendron gileadense_              +                  +         +Σε δήγματα ιοβόλων ζώων
Βασιλικός
Ocimum basilicum L.           +             +                  +        +    Υπναγωγό,σε καρδιαγγειακές παθήσεις
Βούγλωσσο
Anchusa sp.                   _              +                   +         +              Διουρητικό
Γογγύλια
Bunias erucago L.           +              +                   +          _              Διουρητικά, ορεκτικά
Γλήχων
Mentha pulegium L.           _              +                    _          +              Εμμηναγωγό
Δαύκος
Daucus carotta L.           +              +                    +          _              Διουρητικό, υπακτικό
Ζιγγίβερις
Zingiber officinalis L.           _              +                    +          _              Αφροδισιακό, διαφορητικό
Ηδύοσμος
Mentha viridis L.,  M. spicata L.+              +                    +          +              Ορεκτικό, ανθελμινθικό
Θρύμβος
Satureja thymbra L.          +              +                    +          +              Διουρητικό, χολαγωγό,
Εμμηναγωγό
Ίντυβο= κιχώριο
Cichorium sp.                  _              +                    +          +              Αποφρακτικόν ήπατος
Ίον
Viola tricolor                  +              _                    +          +              Σε επιληψίες και άλγη εντέρων
Κυδώνια
Cydonia oblonga Mill.          _              +                    +          +              Διουρητικό, αντιδιαρροϊκό
Κάρυα
Juglans regia L.                  +              +                    +          +              Ανθελμινθικό
Κολοκυνθίς
Colocynthis sp.                  +              +                    +          +              Καθαρτικό
Κράμβη
Brassica cretica Lam.,
Lepidium sp.                  +              +                    +          +              Καθαρτικό, διουρητικό
Κίτρα
Citrus aurantium                  _              +                    +          _              Αντίδοτο δηλητηρίων, εκτρωτικόν
Κάρδαμο
Lepidium sativum L.,
 Nasturtium sp.                 +              +                    +          +              Σε άσθμα
Κάππαρις
Capparis spinosa L.          _              +                    _          +              Σε οδονταλγίες, εμμηναγωγό
Κρόμμυα
Allium cepa L.                 +              +                    _          +              Διουρητικό
Κιννάμωμο
Cinnamomum ceylanicum L.+              +                    +          +Αντίδοτο δηλητηρίων, εμμηναγωγό, εκτρωτικό
Κύμινο
Cuminum cyminum L.         +              +                    +          +              Αιμοστατικό σε ρινορραγίες
Κορίανδρος
Coriandrum sativum L         +              +                    +          +              Ανθελμινθικό, αιμοστατικό
Κρόκος
Crocus sativum L.         +              +                    +          +             Διαφορητικό, αφροδισιακό
Κρίνος
Lillium candidum L.         +              +                    +          +            Μαλακτικό
Κάνναβις
Cannabis sativa L.         +              +                    +          +          Παραισθησιογόνο
Λάδανο
Cistus creticus L.            _               +                 +         +          Στυπτικό σε τριχόπτωση, μαλακτικό
Λεπτοκάρυα
Corylus avellana L.         _                    +                    +          _           Αντίδοτο
Λίβανο     
Boswellia carteri Birdw., Olibanum   _      +                     +          +             Σε βήχα και ρευματισμούς
Μαρούλι= θριδακίς
Lactuca virosa, L. sativa    +                      +                    +          +              Σε διακαείς πυρετούς
Μαλάχη
Μalva sp.                        +                      +                    +          +           Σε φλεγμονές από δήγματα σφηκών
Μελάνθιο
Nigella sativa sp.            +                      +                      +           +     Ανθελμινθικό, αντιρρευματικό
Μελισσόφυλλο
Melissa officinalis L.         _                      +                    +           +           Ωφελεί το φλέγμα
Μάραθρον       
Foeniculum vulgare Mill.    +                      +                    +           +           Γαλακταγωγό, εμμηναγωγό
Μήκων η λευκή, η ερυθρά
Papaver somniferum L.ssp. album,
Papaver somniferum         +                      +                    +           +           Υπναγωγό, αντιβηχικό
Μυρσινόκοκκοι
Myrtus communis L.        +                      +                    +           +        Σε δήγματα σκορπιών, σε οδονταλγίες
Μαστίχη
Pistacia lentiscus                _                      +                    +           +            Καθάρσιον
Μέσπιλα
Crataegus tanacetifolia     _                      +                    +           +            Υπακτικό
Νάρκισσος
Narcissus serotinus        +                      +                    _            _            Επουλωτικό, πρόληψη ρευματισμών
Νυμφαία
Nymphaea alba L.        _                      +                    +            +            Κατάπλασμα σε φλεγμονές
Ξυλοκέρατα
Ceratonia siliqua L.        _                      +                    +            +            Ρωννύουν τον στόμαχο
Ξυλαλόη= αγάλλοχον
Aloexylon agallochum Lour._                      +                    +            +            Αποφρακτικόν ήπατος
Πέπερι
Piper nigrum L.                +                      +                    +            +            Διουρητικόν, αντισυλληπτικό
Πήγανος
Ruta graveolens L.        +                      +                    +            +            Εκτρωτικό, αποφρακτικόν ήπατος, σε δήγματα έχιδνας
Πιστάκια
Pistacia sp.                        _                      +                    +            +            Σε δήγματα ιοβόλων ζώων
Πράσον
Allium porrum L.                _                      +                    +            +            Σε αιμορροΐδες
Ροιά
Papaver rhoeas L.        +                      +                    +            +            Διουρητικό, σε ηπατικά νοσήματα
’γρια ροιά
Punica granatum                +                      +                    +             _            Αντιδιαρροϊκόν
Ραφανίς
Raphanus armoracia L.        +                      +                    +             +            Διουρητικόν, υπακτικό
Σέλινο
Apium graveolens L.         _                      +                    +             +            Διουρητικόν, άφυσον, εμμηναγωγό
Σεύτλο         
Beta vulgaris L.                 _                      +                    +             +            Αποφρακτικόν ήπατος
Σήσαμο
Sesamum orientale L.         +              +                    +             +            Εμμηναγωγό, αποφρακτικόν ήπατος
Σκόροδο
Allium sativum L.                 +              +                    +             +      Διουρητικό, σε αρθρίτιδες, σε λέπρα, σε             
                                                                                                                 δήγματα ιοβόλων ζώων
Σίναπι
Brassica nigra L.                 _                      +                    +             +   Σε λέπρα, θυμιώμενο διώκει τους όφεις
Σάμψυχο
Origanum majorana L.         _                      +                    +             +   Σε δήγματα σκορπιών, σε κεφαλαλγίες
Σπάρτος
Spartium junceum L.         _                   +                    _             +            Καθαρτικό
Στιχάς
Lavandula stoechas L.          -              +                    +              _            Ρωννύει τα σπλάχνα
 
« Τελευταία τροποποίηση: Δεκέμβριος 04, 2010, 16:03:56 από Ορφέας »
Εναλλακτικές θεραπείες - Φυσικά Ιάματα https://www.rodokipos.com/

....ΜΕΜΝΗΣΟ  ΑΠΙΣΤΕΙΝ....

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Τα φάρ΅ακα στην αρχαία Ελλάδα....
« Απάντηση #6 στις: Δεκέμβριος 04, 2010, 09:56:32 »

    Συμπερασματικά μπορεί να διατυπωθεί η άποψη ότι οι αρχαίοι Έλληνες με βάση το πείραμα και την παρατήρηση, με κριτικό πνεύμα και επιστημονική θεώρηση επέλεξαν από το φυσικό περιβάλλον εκείνες τις δρόγες, που  η χρήση τους υπήρξε διαχρονική, η δε μελέτη τους με τα σύγχρονα επιστημονικά μέσα τεκμηριώνει την ορθή επιλογή τους.
 
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Berendes J., 1902, Des Pedanies Dioskurides aus Anazarbos Arneimittellehre, Stuttgart, ανατύπωση Wiesbaden 1970.
Ελληνική Φαρμακοποιία, 1835, (ερανισθείσα εκ διαφόρων λατινικών και γαλλικών χημικοφαρμακευτικών Συγγραφέων) Μέρος πρώτο. Λεξικόν  της Φαρμακοποιίας. Σμύρνη.
Εμμανουήλ Ε., 1931, Φαρμακοποιία-Φαρμακοτεχνία, Αθήνα.
Εμμανουήλ Ε., 1948, Ιστορία της Φαρμακευτικής. Πυρσός, Αθήνα.
Galen, 1979, On the Natural Faculties, Introduction, p. IX-XL, Loeb Classical Library, Harvard University Press.
Κυριακόπουλος Π., 1983, Η ιπποκρατική φιλοσοφία και οι επιδράσεις σ’ αυτή των προσωκρατικών. Διατριβή επί διδακτορία. Ιωάννινα.
Λάνδερερ Ξ., 1837, 1868, Ελληνική Φαρμακοποιία Ι, Αθήνα.
Λυπουρλής Δ., 1983, Ιπποκρατική ιατρική. Διατριβή επί διδακτορία.Θες/νίκη.
Σκαλτσά Ε., Φιλιάνος Σ., 1992, Συμεώνος Σηθ: "Σύνταγμα κατά στοιχείον περί τροφών δυνάμεων". Φαρμακογνωστική εκτίμηση . 5ο Παν/νιο Συνέδριο Ιστορίας, Φιλοσοφίας και Κοινωνιολογίας των Ιατρικών Επιστημών, Κως, Σεπτέμβριος.
Théophraste, 1988, Recherches sur les plantes. Tome I,  Introduction. p. VII-LIV. Ed. Les belles lettres.
Tschirch A., 1933, Handbuch der Pharmakognosie, Abteilung III, Band I, Leipzig.
Χατζηιωάννου Δ. Ε., 1981, Συμβολή εις την μελέτην των παρ’ Ομήρω φαρμάκων και της αντιλήψεως υγιεινής δια της καθαριότητος. Διατριβή επί διδακτορία. Αθήνα.
Wellmann M., 1958, Pedanii Dioscuridis Anazarbei De Materia Medica. Vol.I-III. Berlin.


Τα φάρμακα στην αρχαία Ελλάδα
 
Ε. Σκαλτσά
Επίκουρη Καθηγήτρια
 
Τομέας Φαρμακογνωσίας, Τμήμα Φαρμακευτικής, Πανεπιστημιόπολις, Ζωγράφου, Αθήνα, 157 71.

Εναλλακτικές θεραπείες - Φυσικά Ιάματα https://www.rodokipos.com/

....ΜΕΜΝΗΣΟ  ΑΠΙΣΤΕΙΝ....