Αποστολέας Θέμα: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.  (Αναγνώστηκε 20982 φορές)

Rose

  • Administrator
  • *****
  • Μηνύματα: 6.442
  • Karma: 0
  • Στο όνομα της Μητέρας Φύσης!
    • Προφίλ
    • E-mail
http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/eurobank----950-----2011062838535/

Eurobank: Πώς πήρε τζάμπα 950 εκατ. από το κράτος!

Τετάρτη, 29 Ιούνιος 2011 01:05

Η τράπεζα του πλουσιότερου Έλληνα μεγιστάνα, η Eurobank του ομίλου Λάτση, θα συνεχίσει να κρατά τα 950 εκατ. ευρώ που έχει πάρει από το... άφραγκο Ελληνικό Δημόσιο ως κεφαλαιακή ενίσχυση, παρότι «πονάει» από την πληρωμή τόκων 95 εκατ. ευρώ το χρόνο. Μια ματιά, όμως, στα «ψιλά γράμματα» των οικονομικών καταστάσεων της τράπεζες δείχνει ότι ο «πόνος» είναι πιο «γλυκός» από όσο φαίνεται, αφού τα 95 εκατ. ευρώ επιστρέφονται στην Eurobank από την εφορία και ουσιαστικά η τράπεζα έχει πάρει τζάμπα τα 950 εκατ. του Δημοσίου!

Ο διευθύνων σύμβουλος της Eurobank, κ. Νίκος Νανόπουλος, εξήγησε χθες στους μετόχους ότι από... φρονιμάδα και υπευθυνότητα η τράπεζα δεν πρόκειται να επιστρέψει στο ορατό μέλλον τις κεφαλαιακές ενισχύσεις που έχει πάρει από το Δημόσιο: «Κρίνουμε ότι λόγω της συγκυρίας είναι φρόνιμο και υπεύθυνο από μέρους μας να τις κρατήσουμε επ’ ωφελεία των μετόχων (σ.σ.: δηλαδή, πρωτίστως του ομίλου Λάτση, που δεν δείχνει να «καίγεται» να τοποθετήσει νέα κεφάλαια στην τράπεζα)». Και θα κρατηθούν τα 950 εκατ. ευρώ, όπως διευκρίνισε ο κ. Νανόπουλος, «ακόμη και εάν χρειαστεί να πληρώσουμε τον τόκο των 95 εκατ. ευρώ, ο οποίος μας πονάει».

Πριν σπεύσει κανείς να... συγκινηθεί από τον πόνο του καλού τραπεζίτη, ίσως είναι καλό να ανατρέξει στις σημειώσεις των οικονομικών καταστάσεων α’ τριμήνου της τράπεζας, για να αντιληφθεί ότι τον πόνο αυτό απαλύνει μια ισόποση έκπτωση φόρου:

n  «Την 12 Ιανουαρίου 2009», διαβάζουμε στις οικονομικές καταστάσεις α’ τριμήνου 2011 της τράπεζας, «η Έκτακτη Γενική Συνέλευση των μετόχων ενέκρινε την έκδοση 345.500.000 προνομιούχων μετοχών χωρίς δικαίωμα ψήφου, μη διαπραγματεύσιμων, μη μεταβιβάσιμων, μη σωρευτικής σταθερής απόδοσης 10% φορολογικά εκπιπτόμενης, με ονομαστική αξία € 2,75 έκαστη, σύμφωνα με το Νόμο 3723/2008 «Πρόγραμμα Ενίσχυσης της Ρευστότητας της Ελληνικής Οικονομίας», οι οποίες καλύπτονται από το Ελληνικό Δημόσιο με ομόλογα ίσης αξίας.

Δηλαδή, η τράπεζα έχει καταφέρει να παίρνει πίσω ουσιαστικά από το Δημόσιο τη «σταθερή απόδοση» 10%, που έχει μεριμνήσει ο νομοθέτης να πληρώνουν οι τράπεζες στο κράτος για τις ενισχύσεις κεφαλαίων που λαμβάνουν. Πολύ απλά, κατατάσσει αυτή τη «σταθερή απόδοση» στις δαπάνες τόκων και εξασφαλίζει ισόποση έκπτωση φόρου, εκμηδενίζοντας το όφελος του κράτους από αυτό το δανεισμό κεφαλαίων!

Στο σημείο αυτό,  βέβαια, η Eurobank (και το υπουργείο Οικονομικών, εφόσον αποδέχεται την ερμηνεία του νόμου που κάνει η τράπεζα) κινείται σε «γκρίζα ζώνη». Άλλες τράπεζες, όπως η Εθνική, δεν κατατάσσουν τη «σταθερή απόδοση» του Δημοσίου στα έξοδα τόκων, αλλά την θεωρούν ως μια μορφή μερίσματος ή πληρωμής τόκων σε μέτοχο. Προφανές είναι ότι η ίδια εκροή, σύμφωνα με τις ίδιες διατάξεις του ίδιου νόμου, δεν μπορεί σε μία περίπτωση να θεωρείται εκπιπτόμενη δαπάνη τόκων και στην άλλη μέρισμα, εκτός αν στην Ελλάδα ο καθένας εφαρμόζει τον φορολογικό νόμο όπως τον βολεύει. Κάποια από τις δύο εκδοχές προφανώς είναι εσφαλμένη, αλλά φαίνεται ότι το υπουργείο Οικονομικών δέχεται ταυτόχρονα και τις δύο εκδοχές ως ορθές!

Για να ξεκαθαρίσει το θέμα, πάντως, θα είχε ενδιαφέρον να εξηγήσει η διοίκηση της Eurobank (όχι στους μετόχους της, αλλά στα φορολογικά υποζύγια της χώρας) πού ακριβώς (σε κάποια εγκύκλιο του υπ. Οικονομικών, για παράδειγμα;) βασίζει αυτή την ιδιαίτερα βολική για την ίδια την τράπεζα και τους μετόχους της ερμηνεία του νόμου. Και να ανακοινώσει σε ποιο ύψος ανέρχονται ως τώρα οι εκπτώσεις φόρου που έχει εξασφαλίσει η τράπεζα με αυτή τη μέθοδο, για να έχουμε όλοι μια αντίληψη του πόσο πραγματικά «πονούν» ορισμένες τράπεζες από τους τόκους για τα κεφάλαια που έχουν λάβει από τον... τρύπιο κρατικό κορβανά.

Κατά τα λοιπά, πάντως, η διοίκηση της Eurobank εμφανίσθηκε γενναιόδωρη προς το Ελληνικό Δημόσιο σε αυτή τη δύσκολη ώρα. Όπως τόνισε ο αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος, Ν. Καραμούζης, η τράπεζα έχει συνολικά στο χαρτοφυλάκιό της ομόλογα ονομαστικής αξίας 6,7 δισ. ευρώ και εξ αυτών,  μέχρι τα μέσα του 2014, λήγουν ομόλογα αξίας 2 δισ. ευρώ. Για αυτά τα ομόλογα που λήγουν, η διοίκηση της τράπεζας εμφανίσθηκε πρόθυμη να μετάσχει στην εθελοντική διαδικασία αναχρηματοδότησης του Δημοσίου από ιδιώτες πιστωτές.

Βέβαια, από τις δύο εναλλακτικές προτάσεις που υπάρχουν στο τραπέζι (ανταλλαγή με ομόλογα διάρκειας 30 ετών ή με ομόλογα 5ετούς διάρκειας), η διοίκηση της Eurobank φαίνεται ότι προσανατολίζεται να επιλέξει αυτή με τη μικρότερη διάρκεια της νέας χρηματοδότησης. Το σενάριο που θέλει την ανταλλαγή τίτλων με ομόλογα διάρκειας 30 ετών δεν φαίνεται να γίνεται αποδεκτό από τους ιδιώτες, δήλωσε ο κ. Καραμούζης, χωρίς να διευκρινίζει σε ποιους «ιδιώτες» αναφέρεται, αφού ήδη το σενάριο έχουν αποδεχθεί οι γαλλικές και οι γερμανικές τράπεζες (προφανώς ο «ιδιώτης» που είχε στο μυαλό του ο κ. Καραμούζης είναι η ίδια η Eurobank!).

Έστω κι έτσι, κάτι είναι κι αυτό για το πολύπαθο Ελληνικό Δημόσιο: βρέθηκε μια τράπεζα που έχει πάρει ως τώρα 950 εκατ. ευρώ ως ενισχύσεις κεφαλαίων από το κράτος και άλλα 13,6 δισ. ευρώ ως ενισχύσεις ρευστότητας, η οποία δέχεται γενναιόδωρα να διατηρήσει μια τοποθέτηση 2 δισ. ευρώ στα... ομόλογα του ευεργέτη της.
Ολη η Γη ένας Ροδόκηπος, για να Ανθίσει η πλάση...

Rose

  • Administrator
  • *****
  • Μηνύματα: 6.442
  • Karma: 0
  • Στο όνομα της Μητέρας Φύσης!
    • Προφίλ
    • E-mail
Δεν πρόκειται ΠΟΤΕ, να σταματήσει ο εγκληματικός βαμπιρισμός των Τραπεζών, αν ο ίδιος ο Ελληνικός Λαός, δεν διεκδικήσει να κλείσουν οι εγκληματίες τράπεζες.

Δεν πρόκειται ΠΟΤΕ να σωθεί η Ελληνική Οικονομία αν:

1. δεν δημιουργηθεί μία Νέα Δημόσια Υπερτράπεζα, που θα στηρίζει τις ανάγκες του Λαού, και του Δημοσίου, με φθηνή χρηματοδότηση,

2. δεν αλλάξει το παρόν διεφθαρμένο Κοινωνικο-πολιτικό σύστημα, σε ένα Κοινωνικό-πολιτικό σύστημα Αληθινής Δημοκρατίας, καταργώντας πελατειακά φιλοβαμπιρικά συμφέροντα, και μικροκομματικές σκοπιμότητες.

Δυστυχώς, αν και ως Ροδόκηπος των Φιλοσόφων έχουμε υποδείξει, και εμείς με την σειρά μας, τη αυτονόητη Λύση1, για την Εθνική μας Σωτηρία, είναι εμφανές, πως η Πολιτική σκηνή ΑΡΝΕΙΤΑΙ να την υλοποιήσει.

'Ετσι, δυστυχώς, δεν μας μένει άλλη επιλογή, ως Ελληνικός Λαός, από το να αλλάξουμε το Πολιτικό σύστημα, να καταργήσουμε τα κόμματα, και να θέσουμε εκ΄νεου Ανεξάρτητες 'Αξιες Πολιτικές Προσωπικότητες, φιλολαϊκές και όχι φιλοβαμπιρικές, σώζοντας την ατομική και 'Εθνική μας Οντότητα.

Τζάμπα χρεοκοπήσαμε, τζάμπα παιδευόμαστε ακόμα.

Θα μπορούσαμε να μην είχαμε χρεοκοπήσει.

Θα μπορούσαμε να μην είχαμε περάσει αυτή τη τραγωδία.

Η Λύση ήταν απλή, αλλά δεν θέλησαν να την υλοποιήσουν.

Πραγματικά δεν υπάρχει άλλη Λύση, από την καταστροφή της ΚΥΡΙΑΣ ΑΙΤΙΑΣ, της χρεοκοπίας ατόμων, και χώρων, δεν υπάρχει άλλη λύση, από την κατεδάφιση των Ιδιωτικών Τραπεζών, και την ίδρυση Νέων ταμείων αλληλεγγύης, ή Μη Κερδοσκοπικών Δημόσιων οργανισμών, που θα εξασφαλίζουν φθηνή χρηματοδότηση, που θα ενισχύουν Παραγωγή και Επιχειρηματικότητα.
____________________________________________________________________

1 http://www.amra.gr/forum/index.php/topic,2186.0.html
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούλιος 17, 2011, 10:44:57 από Rose »
Ολη η Γη ένας Ροδόκηπος, για να Ανθίσει η πλάση...

Rose

  • Administrator
  • *****
  • Μηνύματα: 6.442
  • Karma: 0
  • Στο όνομα της Μητέρας Φύσης!
    • Προφίλ
    • E-mail
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyagor_2_31/03/2011_437487

Προς κρατικοποίηση όλου του τραπεζικού κλάδου της Ιρλανδίας

  Οι απώλειες από την κεφαλαιακή στήριξη των έξι τραπεζών της χώρας εκτιμάται ότι θα ξεπεράσουν τα 80 δισ. ευρώ

Associated Press, Reuters, Bloomberg

Σήμερα το μεσημέρι θα ανακοινωθούν τα αποτελέσματα από τα τεστ κοπώσεως των ιρλανδικών τραπεζών, με τους πάντες να προσδοκούν ότι θα δοθεί ένα τέλος στην αβεβαιότητα για τη φερεγγυότητά τους. Στο παρασκήνιο, τα επικρατέστερα σενάρια είναι ότι η ιρλανδική κυβέρνηση θα αναγκαστεί να αποκτήσει πλειοψηφικό μερίδιο στις Bank of Ireland και Irish Life & Permanent Plc, γεγονός που συνεπάγεται, επί της ουσίας, την κρατικοποίηση ολόκληρου του τραπεζικού κλάδου της χώρας.

Μερίδα οικονομικών αναλυτών προειδοποίησε ότι οι συνολικές απώλειες από την κεφαλαιακή στήριξη των έξι τραπεζών της χώρας –Bank of Ireland, Irish Life & Permanent Plc, Allied Irish Banks, Educational Building Society (ΕΒS), Anglo Irish Bank και Irish Nationwide Building Society– την τελευταία διετία μπορεί να ξεπεράσουν τα 80 δισ. ευρώ. Πηγές της ιρλανδικής Sunday Business Post αποκάλυψαν την Κυριακή ότι τα φετινά τεστ αντοχής θα παρουσιάσουν κεφαλαιακό έλλειμμα 18 με 23 δισ. ευρώ. Το ζήτημα «κουρέματος» των τραπεζικών ομολόγων παραμένει ανοιχτό, με την κυβέρνηση να έχει ταχθεί υπέρ μιας τέτοιας λύσης.

Ο υπουργός Οικονομικών, Ρίτσαρντ Βράτον, δήλωσε χθες στη γερμανική εφημερίδα Hadelsblatt ότι τα τεστ κοπώσεως πρέπει να αποκαλύψουν το πραγματικό μέγεθος των κεφαλαιακών αναγκών του κλάδου. Τόνισε, επίσης, ότι είναι δύσκολο να εξακριβωθεί ο βαθμός εξάρτησής τους από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα εάν παραμένουν κεφαλαιακά ανεπαρκείς. Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, πάντως, το Δουβλίνο αναμένεται να δρομολογήσει τη δημιουργία «μιας αξιόπιστης δομής του τραπεζικού κλάδου», όπως δήλωσε χθες ο πρωθυπουργός Εντα Κέρι ενώπιον του κοινοβουλίου.

Η διαπραγμάτευση της μετοχής του χρηματοπιστωτικού ομίλου Irish Life & Permanent Plc ανεστάλη χθες μετά απώλειες 45% και πλέον, στην προηγούμενη συνεδρίαση λόγω σεναρίων για την επικείμενη κρατικοποίησή του. Εκτιμάται ότι θα χρειαστεί νέα κεφάλαια 2 με 3 δισ. ευρώ για να καλύψει τις απώλειες της θυγατρικής του Permanent TSB, από ζημιογόνα στεγαστικά δάνεια. Η μεγάλη έκθεση του κλάδου σε δάνεια κατασκευαστικών εταιρειών θεωρείται η πηγή της διετούς και πλέον κρίσης στη χώρα, καθώς η φούσκα στον κλάδο δημιούργησε υπεραξίες στην αγορά ακινήτων, που μετέπειτα προσαρμόστηκαν απότομα, με πτώση τιμών που ήδη ξεπερνά το 50%.

Εχοντας αποκτήσει τον απόλυτο έλεγχο των Anglo Irish Bank, Allied Irish Banks, EBS Building Society και Irish Nationwide την τελευταία διετία, το ιρλανδικό κράτος έχει ήδη διοχετεύσει 46,3 δισ. ευρώ. Η ΕΚΤ σχεδιάζει την παράταση των ευνοϊκών μέτρων για την ενίσχυση της ρευστότητας των ιρλανδικών τραπεζών, σύμφωνα με πηγές της Ε.Ε., έχοντας ήδη εκχωρήσει σε αυτές μέσω της ιρλανδικής κεντρικής τράπεζας 60 δισ. ευρώ, πέραν των 117 δισ. που τους έχει δανείσει απευθείας.
Ολη η Γη ένας Ροδόκηπος, για να Ανθίσει η πλάση...

Rose

  • Administrator
  • *****
  • Μηνύματα: 6.442
  • Karma: 0
  • Στο όνομα της Μητέρας Φύσης!
    • Προφίλ
    • E-mail
http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=414322&h1=true

Τράπεζες: Αναγκαστικοί γάμοι ή κρατικοποίηση

Οι ημέρες της επέκτασης έχουν περάσει και οι αλλαγές στο τραπεζικό σύστημα είναι αναπόφευκτες
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  07/08/2011, 09:56

Τούτες τις αυγουστιάτικες μέρες τα πάνω δώματα των μεγάλων εμπορικών τραπεζών μένουν φωτισμένα ως αργά τη νύχτα. Οι έλληνες τραπεζίτες εφέτος τον Αύγουστο δεν αρμενίζουν στο Αιγαίο  και στο Ιόνιο. Ιδρώνουν και ξεϊδρώνουν στο κέντρο της Αθήνας, μεταξύ πλατείας Κοτζιά και λεωφόρου Αμαλίας. Ο διευθύνων σύμβουλος της  Εθνικής Τράπεζας κ. Απ. Ταμβακάκης βηματίζει  όλη την ημέρα πάνω-κάτω με ένα τηλέφωνο στο χέρι στον πέμπτο όροφο του μοντέρνου αρχιτεκτονήματός του που άφησε κληρονομιά ο Θόδωρος Καρατζάς και φιλοτέχνησε ο ισπανός αρχιτέκτονας Μάριο Μπότα. Μετρά τους κινδύνους και προσπαθεί να φανταστεί τη θέση της Εθνικής Τράπεζας στη νέα αρχιτεκτονική του ελληνικού τραπεζικού συστήματος. Ο ομόλογός του στην Αlpha Βank κ. Δήμος Μαντζούνης, λίγα τετράγωνα πιο πάνω, στην οδό Σταδίου, ζει ανάλογες αγωνιώδεις ημέρες. Εφέτος σχεδόν δεν έχει δει τις αγαπημένες του Σπέτσες, μένει εδώ και βρίσκεται σε διαρκή διαβούλευση με τον πρόεδρο του ιδρύματος κ. Γιάννη Κωστόπουλο. Λίγο πιο πάνω, στο κτίριο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού, πάνω από τη στοά Σπυρομήλιου, ο κ. Μιχάλης Σάλλας της Τράπεζας Πειραιώς δίνει μάχες με αδημονούντες επιχειρηματίες και στο Μποδοσάκειο επί της Αμαλίας, απέναντι από τον Εθνικό Κήπο, όπου στεγάζεται η Εurobank του ομίλου Λάτση, οι κκ. Ν. Νανόπουλος και Ν. Καραμούζης κάνουν σκάντζαβάρδια, μην τύχει κανένα απρόοπτο και δεν είναι κάποιος στην τράπεζα.

Κακά τα ψέματα, οι καλές ημέρες της διεθνοποίησης, της επέκτασης και της μεγέθυνσης έχουν περάσει ανεπιστρεπτί για το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Ολος εκείνος ο δημιουργικός κύκλος μεταξύ 1990 και 2007 δείχνει να έχει τελειώσει. «Πώς ολισθήσαμε σε αυτό το σημείο χωρίς να το καταλάβουμε;» διερωτάται στις ιδιωτικές συνομιλίες του ο κ. Ι. Κωστόπουλος, από τους πρωτεργάτες της ελληνικής τραπεζικής άνοιξης.

Αυτή τη στιγμή οι ελληνικές τράπεζες μοιάζουν «πουκάμισα αδειανά», εξαρτούν τη δραστηριότητά τους από τη στάση του Ζαν-Κλοντ Τρισέ, από την αποδοχή και την τιμολόγηση των ενεχύρων τίτλων που στέλνουν στη Φραγκφούρτη και την τύχη τους από τις ζημιές που θα βγάλει η ανταλλαγή των ομολόγων που οργανώνει ο υπουργός Οικονομικών κ. Ευ. Βενιζέλος και από τις επισφάλειες που θα καταγράψει ο διοικητής της Τράπεζας Ελλάδος κ. Γ. Προβόπουλος, με τη βοήθεια της ΒlackRock, μιας αμερικανικής πολυεθνικής συμβουλευτικής εταιρείας, που ανέλαβε την ίδια δουλειά στην Ιρλανδία και οδήγησε μαζικά τις ιρλανδικές τράπεζες στην κρατικοποίηση.

Οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής των Βρυξελλών, ειδικά τις πρώτες ημέρες όταν είδαν να εισρέουν και πάλι καταθέσεις έπειτα από μεγάλο διάστημα εκροών, ανακούφισαν κάπως τους τραπεζίτες. Ωστόσο η συνέχεια ήταν και πάλι αποκαρδιωτική. Η μετάδοση της κρίσης χρέους στην υπόλοιπη Ευρώπη, η ανύψωση των επιτοκίων στην Ιταλία, στην Ισπανία και αλλού, όλο αυτό το ξεπούλημα τίτλων και μετοχών σε όλο τον κόσμο, επανέφεραν τους πάντες σε κατάσταση επιφυλακής. Η επιμονή ταυτόχρονα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στα μέτρα ταχείας απεμπλοκής των ελληνικών τραπεζών από τη χρηματοδότηση της Φραγκφούρτης επέτεινε την αβεβαιότητα. Επιπλέον, το γεγονός ότι ο υπουργός Οικονομικών κάλεσε τους κρατικούς επιτρόπους να ασκήσουν τα καθήκοντά τους, αλλιώς θα αλλάξουν, αλλά και οι αναφορές κυβερνητικών στελεχών για τα ελλείμματα χρηματοδότησης της οικονομίας θορύβησαν τους πάντες. Ουσιαστικά εξελήφθησαν ως σημάδια νέων πιέσεων και επερχόμενων εξελίξεων.

Οπως Ιρλανδία...

Αλλά εκείνο που προκάλεσε πραγματικά ρίγη αγωνίας στους τραπεζίτες ήταν η πρόσληψη της ΒlackRock από την Τράπεζα της Ελλάδος προκειμένου να εκτιμήσει το ύψος των επισφαλών δανείων. Οι περισσότεροι των τραπεζιτών είχαν εκφράσει σοβαρές επιφυλάξεις στον κ. Προβόπουλο όταν εκείνος έκανε την πρώτη νύξη. Και αυτό γιατί η αμερικανική συμβουλευτική εταιρεία είχε συμπεριφερθεί πολύ σκληρά στο ιρλανδικό τραπεζικό σύστημα. Οι ιρλανδικές τράπεζες με ενεργητικό 270 δισ. ευρώ φορτώθηκαν με επισφάλειες 24 δισ. ευρώ και χρειάστηκαν αντίστοιχες επανακεφαλαιοποιήσεις, πράγμα που δεν μπορούσαν να επιτύχουν και έτσι οδηγήθηκαν στο κράτος. Το ενεργητικό των ελληνικών τραπεζών είναι περίπου 250 δισ. ευρώ. Τυχόν ανάδειξη αντίστοιχων επισφαλειών και απαίτηση για κεφαλαιακές ενισχύσεις της τάξης των 10-15 δισ. ευρώ θα οδηγούσε τις ελληνικές τράπεζες σε σίγουρη κρατικοποίηση. Αν υπολογισθεί μάλιστα ότι θα απαιτηθούν νέα κεφάλαια ύψους 2,5- 5 δισ. ευρώ για την κάλυψη των ζημιών από τη διαδικασία ανταλλαγής των κρατικών ομολόγων που κατέχουν, τότε δικαίως ανησυχούν οι ιδιώτες τραπεζίτες ότι σύντομα μπορεί να τεθεί ιδιοκτησιακό ζήτημα. Οταν μάλιστα ο υπουργός Οικονομικών κ. Βενιζέλος μεταδίδει προς πάσα κατεύθυνση ότι οι μέτοχοι των ελληνικών τραπεζών θα πρέπει να ενισχύσουν με κεφάλαια τα πιστωτικά ιδρύματα που κατέχουν, το μήνυμα γίνεται σαφέστερο.

Λογικά στο τέλος Σεπτεμβρίου οι ελληνικές τράπεζες θα γνωρίζουν πόσες ζημιές θα αναλογούν στην καθεμία από την ανταλλαγή των ομολόγων. Και στο τέλος Δεκεμβρίου θα ξέρουν επίσης το ύψος των ακάλυπτων επισφαλειών που θα προσδιορίσει η Τράπεζα της Ελλάδος μέσω της αμερικανικής συμβουλευτικής εταιρείας.

Μυστικά ραντεβού

Εναντι των προοπτικών που διαφαίνονται, οι τράπεζες κάνουν σενάρια και προσπαθούν να προσδιορίσουν το ύψος των νέων κεφαλαίων που θα χρειαστούν. Αν τα ποσά είναι μεγάλα και συνολικά κυμαίνονται μεταξύ 10-15 δισ. ευρώ τότε οι εξελίξεις πρέπει να θεωρούνται αναπότρεπτες και θα οδηγήσουν στον «αναδασμό» του εγχώριου τραπεζικού που περιγράφει ο υπουργός Οικονομικών κ. Ευ. Βενιζέλος.

Το ερώτημα που τίθεται, υπό αυτές τις συνθήκες, είναι τι είδους «αναδασμός» θα είναι αυτός και πότε θα γίνει.

Οι τραπεζίτες αντιλαμβάνονται πάντως ότι αν αφήσουν τα γεγονότα να εξελιχθούν θα βρεθούν προ αδιεξόδων και θα χάσουν την πρωτοβουλία των κινήσεων. Είναι κοινό μυστικό στην τραπεζική αγορά ότι αυτή τη στιγμή όλοι συζητούν με όλους. Μπορεί να μην ομολογούνται οι επαφές, αλλά είναι βέβαιο ότι γίνονται. Ουσιαστικά υπάρχουν τρεις ομάδες τραπεζών. Στην πρώτη εντάσσονται οι τέσσερις μεγαλύτερες και συγκεκριμένα η Εθνική, η Εurobank, η Αlpha και η Πειραιώς. Στο δεύτερο γκρουπ ανήκουν το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, η Αγροτική Τράπεζα και οι μικρότερες τράπεζες. Ξεχωριστή ομάδα συγκροτούν η Εμπορική και η Γενική που ελέγχονται από ισχυρές γαλλικές τράπεζες, οι οποίες μπορεί να σκέπτονται διάφορα, καθώς μόνες τους δεν κατάφεραν να τις λειτουργήσουν αποδοτικά. Επίσης είναι οι κυπριακές τράπεζες και ειδικότερα η Τράπεζα Κύπρου και η Μarfin του κ. Βγενόπουλου.

Τον τόνο λοιπόν θα δώσει η πρώτη ομάδα τραπεζών. Πολλά θα εξαρτηθούν από το τι θα γίνει με αυτές και ιδιαιτέρως από τις σταυροειδείς σχέσεις που πιθανώς θα διαμορφωθούν. Ολοι, για παράδειγμα, γνωρίζουν ότι Εurobank και Πειραιώς θα προτιμούσαν τη συγχώνευσή τους με την Εθνική Τράπεζα. Η τελευταία όμως δεν είναι βέβαιο ότι θα ήθελε κάποια από τις δύο. Εχει μετρήσει στο παρελθόν και έχει εμπράκτως εκδηλώσει το ενδιαφέρον της για την Αlpha Βank, η οποία ωστόσο θα προτιμούσε άλλη λύση μετά την αποτυχημένη απόπειρα του περασμένου Ιανουαρίου. Εκείνο το προξενιό χάλασε και προκάλεσε έχθρες μεταξύ των δύο διοικήσεων... Ακόμη είναι γνωστό επίσης ότι αυτόν τον καιρό γίνονται συζητήσεις μεταξύ Εurobank και Αlpha. Ορισμένοι πάντως υποστηρίζουν ότι ένα σχήμα μεταξύ των δύο συγκεκριμένων ιδιωτικών τραπεζών δεν θα είναι βιώσιμο εξαιτίας του γεγονότος ότι και οι δύο τράπεζες έχουν λάβει συνολική κρατική ενίσχυση της τάξης των 2 δισ. ευρώ, την οποία θα χρειαστεί να επιστρέψουν εντός του 2013. Το πρόβλημα εξεύρεσης κεφαλαίων θα παραμένει έντονο και για τη συγχωνευόμενη τράπεζα. Από εκεί και πέρα αναζητούνται λύσεις με διεθνείς εταίρους, αλλά όσο το πρόβλημα της χώρας παραμένει οξύ και άλυτο το ενδιαφέρον είναι περιορισμένο. Θα έλεγε κανείς ότι το τραπεζικό παζλ είναι δύσκολο, οι επιλογές είναι περιορισμένες, αλλά και οι χρηματοδοτικές ανάγκες της οικονομίας μεγάλες και πιεστικές. Αν δεν εξευρεθεί τρόπος ενίσχυσης της ρευστότητάς τους τότε η κρατική παρέμβαση και η επιβολή λύσεων πρέπει να θεωρούνται επιβεβλημένες. Από αυτή την άποψη δεν είναι απίθανο τελικά να οδηγηθούμε σε ντε φάκτο κρατικοποίηση των τραπεζών, ως μέσο λύσης του γόρδιου δεσμού.

ΑΛΛΑΖΕΙ Ο ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ

Οι αλλαγές στο τραπεζικό σύστημα θα αποτελέσουν τη βάση ευρύτερων ανακατατάξεων στον κύκλο των επιχειρήσεων και των συμφερόντων γενικότερα. Η οικονομική κρίση αυτή καθεαυτή αποκάλυψε πλήθος συγκεκαλυμμένων προβλημάτων στον κόσμο των επιχειρήσεων και εκείνη του τραπεζικού συστήματος ακόμη περισσότερα. Τα ντουλάπια των τραπεζών είναι γεμάτα σκελετούς, ειδικές σχέσεις, προνομιακές χρηματοδοτήσεις και μη εξυπηρετούμενα, αλλά συνεχώς αναχρηματοδοτούμενα δάνεια.

Ολοι αυτοί οι παλαιοί δεσμοί δοκιμάζονται τώρα και λογικώς θα φέρουν συγκρούσεις και αναστατώσεις. Η παλαιά τάξη πραγμάτων αρχίζει σιγά-σιγά και έχει υπαρξιακά προβλήματα, οι τράπεζες δεν διαθέτουν αρκετά χρήματα να καλύψουν παλαιούς δεσμούς και σχέσεις, η οικονομία έχει τις δικές της ανάγκες και οι νέοι παίκτες που εμφανίζονται σιγά-σιγά είναι απαιτητικοί, δεν σηκώνουν τους παλαιούς συμβιβασμούς, θέλουν καθαρές σχέσεις, καθαρό παιγνίδι.

Στον βαθμό όπου το κράτος αρχίσει να πουλάει μαζικά περιουσιακά του στοιχεία και οι παλαιές επιχειρηματικές οικογένειες δεν διαθέτουν δυνάμεις, ούτε διάθεση εμπλοκής, νέες ισορροπίες θα διαμορφωθούν στη χώρα.

Καινούργια «παιδιά» θα εμφανιστούν στη γειτονιά. Πολλά από αυτά θα είναι ξένα ή δικά μας, της θάλασσας ή της μοντέρνας επιχειρηματικότητας, με άλλη κουλτούρα, άλλα ήθη και ίσως πιο επιθετική διάθεση. Κοινή είναι η πεποίθηση ότι η κρίση θα αλλάξει όχι μόνο τον επιχειρηματικό χάρτη, αλλά ολόκληρη τη χώρα.

Ολοι πλέον αντιλαμβάνονται ότι η Ελλάδα εισέρχεται σε διαδικασία μετάλλαξης. Και η πολιτική έχει μεγάλο ρόλο σε αυτή.

Οσοι είναι σε θέση να κατανοήσουν το βάρος και το βάθος της επερχόμενης αλλαγής επισημαίνουν ότι η διεκδικούμενη συναίνεση δεν είναι εύρημα ή ευφυολόγημα.

Είναι ανάγκη και προϋπόθεση για την οργανωμένη και συντεταγμένη μετάβαση στη νέα εποχή. Αλλιώς άναρχη θα είναι η μετάβαση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την κοινωνία, την πολιτική και την οικονομία. Ορισμένοι της πολιτικής δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται τις συνέπειες και επιμένουν στα παλιά. ΄Η, όπως λένε ορισμένοι, τα δίνουν όλα για την εξουσία, αδιαφορώντας αν η χώρα γυρίσει στο ΄50. Οφείλουν ωστόσο να γνωρίζουν ότι σε αυτή την εκδοχή δεν θα υπάρχει χώρος για αυτούς...
Ολη η Γη ένας Ροδόκηπος, για να Ανθίσει η πλάση...

Rose

  • Administrator
  • *****
  • Μηνύματα: 6.442
  • Karma: 0
  • Στο όνομα της Μητέρας Φύσης!
    • Προφίλ
    • E-mail
Η επόμενη μέρα μετά την κρίση :Οι νέοι κανόνες και η εποπτεία του χρηματοπιστωτικού συστήματος

Η έκρηξη της κρίσης δημιούργησε ταραχή όταν οι κυβερνήσεις άρχισαν να κατανοούν το μέγεθος του προβλήματος και τις αλληλοεπιδράσεις μεταξύ των τραπεζών αλλά και μεταξύ του χρηματοπιστωτικού συστήματος και της πραγματικής οικονομίας. Η διοχέτευση ρευστότητας υπήρξε ένα κρίσιμο ζήτημα, καθώς η καταστροφή της διατραπεζικής αγοράς ( της αγοράς που δανείζονται οι τράπεζες μεταξύ τους) ήταν άμεση, λόγω έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ των τραπεζών και είχε ως αποτέλεσμα την ελάχιστη και πολύ ακριβή παροχέτευση ρευστότητας .Όλες σχεδόν οι κυβερνήσεις πρόστρεξαν να λάβουν μέτρα, που άλλα κρίνονται αποτελεσματικά και άλλα όχι. Αλλού υπήρξαν μέτρα που αφορούσαν την κρατικοποίηση -εθνικοποίηση τραπεζικού συστήματος, αλλού υπήρξαν μέτρα που περιλάμβαναν ακόμα και τη μείωση του ΦΠΑ και αλλού μίγματα πολιτικής που οδήγησαν ακόμα και στη χαλάρωση την νομισματικών κανόνων. Σημειώθηκαν και σημαντικές καθυστερήσεις , καθώς οι χώρες αυτές δεν ήταν προετοιμασμένες. Αυτό οφειλόταν και στην ταραχή των πρώτων ημερών, στο φόβο της κατάρρευσης .Επιπλέον, δεν ανήκε η εποπτεία αποκλειστικά στην Κεντρική Τράπεζα αλλά και σε άλλες αρχές, οπότε υπήρχε και πρόβλημα συντονισμού. Τότε επενέβησαν οι πρωθυπουργοί των χωρών και έπαιρναν μέτρα πάσης φύσεως. «Θα μπορούσαμε για παράδειγμα » σημειώνει ο κ.Σαπουντζόγλου «να δούμε την περίπτωση δημιουργίας ενός ταμείου με στόχο την αναχρηματοδότηση της οικονομίας ή μια τράπεζα που θα αγοράζει τα «κακά »στοιχεία του χρηματοοικονομικού συστήματος.

Αυτή είναι η κατάληξη και σήμερα παρακολουθούμε ανά τρίμηνο τα αποτελέσματα των επιχειρήσεων και των τραπεζών. Στα αποτελέσματα βέβαια των τραπεζών δεν μπορούμε να έχουμε ξεκάθαρη εικόνα, καθώς ακόμα περιλαμβάνουν τόσο τοξικά κατάλοιπα όσο και ενισχύσεις λόγω κρατικής παρέμβασης. Επίσης, μπορεί να υπάρχουν εξαγγελίες μέτρων, αλλά να μην ξέρουμε τι ποσοστό του αρχικού στόχου έχει επιτευχθεί. Φέρνω για παράδειγμα το ελληνικό πακέτο στήριξης των τραπεζών ύψους 28 δισ. ευρώ. Το νούμερο όμως είναι πλασματικό . Αν το διαβάσει έναν ξένος, που δεν ξέρει τις εσωτερικές κατανομές και χρήσεις των τριών διακριτών πακέτων των 28 δισ. ευρώ, θα πιστέψει ότι αυτά τα κεφάλαια μπήκαν στην αγορά. Το ίδιο έγινε και με την ελληνική κοινή γνώμη που πίστεψε ότι οι τράπεζες «πριμοδοτήθηκαν» με κεφάλαια 28 δισ. ευρώ.»

Πέρα όμως από τα μέτρα στήριξης της οικονομίας, που έχουν ένα πρόσκαιρο χαρακτήρα άνοιξε ένας έντονος διάλογος ανάμεσα στον πολιτικό κόσμο, τους διεθνείς εποπτικούς οργανισμούς ,την επιστημονική κοινότητα και το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Το κύριο ζήτημα είναι ποιες θα είναι η ρυθμιστικές παρεμβάσεις και ποια θα είναι η εποπτεία του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος για να μειωθεί η πιθανότητα δημιουργίας μιας επόμενης κρίσης.

Η συζήτηση για τις ρυθμιστικές παρεμβάσεις -Επάρκεια κεφαλαίων

Ένα από τα μέτρα που δρομολογούνται είναι η επιβολή στις τράπεζες διατήρησης υψηλότερων ιδίων κεφαλαίων. Το ύψος μάλιστα των απαιτούμενων ιδίων κεφαλαίων δεν θα είναι το ίδιο σε όλες τις φάσεις του οικονομικού κύκλου. Προβλέπεται να είναι μεγαλύτερο σε περιόδους οικονομικής ανάπτυξης και χαμηλότερο σε περιόδους ύφεσης της οικονομίας. Στο ζήτημα αυτό πολλοί τραπεζίτες εκφράζουν αντιρρήσεις καθώς διατείνονται ότι σε μια ανάλογη με την πρόσφατη κρίση, όσο υψηλή και να είναι η επάρκεια κεφαλαίων δεν μπορεί να αποτελέσει σανίδα σωτηρίας. Η απάντηση των κυβερνήσεων των κρατών των G-20 και των εποπτικών αρχών συνοψίζεται στο ότι αν όλα τα τραπεζικά ιδρύματα είχαν υψηλά ίδια κεφάλαια, δεν θα υπήρχε κρίση. «Πρέπει επίσης να σημειωθεί » επισημαίνει ο κ.Χαρδούβελης « ότι στις Η.Π.Α. οι τράπεζες εμφανίζονταν να έχουν υψηλά ίδια κεφάλαια, έχοντας καταφέρει να υπακούουν το γράμμα του νόμου, παραβιάζοντας όμως το πνεύμα του. Είχαν δημιουργήσει θυγατρικές, οι οποίες δεν καταγραφόταν στους ισολογισμούς των ομίλων και εκεί είχαν φορτώσει όλες τις ριψοκίνδυνες επενδύσεις. Ήταν μάλιστα εταιρείες με ελάχιστα ίδια κεφάλαια. Σημαντικό λοιπόν είναι επίσης το λογιστικό σύστημα και ο τρόπος αποτύπωσης των στοιχείων του ισολογισμού.»

Έχουν ακουστεί πολλές απόψεις, κυρίως όσον αφορά την επάρκεια κεφαλαίων. Ιδιαίτερα όσον αφορά την διασύνδεση μεταξύ της ενίσχυσης της επάρκειας κεφαλαίων και του φαινομένου της προκυκλικότητας. Δηλαδή, να ενισχύεται ακόμα περισσότερο μια υφεσιακή κατάσταση όταν δεν παροχετεύεται ρευστότητα στην αγορά λόγω της διακράτησης περισσότερων κεφαλαίων για να ικανοποιηθεί η επάρκεια κεφαλαίων των τραπεζών. «Είναι υπό συζήτηση » εξηγεί ο κ.Σαπουντζόγλου «το αν θα προχωρήσουμε στη λογική ότι σε περίοδο ανάπτυξης θα απαιτείται αυξημένη επάρκεια κεφαλαίων και σε περίοδο ύφεσης θα μειώνεται η απαίτηση αυτή . Όπου όμως η τεχνική λεπτομέρεια έγκειται στο εξής: Έστω ότι έχουμε δύο διακριτά τραπεζικά συστήματα , το ένα σε μια χώρα με υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και το άλλο σε χώρα με ύφεση. Στην περίπτωση αυτή, το πρώτο έχει μεγαλύτερη διακράτηση κεφαλαίων, άρα καθίσταται αυτομάτως λιγότερο ανταγωνιστικό. Υπάρχουν λοιπόν μεγάλες συγκρούσεις και πολλά ζητήματα που είναι ανοιχτά. »

Η αποτύπωση των κερδών στους ισολογισμούς των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων αποτελεί είναι ζήτημα που τίθεται στο τραπέζι του διαλόγου .« Κατά την εξέλιξη της κρίσης,» εξηγεί ο κ.Χαρδούβελης« δημιουργήθηκε μια αντίφαση από τον τρόπο λογιστικής αποτύπωσης των επενδύσεων των τραπεζών. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Βασιλεία ΙΙ, αυτές αποτυπώνονταν σε αγοραίες τιμές – mark to market. Υπήρξε μια ανοχή, καθώς οι τράπεζες ρευστοποιούσαν περιουσιακά στοιχεία (μετοχές, ομόλογα κτλ.) για να στηρίξουν τα δάνεια τους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την υποχώρηση των τιμών. Αν λοιπόν οι τράπεζες αποτιμούσαν στις αγοραίες τιμές, θα παρουσίαζαν μεγάλες απώλειες στα επενδυτικά τους χαρτοφυλάκια, γι’ αυτό και οι εποπτικές αρχές χαλάρωσαν τους σχετικούς λογιστικούς κανόνες. Τώρα, όμως, η λογιστική απεικόνιση, το πώς δηλαδή θα αποτυπώνονται οι αποδόσεις των επενδύσεων στον ισολογισμό των τραπεζών είναι ένα σημείο σύγκρουσης.»

Οι αμοιβές των τραπεζικών στελεχών , ζήτημα που πήρε δυσανάλογες με τη σημασία του προεκτάσεις , αποτέλεσε πεδίο αντιπαράθεσης και η τάση που επικρατεί είναι τα bonus των τραπεζικών στελεχών να συνδέονται και με το πόσο ασφαλή ήταν η διαχείριση των κεφαλαίων .

Εποπτεία

H ελλιπής έως και χαλαρή εποπτεία του χρηματοπιστωτικού συστήματος ήταν ένας από τους σημαντικότερους λόγους που οδηγηθήκαμε στην πρόσφατη κρίση .Ποιά είναι λοιπόν τα μέτρα που λαμβάνονται για την διασφάλιση της σταθερότητας και της ρευστότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος;

«Στα αρμόδια διεθνή όργανα » εξηγεί ο κ.Ι. Παπαδάκης, υποδιοικητής της ΤτΕ « έχουν αναληφθεί σημαντικές πρωτοβουλίες .Ξεχωρίζει η αναβάθμιση του Συμβουλίου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας ( Financial Stability Board -FSB) .Το Συμβούλιο αυτό σε συνεργασία με την Επιτροπή Τραπεζικής Εποπτείας της Βασιλείας , το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αλλά και άλλες Εποπτικές Αρχές θα παρακολουθεί και θα αξιολογεί τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα σε παγκόσμιο επίπεδο, προωθώντας παράλληλα προτάσεις για τη συνεχή βελτίωση του εποπτικού και ρυθμιστικού πλαισίου. Οι κανόνες αυτοί θα προβλέπουν οχι κατ΄ανάγκην περισσότερο , μα οπωσδήποτε καλύτερο έλεγχο .Και εποπτεία όχι κατ΄ανάγκη αυστηρότερη αλλά πιο μεθοδευμένη, καλύτερα συντονισμένη και «ολική», δηλαδή που να καλύπτει όλα τα επιμέρους τμήματα του χρηματοπιστωτικού τομέα ταυτοχρόνως .Και να ελέγχει τα κίνητρα και τις συμπεριφορές όλων των φορέων που εμπλέκονται ή επηρεάζουν τις λειτουργίες αυτού του τομέα και τις πολυποίκιλες διασυνδέσεις του με τη λοιπή οικονομία. Το ζήτημα είναι κυρίως ποιοτικό και όχι κατ΄ανάγκη ποσοτικό. Ένα καίριο σημείο στην εποπτεία είναι να βρεθεί η χρυσή τομή ασφάλειας και αποτελεσματικότητας , δηλαδή να εποπτεύονται οι τράπεζες ,με τρόπους που να μην προκαλούν ασφυξία στο σύστημα , για να μπορούν να ασκήσουν τον μεσολαβητικό τους ρόλο ανάμεσα στους καταθέτες και στους δανειολήπτες.»

Στους νέους κανόνες αλλά και στην εποπτεία θα ενταχθούν και οι επενδυτικές τράπεζες , στις οποίες αναλογεί ένα σημαντικό μερίδιο ευθύνης της κρίσης , καθώς δεν εντάσσονταν σε εποπτικές αρχές , όπως οι εμπορικές τράπεζες. Κανόνες ελέγχου, κατά κύριο λόγο όσον αφορά στην διαφάνεια των κριτηρίων που χρησιμοποιούν, θα θεσπιστούν και για τους οίκους αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας.« Το μεγαλύτερο σκάνδαλο του 2009, »τονίζει ο κ.Χαρδούβελης «είναι ότι οι επενδυτικές τράπεζες, που είναι από τους κύριους υπαίτιους της κρίσης, πίεσαν τις εποπτικές αρχές και αρκετές από αυτές βγήκαν από την εποπτική ομπρέλα (σύστημα TARP), με το πρόσχημα της βραχυπρόθεσμης κερδοφορίας, η οποία προήλθε κυρίως από τα λεφτά των φορολογούμενων. Βέβαια έχουν συναίσθηση οι τραπεζίτες αυτοί ότι δεν μπορούν να συνεχίσουν να υπερβάλλουν στην συμπεριφορά τους, ότι θα πρέπει να αλλάξουν τον τρόπο που δίνουν bonus κοκ. Θα πρέπει επί τη ευκαιρία να τονίσω εδώ ότι στην Ελλάδα οι αμοιβές των τραπεζικών στελεχών δεν παρουσίασαν ποτέ τις ανάλογες υπερβολές με τις αμοιβές των τραπεζικών στελεχών στις Η.Π.Α..»

Οι ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες

Ο διεθνή διάλογος δεν έχει ολοκληρωθεί, καθώς σημειώνονται σημαντικές καθυστερήσεις .Υπάρχουν έντονες αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους συζητητές ,συγκρούσεις διαφορετικών συμφερόντων αλλά και διαφορετικών οικονομικών και πολιτικών αντιλήψεων και ιδεών, που μπορεί και σε ένα βαθμό να σημαίνει απροθυμία λήψης μέτρων. Παράλληλα όμως στους κόλπους της Ε.Ε. οι διεργασίες βρίσκονται σε διαφορετικό στάδιο, καθώς τα αντανακλαστικά της λειτούργησαν με πιο άμεσο τρόπο. Υπενθυμίζεται ότι η Ε.Ε. χαρακτηρίζεται από την ιδιαιτερότητα της ταυτόχρονης ύπαρξης ενιαίας ευρωπαϊκής νομισματικής πολιτικής και εθνικών χρηματοπιστωτικών πολιτικών . Ανατέθηκε λοιπόν στον πρώην κεντρικό τραπεζίτη της Γαλλίας Jacques de Larosiere  να συγκροτήσει μια επιτροπή Σοφών , που θα μελετήσει την κρίση και θα καταθέσει προτάσεις για την αντιμετώπιση της .Η Επιτροπή de Larosiere κατέθεσε τις προτάσεις της τον προηγούμενο Φεβρουάριο και στη συνέχεια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προχώρησε στην έγκριση των προτάσεων και στην ανάληψη πρωτοβουλιών για τη δημιουργία διακριτών εποπτικών οργάνων στο χώρο της Ε.Ε. στο χώρο των τραπεζών, στο χώρο της κεφαλαιαγοράς και στον χώρο των ασφαλιστικών εταιριών. Πρόκειται για τις ακόλουθες αρχές, για τις οποίες ελήφθησαν αποφάσεις στο πρόσφατο Ecofin:

· Η Ευρωπαϊκή Τραπεζική Αρχή, ως διάδοχος της CEBS

· Η Ευρωπαϊκή Αρχή Κινητών Αξιών, ως διάδοχος της CESR

· Η Ευρωπαϊκή Ασφαλιστική Αρχή, ως διάδοχος της CEIOPS

Η Επιτροπή προτείνει λοιπόν ότι, ανεξάρτητα από τις εθνικές αρχές (τα κράτη μέλη έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν ανάμεσα στο μοντέλο της μιας ενιαία εποπτικής αρχής ή των διακεκριμένων εποπτικών αρχών), σε επίπεδο Ε.Ε. θα υπάρχουν αυτά τα εποπτικά όργανα. Οι αρχές αυτές επικοινωνούν και είναι συντονισμένες μεταξύ τους, με στόχο να ενοποιηθούν στο μέλλον και να εναρμονιστούν. Επίσης, στην έννοια της εποπτείας, της παρακολούθησης της φερεγγυότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος προστέθηκε και ένας νέος τομέας, αυτός της παρακολούθησης των μακροοικονομικών μεγεθών (macro-prudential supervision) .Οι εποπτικές αρχές θα έπρεπε να λάβουν υπ΄όψιν τους στην πρόσφατη κρίση τα μακροοικονομικά μεγέθη, όπου θα μπορούσαν να διαβλέψουν την φούσκα που είχε δημιουργηθεί. Όμως στην πραγματικότητα δεν μελετούσανε τις επιπτώσεις των μακροοικονομικών μεγεθών στο τραπεζικό σύστημα.

Ζητούμενο είναι λοιπόν να δημιουργηθεί ένα «σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης». Αυτός είναι ο στόχος της επιτροπής de Larosiere, δηλαδή η προληπτική εποπτεία στις αγορές και ειδικότερα η αντιμετώπιση του «συστημικού κινδύνου». Σήμερα βρισκόμαστε στο στάδιο νομικής συγκρότησης των κείμενων εξειδίκευσης των προτάσεων της Επιτροπής, που προβλέπουν συγκεκριμένες δομές, εξουσίες και αρμοδιότητες .

Προς Βασιλεία ΙΙΙ;

Στο περιθώριο των συζητήσεων και των εξελίξεων βρίσκεται η εφαρμογή των κανόνων της Βασιλείας ΙΙ.Η Συμφωνία της Βασιλείας ΙΙ έχει μια μεταβατική περίοδο εφαρμογής, η οποία λήγει στο τέλος του χρόνου. Στην χώρα μας, όπως προβλέπεται από τις Πράξεις του Διοικητή της ΤτΕ (που επιβάλλουν τη εφαρμογή των προτύπων της Βασιλείας ΙΙ), υπάρχει η δυνατότητα της επιλογής της μεθόδου που επιθυμεί κάθε τράπεζα να εφαρμόσει για να ελέγξει την κεφαλαιακή επάρκεια έναντι των 3 κινδύνων. Κίνδυνο πιστωτικό ως έχει εξελιχθεί, κίνδυνο αγοράς που δεν έχει αλλάξει και κίνδυνο λειτουργικό. «Ο κίνδυνος ρευστότητας » τονίζει ο κ.Σαπουντζόγλου «δεν αντιμετωπίζεται στη Βασιλεία ΙΙ. Μένοντας λοιπόν στη Βασιλεία ΙΙ, προκύπτει το ερώτημα τι γίνεται με την εφαρμογή των προτύπων αυτού του πλαισίου εποπτείας, που δεν είναι νομικά δεσμευτικό; Ως γνωστό, η Επιτροπή της Βασιλείας συντάσσει «κατευθυντήριες οδηγίες» .Στην Ευρώπη Ένωση, τα πρότυπα αυτά έχουν μετατραπεί σε κοινοτικές οδηγίες, δίνοντας τους νομικό χαρακτήρα, ενώ οι εθνικοί νόμοι νόμοι που ακολούθησαν έδωσαν εξουσίες και αρμοδιότητες εφαρμογής τω προτύπων από τις εποπτικές αρχές.Εκτός όμως του ευρωπαϊκού χώρου τι γίνεται με τη Βασιλεία II ; Τα τραπεζικά συστήματα στις Η.Π.Α. και στις ασιατικές χώρες σε ποια λογική κινούνται; Είναι ένα τεράστιο θέμα. Δημιουργείται πάλι μια ασυμμετρία στη διαμόρφωση των συστημάτων εποπτείας .»

Έχει διατυπωθεί η άποψη ,συνεχίζει, ότι οι κανόνες που θα εφαρμοσθούν είναι ανάγκη να έχουν διεθνή αποδοχή και αντιμετώπιση. Αλλά από τη στιγμή που δεν έχει ορισθεί ένας διακεκριμένος και αποκλειστικός φορέας που θα αναλάβει το «όλον» της εποπτείας του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος και παραπαίουμε ανάμεσα στο ρόλο του IMF και το ρόλο του FSB ,υπάρχει ένα σημαντικό πρόβλημα. Έχουμε αναλώσει το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα για συζητήσεις αναφορικά με την αποτελεσματικότητα του self regulation, ενώ ήδη η ίδια κρίση ανέδειξε ότι δεν υπήρξε αυτορρύθμιση της αγοράς.

Όσον αφορά την Ευρώπη, προσθέτει , η Επιτροπή de Larosiere έδειξε ότι ακόμα και αν εφαρμοστούν τα πρότυπα της Βασιλείας ΙΙ, θα έπρεπε, σε κάποιες περιπτώσεις, να προσαρμοστούν στο μέλλον για κάποιες πρόσθετες μορφές κινδύνων, (π.χ. ρευστότητας ).« Μήπως αυτό σημαίνει» θέτει το ερώτημα ο κ.Σαπουντζόγλου « ότι οδηγούμαστε σε μια Βασιλεία ΙΙΙ; Είναι ζωτικά ζητήματα, τα οποία θα προκύψουν από την πράξη. Οι πράξεις που θα βγουν από την Επιτροπή θα έχουν μια στατική προσέγγιση των πραγμάτων ή θα προβλέπουν κι άλλες δυναμικές ; Ποια θα είναι η πολιτική και η τεχνοκρατική διαβούλευση που γίνεται ανάμεσα στην Επιτροπή Βασιλείας –μια επιτροπή των διοικητών των Κεντρικών Τραπεζών- και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που θα βγάλει τους νέους νομοθετικούς κανόνες για την συγκρότηση του ευρωπαϊκού συστήματος εποπτείας; Τα ζητήματα αυτά είναι σε εξέλιξη και θα πρέπει να μας απασχολήσουν στο μέλλον. »

Ανάγκη για νέα αρχιτεκτονική

Είναι αναγκαίο να μην αντιμετωπισθεί , επισημαίνει ο κ.Θωμαδάκης, η παρούσα κρίση με τρόπους που απλώς θα στρώσουν τον δρόμο για μία επόμενη και χειρότερη κρίση. Η ανάκαμψη που διαφαίνεται προσφέρει ένα καλό άλλοθι για μία επιστροφή στο προϋπάρχον θεσμικό και εποπτικό περιβάλλον. Το άλλοθι αυτό, συνεχίζει , δεν πρέπει να γίνει αποδεκτό και η ανάκαμψη μόνο ως ευκαιρία για αλλαγές μπορεί να εισπραχθεί. Οι τράπεζες και τα μεγάλα χρηματοοικονομικά ιδρύματα των ανεπτυγμένων αγορών είναι ισχυροί θιασώτες μιας επιστροφής στο παρελθόν. Από την άλλη πλευρά πολλές εποπτικές αρχές, μη κυβερνητικές οργανώσεις, κυβερνήσεις και πολιτικά κόμματα, διεθνείς οργανισμοί και διανοούμενοι υποστηρίζουν την ανάγκη μιας πραγματικά νέας αρχιτεκτονικής των αγορών χρήματος και κεφαλαίου. Στο πλαίσιο των διαδικασιών που δρομολογούνται υπό την αιγίδα των G-20, οι διαφορετικές απόψεις αναμετρόνται και ζυμώνονται.

Τα θεμελιώδη στοιχεία μιας νέας αρχιτεκτονικής των αγορών πρέπει κατά τη γνώμη μου να είναι τα εξής:

- Γενική και ολοκληρωμένη εποπτική κάλυψη όλων των αγορών και ανάδειξη της εποπτικής προτεραιότητας για την σταθερότητα του χρηματοοικονομικού συστήματος. Κατάργηση των ‘εποπτικών παραδείσων’ και διεθνής εξομοίωση των εποπτικών κανόνων.

- Διεθνής συμφωνία για τις μεθόδους καταγραφής και απεικόνισης των κερδών από δραστηριότητες της αγορά χρήματος και κεφαλαίου. Κατάργηση των φορολογικών παραδείσων και χρήση της φορολογίας του κεφαλαίου για τον περιορισμό των μεγάλων αλμάτων σε κεφαλαιακά κέρδη και των βραχυπρόθεσμων κερδοσκοπικών μετακινήσεων.

- Διεθνής συμφωνίες για κανόνες περιορισμού της μόχλευσης των αγορών και των οικονομιών. Οι κανόνες αυτοί θα αποσκοπούν στην απάμβλυνση των κύκλων ευφορίας και ύφεσης στις αγορές που αποδεδειγμένα στηρίζονται σε πιστωικούς κύκλους.

- Διεθνής συμφωνία για την υπαγωγή των παραγώγων σε οργανωμένες αγορές με κεντρικούς αντισυμβαλλόμενους και διάφανεια τιμών και απεικόνισης κινδύνων.

Τέλος, υπάρχει ένα ακόμη σημαντικό θέμα, σημειώνει ο κ.Θωμαδάκης, που επιζητεί προβληματισμό και λύση. Η παρούσα κρίση πήρε τεράστιες διαστάσεις γιατί αγκάλιασε μεγάλα τραπεζικά ιδρύματα που δεν μπορούσαν να αφεθούν στην τύχη τους από φόβο κατάρρευσης του όλου συστήματος. Ο κίνδυνος αυτός θα γίνει μεγαλύτερος στο μέλλον. Η κρίση οδηγεί ήδη σε μεγαλύτερη συγκεντροποίηση του τραπεζιτικού και του ασφαλιστικού τομέα. Στο μέλλον θα είναι ακόμη πιο δύσκολο να αφεθούν στην τύχη τους οι γίγαντες που σήμερα αναδύονται και μάλιστα ήδη με εντυπωσιακές κερδοφορίες. Τα θέματα του ανταγωνισμού, της καινοτομίας, της ανανέωσης και της επιβίωσης του συστήματος θα είναι τα μεγάλα θέματα του αύριο για τις αγορές χρήματος και κεφαλαίου.

Συστημικά σημαντικές τράπεζες

Η σύγχρονη οικονομική πραγματικότητα δείχνει ότι δεν υπάρχουν οι μεγάλες τράπεζες που ασχολούνται με τις παραδοσιακές τραπεζικές εργασίες αλλά χρηματοπιστωτικοί όμιλοι που δραστηριοποιούνται στον τραπεζικό τομέα, στον ασφαλιστικό και στον χρηματιστηριακό και επιπλέον έχουν διεθνή παρουσία. Στην Ευρώπη πλέον τους δίνεται η ονομασία S.I.F.I.S. ( Systemically Important Financial Institutions ), ή συστημικά σημαντικές τράπεζες. Στην κρίση οι μεγάλες τράπεζες – to big to fail - ,στηριχτήκανε από τις κυβερνήσεις για να μην υπάρχει κατάρρευση του συστήματος . Οι κατευθύνσεις για τα μέτρα που θα ληφθούν για τις τράπεζες που ορισθούν ως S.I.F.I.S. είναι τρεις. Η πρώτη αφορά την μεγαλύτερη εποπτεία και τους ακόμα πιο αυστηρούς κανόνες ρυθμιστικής παρέμβασης, κυρίως στην κεφαλαιακή επάρκεια .Αυτό έχει ενδιαφέρον εφόσον δώσουμε τον ορισμό ποια τράπεζα είναι S.I.F.I.S., γιατί το μέγεθος του ελληνικού τραπεζικού συστήματος δεν είναι συγκρίσιμο με το αντίστοιχο των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών . Αυτό σημαίνει ότι συστημικά σημαντικές τράπεζες για την ελληνική οικονομική πραγματικότητα μπορεί να μην πληρούν τους όρους ορισμού των S.I.F.I.S., εφόσον υπάρξει πανευρωπαϊκός ορισμός τους.

Η δεύτερη αφορά την διάσπαση τους σε θυγατρικές , ώστε σε περίπτωση προβλήματος να κλείνει η θυγατρική χωρίς να συμπαρασύρεται ολόκληρος ο όμιλος και η τρίτη κατεύθυνση αφορά την θέσπιση νέων κανόνων πτωχευτικού δικαίου .
Ολη η Γη ένας Ροδόκηπος, για να Ανθίσει η πλάση...

Rose

  • Administrator
  • *****
  • Μηνύματα: 6.442
  • Karma: 0
  • Στο όνομα της Μητέρας Φύσης!
    • Προφίλ
    • E-mail
http://www.capital.gr/News.asp?id=1267588

Η ανακεφαλαιοποίηση και κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος μόλις ξεκίνησε

Του Γιώργου Καισάριου

Νομίζω ότι η κρατικοποίηση των τραπεζών είναι πλέον δεδομένη. Αυτό τουλάχιστον μας δείχνει το ταμπλό (εδώ και καιρό να τονίσω) και αυτό το συμπέρασμα βγαίνει από τις χτεσινές ανακοινώσεις σχετικά με το πως θα ανακεφαλαιοποιηθεί το τραπεζικό σύστημα, όπου χρειαστεί (παντού δηλαδή).

Έχω καλά νέα και έχω άσχημα νέα. Τα καλά νέα είναι ότι η μέθοδος εξυγίανσης θα γίνει με κοινές μετοχές, τα άσχημα νέα ότι δεν είναι αρκετό αυτό το σχέδιο.

Κατ΄ αρχάς μόνο και μόνο το γεγονός ότι θα δοθούν αυτά τα λεφτά από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΕΚΕ), σαν πιστώσεις προς την Ελλάδα είναι ένα επιπλέον βάρος. Το γεγονός ότι οι πιστώσεις αυτές δεν θα επιβαρύνουν τις τράπεζες, διότι θα είναι κοινές μετοχές και άρα, δεν θα εγείρουν αξιώσεις σταθερού επιτοκίου είναι το θετικό της υπόθεσης για το τραπεζικό σύστημα.

Η bad bank που θα ιδρυθεί θα είναι 100% ιδιοκτησία του ελληνικού κράτους και άρα, τα όποια κέρδη προκύψουν θα πάνε πίσω στο κράτος. Και όπως σωστά ανακοινώθηκε, το ταμείο δεν έχει αξιώσεις επί του μετοχικού κεφαλαίου των τραπεζών. Ποτέ δεν συμμερίστηκα τις θεωρίες περί του ότι οι ξένοι προσπαθούν να μας πάρουν τις τράπεζες έτσι και αλλιώς.

Θα προτιμούσα τις πιστώσεις στο σχήμα να τις έδινε η ίδια η ΤτΕ (με τον τρόπο που έχω περιγράψει), αλλά μάλλον κανένας δεν μπορεί να καταλάβει το πως δουλεύει αυτός ο μηχανισμός ακόμα στην κυβέρνηση (ναι επιμένω).

Το όλο σχέδιο δεν διαφέρει πολύ από αυτό που σας έχω παρουσιάσει στο περιβόητο πλέον άρθρο με τίτλο "Μια ολοκληρωμένη πρόταση για το ελληνικό αδιέξοδο". Η μόνη διαφορά είναι η πηγή των πιστώσεων και το ύψος των πιστώσεων.

Το σχέδιο δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω τολμηρό, καθώς αγνοεί το ότι η Ελλάδα δεν είναι βιώσιμη και απλά θα βρεθούν κεφάλαια για να καλύψουν το κούρεμα - μαϊμού που έγινε πρόσφατα. Με λίγα λόγια, τα 10 δισ. ευρώ που που έχει διαθέσιμα το ταμείο, είναι πάρα πολύ λίγα. Δηλαδή, μισές δουλειές θα γίνουν πάλι. Απλά ελπίζω το σχέδιο να μην είναι πολύπλοκο (και λογικά δεν πρέπει να είναι) ώστε κανένας να μην καταλάβει τι έχουν κάνει και πως το έχουν κάνει.

Χρηματιστηριακά μιλώντας, το ερώτημα είναι σε τι τιμές θα γίνουν οι αυξήσεις κεφαλαίου. Αυτό υποθέτω θα το δούμε όταν το δούμε, αλλά η λογική επιτάσσει ότι θα γίνουν με ένα τεράστιο discount σε σχέση με το ταμπλό (σε σχέση με τις σημερινές τιμές δηλαδή). Επίσης η λογική λέει ότι αν εξαντληθούν και τα 10 δισ. ευρώ που είναι διαθέσιμα προς το ταμείο, η πλειοψηφία του τραπεζικού συστήματος θα ανήκει πλέον στο κράτος.

Τώρα ποιος θα βρεθεί να βάλει λεφτά στην ΑΛΦΑ, ενόψει αυτών των δεδομένων μένει να το δούμε, αλλά θεωρώ σχεδόν αδύνατον να βρεθούν επενδυτές πριν πρώτα απευθυνθεί η ΑΛΦΑ προς το ταμείο.

Το δεύτερο ερώτημα είναι, τι έχει προεξοφλήσει ή όχι η αγορά σε αυτά τα επίπεδα. Αν το dilution είναι τεράστιο, οι τραπεζικές μετοχές λογικά έχουν ακόμα πολύ κάτω. Αν όχι, τότε ίσως μπει κάποιo backstop στην καθημερινή κατρακύλα που βιώνουμε. Σε κάθε περίπτωση σημασία θα παίξει σε τι τιμές θα γίνουν οι αυξήσεις που θα αγοράσει το bad bank.

Λόγω του ότι τα ποσά είναι σχετικά μικρά, εκτιμώ ότι δεν θα λύσει κανένα πρόβλημα αυτό το σχέδιο. Ναι μεν θεωρητικά μπορεί να προσφέρει λίγη ανακούφιση στην οικονομία, αλλά όχι αρκετή για να δούμε ουσιαστική διαφορά. Επιμένω ότι, αν δεν γίνει ένα κούρεμα σε συνδυασμό με μια ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού συστήματός ταυτόχρονα (αλλά με πολύ μεγαλύτερα ποσά, έστω με τον τρόπο που το κάνουν), δεν βλέπω να λυθεί κανένα πρόβλημα για τη χώρα μας.

Βέβαια ίσως τελικά γίνει κάτι, διότι η λογική έχει αρχίσει και πρυτανεύει σε ορισμένους. Σε χτεσινή του συνέντευξη στην WSJ, ο Wolfgang Franz, πρόεδρος της επιτροπής οικονομικών εμπειρογνωμόνων της ομοσπονδιακής κυβέρνησης της Γερμανίας, είπε ότι η Ελλάδα θα κάνει μια δεκαετία να πάρει ανάσα. Είπε ότι θα χρειαστεί μία πιο ριζοσπαστική προσέγγιση, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα πρέπει να κάνει default.

Μια ιδέα (λέει ο Wolfgang Franz) είναι να γίνει ένα κούρεμα 50% και στη συνέχεια να αγοραστεί το 100% του ελληνικού χρέους από το EFSF. Κάτι τέτοιο λέει δεν είναι ενάντια στις ευρωπαϊκές συνθήκες και ότι θα εισηγηθεί αυτή την ιδέα στην Γερμανική κυβέρνηση -αν αναιρεθούν αυτά τα οποία συμφωνήθηκαν πρόσφατα, τότε θα μπορεί να γίνει ένα σωστό κούρεμα.

Να είναι καλά ο καλός Γερμανός γραφειοκράτης, αλλά το 50% δεν είναι πλέον αρκετό, ο πήχης έχει ανέβει τουλάχιστον στο 65%.

Τέλος, είχα εξηγήσει σε ένα άλλο άρθρο, ότι πρώτα θα πρέπει να τακτοποιηθεί το θέμα των τραπεζών και στη συνέχεια να γίνει το κούρεμα. Είναι άραγε αυτό το σχέδιο το πρώτο μέρος, ενός μεγαλύτερου σχεδίου που να οδηγεί σε αυτό το κούρεμα και άρα debt relief για την Ελλάδα; Νομίζω πως όχι, αλλά τουλάχιστον έχει περάσει το μήνυμα του ότι οι τράπεζες χρειάζονται άμεσα κεφάλαια, έστω αν αυτά τα κεφάλαια δεν είναι αρκετά για να καλύψουν όλες τις τρύπες που έχουν στους ισολογισμούς τους.

Σε κάθε περίπτωση θεωρώ το όλο σχέδιο προς τη σωστή κατεύθυνση, έστω αν θεωρώ ότι δεν είναι αρκετό.

Για να δούμε τι θα μας πει το ταμπλό σήμερα ...

george.kesarios@capital.gr
Ολη η Γη ένας Ροδόκηπος, για να Ανθίσει η πλάση...

Rose

  • Administrator
  • *****
  • Μηνύματα: 6.442
  • Karma: 0
  • Στο όνομα της Μητέρας Φύσης!
    • Προφίλ
    • E-mail
http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12336&subid=2&pubid=111927214

Αύξηση κεφαλαίου ή κρατικός έλεγχος σε τράπεζες

Το ενδεχόμενο κρατικοποιήσεων κάποιων ελληνικών τραπεζών μέσω της άντλησης των διαθέσιμων κεφαλαίων ύψους 30 δισ. ευρώ του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας προβάλλει στον ορίζοντα η κυβέρνηση. Παράλληλα θεσμικοί παράγοντες υποστηρίζουν ότι το «κούρεμα» από τη συμμετοχή των τραπεζών στο πρόγραμμα ανταλλαγής ομολόγων θα πρέπει να ανέλθει περί το 21%.

"Η" 25/8
__________________________

Της Ελένης Κομίνη

Ο υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος έχει επαναλάβει αρκετές φορές ότι οι τράπεζες θα κρατικοποιηθούν. Χθες, ερωτηθείς για το αν το Δημόσιο θα λάβει προνομιούχες ή κοινές μετοχές σε περίπτωση ένταξης των μεγάλων τραπεζών στο ΤΧΣ, απάντησε ότι «το μνημόνιο αναφέρει ρητά ότι το Δημόσιο λαμβάνει κοινές μετοχές τραπεζών σε αυτό το ενδεχόμενο», ξεκαθαρίζοντας το τοπίο και μεταφέροντας παράλληλα τον κίνδυνο στους μετόχους.

Από την άλλη πλευρά, ο αναπληρωτής υπεύθυνος του τομέα πολιτικής ευθύνης οικονομίας της ΝΔ, Χρήστος Σταϊκούρας, σχετικά με τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα το ελληνικό τραπεζικό σύστημα τόνισε ότι «η συνολική εικόνα, επιτάσσει την ανάγκη συνετής και διορατικής διαχείρισης της κατάστασης τόσο από τα πιστωτικά ιδρύματα όσο και από την πολιτεία. Τα πιστωτικά ιδρύματα, τα οποία οφείλουν να διατηρήσουν υψηλούς δείκτες κεφαλαιακής επάρκειας, να συγκρατήσουν τα λειτουργικά τους έξοδα και να συνεχίσουν τη στήριξη των διεθνών δραστηριοτήτων τους. Και η πολιτεία, η οποία οφείλει να λαμβάνει πρωτοβουλίες για την ενίσχυση της ροής των πιστώσεων στην αγορά και την αναθέρμανση της Οικονομίας».

Παράλληλα, σε προληπτικές ενέργειες όπως είναι η δημιουργία bridge bank (καλής τράπεζας) και μίας «bad bank» (κακής τράπεζας) για μικρές εγχώριες προβληματικές τράπεζες και ο εκσυγχρονισμός του νομοθετικού θεσμικού πλαισίου του χρηματο-οικονομικού τομέα, που προάγουν την περαιτέρω σταθερότητα του συστήματος, προχωρεί το υπουργείο Οικονομικών σύμφωνα με το σχέδιο νόμου που ενέκρινε χθες το Υπουργικό Συμβούλιο. Το νομοσχέδιο κατατίθεται σήμερα στη Βουλή, ενώ χθες το βράδυ το έλαβαν οι τραπεζίτες.

Με την ψήφιση του νομοσχεδίου: «ενισχυμένα μέτρα εποπτείας και εξυγίανσης πιστωτικών ιδρυμάτων και άλλες διατάξεις» που προωθεί το υπουργείο Οικονομικών, τραπεζικοί παράγοντες εκτιμούν ότι ανοίγει ο δρόμος και για μία ευρύτερη «bad bank». Ωστόσο, το σχέδιο νόμου, σύμφωνα με πληροφορίες, δίνει τη δυνατότητα δημιουργίας, κατά τα πρότυπα της Ε.Ε., μιας «bridge bank». Δηλαδή, θα δημιουργείται ένα σχήμα το οποίο διασφαλίζει πλήρως τους καταθέτες μιας μικρής τράπεζας που αντιμετωπίζει πρόβλημα βιωσιμότητας.

Διαχωρισμός

Σύμφωνα με ανακοίνωση του αρμόδιου υπουργείου Οικονομικών, με την εφαρμογή του νόμου δίνεται η δυνατότητα διαχωρισμού μιας τράπεζας μέσω της δημιουργίας ενός προσωρινού πιστωτικού ιδρύματος που θα ελέγχεται από το Δημόσιο, με την ενίσχυση του «Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας» (ΤΧΣ) και του «Ταμείου Εγγύησης Καταθέσεων και Επενδύσεων» (ΤΕΚΕ). Το «εργαλείο» αυτό, ήταν απαίτηση της τρόικας και αναφερόταν σαφώς στην τελευταία έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ότι υπάρχει η εν λόγω έλλειψη για την αντιμετώπιση προβλημάτων μικρών τραπεζών. Το ΔΝΤ σημείωνε ότι η Ελλάδα δεν είχε τεχνικές που να επιτρέπουν τη συνέχιση των τραπεζικών δραστηριοτήτων σε μια «προβληματική» τράπεζα, όπως και τη διατήρηση της πρόσβασης των καταθετών και ότι δεν υπήρχε η δυνατότητα να πραγματοποιηθεί μία εξαγορά ή να γίνει εκκαθάριση.

Στην «bridge bank» μεταφέρονται καταθέσεις και καλά δάνεια ώστε να επιτυγχάνεται η ασφάλεια των καταθετών και να απομακρύνεται ο συστημικός κίνδυνος, ενώ παράλληλα δίνεται η δυνατότητα πώλησής της.
Την ίδια ώρα, ο έκτακτος μηχανισμός παροχής ρευστότητας (Emergency Liquidity A-ELA) μέσω της Τράπεζας της Ελλάδας, έχει ήδη ενεργοποιηθεί. Όλες οι μικρές, μεσαίες και μεγάλες τράπεζες (πλην της Εθνικής Τράπεζας), έχουν δηλώσει συμμετοχή, προκειμένου να αντλούν κεφάλαια όποτε και εφόσον τα χρειαστούν.

Ρευστότητα

Με αυτόν τον τρόπο, οι τράπεζες διασφαλίζουν καθημερινά τα αναγκαία κεφάλαια ρευστότητας, καθώς η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν ενεργοποίησε τις τελευταίες εγγυήσεις ύψους 30 δισ. ευρώ. Οι τράπεζες εκτιμάται ότι θα αντιμετωπίσουν άμεσα πρόβλημα ρευστότητας αφού το Δημόσιο θα καλύψει δανειακές ανάγκες περίπου 10 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 6,6 δισ. αντιστοιχούν σε λήξη πενταετούς ομολόγου. Έτσι, θα πρέπει να αποσύρει καταθέσεις από τις τράπεζες και η αντίστοιχη ρευστότητα να καλυφθεί από τον έκτακτο μηχανισμό.

«Καλή» και «κακή» τράπεζα

Σε προληπτικές ενέργειες όπως είναι η δημιουργία bridge bank (καλής τράπεζας) και μίας «bad bank» (κακής τράπεζας) για μικρές εγχώριες προβληματικές τράπεζες και ο εκσυγχρονισμός του νομοθετικού θεσμικού πλαισίου του χρηματοοικονομικού τομέα, που προάγουν την περαιτέρω σταθερότητα του συστήματος, προχωρεί το υπουργείο Οικονομικών.

Με την ψήφιση του νομοσχεδίου που προωθεί το υπουργείο Οικονομικών, τραπεζικοί παράγοντες εκτιμούν ότι ανοίγει ο δρόμος και για μία ευρύτερη «bad bank».

Τι είναι ο ELA

Ο μηχανισμός παροχής έκτακτης ρευστότητας (Emergency Liquidity Assistance- ELA) αποτελεί ένα χρηματοοικονομικό «εργαλείο» που διαθέτουν όλες οι κεντρικές τράπεζες της Ευρωζώνης. Στόχος της προσφυγής των εμπορικών τραπεζών στο ELA, είναι η άμεση άντληση κεφαλαίων ρευστότητας που δεν μπορούν να ικανοποιηθούν από την ΕΚΤ ή από τις διεθνείς αγορές. Τότε οι τράπεζες υποβάλλουν ένα αίτημα στην Τράπεζα της Ελλάδος και στη συνέχεια η Κεντρική Τράπεζα παρέχει το ύψος της ρευστότητας που της έχει ζητηθεί και ενημερώνει την ΕΚΤ. Οι ιρλανδικές τράπεζες, ήταν ο πρώτος ευρωπαϊκός τραπεζικός κλάδος μεταξύ αυτών της Ευρωζώνης που χρησιμοποίησε τον μηχανισμό παροχής έκτακτης ρευστότητας.

Ολη η Γη ένας Ροδόκηπος, για να Ανθίσει η πλάση...

Rose

  • Administrator
  • *****
  • Μηνύματα: 6.442
  • Karma: 0
  • Στο όνομα της Μητέρας Φύσης!
    • Προφίλ
    • E-mail
Αν και παλιό άρθρο, αλλά για να μην ξεχνάμε, τι εστί Τράπεζες, και διαπλεκόμενα συμφέροντα...

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=145872

Συγκλονίζει το σκάνδαλο μεγαλοτραπεζιτών

11 ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΩΝ DEUTSCHE ΒΑΝΚ-UBS-JP MORGAN ΚΑΙ DEPFA ΔΙΚΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΠΕΡΙΕΡΓΟ SWAP ΥΨΟΥΣ 1,68 ΔΙΣ. ΕΥΡΩ

28 Μαρτίου 2010

Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ

ΠΡΟΒΑ ΤΖΕΝΕΡΑΛΕ για διαλεύκανση του σκοτεινού κόσμου των χρηματιστηριακών παραγώγων θεωρείται η δίκη κατά των υπευθύνων τεσσάρων γνωστών τραπεζών (Deutsche Bank, Depfa, UBS και JP Morgan), που ξεκίνησε πρόσφατα στο Μιλάνο.

Εντεκα τραπεζίτες και δύο πρώην υπάλληλοι της δημαρχίας κατηγορούνται ότι ζημίωσαν τον δήμο με πάνω από 100 εκατ. ευρώ μέσα από ένα swap αξίας 1,68 δισ. ευρώ που έγινε το 2005. Η συμφωνία αφορούσε τριακονταετή ομόλογα που είχε εκδώσει ο δήμος. Ηταν η μεγαλύτερη ομολογιακή έκδοση στην οποία είχε προβεί ιταλική πόλη.

Ο δήμος του Μιλάνου είχε προσλάβει τις τέσσερις τράπεζες ως αναδόχους για την έκδοση του ομολογιακού δανείου των 1,68 δισ. ευρώ με σταθερό επιτόκιο. Παράλληλα υπέγραψε συμφωνίες swap (ανταλλαγής) με τις ίδιες τράπεζες, η οποία επέτρεπε την ανταλλαγή του σταθερού επιτοκίου με κυμαινόμενο, θέλοντας να εκμεταλλευθεί το γεγονός ότι τα επιτόκια υποχωρούσαν εκείνη την περίοδο.

Οι προσδοκίες ωστόσο διαψεύστηκαν και τα επιτόκια της ευρωζώνης άρχισαν να αυξάνονται. Τα επιτόκια με τα οποία δάνειζε στους πλειστηριασμούς χρήματος η ΕΚΤ ήταν την περίοδο της συμφωνίας στο 2% και αυξήθηκαν στο 4%, το 2007, όταν άρχισε η έρευνα για την υπόθεση αυτή.

Δύο είναι οι βασικές κατηγορίες. Πρώτον ότι οι τράπεζες παραπλάνησαν τον δήμο για τα οικονομικά πλεονεκτήματα της συμφωνίας και ότι δεν επεξήγησαν επαρκώς τους όρους της συμφωνίας, με αποτέλεσμα ο δήμος να επιβαρυνθεί με επιπλέον κόστος 56 εκατ. ευρώ, πέραν των προμηθειών που πλήρωσε και οι οποίες εκτιμώνται στα 50 εκατ. ευρώ. Ετσι τώρα ο δήμος ζητάει αποζημιώσεις ύψους 239 εκατ. ευρώ.

Στην Ιταλία μια νομοθετική τροπολογία το 2001 επέτρεψε στους δήμους να αναζητήσουν δανεικά στη διεθνή αγορά. Φαίνεται όμως ότι το... παράκαναν και, σήμερα, περί τις 500 μεγάλες και μικρές ιταλικές πόλεις υπολογίζεται, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της τράπεζας της Ιταλίας, ότι αντιμετωπίζουν ζημιές ύψους 2,5 δισ. ευρώ από ανάλογες συμφωνίες με παράγωγα.

Η οικονομική εφημερίδα «Il Sole 24 Ore» ανεβάζει το ποσό στα 35,5 δισ. ευρώ, στο ένα τρίτο σχεδόν των συνολικών χρεών των τοπικών αυτοδιοικήσεων στις μέρες μας. Κάποια δημοσιεύματα του ιταλικού τύπου μάλιστα ανεβάζουν τον αριθμό των πόλεων που εμπλέκονται σε 3.000.

Η υπόθεση άρχισε να έρχεται στο φως όταν η πόλη του Τάραντα χρεοκόπησε το 2006. Ανάλογες υποθέσεις έχουν ξεσπάσει και σε άλλες περιοχές της Ιταλίας. Για παράδειγμα, στην Πούλια, οι δικαστές απαγόρευσαν στην Bank of America να κάνει δουλειές με τους δήμους για δύο χρόνια εν μέσω κατηγοριών ότι παραπλάνησε και αυτή τις δημοτικές αρχές σε ανάλογες συμφωνίες παραγώγων. Ερευνες διεξάγονται και κατά της ιαπωνικής Nomura για ανάλογη απάτη με τις τοπικές αρχές της Λιγουρίας το 2004.

Η πόλη της Πεσκάρα έχει επίσης προσφύγει κατά των τραπεζών UniCredit SpA and BNL (θυγατρική της γαλλικής ΒΝΡ Paribas) για συμφωνία swaps επιτοκίων αξίας 108 εκατ. ευρώ.

Η υπόθεση ξεφεύγει από τα ιταλικά σύνορα, καθώς έχει αρχίσει να διερευνάται διεθνώς ο ρόλος της Goldman Sachs στις περιβόητες συμφωνίες swaps του 2001 με την ελληνική κυβέρνηση. Στη χώρα μας εκκρεμεί άλλωστε ακόμη η δικαστική διαλεύκανση της υπόθεσης της χρηματιστηριακής εταιρείας Ακρόπολις που μεσολάβησε για την πώληση των περιβόητων δομημένων ομολόγων της JP Morgan στα ασφαλιστικά ταμεία.
Ολη η Γη ένας Ροδόκηπος, για να Ανθίσει η πλάση...

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Από:http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/------a---------------2011120445257/

Τί θα έλεγε για την κρίση & τις τράπεζες ο μόνος Αμερικανός Πρόεδρος που αποπλήρωσε όλο το χρέος των ΗΠΑ;

Μετά το τέλος της αμερικανικής επανάστασης οι ΗΠΑ είχαν βρεθεί σε δραματική κατάσταση έχοντας τεράστια ανάγκη από χρήματα για να χρηματοδοτήσουν το κράτος τους. Σε γράμμα του το 1780 ο George Washington, πρώτος Πρόεδρος των ΗΠΑ, περιέγραψε τη δεινή κατάσταση που βίωνε η χώρα:“Είμαστε χωρίς χρήματα, χωρίς ρουχισμό και χωρίς άντρες. Ζήσαμε αυτόν τον πόλεμο στα όρια μέχρι να μη μπορούμε να ζήσουμε περισσότερο και η ιστορία αυτού του Πολέμου φαίνεται να είναι μία ιστορία λανθασμένων ελπίδων. Πρέπει να έχουμε μία μόνιμη στρατιωτική δύναμη και όχι μία ασταθή. Πρέπει να αναδιοργανώσουμε την κυβέρνησή μας.”

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον τα ισχυρά τραπεζικά λόμπι της Ευρώπης που είχαν ήδη εγκατασταθεί στις ΗΠΑ επεδίωκαν τη δημιουργία μίας Αμερικανικής Κεντρικής Τράπεζας, η οποία θα είχε την αποκλειστική ευθύνη του νομισματικού ελέγχου και της παραγωγής χρήματος και θα γινόταν η κυρίαρχος δύναμη της αμερικανικής οικονομίας. Το δέλεαρ που πρόσφεραν στους πολιτικούς για να λάβουν την άδεια ίδρυσης της Κεντρικής Τράπεζας ήταν η χρηματοδότηση του κράτους, η εξασφάλιση νομισματικής σταθερότητας και η στήριξη της οικονομικής ανάπτυξης. Ο Washington ζήτησε τη γνώμη διακεκριμένων νομικών και εισαγγελέων για το αν μπορούσε να δώσει τον έλεγχο του χρήματος σε μία ιδιωτική τράπεζα για να πάρει την απάντηση πως κάτι τέτοιο θα ήταν αντισυνταγματικό. Παρόλα αυτά, μέσα στο χαοτικό μεταπολεμικό σκηνικό υπέγραψε το “Τραπεζικό Νομοσχέδιο” παρέχοντας άδεια λειτουργίας στην πρώτη Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ.

Η ίδρυση της Πρώτης Κεντρικής Τράπεζα; Των ΗΠΑ είχε τρομακτικές συνέπειες στην οικονομία μέσα στους πρώτους 10 μήνες λειτουργίας της. Από την πρώτη κιόλας ημέρα, πλημμύρισε τις επιχειρήσεις με δάνεια και τραπεζογραμμάτια δημιουργώντας την ψευδαίσθηση της αύξησης του πλούτου. Ενώ στην αρχή η τεράστια ρευστότητα βοήθησε την αγορά χρεογράφων να εκτοξευτεί και την οικονομία να αναρρώσει, το κλείσιμο της στρόφιγγας και το στέγνωμα της ρευστότητας που ακολούθησε όταν η Τράπεζα ακολούθησε πιο σφιχτή νομισματική πολιτική, οδήγησε στο πρώτο αμερικανικό κραχ, εξωθώντας τους κερδοσκόπους να πουλήσουν τα χρεόγραφα τους σε πολύ χαμηλές τιμές και προκαλώντας οικονομική ύφεση.

Η περίοδος ονομάστηκε “Πανικός του 1792” και αντιμετωπίστηκε όπως προκλήθηκε, με την παρέμβαση της Τράπεζας, η οποία έκανε ενέσεις ρευστότητας στην αγορά και επιπλέον προέβη σε αγορά χρεογράφων από τον μεγαλύτερο σε μέγεθος και όγκο συναλλαγών κερδοσκόπο της εποχής, William Duer, η επενδυτική εταιρία του οποίου είχε καταρρεύσει, προκαλώντας το πρώτο κύμα πανικού.

Η δημιουργία της φούσκας χρεογράφων και το σπάσιμό της προκάλεσαν τις αντιδράσεις των πολέμιων της ίδρυσης της Τράπεζας, οι οποίοι θυμούνταν και αναφέρονταν στο γεγονός για πολλά χρόνια μετά. Μέσα στον πανικό του 1792 ο Πρόεδρος της πρώτης Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ έγραψε στον William Senton, ταμεία της Τράπεζας της Νέας Υόρκης, προτείνοντας του οι χρηματιστές ομολόγων που δεν είχαν καταστραφεί από την κρίση να προχωρήσουν στη δημιουργία ενός χρηματιστηριακού οργανισμού, με την εγγύηση της Τράπεζας της Νέας Υόρκης και του Υπουργείου Οικονομικών, στο οποίο θα γίνονταν η διαπραγμάτευση των ομολόγων κάτω από έλεγχο.

Το σκεπτικό ήταν ότι αυτό που έφταιγε για την κρίση ήταν η έλλειψη ελεγκτικών μηχανισμών. Κάτω από την πίεση της οικονομικής κρίσης και του χρηματιστηριακού πανικού, οι πολιτικοί αποδέχτηκαν την την υπογραφή της 'Συμφωνίας Μπάτονγουντ”. Σύμφωνα με αυτήν, όσοι υπέγραφαν , κυρίως χρηματιστές και κερδοσκόποι, θα μπορούσαν να συναλλάσσονται μεταξύ τους υπό την εποπτεία της Τράπεζας της Νέας Υόρκης.

Η ομάδα των συναλλασσόμενων μεγάλωσε, σταδιακά και κατέληξε το 1817 στη δημιουργία του New York Stock Exchange Board, δηλαδή του χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης, του οποίου ο έλεγχος και η εποπτεία βρίσκονταν στα χέρια της Κεντρικής Τράπεζας και των συνεργατών της. Στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης διαπραγματευόταν αρχικά κυρίως κρατικά ομόλογα, δηλαδή κυρίως το αμερικανικό δημόσιο χρέος.

Ο πανικός του 1792 οδήγησε στην εκρηκτική αύξηση του αμερικανικού δημόσιου χρέους, ο έλεγχος του οποίου βρισκόταν στην Κεντρική Τράπεζα μέσω του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης. Οι Ευρωπαίοι τραπεζίτες (κυρίως Βρετανοί και Ολλανδοί) αγόραζαν τα ομόλογα που εξέδιδαν οι ΗΠΑ και μέσω του ελέγχου του χρέους και της παραγωγής του χρήματος έλεγχαν ένα ολόκληρο έθνος.

Ο Thomas Jefferson, ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του Νότου και στην πορεία 3ος Πρόεδρος των ΗΠΑ, ήταν κατηγορηματικά αντίθετος στην ίδρυση της κεντρικής τράπεζας. “Αν ο αμερικανικός λαός επιτρέψει σε ιδιωτικές τράπεζες να ελέγχουν το χρήμα, τότε πρώτα με τη δημιουργία πληθωρισμού και μετά με τη δημιουργία αντιπληθωρισμού, οι τράπεζες και οι οργανισμοί που αναπτύσσονται γύρω από αυτές, θα στερήσουν από το λαό όλη την περιουσία του, μέχρι που τα παιδιά τους να ξυπνήσουν άστεγα στη γη που οι πατεράδες του κατέκτησαν”, θα πει λίγα χρόνια αργότερα, αφού πρώτα η αμερικανική οικονομία είχε υποστεί τον “Πανικό του 1792”.

Στα επόμενα χρόνια η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ θα περάσει μία ταραχώδη περίοδο, κατά τη διάρκεια της οποίας θα φτάσει μέχρι και στο κλείσιμό της από πατριώτες Αμερικανούς όπως ο Πρόεδρος Jackson. Η εκλογική καμπάνια του Jackson κυριαρχήθηκε από το σύνθημα: “αφήστε την εξουσία στο λαό” “Αν το Κογκρέσο έχει τη νομοθετική εξουσία να εκδίδει το αμερικανικό χαρτονόμισμα, σημαίνει ότι πρέπει να την ασκεί το ίδιο και όχι να την παραχωρεί σε ιδιώτες και εταιρίες” υποστήριζε ο Jackson.

Σε ομιλία του σε ομάδα τραπεζιτών είπε τα εξής: “Είστε η ρίζα της οχιάς. Σκοπεύω να σας ξεριζώσω και μα τον αιώνιο Θεό θα σας ξεριζώσω.” Και στη συνέχεια συμπλήρωσε: “Αν ο λαός μπορούσε, μόνο, να καταλάβει το βαθμό της αδικίας του νομισματικού και τραπεζικού μας συστήματος, θα υπήρχε επανάσταση αύριο το πρωί”. “Αν μία Κεντρική Τράπεζα συνεχίσει να ελέγχει το νόμισμα, εισπράττοντας το εθνικό μας νόμισμα και κρατώντας ομήρους χιλιάδες πολίτες, θα είναι πιο επικίνδυνη και δεινή από τη ναυτική και στρατιωτική δύναμη των εχθρών μας ταυτόγχρονα.”

Ο Πρόεδρος Jackson δούλεψε πολύ σκληρά για να πετύχει την άμεση ακύρωση της άδειάς της πρώτης Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ αλλά δεν τα κατάφερε. Η ισχύς της άδειας της ήταν μέχρι το 1836 αλλά οι τραπεζίτες είχαν ξεκινήσει την προσπάθεια ανανέωσης από το 1832 Έχοντας κάνει συμμαχίες με την πλειοψηφία του πολιτικού κόσμου των ΗΠΑ, μπόρεσαν να πάρουν την ανανέωση με ψήφους 28 υπέρ έναντι 20 κατά. Ο Jackson είχε προειδοποιήσει ότι θα ασκούσε βέτο σε ενδεχόμενη απόφαση ανανέωσης της άδειας και ο πρόεδρος της Δεύτερης Τράπεζας των ΗΠΑ είχε πει χαρακτηριστικά “Αν ο Jackson ασκήσει βέτο στην απόφαση εγώ θα ασκήσω βέτο σε αυτόν”.

Ο Jackson, όμως άσκησε, πράγματι, βέτο και ακύρωσε την άδεια της τράπεζας το 1832 πετυχαίνοντας ένα καταστροφικό πλήγμα στο στους τραπεζίτες. Στο κείμενο όπου εξηγούσε τους λόγους για τους οποίους άσκησε βέτο επεσήμανε τα ακόλουθα σημεία:

1) Συγκεντρώνει (η Τράπεζα) την οικονομική και χρηματοοικονομική δύναμη της χώρας σε ένα και μοναδικό οργανισμό

2) Εξωθεί την κυβέρνηση στο να εξαρτάται και να ελέγχεται από ξένα συμφέροντα

3) Ο σκοπός της ήταν, κυρίως, να κάνει τους πλούσιους, πλουσιότερους

4) Ασκούσε πάρα πολύ μεγάλη εξουσία στα μέλη του Κογκρέσου

5) Ευνοούσε τις βορειοανατολικές και χρηματοοικονομικά αναπτυγμένες πολιτείες έναντι των νότιων και των δυτικών

6) Εξυπηρετούσε τα συμφέροντα ενός 'Ελίτ κύκλου ανθρώπων του βιομηχανικού και επιχειρηματικού κόσμου”.

Μελέτησαν πριν χρόνια όλα τα αντίγραφα των 5 λόγων που έβγαλε ο Jackson σχετικά με τις αιτίες που τον εξώθησαν στο βέτο και το 2009 τα συμπεριέλαβα σε παρουσίαση που είχα κάνει για το θέμα στην Αθήνα.

Τα λόγια του Jackson είναι αποκαλυπτικά της δομής του κεντρικοτραπεζικού συστήματος το οποίο σήμερα, πλέον, έχει εγκαθιδρυθεί βαθιά στις δομές της σύγχρονης οικονομίας και κοινωνίας. Παρακάτω έχω μεταφράσει μερικά σημεία κλειδιά από τους πολυσέλιδους ιστορικούς του λόγους:

Κύρια σημεία από αποκαλυπτικές ομιλίες του Προέδρου Jackson στο αμερικανικό Κογκρέσο σχετικά με την αναγκαιότητα κατάργησης της Κεντρικής Τράπεζας

“Η Κεντρική Τράπεζα απολαμβάνει ένα μονοπώλιο στον έλεγχο του νομισματικού μας συστήματος. Στην Τράπεζα επιτρέπεται να αυξάνει την αξία των μετοχών της πολλές φορές πάνω από την αξία των πραγματικών της αποθεματικών και να μπορεί να δανείζει χρήματα τα οποία στην πραγματικότητα δεν έχει, λαμβάνοντας τους τόκους προς όφελος των μετόχων της.

Περισσότερα από 8 εκ μετοχές της τράπεζας ανήκουν σε ξένους. Με αυτόν τον τρόπο τους παρέχουμε ένα δώρο πολλών εκατομμυρίων δολαρίων (σήμερα δισεκατομμυρίων) καθώς ο τρόπος λειτουργίας της τράπεζας δημιουργεί τόκους από ανύπαρκτο χρήμα οι οποίοι πολλαπλασιάζονται συνεχώς παρέχοντας τεράστια κέρδη στους μετόχους.

Είναι αδιανόητο ότι οι σημερινοί μέτοχοι έχουν τέτοια ειδική μεταχείριση από την Κυβέρνηση. Η ύπαρξη της Τράπεζας απαγορεύει τον ελεύθερο ανταγωνισμό και δημιουργεί μονοπώλιο. Φαίνεται σαν να στηρίζεται στη λανθασμένη ιδέα ότι οι σημερινοί μέτοχε είναι εντεταλμένοι όχι μόνο να απολαμβάνουν την εύνοια αλλά και τη γενναιοδωρία της Κυβέρνησης. Περισσότερο από το ένα τέταρτο των μετοχών είναι ξένοι και το υπόλοιπο ποσοστό ανήκει σε μερικές εκατοντάδες από τους πλουσιότερους των πλουσίων συμπολίτες μας.

Με βάση έγγραφα που παρέδωσα στο Κογκρέσο στην παρούσα συνεδρίαση, φαίνεται ότι την 1η Ιανουαρίου του 1832 από τα 28 εκ ιδιωτικών μετοχών της τράπεζας τα 8,4 κατέχονταν από ξένους, κυρίως στη Μεγάλη Βρετανία. Το υπόλοιπο ποσοστό κατέχονταν , κυρίως, από μετόχους των Βορείων και Ανατολικών πολιτειών, οι οποίοι είναι οι πλουσιότεροι των πλουσίων.

Αυτό σημαίνει ότι το χρέος των Νότιων και Δυτικών πολιτειών είναι, ουσιαστικά, χρέος στους μεγαλοβιομηχάνους μετόχους του Βορά και της Ανατολής και στους Βρετανούς μετόχους. Το επιτόκιο που καταλήγουν να πληρώνουν οι Νότιες και Δυτικές πολιτείες μεταφέρεται στις Βόρειες και Ανατολικές και στην Βρετανία και αυτό επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την οικονομία τους και στεγνώνει τα κεφάλαιά τους.

Για να ανταποκριθούν σε αυτές τις επιβαρύνσεις πρέπει να πληρώσουν επιπλέον για τις τραπεζικές συναλλαγές τους και τα επίσημα αρχεία δείχνουν ότι μόνο στα τελευταία 2 έτη οι πολιτείες αυτές πλήρωσαν 6 εκ δολάρια από τα οποία 500 χιλ χρησιμοποιήθηκαν για την πληρωμή μερισμάτων στους Βρετανούς μετόχους.

Από τους 25 διοικητές της τράπεζας μόλις 5 επιλέγονται από την Κυβέρνηση. Αυτό δίνει στους μεγαλομετόχους ιδιώτες τη δυνατότητα να εκλέγουν τους προέδρους που τους συμφέρει και το τελικό αποτέλεσμα είναι η συγκέντρωση όλο και περισσότερων μετοχών στα χέρια λίγων. Έτσι, εκλέγονται ξανά και ξανά οι ίδιοι πρόεδροι οι οποίοι ελέγχονται από όλο και μικρότερο αριθμό μετόχων και τελικά η συγκέντρωση της δύναμης στα χέρια των λίγων γίνεται τρομακτική. Είναι εύκολο να κατανοήσουμε ότι τέτοια συγκέντρωση δύναμης είναι πηγή μεγάλων κακών για τη χώρα.

Δεν είναι κίνδυνος απέναντι στη δημοκρατία και την ανεξαρτησία μία τράπεζα που έχει τόσο μεγάλη δύναμη και τόσο μικρό δεσμό συμφέροντος με τα πραγματικά συμφέροντα της χώρας μας; Ο ίδιος ο διοικητής της Τράπεζας μας έχει πει ότι οι περισσότερες από τις τράπεζες των Πολιτειών υπάρχουν χάρη στην ανοχή του. Εφόσον ο διοικητής της Τράπεζας πρέπει να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των μετόχων και εφόσον αυτά, σε ένα μεγάλο βαθμό είναι Βρετανικά και στο υπόλοιπο συμφέροντα ελάχιστων πλουσίων, όταν υπάρξει το δίλημμα της εξυπηρέτησης των συμφερόντων της χώρας ή των μετόχων τί θα επιλέξει ο διοικητής που εκλέγεται από τους μετόχους; Δεν είναι φανερό ότι σε περίοδο ειρήνης θα γίνεται, πάντα, απόπειρα παρέμβασης στις εκλογές με σκοπό την επικράτηση Προέδρου σύμφωνου με τα συμφέροντα της Τράπεζας; Και δεν είναι λογικό ότι σε περίοδο πολέμου ενδέχεται να υπάρξει σύγκρουση συμφερόντων και να απειληθεί ή ίδια μας η ανεξαρτησία;

Τί θα γίνει αν ξεσπάσει πόλεμος με τη χώρα των μετόχων που έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο μετοχών στην τράπεζα; Εννοείται ότι μία τράπεζα που ένα μεγάλο ποσοστό της ανήκει σε ξένους και το υπόλοιπο ανήκει σε ντόπιους που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των ξένων, αν όχι ελέγχονται από αυτούς, θα υποστηρίξει την αντίπαλο χώρα.

Στη σχετική με τη λειτουργία της Τράπεζας νομοθεσία αναφέρεται ότι απαγορεύεται η ίδρυση άλλης Κεντρικής Τράπεζας και έτσι διασφαλίζεται ότι θα λειτουργεί μόνο η συγκεκριμένη, μία. Αν το Κογκρέσο είχε την αρμοδιότητα ίδρυσης μίας Κεντρικής Τράπεζας γιατί δεν έχει το δικαίωμα ίδρυσης και δεύτερης και όσων άλλων χρειαστούν; Σύμφωνα με το Σύνταγμα σε μία και μόνο περίπτωση αναγνωρίζεται το δικαίωμα παροχής μονοπωλίου και αυτό έχει να κάνει με τα έργα δημιουργών και για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις η παροχή μονοπωλίου είναι αντισυνταγματική. Με βάση ποιο νόμο και ποια λογική η Κεντρική Τράπεζα έχει το δικαίωμα να διατηρεί το μονοπώλιο του ελέγχου του χρήματος του έθνους μας;

Η σχετική νομοθεσία ορίζει ότι η Κυβέρνηση πρέπει να καταβάλλει 1,5 εκ δολάρια ως ετήσια ανταμοιβή για τα αποκλειστικά δικαιώματα και τα προνόμια που έχει η Τράπεζα. Είναι πρωτάκουστο να παραχωρούμε σε κάποιον αποκλειστικά διακαιώματα και προνόμια και επιπλέον να τον πληρώνουμε σε ετήσια βάση γι' αυτό. Το Σύνταγμα ορίζει το δικαίωμα του κράτους να φορολογεί κάθε πολίτη και κάθε επιχείρηση. Με βάση ποια λογική μία ιδιωτική τράπεζα, όπως η Δεύτερη Τράπεζα των ΗΠΑ δε φορολογείται; “

Το βέτο του Jackson απέτρεψε την ανανέωση της άδειας λειτουργίας της Δεύτερης Τράπεζας των ΗΠΑ και αμέσως μετά, το 1833 έδωσε εντολή για τη μεταφορά όλων των κρατικών κεφαλαίων από την Κεντρική στις τοπικές τράπεζες που ελέγχονταν από τους Δημοκρατικούς. Οι λειτουργίας παροχής δανείων πέρασαν στις τοπικές τράπεζες και ο Jackson αποτελείωσε την Κεντρική Τράπεζα και επέφερε ένα τεράστιο πλήγμα στη τραπεζική ελίτ, η οποία, όμως, δε συγχωρεί ποτέ.

Η απάντηση ήταν άμεση. Με ενορχηστρωμένες κινήσεις από την Τράπεζα της Αγγλίας προκλήθηκε τεράστια έλλειψη ρευστότητας στις ΗΠΑ, καθώς η Κεντρική Τράπεζα παρέμεινε σε λειτουργία μέχρι το 1836 που έληγε η άδειά της. Το αποτέλεσμα ήταν οι τοπικές τράπεζες να αναγκαστούν να τυπώσουν χαρτονομίσματα και να τα ρίξουν στην αγορά. Πολύ σύντομα ο πληθωρισμός εκτινάχτηκε και η χώρα έπεσε σε ύφεση. Ο Jackson μίλησε στους τραπεζίτες της Κεντρικής Τράπεζας και τους υποσχέθηκε ότι η χώρα θα αντέξει τον πόλεμο τους και ότι η νίκη του θα είναι ολοκληρωτική και ο ξεριζωμός τους μόνιμος.

Μετά από όλα τα παραπάνω, δε θα πρέπει να προκαλέσει έκπληξη το γεγονός ότι ο Jackson έγινε ο πρώτος Πρόεδρος των ΗΠΑ εναντίον του οποίου πραγματοποιήθηκε απόπειρα δολοφονίας. Η παρακάτω εικόνα αναπαριστά την απόπειρα που έγινε στις 06 Μαΐου του 1833 λίγο μετά την υπόσχεσή του στους διοικητές της Τράπεζας των ΗΠΑ να τους καταστρέψει. Η απόπειρα δεν ήταν επιτυχής και έτσι σχεδιάστηκε και δεύτερη, η οποία έλαβε χώρα στις 30 Ιανουαρίου του 1835 αλλά κανένα από τα δύο όπλα του προδότη δεν εκπυρσοκρότησαν και ο Jackson σώθηκε ξανά.

Το 1835 ο Πρόεδρος Jackson πλήρωσε το σύνολο του αμερικανικού χρέους, κάτι που δε συνέβη ποτέ ξανά στην αμερικανική ιστορία. Η απάντηση των τραπεζιτών ήταν και πάλι πολύ σκληρή. Μία αδυσώπητη ύφεση από το 1837 μέχρι το 1844 προκάλεσε την αύξηση του αμερικανικού κατά δέκα φορές μόνο στον πρώτο χρόνο της ύφεσης.

Τί θα έλεγε, άραγε ο Jackson αν βίωνε τη σημερινή κρίση, αν έβλεπε αρχηγούς δημοκρατικών κρατών να εκλιπαρούν τους κεντρικούς τραπεζίτες να τους σώσουν, πρωθυπουργούς δημοκρατικά εκλεγμένους να παραδίδουν τις θέσεις τους άνευ εκλογών σε διοικητές κεντρικών τραπεζών και πολίτες να εναποθέτουν τις ελπίδες τους για διάσωση τους από τις τράπεζες στις .. κεντρικές τράπεζες;

Και τί θα έλεγαν οι τραπεζίτες, οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ για τον Jackson αν εξέφραζε με τον ίδιο τρόπο με τότε τις απόψεις του για τις κεντρικές τράπεζες και το τραπεζικό σύστημα; Θα θεωρούνταν αιρετικός, ρομαντικός, γραφικός ή απλά επικίνδυνος; Πόσα πράγματα μπορεί να πει και να αποκαλύψει κανείς πριν φτάσει να αντιμετωπιστεί από το 'σύστημα' ως αντίπαλος του και πριν φιμωθεί ή εξουδετερωθεί;

“Οι άνθρωποι προτιμούν μια ψεύτικη υπόσχεση από μία αληθινή άρνηση”, έλεγε ο φιλέλληνας φιλόσοφος Κόιντος Κικέρων.

Και τώρα προτιμούμε πιο πολύ από ποτέ την ψεύτικη υπόσχεση της διάσωσης μας από ένα αποτυχημένο σύστημα παρά την αληθινή άρνηση της πιθανότητας αυτό να συμβεί όσο το σύστημα παραμένει ως έχει. Δε θα σωθούμε ποτέ και δε θα γίνουμε πραγματικά ελεύθεροι αν δεν αλλάξουμε το ίδιο το σύστημα που ελπίζουμε πως θα μας σώσει. Και αυτό ίσως να ήταν το πρώτο που θα μας έλεγε ο Πρόεδρος Jackson σήμερα.

Πάνος Παναγιώτου

Επικεφαλής χρηματιστηριακός τεχνικός αναλυτής

XrimaNews.gr, WTAEC Ltd, GSTA Ltd
....ΜΕΜΝΗΣΟ  ΑΠΙΣΤΕΙΝ....

Rose

  • Administrator
  • *****
  • Μηνύματα: 6.442
  • Karma: 0
  • Στο όνομα της Μητέρας Φύσης!
    • Προφίλ
    • E-mail
http://www.sofokleous10.gr/portal2/index.php?option=com_content&view=article&id=94401&catid=&Itemid=73

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ
Πέμπτη, 18 Απρίλιος 2013



Βιώνουμε την τελική, επώδυνη φάση μίας παρτίδας πόκερ, μεταξύ της πολιτικής και των τραπεζών, η οποία μάλλον έχει ξεφύγει από τον έλεγχο – με προβλεπόμενα θύματα τους αποταμιευτές, καθώς επίσης τους φορολογουμένους Πολίτες...

Mελλοντικά, η εκάστοτε «δήμευση» μέρους των τραπεζικών καταθέσεων θα ολοκληρώνεται απροειδοποίητα, από την Παρασκευή το απόγευμα, έως τη Δευτέρα το πρωί – ενώ, στην ιδανική της περίπτωση, οι καταθέτες δεν θα το αντιλαμβάνονται καθόλου. Το μόνο που θα διαπιστώνουν θα είναι, χαμηλότερο το υπόλοιπο του λογαριασμού τους τη Δευτέρα το πρωί – τα χρήματα τους λιγότερα.

Έτσι θα αποφεύγεται (θεωρητικά) μία τραπεζική επίθεση (bank run), καθώς επίσης το προσωρινό κλείσιμο των τραπεζών – όπως δυστυχώς συνέβη στην Κύπρο. Εντός του έτους, θα είναι έτοιμη μία ανάλογη κοινοτική οδηγία – ακόμη όμως είναι πολλά αυτά, τα οποία καλύπτονται από ομίχλη”.

Σύμφωνα με τον επίτροπο της Ευρωζώνης, σε περίπτωση χρεοκοπίας τραπεζών, οι απλοί καταθέτες θα προηγούνται, όσον αφορά τη «διάσωση» τους – θα ακολουθούν δηλαδή τα (όποια) εγγυητικά κεφάλαια, καθώς επίσης το ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας (ΤΧΣ), το οποίο δεν έχει ουσιαστικά δημιουργηθεί για κάτι τέτοιο.

Εάν πράγματι ισχύουν τα παραπάνω, είμαστε αντιμέτωποι με ένα πρωτόγνωρο «πολιτισμικό σοκ» - πόσο μάλλον αφού είναι αδύνατον να αξιολογήσει ένας απλός καταθέτης, όπως απαιτούν οι ευρωπαίοι πολιτικοί σήμερα, τη βιωσιμότητα ή μη της τράπεζας, στην οποία εμπιστεύεται τις αποταμιεύσεις του.

Πολύ περισσότερο, είναι εντελώς ανέφικτη μία τέτοια αξιολόγηση, ακόμη και από έμπειρους αναλυτές, στο σημερινό «παγκοσμιοποιημένο» περιβάλλον - όπου το μέγεθος της τράπεζας δεν είναι τόσο σημαντικό, όσο η πολύπλοκη «δικτύωση» της, τα παράγωγα στα οποία είναι εκτεθειμένη, τα υπόλοιπα επενδυτικά ρίσκα που έχει αναλάβει κοκ., ενώ ελλοχεύει μία τραπεζική βόμβα μεγατόνων (ανάλυση μας) στα θεμέλια της Ευρώπης.  

ΣΤΑ ΔΙΧΤΥΑ ΤΗΣ ΑΡΑΧΝΗΣ

Ειδικά όσον αφορά τη «δικτύωση», ο χρηματοπιστωτικός τομέας γενικά είναι σε τέτοιο βαθμό αλληλένδετα συνδεδεμένος, όπουαρκεί η χρεοκοπία μίας «συστημικής» τράπεζας, για να καταρρεύσει ολόκληρο το χάρτινο οικοδόμημα. Ακριβώς για το λόγο αυτό η φράση «too big to fail», πολύ μεγάλη για να πτωχεύσει δηλαδή, έχει αντικατασταθεί από την έννοια «tooconnected to fail» - πολύ δικτυωμένη για να χρεοκοπήσει.

Αναλυτικότερα, σύμφωνα με μία πρόσφατη μελέτη ελβετικού πανεπιστημίου (ETH Ζυρίχης), ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα θα είχε καταρρεύσει κατά τη διάρκεια της κρίσης των ενυπόθηκων δανείων (subprime), εάν η Fed δεν είχε βοηθήσει (παράλληλα με τη διάσωση κάποιων τοπικών τραπεζών), έναν «πυρήνα» από 22 περίπου διεθνείς τράπεζες, παρέχοντας τους σχεδόν απεριόριστη ρευστότητα (1,2 τρις $).      

Εάν κάποια από αυτές τις 22 τράπεζες (μεταξύ των οποίων βελγικές, ελβετικές, γαλλικές, βρετανικές και γερμανικές), αδυνατούσε να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις της, θα είχε καταστραφεί («καεί») το 70% των περιουσιακών στοιχείων όλων μαζί – με αποτέλεσμα την κατάρρευση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος (Διάγραμμα: ETH Ζυρίχης).

Η ΔΙΚΤΥΩΣΗ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ

Το γεγονός αυτό θα είχε αναμφίβολα συμβεί, εάν η αμερικανική κεντρική τράπεζα δεν τις είχε βοηθήσει – κάτι που τεκμηριώνεται από το ότι, οι υποχρεώσεις αυτών των τραπεζών απέναντι στη Fed, υπερέβαιναν κάποιες φορές ακόμη και το εξαπλάσιο της χρηματιστηριακής αξίας τους. Σύμφωνα με τη μελέτη δε, η απώλεια ενός 10% των απαιτήσεων, όσον αφορά τις 22 αυτές τράπεζες, οδηγεί σε συνολικές ζημίες της τάξης του 60%, λόγω της μεταξύ τους δικτύωσης.

Συνεχίζοντας, με βάση τη συγκεκριμένη οικονομική μελέτη, συνολικά 147 χρηματοπιστωτικοί όμιλοι κυβερνούν ολόκληρο τον πλανήτη – ενώ για τις τράπεζες είναι ελκυστική η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη δικτύωση τους, αφού έτσι εξασφαλίζουν το πλεονέκτημα της διάσωσης τους από τον κυρίαρχο του παιχνιδιού, από τη Fed, όσο λάθη και αν κάνουν.

Φυσικά στους 147 αυτούς ομίλους ανήκουν και εκείνοι οι επενδυτές, οι οποίοι δανείζουν τα χρήματα τους στις τράπεζες– όπως η Qatar Investment Authority, η Blackrock, τα κρατικά επενδυτικά κεφάλαια της Σιγκαπούρης, της Σαουδικής Αραβίας κοκ.  

Υπάρχει βέβαια ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο, ένα μεγάλο πρόβλημα των τραπεζών καλύτερα, όσον αφορά την έρευνα των συναδέλφων μας – οι οποίοι, όπως όλοι μας, προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο, προβλέποντας τι θα μπορούσε να συμβεί για να αποφευχθεί, παρά το ότι κατηγορούνται άδικα ότι δεν προτείνουν λύσεις (στην προκειμένη περίπτωση, οι αυτονόητες λύσεις είναι η «κατάτμηση» των «συστημικών» τραπεζών, η αυστηρή απαγόρευση να δικτυώνονται, καθώς επίσης να μεγαλώνουν επικίνδυνα, εξαγοράζοντας συνεχώς η μία την άλλη, ο διαχωρισμός τους είτε σε επενδυτικές, είτε σε καθαρά τραπεζικές κοκ.).

Το πρόβλημα είναι το ότι, οι μεγάλες τράπεζες δεν δίνουν ακριβή στοιχεία, όσον αφορά τις τοποθετήσεις τους, τα ρίσκα που έχουν αναλάβει, το μεταξύ τους δανεισμό κλπ. – ενώ είναι σε όλους γνωστό πως αποκρύπτουν ότι μπορούν, ενώ εμπλέκονται σε μεγάλες απάτες όπως, για παράδειγμα, στο σκάνδαλο Libor.

Επί πλέον όλων αυτών των απαράδεκτα «ομιχλωδών» καταστάσεων, οι κεντρικές τράπεζες χειραγωγούν την τιμή του χρυσού, «πλαστογραφούν» τα επιτόκια των ομολόγων του δημοσίου, «εκτρέφουν» τη βόμβα των παραγώγων (ανάλυση μας), επιτρέπουν το σκιώδη τραπεζικό τομέα κλπ.

Επομένως, το χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι αδύνατον να ελεγχθεί ως οφείλει -  με αποτέλεσμα να είμαστε όλοι «έρμαιο» των διαθέσεων των τραπεζών (πόσο μάλλον όταν «υπηρετούνται» από την Πολιτική, εις βάρος των Πολιτών).

Ολοκληρώνοντας, το «μοντέλο» της Κύπρου έκανε απολύτως σαφείς τις προθέσεις των κυριάρχων του παιχνιδιού – ενώ το παράλληλο «μοντέλο» της Σουηδίας, η οποία έχει σχεδόν απαγορεύσει τις συναλλαγές με μετρητά (άρα και τα μετρητά χρήματα), επιτρέποντας μόνο τις τραπεζικές συναλλαγές, τεκμηριώνει τις προσπάθειες της απόλυτης υποδούλωσης των πολιτών στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα των κρατών τους: την επερχόμενη δικτατορία των τραπεζών.

Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ

Προφανώς, είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να μην συμβάλλουμε, με όλα όσα λέμε ή γράφουμε, στη δημιουργία εκείνου του κλίματος πανικού, το οποίο θα οδηγούσε στη μαζική επίθεση (Bank run) εναντίον των τραπεζών – με αποτέλεσμα να καταρρεύσει ολοκληρωτικά το «σύστημα», με τη «βοήθεια» της γνωστής σε όλους μας «αυτοεκπληρούμενης» προφητείας.

Από την άλλη πλευρά, θεωρούμε ότι είμαστε επίσης υποχρεωμένοι να μην αποκρύπτουμε την αλήθεια – το τι πραγματικά ισχύει ή συμβαίνει δηλαδή, έτσι ώστε να είναι κανείς σε θέση να αποφασίσει ψύχραιμα τον τρόπο, με τον οποίο θα προστατεύσει όσο το δυνατόν καλύτερα τα περιουσιακά του στοιχεία.  

Στα πλαίσια αυτά οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι, υπάρχει από πολλά χρόνια πριν μία ευρωπαϊκή οδηγία, η οποία αφορά την εγγύηση των καταθέσεων. Σύμφωνα με την οδηγία, εάν ισχύουν βέβαια οι πληροφορίες μας, η ιδία συμμετοχή των καταθετών στην εγγύηση αυτή είναι 10% - γνωστή επομένως στους ιθύνοντες.  

Αναλυτικότερα, κάθε καταθέτης είναι υποχρεωμένος από την οδηγία να συμβάλλει στη διάσωση της τράπεζας του με το 10% των καταθέσεων του – το όριο δε, κάτω από το οποίο δεν υπάρχει υποχρέωση συμμετοχής του, είναι τα 20.000 €. Με άλλα λόγια, όλοι όσοι διαθέτουν καταθέσεις άνω των 20.000 € σε μία τράπεζα, η οποία κινδυνεύει να χρεοκοπήσει, είναι υποχρεωμένοι να συμμετέχουν στη διάσωση της - με το 10% των αποταμιεύσεων τους σε αυτήν.

Βέβαια, η οδηγία επιτρέπει στα κράτη-μέλη τη δυνατότητα να παρέχουν στους πολίτες τους αυξημένα επίπεδα καταθέσεων, κάτω από τις οποίες δεν θα συμμετέχουν με το 10% των χρημάτων τους – όπως έπραξε η Γερμανία, η οποία αύξησε το όριο στις 100.000 €, η Αυστρία, η Ελλάδα κλπ.

Εν τούτοις, με κριτήριο τα ταμεία εγγυήσεων καταθέσεων, έχουμε την άποψη ότι οι υποσχέσεις αυτές είναι μάλλον ευχολόγια, εάν τυχόν συμβεί το μοιραίο – αφού δεν υπάρχουν ούτε «κατά διάνοια» τόσα χρήματα διαθέσιμα, όσες είναι οι καταθέσεις.

Στον Πίνακα Ι που ακολουθεί αναγράφονται οι υποχρεώσεις των τραπεζών ορισμένων κρατών, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ των χωρών τους (μεγέθη κατά προσέγγιση, επειδή προέρχονται από διάγραμμα):

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Τραπεζικές υποχρεώσεις (συνολικές = καταθέσεις συν λοιπές υποχρεώσεις) ως ποσοστό επί του ΑΕΠ

* Οι υποχρεώσεις των ισπανικών τραπεζών έχουν αυξηθεί στο 305% του ΑΕΠ της χώρας τους, ή στα 3,3 τρις €!

Σημείωση: Η Ελλάδα θα ήταν κάτω από την Αυστραλία και πάνω από τη Νορβηγία!

Πηγή: Barclays Research  

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι, το τραπεζικό πρόβλημα της ΕΕ είναι κατά πολύ μεγαλύτερο από αυτό του υπολοίπου πλανήτη - πόσο μάλλον από το αντίστοιχο στις Η.Π.Α., το οποίο συγκριτικά είναι σχεδόν μηδαμινό. Σε πολλές χώρες δε (Ιρλανδία, Μ. Βρετανία κλπ.), είναι κάτι παραπάνω από εκρηκτικό.

Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις η εγγύηση των καταθέσεων των πολιτών της Ευρωζώνης από έναν κεντρικό οργανισμό είναι σχεδόν αδύνατη - αφού είναι πολλαπλάσιες των ΑΕΠ των χωρών τους.

Η ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΕΛΑΤΕΣ ΤΟΥΣ

Στην πραγματικότητα, τα «χρηματικά εγχειρήματα» (Money Businesses), όπως για παράδειγμα οι καταθέσεις έναντι τόκων, ανήκουν στις «συναλλαγές», εντός των πλαισίων της ελεύθερης αγοράς – όπου κανείς μπορεί να κερδίσει ή να χάσει τα κεφάλαια του. Επομένως, δεν είναι τόσο παράλογο, όσο φαίνεται, το να επιβαρύνεται κανείς με τις ζημίες της τράπεζας, στην οποία καταθέτει τα χρήματα του, με σκοπό να κερδίσει τόκους.

Εν τούτοις, η πολύ στενή συνεργασία μεταξύ του χρηματοπιστωτικού κλάδου και της Πολιτικής, κατά τη διάρκεια της παρούσας κρίσης χρέους, δημιούργησε την εσφαλμένη εντύπωση στους Πολίτες, σύμφωνα με την οποία η ασφάλεια και η σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος, ανήκει στις υποχρεώσεις του κράτους.

Ένας δεύτερος λόγος είναι το ότι, οι τράπεζες λειτουργούν πλέον ως ολιγοπώλια – αφού δεν υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ τους, όσον αφορά τα επιτόκια καταθέσεων και δανεισμού. Η συμπεριφορά αυτή των τραπεζών, η οποία στην πραγματικότητα δεν θα έπρεπε να επιτρέπεται, αφού δημιουργεί de facto καρτέλ, οδήγησε τους καταθέτες στη λανθασμένη πεποίθηση ότι, οι τράπεζες είναι κρατικές, κοινωφελείς επιχειρήσεις όπως η ύδρευση, ο ηλεκτρισμός κοκ.

Επί πλέον αυτών, η μέθοδος της διάσωσης (Bail out) των τραπεζών, με την οποία το κράτος μεταφέρει τα χρήματα των φορολογουμένων πολιτών του στα ταμεία τους, επιβαρύνοντας τον προϋπολογισμό του (οπότε το δημόσιο χρέος), έδωσε την εντύπωση ότι, οι καταθέτες είναι ασφαλισμένοι ότι και αν συμβεί – ακόμη και αυτοί οι οποίοι κατέθεταν τα χρήματα τους κερδοσκοπικά σε εκείνες τις τράπεζες, οι οποίες προσέφεραν πολύ πιο υψηλά επιτόκια από τις άλλες.

Την ίδια στιγμή οι Πολίτες, οι οποίοι κατηγορούν τις κυβερνήσεις τους για τη διάσωση των τραπεζών με τα δικά τους χρήματα, απαιτούν να είναι εγγυημένες οι καταθέσεις τους – μία εντελώς οξύμωρη κατάσταση, αφού το ένα αναιρεί το άλλο. Ειδικά όσον αφορά όμως αυτούς, οι οποίοι δεν έχουν καταθέσεις, ενώ καλούνται να πληρώσουν μέσω της φορολόγησης τους τη διάσωση των τραπεζών, η αδικία είναι εμφανέστατη.

Περαιτέρω, η ίδια η έννοια της εγγύησης των καταθέσεων κάτω των 100.000 €, θα μπορούσε να οδηγήσει τράπεζες και καταθέτες σε διάφορα «τρικ» – όπως, για παράδειγμα, σε τράπεζες που δεν θα δέχονται καταθέσεις άνω των 100.000 €, σε καταθέτες που θα «μοιράζουν» τις αποταμιεύσεις τους σε περισσότερες τράπεζες, έτσι ώστε να μην υπερβαίνουν τις 100.000 € κλπ.

Επομένως η όλη διαδικασία, η οποία έχει ακολουθηθεί σήμερα, η οποία, μεταξύ άλλων, εξέθρεψε το φαύλο κύκλο της διάσωσης των κρατών από τις τράπεζες, αμέσως μετά τη διάσωση των τραπεζών από τα κράτη κοκ., πρέπει να σταματήσει το γρηγορότερο δυνατόν – πριν είναι ακόμη πολύ αργά για όλους τους συμμετέχοντες.  

Ο Πίνακας ΙΙ, στον οποίο φαίνεται πόσα ομόλογα δημοσίου κατέχουν οι τράπεζες σε ορισμένα κράτη της περιφέρειας, στα οποία έχουν την έδρα τους είναι χαρακτηριστικός:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Ποσοστό κατοχής ομολόγων δημοσίου των εγχώριων τραπεζών, σε σχέση με τα συνολικά - Νοέμβριος 2012

Πηγή: DWN

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως διαπιστώνουμε από τον Πίνακα ΙΙ, οι εγχώριες τράπεζες κατέχουν σχεδόν το σύνολο των ομολόγων - με την ΕΚΤ να έχει τα υπόλοιπα αφού, έως τον Ιούλιο του 2012, αγόρασε ομόλογα συνολικής αξίας 211,5 δις € της Ισπανίας, της Ιταλίας και της Ελλάδας. Η κατάσταση λοιπόν είναι σε κάθε περίπτωση εκρηκτική, οπότε πρέπει να ληφθούν άμεσα οι σωστές αποφάσεις.  

Η ΛΥΣΗ

Συμπληρωματικά σε αυτά που έχουμε προαναφέρει («κατάτμηση» τραπεζών κλπ.), έχουμε την άποψη ότι, πρέπει να δημιουργηθούν πιστωτικά ιδρύματα, για όλους όσους επιθυμούν απλά να τοποθετούν τα χρήματα τους για φύλαξη – όχι για να κερδίζουν από τους τόκους.

Αφού λοιπόν δημιουργηθούν τέτοιας μορφής τράπεζες, οι οποίες θα χρεώνουν τις υπηρεσίες τους στους πελάτες τους, αντί να προσφέρουν τόκους (οι καταθέσεις αυτές θα έχουν, κατά κάποιον τρόπο, αρνητικά επιτόκια), τότε θα μπορούν (και θα πρέπει) να συμμετέχουν στη διάσωση εκείνων των τραπεζών, οι οποίες προσφέρουν τόκους, οι πελάτες τους – επίσης, οι μέτοχοι και οι δανειστές τους.

Απλούστερα, αυτοί που καταθέτουν τα χρήματα τους μόνο προς φύλαξη, σε ειδικά τραπεζικά ιδρύματα, τα οποία δεν θα κερδοσκοπούν με τις καταθέσεις (δεν θα τις επενδύουν κλπ.), δεν θα πρέπει να ευθύνονται καθόλου - με την υπευθυνότητα να μεταφέρεται στο κράτος.

Αντίθετα, όλοι όσοι κερδίζουν καταθέτοντας τα χρήματα τους, θα πρέπει να έχουν την ευθύνη οι ίδιοι – σε καμία περίπτωση το κράτος και οι φορολογούμενοι του.

Με τον τρόπο αυτό δεν θα εκμεταλλεύονται οι μεγάλες τράπεζες το μέγεθος και τη δικτύωση τους – ενώ θα λειτουργεί σωστά η ελεύθερη αγορά, αφού εκείνες οι τράπεζες που παράγουν ζημίες, θα χρεοκοπούν και θα κλείνουν.

Η ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ

Είναι προφανές ότι, εάν επιτευχθεί η ενοποίηση του τραπεζικού κλάδου της Ευρωζώνης, θα ακολουθήσει σχεδόν νομοτελειακά τόσο η δημοσιονομική, όσο και η πολιτική της ολοκλήρωση.

Κατά τη δική μας άποψη τώρα είναι επίσης προφανές ότι, η Γερμανία θα τοποθετήσει πάρα πολλά εμπόδια στο εγχείρημα -έτσι ώστε να εξασφαλίσει το χρόνο που έχει ανάγκη για να μελετήσει διεξοδικά εναλλακτικές λύσεις (έξοδο από το ευρώ κλπ.).

Στα πλαίσια αυτά εντάσσεται όχι μόνο το νέο αντιευρωπαϊκό κόμμα που ιδρύθηκε (άρθρο), αλλά και οι αντιθέσεις ορισμένων οικονομολόγων -  σύμφωνα με τους οποίους θα ήταν προτιμότερη η διάσωση των κρατών από αυτήν των τραπεζών, αφού θα απαιτούταν περί τα 3,4 τρις € για τα κράτη, έναντι 9,3 τρις € για τις τράπεζες.

Εμπόδια τοποθετούνται και στο ESM, αφενός μεν με αιτία το ότι δεν δημιουργήθηκε για τη διάσωση των τραπεζών αλλά των κρατών, αφετέρου πως δεν έχει τα απαιτούμενα κεφάλαια - αφού τα 700 δις € που διαθέτει δεν θα έφταναν σε καμία περίπτωση.

Παρά το ότι δε έχουν προταθεί λύσεις και για τις δύο «ενστάσεις» (αύξηση των κεφαλαίων του ESM, ίδρυση θυγατρικών του με αντικείμενο τη διάσωση τραπεζών), η Γερμανία δεν φαίνεται να συμφωνεί - γεγονός που μάλλον τεκμηριώνει τους φόβους των υπολοίπων και ειδικά της Γαλλίας η οποία, κινδυνεύοντας όσο ίσως καμία άλλη χώρα της Ευρωζώνης, έχει εναποθέσει όλες τις ελπίδες της στην τραπεζική ενοποίηση            

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Οι καταθέσεις δεν είναι σε καμία περίπτωση εγγυημένες – ενώ οι ηγέτες της Ευρωζώνης έχουν πανικοβληθεί, υποσχόμενοι πράγματα που είναι αδύνατον να τηρήσουν (ως συνήθως συμβαίνει). Βιώνουμε λοιπόν το τέλος μίας παρτίδας πόκερ, μεταξύ της πολιτικής και των τραπεζών, η οποία έχει μάλλον ξεφύγει από τον έλεγχο.

Κατά την άποψη πολλών, δεν είναι πλέον δυνατόν να αποφευχθεί η δήμευση ενός μέρους των καταθέσεων – κυρίως λόγω των τεράστιων λαθών της πολιτικής, της τραπεζικής βόμβας μεγατόνων στα θεμέλια του συστήματος, της υπερχρέωσης της Δύσης κοκ.

Εν τούτοις, θα ήταν εντελώς άδικο να υποχρεωθούν οι Πολίτες σε μία τέτοιου είδους θυσία, χωρίς να δημιουργηθούν τουλάχιστον θετικές προοπτικές για το μέλλον τους – μεταξύ άλλων, μέσα από τις λύσεις που έχουμε προτείνει στο σημερινό ή σε παλαιότερα κείμενα μας.  

Δυστυχώς, εάν οι εξαιρετικά επώδυνες αυτές λύσεις δεν συνοδευτούν από τις απολύτως απαραίτητες ενέργειες, όσον αφορά την ευρύτερη κρίση χρέους (ευρωομόλογα, ελεγχόμενος πληθωρισμός, ενεργοποίηση της ΕΚΤ κλπ.), τότε θα είναι δώρο άδωρο -γεγονός που πρέπει να αποφευχθεί με κάθε θυσία, αφού θα μπορούσε να σημάνει το τέλος της ειρήνης και της ευημερίας σε ολόκληρο τον πλανήτη μας.

Εάν βέβαια η Γερμανία επιχειρήσει να «αποδράσει» (ανάλυση μας), κάτι που δεν είναι καθόλου εύκολο αφού θα έλθει αντιμέτωπη με την αθέτηση πληρωμών εκ μέρους πολλών άλλων χωρών-εταίρων της (κυρίως της Ιταλίας και της Ισπανίας), είναι πιθανόν να προκληθούν πολλές παρενέργειες – οι οποίες πρέπει επίσης να αποφευχθούν, με κάθε θυσία.

Βασίλης Βιλιάρδος

Αθήνα, 16. Απριλίου 2013

viliardos@kbanalysis.com
« Τελευταία τροποποίηση: Απρίλιος 20, 2013, 00:07:04 από Rose »
Ολη η Γη ένας Ροδόκηπος, για να Ανθίσει η πλάση...