Αποστολέας Θέμα: Επίδραση του διαλογισμού στο σώμα  (Αναγνώστηκε 39346 φορές)

Rose

  • Administrator
  • *****
  • Μηνύματα: 6.564
  • Karma: 0
  • Στο όνομα της Μητέρας Φύσης!
    • Προφίλ
    • E-mail
Απ: Επίδραση του διαλογισμού στο σώμα
« Απάντηση #30 στις: Μάρτιος 08, 2007, 18:06:53 »
Επειδή όμως ο "Ανατολικός υπερβατικός Διαλογισμός" (του κενού) γενικά έχει ακούσει ουκ ολίγα περί κινδύνων, ας δώσουμε και την άλλη όψη:

"Το Ζεν διδάσκει ότι 5’’ κενού είναι άγγιγμα με το Θείο, τα 10’’ ασπασμός και τα 20’’ εναγκαλισμός… "

Σχόλια?

Θα ήθελα να προσθέσω στο σχόλιο του Avaris, πως το να πετύχουμε το "κενό" σε μεγάλη διάρκεια είναι πολύ δύσκολο, γιατί στην φύση μόλις αδειάζει ένας χώρος γεμίζει αυτόματα. Το "κενό" επιτυχαίνεται για ελάχιστο χρονικό διάστημα, και ο τρόπος επίτευξης που προτείνετε αρχικά σαν εξάσκηση είναι η συγκέντρωση πάνω σε ένα αντικείμενο, έτσι ώστε να υπνωτιστεί ο νους, να δημιουργηθεί το κενό στην σκέψη, και αυτόματα να συλλάβουμε μία έννοια ή πληροφορία ανάλογη με την ψυχολογική κατάσταση που βρισκόμαστε. 

Τότε ουσιαστικά ανοίγεται μία πύλη με το ασυνείδητό μας, και αντιλαμβανόμαστε έννοιες και πληροφορίες που ήταν βαθιά θαμμένες μέσα μας, ή αφουγκραζόμαστε πιο βαθιά τις υπάρξεις γύρω μας.

Με τις καλύτερες ευχές για Βαθιά Γαλήνη

Ενημερώστε για τις Φυσικές θεραπείες του Ροδόκηπου να βοηθήσουμε τον κόσμο να σωθεί από την ταλαιπωρία. https://www.rodokipos.com/

Ολη η Γη ένας Ροδόκηπος, για να Ανθίσει η πλάση...

Avaris

  • ΑΜΡΑ - Φίλος(Δ)
  • ***
  • Μηνύματα: 1.254
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Επίδραση του διαλογισμού στο σώμα
« Απάντηση #31 στις: Απρίλιος 07, 2007, 12:55:57 »
Το να επιτευχθεί λοιπόν "κενό σκέψεων" σημαίνει "Άνοιγμα Πύλης προς το Ασυνείδητο"?

Άκρως ενδιαφέρον.

Αναρωτιέμαι....όταν κάποιος (πεισματικά και βίαια) επιτύχει κενό νου (έστω 10 δευτερολέπτων), σημαίνει ότι οπωσδήποτε "άνοιξε και την Πύλη"?

Ή μήπως η "Πύλη" δεν ανοίγει απο τις πρώτες φορές?

Μήπως, ας πούμε, θέλει "επιμονή" ξανά και ξανά μέχρι να "εμπεδωθεί" αυτό το "κενό" και να επιγχάνεται "αβίαστα" πλέον?

Μήπως μόνον τότε ανοίγει η Πύλη?

Και επίσης, όταν φτάσει σε αυτό το σημείο ο Ζηλωτής, σημαίνει πως αυτοδίκαια είναι και "ώριμος" εσωτερικά να "διαχειριστεί θετικά " την "Ανοιγμένη Πύλη"?

Ή μήπως, μπορεί κάποιος να βρεθεί με αυτό τον τρόπο (κενό νου) ναι μεν μπροστά σε "Ανοιγμένη Πύλη" - πλην όμως "ανώριμος εσωτερικά" γι' αυτά που θα αντιμετωπίσει πίσω απο την Πύλη)?

Avaris
Veritas Vos Velirabit

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Επίδραση του διαλογισμού στο σώμα
« Απάντηση #32 στις: Απρίλιος 13, 2007, 16:15:06 »
Θεωρώ ότι είναι χρήσιμη μια ανασκόπηση στην πορεία εξέλιξης του ΖΕΝ διαλογισμού...

Κατ' αρχήν, επικρατεί μία σύγχηση και παρερμηνεία ως προς την έννοια "διαλογισμός".
Ο διαλογισμός είναι μια ενεργητική λειτουργία της σκέψης ελεγχόμενη από την συνείδηση -και μόνον από αυτήν- και οποιαδήποτε άλλη κατάσταση, στάση ή λειτουργία, όπου απουσιάζει η συνείδηση, δεν δύναται να λεχθεί διαλογισμός.

Η παράδοση αναφέρει μια σχολή διαλογισμού στην Ινδία, την dhyana yoga, ως βασική πρακτική του πρώιμου Βουδισμού.
Η μετάδοσή της στην Κίνα, έδωσε έναν κλάδο της πρακτικής αυτής, το Ch'an.

Από την εξέλιξη του Ch'an, ξεπήδησαν αρκετές σχολές διαλογισμού που ευαγγελίζονταν την φώτιση, παρέμειναν όμως δύο κύρια ρεύματα, δύο κύριες σχολές διαλογισμού.

α)Η σχολή του Ts'ao-tung.
β)Η σχολή του Lin-chi.

Η πρώτη, που χαρακτηρίστηκε και ως βόρεια σχολή, ακολουθεί την πρακτική των διδασκαλιών του δασκάλου προς τον μαθητή, εστιάζοντας κύρια στο επιχείρημα και στην αιτία μέσα από τυπικές διδασκαλίες και πρακτικές. Βοηθώντας τον μαθητή να στοχάζεται συγκεκριμένα θέματα και με την καλλιέργεια της δυνατότητας συγκέντρωσης της σκέψης σε επιλεγμένα θέματα, ασκούσε την διανοητική ικανότητα του μαθητή.
Για την σχολή αυτή, πρώτα επιτυγχάνεται η φώτιση και μετά με νέο κύκλο μαθημάτων και πρακτικών επέρχεται η πνευματική καλλιέργεια.

Η δεύτερη, που ονομάστηκε και νότια σχολή, τονίζει ότι φώτιση και πνευματική καλλιέργεια επιτυγχάνονται ταυτόχρονα.
Απορρίπτοντας τις τυπικές - τελετουργικές πρακτικές της βόρειας σχολής, προήγαγε την εστίαση στις καθημερινές δραστηριότητες, στις απλές  και "πεζές" δράσεις της καθημερινότητας του απλού ανθρώπου, όπως η διατροφή, η ένδυση, οι κοινές ασχολίες του κλπ...(Μας θυμίζει Γκουρτζίεφ;)
Μέσα από την καθημερινότητα, διεύρυνε την προσοχή, βοηθούσε τον στοχασμό, επιτύγχανε τον διαλογισμό επί των πρακτικών θεμάτων και επέφερε την πολυπόθητη κατανόηση.

Αυτοί που θεωρούν την καθημερινή ζωή ως εμπόδιο στο Ντάρμα, δεν βλέπουν το Ντάρμα στις καθημερινές τους δράσεις.

Δεν έχουν ακόμα ανακαλύψει, ότι δεν υπάρχει δράση έξω από το Ντάρμα.


Παράλληλα, ήταν και η η πρώτη σχολή που εισήγαγε τα kung-an (κοάν).
Τα κοάν, ως φαινομενικά παράλογοι γρίφοι, βοηθούν κυριολεκτικά στο να ελευθερώσουν τον Νου από παγιωμένους τρόπους σκέψης.

Οι δύο κυρίαρχες αυτές σχολές της Κίνας, διαδόθηκαν στην Ιαπωνία και γέννησαν δύο νέους κλάδους διαλογισμού.
Η σχολή του Ζεν Lin-chi, έγινε στην Ιαπωνία, Ζεν Rinzai.
Ενώ από την σχολή Ts'ao-tung, προέκυψε η Ιαπωνική σχολή Soto.

O Dogen της σχολής Soto, διαφοροποιούμενος πλήρως από την τεχνική των κοάν, διαμόρφωσε ένα πρόγραμμα, τονίζοντας ότι η Βουδική φώτιση δεν επέρχεται άμεσα με την χρήση μιας τεχνικής, αλλά είναι αποτέλεσμα σταδιακού και κλιμακούμενου διαλογισμού κατόπιν μακροχρόνιας ενάσκησης.
Έτσι εισάγονται διάφορες τεχνικές οι οποίες εφαρμόζονται επιλεκτικά σε κάθε επίπεδο ανάπτυξης, αρχίζοντας από την κλασσική μέθοδο διαλογισμού της εστίασης της προσοχής και ανεβαίνοντας στην μαθητεία, σταδιακά αποσπάται ο νούς από τα εξωτερικά ερεθίσματα για ναφτάσει τελικά σε μια κατάσταση όπου απερίσπαστος από το περιβάλλον θα μπορεί να απασχολείται αποκλειστικά με την ιδέα επί της οποίας διαλογίζεται.

Μέχρις εδώ ακολουθεί κατά κανόνα την κλασσική μέθοδο άσκησης του Νου, και η συνεχής άσκηση και εκπαίδευση, αναμενόμενο είναι να φέρνει εντυπωσιακά αποτελέσματα στην ανάπτυξη της σκέψης, αναγορεύοντάς την κλιμακωτά σε διάνοια...
Ο νεωτερισμός που εισήγαγε η σχολή Soto, ήταν η αντίθεσή τους με τα τυπικά κοάν, ισχυριζόμενοι ότι, αφού σταδιακά ο Νους αφαιρεί ερεθίσματα που τον απασχολούν και καταφέρνει να εστιάζεται αποκλειστικά σε αυτό που επέλεξε να διαλογισθεί, μένοντας απαθής σε όλα τα άλλα εξωτερικά ερεθίσματα, η συνέχεια είναι να αποσπασθεί ο Νους από κάθε τι και να μήν σκέφτεται τίποτε.
Πάνω σε αυτήν την τελική πρακτική ειπώθηκε το ρητό της σχολής, «αποκοίμισε το σώμα και το νου», κατάσταση που στον δυτικό διαλογισμό αντιστοιχεί με τον Καμπαλλιστικό διαλογισμό στην σφαίρα του Ποσειδώνα (Ντάατ).
Εκεί η συνείδηση αποστασιοποιείται ακόμα και από τον ίδιο τον εαυτό και κυριολεκτικά μόνο "Βιώνει" πέρα ακόμα και από τα ίδια τα προϊόντα της συνείδησης.

Κάποιοι αυτόκλητοι διαφωτιστές, εισήγαγαν από την ανατολή αυτές τις διαλογιστικές ασκήσεις και ως πονηροί και οκνηροί δυτικοί, θεώρησαν ότι οι μακροχρόνιες ασκήσεις είναι μόνο για τους ανόητους της ανατολής, ενώ οι δυτικοί ξύπνιοι πάνε απευθείας στο τελευταίο στάδιο των ασκήσεων και πετυχαίνουν χωρίς κόπο την φώτιση...

Παράλληλα, βρήκαν και εύκολους ακόλουθους στη δύση και για τον λόγο ότι η χριστιανογεννής παιδεία μας αποφεύγει τις κοπιαστικές ασκήσεις της νοητικής ανάπτυξης, καθότι δεν έχει και την καλύτερη άποψη για την γνώση (η γνώση ήταν το προπατορικό αμάρτημα), έτσι καλλιεργήθηκε η τραγικά εσφαλμένη αντίληψη ότι με μια απλή άσκηση μπορούσε νάρθει η φώτιση.

Θάταν μια απλή εξαπάτηση των ευκολόπιστων η υποτιθέμενη αυτή τεχνική διαλογισμού αν δεν ήταν παράλληλα και εξαιρετικά επικίνδυνη.
Επικίνδυνη για τον λόγο ότι, η κένωση του νου από τον νεόφυτο, δημιουργεί μια κατάσταση αρκετά βαθιάς χαλάρωσης, άρα αδυνατίζει η συνείδηση και επειδή η φύση μισεί το κενό, εισρέουν ορμητικά από το ασυνείδητο μία πληθώρα απωθημένων παραστάσεων που χωρίς τον έλεγχο της συνείδησης φτάνουν να κατακλύζουν το νου.

Η προετοιμασία που έχει υποστεί ο νους, είτε σαν διαμόρφωση από τα υπάρχοντα δόγματα -κύρια του χριστιανισμού και της χριστιανικής παιδείας- είτε σαν επιπρόσθετες επιπόλαιες αντιλήψεις περί κοσμικών διδασκάλων και λοιπών άϋλων οντοτήτων, τον καθιστά παθητικό δέκτη των ασυνείδητων αναδύσεων και άβουλο να τα διαχειριστεί.

Οι αναδυόμενες εντυπώσεις διαμορφώνονται σύμφωνα με την παιδεία του και τους δογματισμούς που έλαχε να αποδεχθεί, οπότε γίνεται μάρτυρας εντυπώσεων που στην ουσία επιβεβαιώνουν την ίδια του την προκατάληψη.
Και εδώ ακριβώς έγκειται και ο μεγάλος κίνδυνος. Γιατί οι αυθαίρετοι δογματισμοί του αυτοεπιβεβαιώνονται, η λογική υποχωρεί τραγικά προς όφελος της φαντασίωσης και στην πράξη, αδυνατούμε να υποδείξουμε τις πλάνες αυτών των καταστάσεων, καθότι το υποκείμενο έχει πλέον έμπρακτες προσωπικές αποδείξεις -οράματα των δογματισμών του.

Την παραπάνω τεχνική ασκούν κατά κανόνα οι ασκητές των δογμάτων και στην πράξη το μόνο που κάνουν είναι να επιβεβαιώνουν την ήδη υπάρχουσα δογματική τους προκατάληψη.
Το τραγικό πάρεργον βέβαια είναι η εξασθένηση έως εκμηδένηση της κριτικής λειτουργίας, της ίδια της σοφίας του θεού, της λογικής.

Τέτοιες μυστικιστικές ασκήσεις, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι είναι κατακριτέεες και απορριπτέες.
Κατακριτέο είναι το άκαιρο του χρόνου που χρησιμοποιούνται.

Σε μια πρακτική που θα ξεκινούσε -ως όφειλε- από τις απλές πρακτικές διαλογισμού που οξύνουν τον Νου και προάγουν την διάκριση, θα προχωρούσε σε ασκήσεις εξέλιξης της διάνοιας μέσα από μεθόδους διεύρυνσης της συνείδησης και αλλαγής του τρόπου αντίληψης και θα έφτανε μέχρι την πλήρη κενότητα για τους επιμελείς και ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥΣ ζηλωτές, καμμία αρνητική κριτική δεν θα μπορούσε να ασκηθεί.

Δριμεία κριτική υφίσταται η  αφελής διαστρέβλωση των υπαρχόντων μεθόδων και η αλλοίωση που υφίστανται οι κατά τάλλα σεβαστές μέθοδοι, οι οποίες απευθύνονται σε αδαείς αλλά καλοπροαίρετους ζηλωτές, παγιδεύοντάς τους στον εύκολο και χωρίς κόπο τρόπο, με τραγικές όμως εκ των υστέρων συνέπειες και νοσηρά μη αναστρέψιμα πλέον αποτελέσματα...

Οι μαγικοί και εύκολοι τρόποι απόκτησης, αποδεικνύονται -όταν δυστυχώς είναι πλέον αργά- τραγικά εφιαλτικοί και ψυχοφθόροι.

Ο ανέτοιμος ζηλωτής θα βρεθεί να αντιμάχεται τα τέρατα του ασυνείδητου -τα διαστρεβλωμένα του ένστικτα και τα πάθη του - σε έναν μάταιο αγώνα  που είναι καταδικασμένος να ηττηθεί, παρότι στην αρχή του παρουσιάζονται με τις πιο γλυκείς και εξαίσιες αγγελικές μορφές.

Για τον  επιμελή και ήδη ετοιμασμένο μαθητή, τα τέρατα του ασυνείδητου είναι πλέον μικρά και άκακα ζωάκια, οι τερατώδεις καρχαρίες της αβύσσου είναι πια πολυποίκιλα χρυσόψαρα, οι ανθρωποφάγες τίγρεις είναι πλέον απλά χαδιάρικά γατάκια.

Παύει η αντιπαράθεση με την τρομακτική σκιά και γίνεται χαρούμενη διάθεση ανεύρεσης του αδελφού και χαρμόσυνο άγελμα για εκστασιακή επανασύνθεση...

Το μόνο που απαιτείται, επιμονή, υπομονή και σταθερότητα στην κοπιαστική διαδικασία της πολύχρονης επιμελούς εξάσκησης.

Τότε τα αποτελέσματα είναι υγιή και επέρχεται επιτέλους η ποθητή επανασύνθεση, η τελική ολοκλήρωση της ολότητας που θα φέρει την αληθινή και βαθιά γαλήνη...

Έρρωσθε και ευδαιμονείτε...
« Τελευταία τροποποίηση: Απρίλιος 13, 2007, 16:35:34 από Ορφέας »
Εναλλακτικές θεραπείες - Φυσικά Ιάματα https://www.rodokipos.com/

....ΜΕΜΝΗΣΟ  ΑΠΙΣΤΕΙΝ....

Rose

  • Administrator
  • *****
  • Μηνύματα: 6.564
  • Karma: 0
  • Στο όνομα της Μητέρας Φύσης!
    • Προφίλ
    • E-mail
Απ: Επίδραση του διαλογισμού στο σώμα
« Απάντηση #33 στις: Απρίλιος 14, 2007, 14:26:59 »
Αγαπητέ Fr. Ορφέα,

κανένας δεν αρνήθηκε ότι το να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, ή τα μεγάλα μυστήρια της ζωής και του θανάτου, δεν κρύβει πάντα μία επικινδυνότητα...

Γι' αυτό πολλοί σοφοί, φιλόσοφοι, εσωτεριστές του παρελθόντος, έχουν προειδοποιήσει ότι η μυητική ατραπός είναι για πολύ λίγους και τολμηρούς...

Αυτός είναι επίσης ο λόγος που πολλοί αποφεύγουν να ανοίξουν το κουτί της Πανδώρας, να κάνουν ουσιαστική ψυχανάλυση του εαυτού τους, να αναγνωρίσουν τα εσωτερικά τέρατα (φοβίες, αδυναμίες) αλλά και να ανακαλύψουν τα κρυμμένα χαρίσματα και τις δυνάμεις τους, καθώς και να αναπτύξουν νέες...

Κάποιος μπαίνει σε ένα εσωτερικό μονοπάτι συνήθως γιατί δεν αντέχει άλλο την ζωή του όπως έχει εξελιχθεί και επιζητά μία νέα κατεύθυνση.  Επιζητά να αναγνωρίσει την ουσία της ζωής και κυρίως την ουσία της δικής του ζωής και να την πραγματώσει...

Ο εσωτερισμός έχει δείξει δύο δρόμους προσέγγισης του «γνώθι σ’αυτόν», που για μένα είναι συμπληρωματικοί και χρειάζεται να παντρευτούν έτσι ώστε να γεννήσουν τον Θεό μέσα μας. (βλέπε, Χυμικός γάμος του Κρίστιαν Ροζενκρόιτς)

Είναι ο δρόμος της καρδιάς και ο δρόμος του νου,  ο μυστικισμός και ο αποκρυφισμός, η τελετουργική θεουργία και η φιλοσοφία...

Για μένα οι τεχνικές διαλογισμού του Amorc, μου πρόσφεραν την δυνατότητα να γνωρίσω τα άρρητα... να βυθιστώ τόσο στο ατομικό ασυνείδητο, όσο και στο συλλογικό, και με την δύναμη της νόηση να κατανοήσω στο δυνατό του ανθρώπινου νου, τι είναι πραγματικότητα και τι είναι φαντασία...

Μετά από 3 χρόνια στην ατραπό είχα βρει το σκοπό της ζωής μου και είχα αναγνωρίσει τα υποσύνολα του υποσυνειδήτου μου, μετά από 5 χρόνια είχα αναλάβει την αποστολή της ζωής μου... Για μένα αυτό είναι επιτυχία...

Δεν μπορώ να πω, πως δεν έχω πέσει πολλές φορές θύμα των φαντασιώσεών μου, και δεν έχω υποφέρει σε εσωτερικές συγκρούσεις, καταθλίψεις κτλ... αλλά τώρα που τα βλέπω πλέον από μακριά, αποτελούν μέρος αυτού που ονομάζουμε Πνευματική μεταστοιχείωση... Πνευματική Αλχημεία...

Φυσικά ο καθένας μας βιώνει το μονοπάτι αυτό διαφορετικά, μια και είμαστε μία διαφορετική σύνθεση, με διαφορετικές καταγραφές και παρελθόν... Επίσης η εξέλιξη δεν τελειώνει ποτέ... Οι μυήσεις δεν τελειώνουν ποτέ... ο δρόμος δεν τελειώνει ποτέ... Γιατί αν τελειώσει, τότε δεν θα υπάρχουμε...

Ο καθένας αντιλαμβάνεται όλα αυτά τα παράξενα, τα μυστήρια, τα υπερκόσμια, μέσα από το δικό του πρίσμα... Αλλά σίγουρα συμφωνώ ότι όταν βλέπουμε το εσωτερικό παιχνίδι σαν παρατηρητής, και όχι σαν πρωταγωνιστής, μπορεί να μας βοηθήσει να κρατήσουμε την λογική μας... και να μην παρανοήσουμε...

Γι' αυτό και ένας μεγάλος εσωτεριστής που θαυμάζω πραγματικά ο Fr. Raymond Bernard (ο πατέρας του σημερινού ύπατου του Amorc, Fr. Christian Bernard) είπε...

"A reminder that words like "The Celestial Sanctum" - "the Cosmic" and "Masters" are symbolic images of an archetypal nature to help seekers get in touch with their own center of Consciousness. You may choose to change these words, this is unimportant, what counts is the visualization and the getting in touch with the sacred Center of Being and Consciousness within..."


http://www.plotinus.com/raymond_bernard1.htm

για να μας προστατεύσει πως όταν βλέπουμε διάφορα πρόσωπα και οντότητες στα εσωτερικά μας ταξίδια, να θυμόμαστε ότι κυρίως είναι σύμβολα του υποσυνειδήτου μας... όπως και στα όνειρά μας...

Με τις καλύτερες ευχές για Βαθειά Γαλήνη


« Τελευταία τροποποίηση: Απρίλιος 18, 2007, 10:37:09 από Rose_777 »
Ενημερώστε για τις Φυσικές θεραπείες του Ροδόκηπου να βοηθήσουμε τον κόσμο να σωθεί από την ταλαιπωρία. https://www.rodokipos.com/

Ολη η Γη ένας Ροδόκηπος, για να Ανθίσει η πλάση...

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Επίδραση του διαλογισμού στο σώμα
« Απάντηση #34 στις: Απρίλιος 14, 2007, 16:04:35 »
Αγαπητή μου Rose_777,

οι τοποθετήσεις σου μου δίνουν την ευκαιρία για προσπάθεια περαιτέρω εντρύφησης και ανάλυσης  του θέματος.

Παραθέτεις ότι,


Παράθεση
κανένας δεν αρνήθηκε ότι το να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, ή τα μεγάλα μυστήρια της ζωής και του θανάτου, δεν κρύβει πάντα μία επικινδυνότητα...

Γι' αυτό πολλοί σοφοί, φιλόσοφοι, εσωτεριστές του παρελθόντος, έχουν προειδοποιήσει ότι η μυητική ατραπός είναι για πολύ λίγους και τολμηρούς...
Πολλάκις μιλάμε και τρομοκρατούμε τους αδαείς ζηλωτές για την επικινδυνότητα του δρόμου και τα τρομακτικά τέρατα που καιροφυλακτούν στις στροφές της ατραπού.

Τόνισα όμως στην προηγούμενη τοποθέτησή μου,
Παράθεση
Ο ανέτοιμος ζηλωτής θα βρεθεί να αντιμάχεται τα τέρατα του ασυνείδητου -τα διαστρεβλωμένα του ένστικτα και τα πάθη του - σε έναν μάταιο αγώνα  που είναι καταδικασμένος να ηττηθεί, παρότι στην αρχή του παρουσιάζονται με τις πιο γλυκείς και εξαίσιες αγγελικές μορφές.

Για τον  επιμελή και ήδη ετοιμασμένο μαθητή, τα τέρατα του ασυνείδητου είναι πλέον μικρά και άκακα ζωάκια, οι τερατώδεις καρχαρίες της αβύσσου είναι πια πολυποίκιλα χρυσόψαρα, οι ανθρωποφάγες τίγρεις είναι πλέον απλά χαδιάρικά γατάκια.
Δεν είναι ούτε στο ελάχιστο επικίνδυνος ο δρόμος και είναι ανέντοιμο και καταχρηστικά αναληθές να φημολογείται κάτι τέτοιο.
Αυτοί συνήθως που διαδώσαν τέτοιες παραδόπιστες απόψεις τις οποίες οι καλοπροαίρετοι νεόφυτοι αποδέχτηκαν τυφλά, αυτοί πιθανότατα δεν περπάτησαν -ούτε καν εισήλθαν- στην ατραπό της εσωτερικής αναζήτησης, αλλά παρερμηνεύσαν οι αδαείς τα σοφά αλλά "σκοτεινά" λόγια των μυστών.

Σίγουρα οφείλουμε να επιστήσουμε την προσοχή στους ζηλωτές, με μοναδικό όμως σκοπό να εργασθούν με επιμέλεια στην ατραπό, επιμονή, υπομονή και σταθερότητα.
Και τότε, αλλά μόνον τότε, όλη η διαδρομή θάναι ένα δημιουργικό και ευχάριστο ταξίδι και η ίδια η χαρά της ζωής θα τους συντροφεύει πάντα.

Οι ανέτοιμοι, αυτοί που θα τολμήσουν να βεβηλώσουν τα ιερά και με πονηριά και ιδιοτέλεια θα αποπειραθούν να παραβιάσουν τις πύλες, γιαυτούς τα τέρατα του ασυνείδητου είναι η ελάχιστη εφαρμογή της Νέμεσης.
Είθε να τους λυπηθεί η Μητέρα φύση και να τους απαλλάξει από τις υπέρτατες φρικτές δοκιμασίες που υποβάλλει η ίδια η συνείδηση...

Αναφέρεις παρακάτω αγαπητή Rose_777,
Παράθεση
Ο εσωτερισμός έχει δείξει δύο δρόμους προσέγγισης του «γνώθι σ’αυτόν», που για μένα είναι συμπληρωματικοί και χρειάζεται να παντρευτούν έτσι ώστε να γεννήσουν τον Θεό μέσα μας. (βλέπε, Χυμικός γάμος του Κρίστιαν Ροζενκρόιτς)

Ορθά προϊδεάζεσαι ότι ΚΑΙ οι δύο δρόμοι είναι απαραίτητοι και χρειάζεται να "παντρευτούν"..
Βέβαια η αλήθεια είναι ότι ο υγιής εσωτερισμός ΠΟΤΕ δεν διαχώρισε δύο δρόμους.
Πάντα οι μύστες αναφέρονταν σε μία και μοναδική ατραπό, όπως βεβαιώνουν και τα λόγια των Ορφεοτελεστών.

"Και θα βαδίσεις τον πολυσύχναστο και ιερό δρόμο που και οι άλλοι ξακουστοί Μύστες και Βάκχοι ένδοξα πορεύονται... ... ... Ευτυχισμένε και μακαριστέ, θεός θα γίνεις πια αντί θνητός". (Από τις χρυσές πινακίδες των Ορφεοτελεστών που ανεβρέθηκαν στο Θούριο).

Η ατραπός που χαρτογράφησε και μας κληροδότησε η Ορφική διδασκαλία, ως απόσταγμα της σοφίας των Μυστών,
έφτασε στην σημερινή Δύση ως δυτική εσωτερική παράδοση, ενδεδυμένη την εσωτερική φιλοσοφία της Καμπαλα.
Γιαυτό το κατεξοχήν δυτικό εσωτερικό σύστημα αυτογνωσίας, η ατραπός είναι ΜΙΑ και μοναδική και περιλαμβάνει τις δύο στήλες τις οποίες προσεγγίζει ο οδοιπόρος εναλλάξ, ταλαντευόμενος δεξιά και αριστερά, όντας συγχρόνως μυστικιστής και αποκρυφιστής, καταφέρνοντας έτσι να αναρριχηθεί στα ύψη της πνευματικής εξέλιξης.

Δυστυχώς κάποιοι αυτόκλητοι δάσκαλοι για ιδιοτελείς λόγους, άνοες και αμαθείς οι ίδιοι, συστήσαν μονομερείς δήθεν εσωτερικές σχολές που δυστυχώς όχι μόνον δεν εξελίσσουν, αλλά τραγικά ανισορροπούν τους αφελείς οπαδούς.

Για τις τεχνικές άσκησης και στοιχεία που συναντώνται στην διαδρομή, όπως και ερμηνεία μερικών από αυτά, ο Fr. Raymond Bernard ( ο πατέρας του σημερινού ύπατου του Amorc, Fr. Christian Bernard), άφησε παρακαταθήκη εύστοχων επισημάνσεων και προειδοποιήσεων για αποφυγή παρανοήσεων, στο πλούσιο συγγραφικό του έργο.

ΓΗΣ ΠΑΙΣ ΕΙΜΙ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΟΥ ΑΣΤΕΡΟΕΝΤΟΣ...
                                                              ΑΥΤΑΡ  ΕΜΟΙ  ΓΕΝΟΣ  ΟΥΡΑΝΙΟΝ...
Εναλλακτικές θεραπείες - Φυσικά Ιάματα https://www.rodokipos.com/

....ΜΕΜΝΗΣΟ  ΑΠΙΣΤΕΙΝ....

Rose

  • Administrator
  • *****
  • Μηνύματα: 6.564
  • Karma: 0
  • Στο όνομα της Μητέρας Φύσης!
    • Προφίλ
    • E-mail
Απ: Επίδραση του διαλογισμού στο σώμα
« Απάντηση #35 στις: Απρίλιος 14, 2007, 17:07:58 »
Αγαπητέ Fr. Ορφέα,

είμαι σίγουρη ότι γνωρίζεις περιπτώσεις κοντινών σου προσώπων που δεν είχαν κλείσει μάτι για 2 μήνες, από τον φόβο τους, όταν ασχολήθηκαν με πολύ βαθιά νερά... ή άνοιξαν πύλες απροετοίμαστοι... Μάλλιστα εσύ ο ίδιος μου μίλησες για κάποιον που πέθανε και είχες τρομοκρατηθεί πριν πολλά χρόνια...

Και εγώ είχα περάσει μία τέτοια δυνατή εμπειρία όπου δεν μπορούσα να κλείσω μάτι, και συνέβαιναν διάφορα περίεργα γύρω μου... Τώρα πλέον κατανοώ... τι συνέβαινε... και είμαι ήρεμη... Τότε φυσικά δεν είχα ιδέα και φοβόμουν... στην κυριολεξία βρισκόμουν σε πανικό... Τα είχα μπερδέψει όλα μέσα μου, και δεν μπορούσα να βγάλω άκρη...

Δεν μπορούμε να αποφύγουμε τον φόβο όταν βιώνουμε τέτοιες εμπειρίες... Είχα διαβάσει βιβλία, είχα παρακολουθήσει σεμινάρια, είχα κάνει ψυχανάλυση... όμως όταν περνούσα μέσα από τον εσωτερικό 'Αδη και πάλευα με τα εσωτερικά μου τέρατα... κανένα βιβλίο ή πρότερη γνώση δεν μπορούσε να με βοηθήσει...

'Ημουν εγώ και αυτό... και έπρεπε να το νικήσω... ή θα νικούσα ή θα πέθαινα... τόσο απλά... Είναι βιωματικό... και όχι φιλοσοφικό... και αυτή είναι η μεγάλη διαφορά...

Τώρα αν μπορούμε να εξελίξουμε τα παραδοσιακά μυητικά συστήματα, νομίζω πως ναι... και είναι καθήκον μας, να επενδύουμε την κατανόηση που κερδίσαμε μέσα από το προσωπικό μας βίωμα... έτσι ώστε οι επόμενοι να μπορούν να φτάσουν πιο εύκολα τον στόχο τους...

Χαρά μας είναι να βλέπουμε, οι άνθρωποι να εξελισσόνται με το λιγότερο κόστος,  να φτάνουμε σε υψηλότερες κατανοήσεις που μπορούμε να τις τεκμηριώνουμε επιστημονικά,  να νοιαζόμαστε περισσότερο για τον συνάνθρωπό μας, και να συνδημιουργούμε μία κοινωνία ποιότητας, συνεργασίας, και αλληλεγγύης...

Πιστεύω ότι αυτό είναι το όνειρο κάθε αληθινού εσωτεριστή... η ειρήνη και η χαρά των ανθρώπων...

Με τις καλύτερες ευχές για Βαθειά Γαλήνη
« Τελευταία τροποποίηση: Απρίλιος 17, 2007, 20:59:25 από Rose_777 »
Ενημερώστε για τις Φυσικές θεραπείες του Ροδόκηπου να βοηθήσουμε τον κόσμο να σωθεί από την ταλαιπωρία. https://www.rodokipos.com/

Ολη η Γη ένας Ροδόκηπος, για να Ανθίσει η πλάση...

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Επίδραση του διαλογισμού στο σώμα
« Απάντηση #36 στις: Απρίλιος 14, 2007, 18:28:46 »
Χαίρομαι αγαπητή μου Rose_777,

γιατί επισημαίνεις τις τραγωδίες που μπορούν να συμβούν όταν ανέτοιμοι τολμούν εγχειρήματα του εσωτερισμού.
Δυστυχώς και εμείς τύχαμε μαθητές - πλανεμένοι αόμματων αυτόκλητων δασκάλων και πληρώσαμε πολύ ακριβά το τίμημα.

Αν όμως η δική μας τραγική εμπειρία δεν μπορέσει να γίνει σήμα κινδύνου για τους καλοπροαίρετους αδαείς ζηλωτές και δεν καταφέρουμε να προειδοποιήσουμε για την τραγική συνέχεια που επιφυλάσσει η ανόσια βεβήλωση των μυστηρίων, ότι άλλο και να πετύχουμε, συνολικά δεν θα έχουμε καταφέρει τίποτα.

Δογματικά προσκολλημένοι στην ανόητη αντίληψη περί αυθεντιών, ρουφούσαμε μετά μανίας ότι σκουπίδι -δήθεν εσωτερισμού - βρίσκαμε στους υποτιθέμενους δασκάλους που συγγράφαν αποκαλυπτικά συγγράμματα,
και αφελείς όντες, χειριστήκαμε ανοήτως περισπούδαστες μεθόδους άνευ διδασκάλου.

Από την άλλη, θαμπωμένοι από την πλαστοπροσωπεία των απατεώνων και εκμεταλλευτών του χώρου του εσωτερισμού, γινόμασταν πειθήνιοι οπαδοί των απρονοησιών των, χαϊδεύοντας στην πράξη την εγωιστική και αλαζονική μας ανάγκη να φανούμε και να δείξουμε ότι ανήκουμε στους "λίγους" και "εκλεκτούς" !!!

Εμείς δεν είμασταν τολμηροί.
Είμασταν θρασείς και ανόητοι αλαζόνες.
Θύματα της εγωπαθούς μας ανωριμότητας και της αρρωστημένης μας ανάγκης να μας αποδεχθούν και να μας θεωρήσουν ως εξαιρετικούς.
Ανώριμα παιδιά που καβαλούσαμε το καλάμι, ζωσμένοι και με δυο βούρλα και με μια κοπρισμένη λαμαρίνα για στέμα, προσποιούμασταν τους ιππότες βασιλείς, πολύ πειστικά όμως για τον εαυτό μας ώστε φθάναμε στο σημείο να μας πιστεύουμε, ανήμποροι όμως να καταλάβουμε το πόσο "καραγκιόζηδες φαινόμασταν.
Μεθυσμένοι για την διαφορετικότητά μας, ορμούσαμε ασυλόγιστα να παλέψουμε τους ανεμόμυλους και να ανταγωνιστούμε τους τοίχους...Και σπάγαμε τα κεφάλια μας, ευτυχώς που η μητέρα φύση μεριμνά για τους ηλίθιους και έτσι υπάρχουμε ακόμα...

Όχι, τέτοιες δοκιμασίες δεν έχει η ατραπός.
Αυτά παθαίνει όποιος παρεκλίνει από την ατραπό, οπότε κινδυνεύει να βυθιστεί σε σαπισμένα έλη και σε βορβορώδεις βόθρους.

Οι δοκιμασίες της αληθινής ατραπού, είναι ασκήσεις που ο φιλότιμος εργάτης ιδρώνει ευχάριστα διεκπεραιώνοντάς τες.
Αν πόνο και δυστυχία συναντά ο ένθερμος ζηλωτής, καλό είναι να σκεφτεί σοβαρά για την ορθότητα του δρόμου που διαβαίνει.

Το σχολείο που η μητέρα φύση επέλεξε  να μας εκαπαιδεύσει, είναι ένας χώρος παιχνιδιού, χαράς και αγαλλίασης.
Μέσα από το παιχνίδι μαθαίνουμε...
Όταν όμως γνωρίζουμε ότι μετέχουμε σε ένα εκαπιδευτικό παιχνίδι,
δεν κουραζόμαστε, ούτε υποφέρουμε.
Ακόμα και αν τύχει και πέσουμε, ακόμα και αν ματώσουμε,
στη στιγμή ξαναβρισκόμαστε όρθιοι για να ξαναπαίξουμε...
Ούτε μεμψιμοιρίες, ούτε κλάματα,
γιατί κάπου βαθιά μέσα μας ξέρουμε ότι το παιχνίδι είναι εκπαίδευση
και η γήινη εκπαίδευσή μας είναι ένα απλό και ευχάριστο παιχνίδι...

Οι διδάσκαλοι μύστες, συνέστησαν ακόμα πιο εύκολες και χαρούμενες μεθόδους εκπαίδευσης - τα μυστήρια.

Όμως, προσοχή !!!
Αν ο εαυτός μας δυσανασχετεί, δεν ηρεμεί, δεν ειρηνεύει,
αλίμονο,
είμαστε σε ένα λάθος παιχνίδι, σε λάθος "δρόμο"...
Και όχι επειδή εμάς δεν μας "πάει" ο τάδε δρόμος.
Ο δρόμος είναι ένας και μοναδικός.
Το εκπαιδευτικό σύστημα είναι ένα και μοναδικό που οδηγεί στην εξέλιξη.
Είναι αυτό που έχει θεσπίσει η μητέρα μας φύση.
Μάλλον ο "δρόμος" έχει απομακρυνθεί από την αληθινή ατραπό και καλό είναι να γίνουμε και λίγο σκεπτικιστές.

ΜΕΜΝΗΣΟ  ΑΠΙΣΤΕΙΝ
Εναλλακτικές θεραπείες - Φυσικά Ιάματα https://www.rodokipos.com/

....ΜΕΜΝΗΣΟ  ΑΠΙΣΤΕΙΝ....

Rose

  • Administrator
  • *****
  • Μηνύματα: 6.564
  • Karma: 0
  • Στο όνομα της Μητέρας Φύσης!
    • Προφίλ
    • E-mail
Απ: Επίδραση του διαλογισμού στο σώμα
« Απάντηση #37 στις: Απρίλιος 14, 2007, 20:44:18 »
Αγαπητέ Fr. Ορφέα,

όλα τα μυστήρια και οι μύθοι του παρελθόντος έχουν μιλήσει για τον Θεό και το θηρίο... και την πάλη μεταξύ τους... σε διαφορετικές εκδόσεις, στις παραδόσεις διαφόρων λαών... Υπάρχουν κάποια συλλογικά αρχέτυπα που βιώνονται από τον ανθρώπινο ψυχισμό, και απλά πολλοί εσωτεριστές, φιλόσοφοι, ή μυητικές σχολές αναφέρονται σε αυτά...

'Ομως δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα όπως τα παρουσιάζεις... Υπάρχουν παγίδες στον δρόμο, αλλά υπάρχουν και εγρηγορότα που μας προστατεύουν, όπως το Ροδοσταυρικό εγρηγορός και οι διδασκαλίες του... Πολλές φορές μία επίκληση του συμβουλίου συμπαράστασης, όπως και στον Χριστιανισμό μία απλή προσευχή μπορεί να βοηθήσει δραστικά τον ψυχισμό του ανθρώπου να ηρεμήσει...

Στην τελική δεν μας φταίει κανένας άλλος πραγματικά, πέρα από την προσωπική μας αντίληψη που αλλάζει συνεχώς μέχρι να φτάσουμε σε μία μεγαλύτερη κατανόηση... Και πέρα από την ειλικρινή μας διάθεση να μοιραστούμε κάποια βιώματα και να προειδοποιήσουμε για κάποιες παγίδες του δρόμου... δεν νομίζω ότι ωφελεί πραγματικά να τρομοκρατούμε τους άλλους, μοιράζοντας τον δικό μας τρόμο και εμφυτεύοντας τον μέσα τους... 

Ο Ροδόσταυρος γνωρίζει πως τα πάντα είναι δονήσεις, και ότι σπείρεις θα θερίσεις... Καλό είναι να σπέρνουμε ιδέες οι οποίες θα φέρουν ελπίδα και χαρά στις καρδιές των ανθρώπων και όχι τρόμο και απογοήτευση... (σημάδια της σκοτεινής ατραπού)

Ο καθένας μας αντιλαμβάνεται διαφορετικά και βιώνει διαφορετικά τον κόσμο μας... Και ο Παράδεισος και η Κόλαση εδώ είναι... Από εμάς εξαρτάται τι θέλουμε να βιώσουμε...

Άλλωστε όπως λέγεται και στον εσωτερισμό "πολλοί οι κλητοί, λίγοι οι εκλεκτοί", όχι για λόγους αλαζονείας, αλλά γιατί δεν έχουν όλοι την ίδια τόλμη και σθένος να περάσουν τις δοκιμασίες, και να αναλάβουν μία θέση υπηρεσίας προς την ανθρωπότητα, γιατί αυτό θα είναι το έπαθλο της πραγματικής κατανόησης, υπηρεσία και όχι αλαζονεία.

Σύμφωνα με την Καμπάλα η ανθρώπινη συνείδηση "έπεσε" μέσα στην δημιουργία για να κατακτήσει την Γνώση του καλού και του κακού... Άρα αν θέλουμε να επανέλθουμε στην πρότερη κατάσταση, ή απλά να ολοκληρωθούμε, χρειάζεται με κάποιον τρόπο να αποκτήσουμε το έπαθλο αυτής της διάκρισης...

Και ο καλύτερος τρόπος είναι ζώντας... και όχι απλά παρατηρώντας...

Αυτό είναι και το νόημα της ζωής... αλλιώς θα είμασταν μόνο συνειδήσεις που θα φαντασιωνόταν και δεν θα χρειαζόταν να ενσαρκωθούν και να πρωταγωνιστούν κάθε φορά σε ένα νέο επεισόδιο... αποκτώντας ένα νέο δώρο κατανόησης...

Με τις καλύτερες ευχές για Βαθειά Γαλήνη
« Τελευταία τροποποίηση: Απρίλιος 16, 2007, 22:27:43 από Rose_777 »
Ενημερώστε για τις Φυσικές θεραπείες του Ροδόκηπου να βοηθήσουμε τον κόσμο να σωθεί από την ταλαιπωρία. https://www.rodokipos.com/

Ολη η Γη ένας Ροδόκηπος, για να Ανθίσει η πλάση...

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Επίδραση του διαλογισμού στο σώμα
« Απάντηση #38 στις: Απρίλιος 15, 2007, 11:41:50 »
Αγαπητέ Fr. Ορφέα,
όλα τα μυστήρια και οι μύθοι του παρελθόντος έχουν μιλήσει για τον Θεό και το θηρίο... και την πάλη μεταξύ τους... σε διαφορετικές εκδόσεις, στις παραδόσεις διαφόρων λαών... Υπάρχουν κάποια συλλογικά αρχέτυπα που βιώνονται από τον ανθρώπινο ψυχισμό, και απλά πολλοί εσωτεριστές, φιλόσοφοι, ή μυητικές σχολές αναφέρονται σε αυτά...

Ένα από τα πιο σκοτεινά και παρεξηγημένα σημεία του εσωτερικού μύθου, είναι το σημείο-στάδιο της εσωτερικής εξελικτικής διαδικασίας που αναφέρεται στην πάλη μεταξύ του θεού και του θηρίου.

Ο μυητικός μύθος μας υποδεικνύει όμως τελείως διαφορετικά πράγματα απ' ότι έχει δυστυχώς επικρατήσει σε σχέση με το θηρίο, την σκιά.
Οι θρησκείες, που είναι η πιο οικρή διαστρέβλωση των εσωτερικών μύθων, σατανοποίησαν την σκιά, με αποτέλεσμα οι οπαδοί των να πασχίζουν δια βίου να υποδουλώσουν, να αναστείλουν, να φιμώσουν και να καταστείλουν βίαια κάθε αναγκαίο αίτημα της σκιάς.

Η σκιά όμως δεν απαρτίζεται μόνον από τις καταπιεσμένες και ανεκπλήρωτες ανάγκες και επιθυμίες, από τα ελαττώματά μας, αλλά και από τις υγιείς ανάγκες της ίδιας της ζωής που είναι τα ένστικτα.
Δαιμονοποιώντας όμως τα ένστικτα, επιτελεί την υπέρτατη ύβρη ο άνθρωπος απέναντι στην ίδια την δημιουργία, στην ίδια τη ζωή και μπαίνει σε έναν μάταιο αγώνα αντιπαράθεσης με τα ίδια τα θεμέλια της ύπαρξής του, με αποτέλεσμα φυσικά να ηττάται τελικά, έχοντας όμως από καιρού απωλέσει την φυσική του, την ψυχική του,  την διανοητική και πνευματική του υγεία.

Οι εσωτερικοί μύθοι μας υποδεικνύουν ότι τον μάταιο αγώνα, τον τραυματικό και αιματηρό και πολλαπλά επώδυνο πόλεμο με την σκιά, τον αποτολμούν οι βέβηλοι αμύητοι.
Χαρακτηριστικός είναι ο μύθος του Περσέα.
Όταν συνάντησε την σκιά, οπλίστηκε (όπως και η σκιά) και άρχισε τον αιματηρό αγώνα με την σκιά του.
Όλη μέρα και όλη νύχτα μάχονταν μανιωδώς.
Η σκιά πλήγωσε πολλές φορές τον ήρωα.
Όταν ο Περσέας κατάφερνε να χτυπήσει την σκιά, κατά παράδοξο τρόπο, πάλι ο ίδιος πονούσε και μάτωνε...
Ο αγώνας φαινόταν ατελείωτος αλλά και μάταιος...
Τότε κατάλαβε !!!
Πέταξε τα όπλα του (το ίδιο και η σκιά), έτρεξε, την αγκάλιασε και γίνανε ένα !!!

Το να αποδεχθούμε την σκιά μας, (τα ελαττώματά μας, τα συμπλέγματά μας κλπ), ίσως είναι ο πιο δύσκολος άθλος που οφείλουμε να επιτελέσουμε, αν θέλουμε να βαδίσουμε την ηρωική ατραπό, την ατραπό των μυστών.

Στην Ελληνική μυθολογία ΠΑΝΤΑ ο ήρωας συνοδεύεται και από έναν θνητό βοηθό (Κάστωρ-Πολυδεύκης, Ηρακλής-Ιφικλής κλπ), όπως βέβαια και στην παγκόσμια εσωτερική μυθολογία (Στη Σουμεριακή μυθολογία με τον Γιλγαμές που αντιμετωπίζει την σκιά του και κατόπιν γίνεται ο αδάμαστος βοηθός του, στην Ινδική με τον Ράμα και τον πίθηκο Χανουμάν κλπ).
Χαρακτηριστικός είναι ο στίχος της Ραμαγιάνα, όπου ο Χαναουμάν φέρεται να λέει στον ήρωα Ράμα,
"πριν σε γνωρίσω, είμαι ο Χανουμάν
όταν σε γνωρίζω, είμαστε ένα".

Στο απόκρυφο ευαγγέλιο της Μαρίας, βρισκόμενος ο Ιησούς με τον πατέρα του Ιωσήφ στο αμπέλι, την ίδια ώρα η μητέρα του Μαρία τον είδε να μπαίνει στο σπίτι της. Απόρησε και όταν ο ίδιος και απαράλακτος Ιησούς την ρώτησε ...που είναι ο Ιησούς, κατατρόμαξε και θεώρησε ότι κάποιος δαίμονας ήρθε να την πειράξει. Όμως, τόλμησε και τον έδεσε στο κρεβάτι και έτρεξε να ειδοποιήσει για τα πεπραγμένα τον Ιησού.
Ο Ιησούς μόλις το άκουσε, έλαμψε από την χαρά του. Έτρεξε στο σπίτι, αντίκρυσε μπρος στα έκπληκτα μάτια των γονιών του τον ολόιδιο εαυτό του και όλος χαρά τον αγκάλιασε και έγιναν ...ένα !!!

Η φράση, θεός και θηρίο ίσως να προάγει μάλλον τον διπολισμό και την αντιπαράθεση
και να μη συμβάλλει στην επανασύνθεση.

Είναι όμως το πρώτο καθήκον, το πρώτο μέλημα του Νεόφυτου, να αποδεχθεί και να επανενωθεί με τη σκιά του,
προαπαιτούμενο για να εισέλθει στην ατραπό.

Για τον υγιή εσωτερισμό, ο ζηλωτής δεν προσπαθεί να υποδηλώσει την σκιά -πράγμα ούτως η άλλως ανέφικτο,
αλλά προσπαθεί να αποκτήσει έναν πειθήνιο συνεργάτη.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΗΣ .....






« Τελευταία τροποποίηση: Απρίλιος 15, 2007, 11:45:48 από Ορφέας »
Εναλλακτικές θεραπείες - Φυσικά Ιάματα https://www.rodokipos.com/

....ΜΕΜΝΗΣΟ  ΑΠΙΣΤΕΙΝ....

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Επίδραση του διαλογισμού στο σώμα
« Απάντηση #39 στις: Απρίλιος 16, 2007, 11:05:56 »
'Ομως δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα όπως τα παρουσιάζεις... Υπάρχουν παγίδες στον δρόμο, αλλά υπάρχουν και εγρηγορότα που μας προστατεύουν, όπως το Ροδοσταυρικό εγρηγορός και οι διδασκαλίες του... Πολλές φορές μία επίκληση του συμβουλίου συμπαράστασης, όπως και στον Χριστιανισμό μία απλή προσευχή μπορεί να βοηθήσει δραστικά τον ψυχισμό του ανθρώπου να ηρεμήσει...

Όχι, δεν είναι τόσο τραγικά,
είναι ΠΟΛΥ χειρότερα και θα προσπαθήσουμε να το αναλύσουμε παρακάτω...

"....υπάρχουν και εγρηγορότα που μας προστατεύουν..."

Μακάρι νάταν έτσι !!!

Δυστυχώς είναι πολύ ασθενικά πια τα εγρηγορότα...
Η ενδυνάμωση ενός εγρηγορότος επιτυγχάνεται με τον συλλογικό προσανατολισμό προς αυτό, γεγονός που απαιτεί ύπαρξη ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ  αδελφότητας...
Ας μη γελιόμαστε... Έπαψε πλέον η αληθινή έννοια της αδελφότητας και πλήν ελαχίστων εξαιρέσεων -που απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα- οι σημερινοί άνθρωποι έχουμε σπάσει δυστυχώς τις συνεκτικές αλύσους που μας ενώνανε και κάτω από την πίεση της ιδιοτέλειας, απομονωθήκαμε και ξεπέσαμε πλέον στην οικτρή κατάσταση του ατομικισμού, του απομονωτισμού και της ιδιωτείας.

Ο τρόπος που δημιουργούνται, συντηρούνται και ενδυναμώνονται τα εγρηγορότα είναι υψηλή μαγεία...
Περιγράφεται πάντως επακριβώς στην Βίβλο, πως ο Μωυσής δημιούργησε τον φυλετικό θεό των εβραίων, τον ΙΕΧΩΒΑ, πως τον ζωοποιούσε και πως τον ενδυνάμωνε.
Ο Μωυσής βέβαια τον συντηρούσε με την ανάγκη και τον φόβο, κάνοντάς τον ζηλόφθονο και εκδικητικό, τρέφοντάς τον στην ουσία με ενέργειες του ενστικτώδους επιπέδου, γεγονός που γέννησε την απαίτηση για ζωική ενέργεια, άρα ήταν απαραίτητες οι θυσίες αίματος και όπως γνωρίζουμε, προσφέρονταν πλουσιοπάροχα.

Σήμερα, με εξαίρεση τα εγρηγορότα των ομάδων-χούλιγκαν που βασίζονται σε χαμηλές ενστικτώδεις ενέργειες,
η σύσταση των εγρηγορότων, ειδικότερα από τις ομάδες αναζήτησης, βασίζεται σε ενέργειες του συναισθηματικού πεδίου.
Η ανικανότητά μας όμως να βιώνουμε καθαρά, ανιδιοτελή και ανθρωπιστικά συναισθήματα, αποστερεί από λεπτές ενέργειες τα εγρηγορότα, αποδυναμώνοντάς τα, καθότι ασθενούν πλέον από την νόσο της αναιμίας.

Όπως μας αποκαλύπτει η εσωτερική σοφία, οι θεοί εξασθενούν και πεθαίνουν όταν στερούνται  την λατρεία των ανθρώπων.

Η επίκληση στο συμβούλιο συμπαράστασης, αποτελεί ακόμη ευτυχώς, ένα ύστατο αποκούμπι.
Βέβαια δεν έχει καμμία σχέση με την προσευχή, καθότι η προσευχή ενεργοποιεί μέσω της πίστης την αυθυποβολή και τις εσωτερικές ενέργειες των αρχετύπων του ασυνείδητου.
Ενώ το συμβούλιο συμπαράστασης είναι ένας δυναμικός χώρος συσσώρευσης ενεργειακών αποθεμάτων προς χρήση και βοήθεια του συνδεδεμένου και επικαλούμενου την συμπαράσταση μέλους.

Η ΕΝΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΒΑΡΥΤΗΤΑ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑ ΤΩΝ ΑΡΝΗΤΙΚΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ
« Τελευταία τροποποίηση: Απρίλιος 16, 2007, 11:09:31 από Ορφέας »
Εναλλακτικές θεραπείες - Φυσικά Ιάματα https://www.rodokipos.com/

....ΜΕΜΝΗΣΟ  ΑΠΙΣΤΕΙΝ....

Κανένας

  • Μηνύματα: 979
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Επίδραση του διαλογισμού στο σώμα
« Απάντηση #40 στις: Απρίλιος 16, 2007, 11:48:16 »
Το να αποδεχθούμε την σκιά μας, (τα ελαττώματά μας, τα συμπλέγματά μας κλπ), ίσως είναι ο πιο δύσκολος άθλος που οφείλουμε να επιτελέσουμε, αν θέλουμε να βαδίσουμε την ηρωική ατραπό, την ατραπό των μυστών.
Αποδεχόμαστε ή θεραπεύουμε τα συμπλέγματά μας?

Αυτή η διαδικασία "αποδοχής της σκιάς μας", στην Καμπάλα σε πιο στάδιο αντιστοιχεί?  Στη Σελήνη?
Ό,τι δε με σκοτώνει, με κάνει πιο δυνατό. Friedrich Nietzsche

Rose

  • Administrator
  • *****
  • Μηνύματα: 6.564
  • Karma: 0
  • Στο όνομα της Μητέρας Φύσης!
    • Προφίλ
    • E-mail
Απ: Επίδραση του διαλογισμού στο σώμα
« Απάντηση #41 στις: Απρίλιος 16, 2007, 16:31:19 »
Αγαπητέ Fr. Ορφέα,

συμφωνώ... αλλά όσο δύσκολη και αν είναι η δοκιμασία της σκιάς, υπάρχει νίκη...

Κάθε άνθρωπος βιώνει διαφορετικά την πάλη με την σκιά του... Πριν 10 χρόνια περίπου είχε αρχίσει η δική μου διαδικασία πάλης με την σκιά μου... Στην δική μου περίπτωση είχε ενεργοποιηθεί... διαβάζοντας στο Internet, διάφορα, σήμερα θα τα αποκαλούσα "φαντασιώσεις", ή δεισιδαιμονίες (σκέψεις που στην κυριολεξία μπορεί να προκαλέσουν ψυχώσεις)... Έψαχνα πληροφορίες, να βρω την αλήθεια, και τα πρώτα που συνάντησα ήταν σκιερές σκέψεις... για διεθνείς συνομοσιολογίες, για δρακόνιους, για οντότητες που μας κυνηγούν, κακούς εξωγήινους, θεωρίες "κοίλης γης", και ειδικά μετά που είχα διαβάσει την ψυχασθενή φιλολογία του Lovecraft... με τον πρωταγωνιστή τρόμου τον Κθούλου, δεν είχα ησυχία...

Άρχισα λοιπόν να βιώνω τις φοβίες μου, να φέρνω τους φόβους στην επιφάνεια και δεν ήταν λίγοι... Παραθέτω αυτήν την εμπειρία μου, σαν προειδοποίηση πως υπάρχουν πολλά σκουπίδια στο Internet, που μόνο τρόμο προκαλούν...

Ο λόγος είναι γιατί η ανθρωπότητά μας, το συλλογικό ασυνείδητο βρίσκεται σε μία παγκόσμια κρίση... ψυχολογική κρίση... Αλλάζουμε εποχή... αλλάζουμε πορεία... Η τεχνολογία τρέχει πιο γρήγορα από την ανθρώπινη συνείδηση, η ευτυχία έμεινε πίσω... Ο άνθρωπος αδυνατεί να ευτυχίσει στην εποχή μας... και επιτακτική ανάγκη είναι να αντιμετωπίσουμε τους ασυνείδητους φόβους μας... και να τους νικήσουμε...

Ο μοναδικός τρόπος για να κυριαρχήσει ο άνθρωπος στην σκιά του, είναι να γνωρίσει την αλήθεια... και το Amorc βοηθάει να κατανοηθούν πολλά ψυχικά φαινόμενα, εξηγώντας τα επιστημονικά έτσι ώστε κάθε είδους δεισιδαιμονία να εξαφανιστεί... και ο άνθρωπος να βιώσει και να κατανοήσει και τις δυνατότητές του αλλά και τα όρια του...

Βοηθάει τον άνθρωπο να συνειδητοποιήσει την θεϊκή του φύση και να έρθει σε επαφή με την ψυχική του συνείδηση... να αντιληφθεί ότι είναι ένα κομμάτι του συνόλου αλλά και Ενα με το σύνολο...

Σύντροφός μου πάντα, στις δύσκολες στιγμές, ήταν και είναι το Ροδοσταυρικό εγρηγορός που με προστάτευε όταν συντονιζόμουν μαζί του, δυνάμωνε την ισχύ των θεραπευτικών, και με αξίωνε να "δω" βαθιές αλήθειες... 

Ο Ροδόσταυρος γνωρίζει πως η Δύναμη του είναι οι υψηλές "δονήσεις", οι αγνές σκέψεις, συναισθήματα και δράσεις... και χρειάζεται πάντα να προσέχουμε τι τροφή δίνουμε στην ψυχή, στον νου μας και στην καρδιά μας...

Παραθέτω απόσπασμα από το μήνυμα του ΜΔ Sven Johansson,

"Ως Ροδόσταυροι, έχουμε όλοι μάθει ότι η ευτυχία είναι μία νοητική κατάσταση, κάτι που συσχετίζεται με τον εσώτερο εαυτό, και πως με αρκετή πρακτική και εκπαίδευση, θα πρέπει να είμαστε σε θέση να βιώνουμε την ευτυχία κατά βούληση. Όμως επίσης γνωρίζουμε πως η πλειοψηφία των ανθρώπων γύρω μας φαίνεται δυστυχώς πεπεισμένη ότι βρίσκεται σε αυτόν τον κόσμο ειδικά για να υποστεί και να υπομείνει δυσκολίες." 

Οι ιστορίες τρόμου μπορεί να μας γοητεύουν κάποιες στιγμές, ανεβάζοντας την αδρεναλίνη μας στα ύψη, αλλά αν δεν ελέγχουμε τα πάθη μας, γινόμαστε υποχείρια τους, βιώνουμε τραγικότητες... και ειλικρινά άδικα τυραννάμε τους εαυτούς μας...

Με τις καλύτερες ευχές για Βαθειά Γαλήνη
« Τελευταία τροποποίηση: Απρίλιος 17, 2007, 20:54:49 από Rose_777 »
Ενημερώστε για τις Φυσικές θεραπείες του Ροδόκηπου να βοηθήσουμε τον κόσμο να σωθεί από την ταλαιπωρία. https://www.rodokipos.com/

Ολη η Γη ένας Ροδόκηπος, για να Ανθίσει η πλάση...

Avaris

  • ΑΜΡΑ - Φίλος(Δ)
  • ***
  • Μηνύματα: 1.254
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Επίδραση του διαλογισμού στο σώμα
« Απάντηση #42 στις: Απρίλιος 17, 2007, 17:11:09 »
Τι «αποτελέσματα» προσδοκούμε από τον Διαλογισμό? Ανάλογα με την απάντηση που δίνουμε σε αυτό το ερώτημα, καταλήγουμε και σε διαφορετικό «Μοντέλο Διαλογισμού».

Υπάρχουν άνθρωποι  που έφτασαν σε ασύλληπτα ύψη Πνευματικότητας με την Περισυλλογή  (Διανοητικός Διαλογισμός) όπως ο Σωκράτης. Ακόμη και σε αυτούς όμως, υπήρχαν περιπτώσεις που έπεφταν σε «Έκσταση». Τι να συνέβαινε άραγε μέσα του όταν επί ώρες είχε ξεχάσει εκείνο το Συμπόσιο και στέκονταν σε μια γωνιά κάποιου δρόμου, «αποσβωλομένος», «χαμένος στον κόσμο του», σαν να μην υπήρχε κανείς γύρω του?

Τι βίωνε άραγε εκείνη τη στιγμή ο Σωκράτης? Κάποιες φιλοσοφικές συνειδητοποιήσεις διανοητικού επιπέδου? Ή μήπως , κάποια απροσδιόριστα μυστικιστικά συναισθήματα και γνώσεις υπερβατικού επιπέδου?

Αυτό που «βίωνε» εκείνη την στιγμή ο Σωκράτης, ανήκει στον «Διανοητικό Διαλογισμό» ή στον «Υπερβατικό Διαλογισμό» άραγε?

Ή μήπως, σε έναν «συνδυασμό και των δύο»?

Υπάρχουν επίσης, Άγιοι άνθρωποι που άγγιξαν εξίσου ασύλληπτα ύψη Μυστικιστικής Έκστασης και το ονόμασαν Θεία Κοινωνία. Ενίοτε, απλοί χωριάτες, χωρίς καμία εξωτερική ακαδημαϊκή γνώση, ενίοτε δεν ήξεραν να γράφουν καλά καλά, μόνασαν, ασκήτεψαν – σε οποιοδήποτε Δόγμα – και όμως, κάποιοι από αυτούς, χωρίς να έχουν καταλήξει σε καμία όξυνση της Διάνοιάς τους, ανέπτυξαν σε τέτοιο βαθμό την ένταση του Θείου Σπινθήρα μέσα τους που μπορούσαν πλέον να γαληνεύουν λιοντάρια ακόμη και με μόνη την παρουσία τους.

Κατάφερναν να θεραπεύουν με ένα άγγιγμα ή ένα λόγο τους. Κατάφερναν να μένουν μήνες ολόκληρους σε έκσταση χωρίς ανθρώπινες ανάγκες να τους ενοχλούν. Ενίοτε, κατάφερναν να μένουν ημέρες θαμμένοι σε τάφους και να ξαναβγαίνουν υγιέστατοι. Άλλοι κατάφερναν να υπομένουν βασανιστήρια ή την πυρά της εκτέλεσης στωϊκά και χωρίς ένα δάκρυ.

Και όλα αυτά, καθαρά και μόνον μέσω Υπερβατικών Τύπων Διαλογισμού και σφοδρών σωματικών στερήσεων εν μέσω Ερήμων ή άνυδρων Βουνών. Χωρίς καμία προεργασία Διανοητική. Αντιμετωπίζοντας τις Μυστικιστικές παραισθήσεις με μόνο όπλο κι εφόδιο την πίστη τους στο Θεό.

Σίγουρα, πολλοί από αυτούς «τρελλάθηκαν». Δεν άντεξαν το σοκ. Εξακολούθησαν όμως εκατομμύρια να ακολουθούν αυτούς τους Δρόμους. Και πολλοί από αυτούς τα κατάφεραν. Ακόμη και οι απλοί μοναχοί, ακόμη κι όταν δεν κάνουν καμία «Διανοητική άσκηση», εκπέμπουν  και μεταδίδουν μια Γαλήνη που έχει καθαρά Υπερβατική, Μυστικιστική Βάση.

Τα εκατομμύρια οπαδών του Κρίσνα ονομάζουν Διαλογισμό το εξής απλοϊκό: Να απαγγέλουν επί δίωρο κάθε ημέρα το «Χάρε Κρίσνα, Χάρε Κρίσνα, Κρίσνα Κρίσνα Χάρε Χάρε. Χάρε Ράμα, Χάρε Ράμα, Ράμα Ράμα, Χάρε Χάρε».

Και μέσα από αυτό το απλό σύστημα, έχουν ξεπηδήσει εκπληκτικές προσωπικότητες και «Άγιοι».

Ό Σαι Μπάμπα, ορίζει στους μαθητές του να διαλογίζονται με έναν και μοναδικό τρόπο. Να φέρνουν στο μυαλό τους τη μορφή του Θεού. Αυτό και μόνο. Και ο ίδιος και ο χώρος του έχουν στο ενεργητικό τους αρκετά θεραπευτικά θαύματα. Κανείς τους δεν εκπαιδεύεται πρώτα με νοητικές ασκήσεις και μετά να περάσει στο Υπερβατικό. Απλοί άνθρωποι άλλωστε είναι οι περισσότεροι. Καμία σχέση με Καρτεσιανά μοτίβα αναλύσεων.

Αντιστοίχως, βλέπουμε ανώτερες μορφές της Ανατολικής Υπερβατικής Σχολής, όπως ο Γιογκανάντα αλλά και ο Σαραϊνταριάν να προωθούν το Συνδυασμό των δυο Σχολών.

Ο Σαραϊνταριάν μάλιστα έχει αφιερώσει βιβλία του σε αυτό το θέμα (πχ Η Επιστήμη του Διαλογισμού), μετατρέποντας πλέον τον Διαλογισμό σε επιστήμη. Ορίζει με κάθε λεπτομέρεια το «πως», θυμίζοντας ουσιαστικά, Αναλυτή Συστήματος. Ουσιαστικά, αναφέρεται στο «Δυτικό Μοντέλο Αναλυτικής Περισυλλογής» (επάνω σε ένα θέμα) και καταλήγοντάς το σε μια Υπερβατική Θέασή του στο τέλος.

Έχουμε επίσης, και την Σχολή των Πολεμικών Τεχνών.

Θα μεταφέρω την δική μου εμπειρία εδώ. 23 χρόνια πριν, στα 17 μου, ξεκίνησα μια Ιαπωνική τεχνική, το Wado Ryu. Δεν υπήρχε σχολή, είμασταν οι πρώτοι μαθητές του δασκάλου κι έτσι εκπαιδευόμασταν παραδοσιακά. Στο σπίτι του επάνω στο βουνό, μέσα στα πεύκα.

Ένα από αυτά που έπρεπε να μάθουμε ήταν σπασίματα αντικειμένων και μέσω αυτού, «αυτοσυγκέντρωση».

Μας έβαλε μια ημέρα ξαφνικά να σπάσουμε από ένα γαλλικό κεραμίδι ο καθένας με την κόψη του χεριού. Σπάσαμε το χέρι μας και όχι το κεραμίδι. Το είχε κάνει επίτηδες ο Δάσκαλος. Ήξερε πως δεν θα τα καταφέρναμε, αλλά ήθελε να δημιουργήσει μέτρο σύγκρισης.

Μετά μας έβαλε να καθήσουμε σταυροπόδι, να κλείσουμε τα μάτια και να αδειάσουμε το μυαλό μας από κάθε σκέψη για 15 λεπτά περίπου. Κάποια στιγμή μας είπε να ανοίξουμε τα μάτια, να σηκωθούμε ήρεμα, να πάρουμε θέση ο καθένας μπροστά στο κεραμίδι του και να πάρουμε μια σειρά αναπνοών όλο και πιο εντεινόμενων, χωρίς να σκεπτόμαστε τίποτε άλλο και να χτυπήσουμε το κεραμίδι. Το κεραμίδι αυτή την φορά έγινε κομμάτια.

Τι είχε συμβεί? Τι άλλαξε? Το χέρι μας ήταν το ίδιο όπως προηγουμένως…..Μέσω αυτής της τεχνικής όμως, ο Δάσκαλος μας έβγαλε στην επιφάνεια «άλλες δυνάμεις»….

Το ονόμαζε «αυτοσυγκέντρωση των 100»….κλιμακωτά ανέβαινε μέχρι….ποιός ξέρει που …..

Με τακτική εξάσκηση, καταφέρναμε να κρατάμε το κεφάλι μας «κενό» για όλο και μεγαλύτερο χρονικό διάστημα…..με αποτέλεσμα, να σπάμε όλο και περισσότερα κεραμίδια…..

Ο σκοπός ήταν – μας έλεγε -  να μπορούμε να πετύχουμε τα ίδια «εκρηκτικά αποτελέσματα» σε κλάσματα δευτερολέπτου, χωρίς να χρειαστεί να κάνουμε αυτή την άσκηση αυτοσυγκέντρωσης…..να «ανακαλέσουμε αυτή την εσωτερική ορμή» ακαριαία από φάση ηρεμίας όποτε μας «χρειαστεί σε συνθήκες μάχης»….

Και το κατάφερε, σε μεγάλο βαθμό… Η άσκηση του «κενού κεφαλιού» λοιπόν, είδαμε πως «δούλευε», έφερνε αποτελέσματα…..έβγαζε «δυνάμεις» στην επιφάνεια….

Τότε έμοιαζε σαν απλή άσκηση….πολύ αργότερα κατάλαβα πως ήταν «κάτι πολύ περισσότερο»….

Σήμερα Ορφέα, μου έμαθες πως προέρχεται από την Φιλοσοφική Σχολή του Soto….στην πορεία, προφανώς, κάποιοι Sensei των Ιαπωνικών πολεμικών τεχνών, το απλοποίησαν ακόμη πιο πολύ….να όμως, που δουλεύει το «σύστημα»….δεν έφερε κανέναν «εφιάλτη» στην επιφάνεια από το ασυνείδητο….αντιθέτως, έβγαλε και συνεχίζει να βγάζει «ενδιαφέροντα πράγματα» στην επιφάνεια….εφόσον «συνεχίζω μέχρι σήμερα, 22 χρόνια μετά στο ίδιο μοτίβο, αν και το έχω «παντρέψει με διάφορα άλλα ακόμη»…..

Μια ακόμη περίπτωση που δεν πρέπει να μας διαφεύγει….

Αδειάζει κάποιος το νου του, περιπίπτοντας σε «κενό» για κάμποση ώρα (υπερβατικός Διαλογισμός) και κατόπιν  δίνει «υποβολές στον εαυτό του» για βαθύτερη ακόμη κατάσταση νάρκης…..έτσι, από την μία έχουμε κατάσταση κενού για ένα χ χρονικό διάστημα και από την άλλη, ένα «ζωηρό πνεύμα» που νηφάλιο «εντός» δίνει εντολές μέχρι να επιτευχθεί το ζητούμενο βάθος «νάρκης»….σε εκείνο το «βάθος» πλέον ξεκινάει να «αναλύσει ένα θέμα» αλλάζοντας ουσιαστικά μέθοδο και περνώντας στον Διανοητικό Διαλογισμό….και τελειώνει πάλι με «κενό» και Υπερβατικό Διαλογισμό προσπαθώντας να πετύχει «βαθύτερη ακόμη – πλην ενεργό – νάρκη» και «Κάθοδο»….

Βλέπουμε δηλαδή, πως, ο Διανοητικός ενεργός Διαλογισμός μπορεί να συνδυαστεί  με τον Υπερβατικό απλώς χρησιμοποιώντας τα κανάλια των «εν υπνώσει διαδικασιών».

Από την άλλη, επειδή όντως πρέπει να τηρείται μια ισορροπία, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο Δυτικός Αναζητητής έχει ανατραφεί με την ροπή προς το διάβασμα και την μελέτη. Πολλοί δε και με το Γράψιμο.  Έτσι, ασκεί την Διάνοιά του, ούτως ή άλλως.

Ας πάρουμε το φόρουμ. Για να απαντήσω στα σημερινά θέματα τα έχω στο μυαλό μου δύο και τρεις ημέρες, μπορεί και μία εβδομάδα κάποια από αυτά. Μπορεί να βρίσκομαι οπουδήποτε κι όμως ο νους μου να αναλύει διαρκώς, επίμονα και πολύπλευρα παραμέτρους αυτών των θεμάτων. Ακόμη και στο τιμόνι του αυτοκινήτου, μερικές φορές μοιάζω με υπνωτισμένο. Τόσο βυθισμένος είμαι στο θέμα μου. (Και οδηγώ μηχανικά). Αυτό δεν είναι επίμονος και Διαρκής Διανοητικός διαλογισμός?

Την ώρα που γράφουμε ένα μήνυμα στο φόρουμ και είμαστε επί δύο ώρες επάνω του να δουλεύουμε με κάθε λεπτομέρεια το σχόλιό μας, ουσιαστικά δεν κάνουμε Επίμονο και απαιτητικό Διανοητικό διαλογισμό?

Ποια η διαφορά ας πούμε , εάν δεν γίνεται ταυτόχρονα με τον Υπερβατικό του Κενού?

Όταν αφιερώνουμε και κάποιο χρονικό διάστημα στην προσευχή, αυτό δεν είναι Διαλογισμός στην Μορφή, στα Ονόματα και στις Δυνάμεις του Θεού»? (είτε σκόρπια σε διάφορα χρονικά σημεία της ημέρας, είτε κατά τη διάρκεια του Διαλογισμού)…..

Ή όταν, κάποιος κάνει «Ψυχανάλυση εν υπνώσει», δεν κάνει ουσιαστικά ένα είδος «Καθοδηγούμενου Διαλογισμού» αναζητώντας ρίζες προβλημάτων?

Το ίδιο δεν ισχύει εάν κάνει «κάτι ανάλογο» μόνος του? Δηλαδή, «αυτοανάλυση εν υπνώσει»?

Ανάλογα με το «τι ψάχνουμε», ο Διαλογισμός μπορεί να πάρει πολλές μορφές, πολλές έννοιες….

Δεν νομίζω όμως, πως μπορούμε να πούμε ότι το ένα είναι Διαλογισμός και το άλλο δεν είναι….

Κι αυτό γιατί, όλα τα είδη Διαλογισμού (είτε από μόνα τους είτε σε συνδυασμό με άλλα) γέννησαν Μεγάλες Μορφές που προσέφεραν Πνευματικά Επιτεύγματα.

Και όλα τα είδη Διαλογισμού (και πάλι είτε μόνα τους, είτε σε συνδυασμό) οδήγησαν κάποιους, από κακή χρήση στην Παράνοια.

(Πόσοι Δυτικοί αλήθεια έχουν τρελλαθεί από το πολύ διάβασμα! Ή πόσοι Δυτικοί επιστήμονες (και όχι μόνο) είναι – επιεικώς – «εκκεντρικοί? Να θυμηθούμε τον Αινστάιν που έβγαινε με τις πυζάμες από το σπίτι ή τον Νίξον που φόραγε διαφορετικά χρώματα κάλτσας στο κάθε πόδι?)
Avaris
Veritas Vos Velirabit

Rose

  • Administrator
  • *****
  • Μηνύματα: 6.564
  • Karma: 0
  • Στο όνομα της Μητέρας Φύσης!
    • Προφίλ
    • E-mail
Απ: Επίδραση του διαλογισμού στο σώμα
« Απάντηση #43 στις: Απρίλιος 20, 2007, 12:25:16 »
Αγαπητοί φίλοι,

θα ήθελα να παραθέσω κάποια αποσπάσματα του ΜΔ Fr. Sven Johansson, πάνω στον διαλογισμό, που πιστεύω ότι δείχνουν και τις δύο πλευρές και τα υπέρ και τα κατά... Το ολοκληρωμένο κείμενο βρίσκεται στην βιβλιοθήκη των μελών με τίτλο "Πως να διαλογιζόμαστε"

"Σε μια από τις μονογραφίες των υψηλότερων βαθμών του Τάγματος βρίσκουμε το ακόλουθο απόσπασμα:  "Οι αποκαλύψεις πάνω στα μυστήρια της ζωής προκύπτουν μέσα από το κεκαλυμμένο σκοτάδι της απόκρυφης μυστικιστικής σιγής." Μπορεί η φράση αυτή να ακούγεται αρχικά ασαφής, αλλά στην πραγματικότητα είναι έτσι ακριβώς, μια και όλα τα αληθινά πολύτιμα για μας, όλα τα πραγματικά επιτεύγματα, τα λαμβάνουμε, κατά ένα τρόπο, μέσω της εσωτερικής σιγής. Κανένα πλήθος βιβλίων δεν μπορεί να μας διδάξει αυτά που έρχονται από μέσα μας."

"Λέγοντας τα παραπάνω όμως, μην ξεχνάτε ποτέ ότι ζείτε σε έναν υλικό κόσμο και δεν πρέπει να αμελείτε τις υλικές σας ευθύνες. Το να εστιάζεστε υπερβολικά στον διαλογισμό εις βάρος άλλων επειγουσών φυσικών αναγκών, φέρει συνέπειες, όπως μπορεί να γίνετε πιο εσωστρεφείς, λιγότερο ικανοί να αντιμετωπίζετε τους άλλους, λιγότερο ικανοί να χειρίζεστε ακόμη και απλές υλικές υποθέσεις. Και σε ακραίες περιπτώσεις η κατάχρηση στον διαλογισμό είναι όπως η κατάχρηση στα ναρκωτικά, υπάρχει ακόμη και κίνδυνος κατάθλιψης που μπορεί να αποφευχθεί παντελώς.  Η υπομονή, η επιμονή και η εγκράτεια είναι σημαντικές ιδιότητες που απαιτούνται για οποιαδήποτε μυστικιστική πρακτική, γι’ αυτό βρείτε μια ισορροπία μεταξύ των υλικών και των πνευματικών σας αναγκών και τοποθετείστε τον διαλογισμό σας κάπου ενδιάμεσα. "

Η αλήθεια πάντα βρίσκεται στην μέση... και αυτήν την Αρμονία επιζητούμε να πετυχαίνουμε στην ζωή μας...

Με τις καλύτερες ευχές για Βαθειά Γαλήνη
« Τελευταία τροποποίηση: Μάιος 12, 2007, 12:34:35 από Rose_777 »
Ενημερώστε για τις Φυσικές θεραπείες του Ροδόκηπου να βοηθήσουμε τον κόσμο να σωθεί από την ταλαιπωρία. https://www.rodokipos.com/

Ολη η Γη ένας Ροδόκηπος, για να Ανθίσει η πλάση...

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Επίδραση του διαλογισμού στο σώμα
« Απάντηση #44 στις: Απρίλιος 20, 2007, 15:36:39 »
Τι «αποτελέσματα» προσδοκούμε από τον Διαλογισμό? Ανάλογα με την απάντηση που δίνουμε σε αυτό το ερώτημα, καταλήγουμε και σε διαφορετικό «Μοντέλο Διαλογισμού».

Υπάρχουν άνθρωποι  που έφτασαν σε ασύλληπτα ύψη Πνευματικότητας με την Περισυλλογή  (Διανοητικός Διαλογισμός) όπως ο Σωκράτης. Ακόμη και σε αυτούς όμως, υπήρχαν περιπτώσεις που έπεφταν σε «Έκσταση». Τι να συνέβαινε άραγε μέσα του όταν επί ώρες είχε ξεχάσει εκείνο το Συμπόσιο και στέκονταν σε μια γωνιά κάποιου δρόμου, «αποσβωλομένος», «χαμένος στον κόσμο του», σαν να μην υπήρχε κανείς γύρω του?

Τι βίωνε άραγε εκείνη τη στιγμή ο Σωκράτης? Κάποιες φιλοσοφικές συνειδητοποιήσεις διανοητικού επιπέδου? Ή μήπως , κάποια απροσδιόριστα μυστικιστικά συναισθήματα και γνώσεις υπερβατικού επιπέδου?

Αυτό που «βίωνε» εκείνη την στιγμή ο Σωκράτης, ανήκει στον «Διανοητικό Διαλογισμό» ή στον «Υπερβατικό Διαλογισμό» άραγε?

Ή μήπως, σε έναν «συνδυασμό και των δύο»?
Αλήθεια, τί είναι αυτό που διαχωρίζει σε δύο μεθόδους διαλογισμού, σε περισυλλογή και σε έκσταση;

Μήπως έχουμε διαχωρίσει τεχνικά και έχουμε αποδώσει ως κάτι διαφορετικό, απλά μια πιο προχωρημένη βαθμίδα διαλογισμού;

Στο Ζεν, η περισυλλογή κατά την διαδικασία των ασκήσεων, ρητά μας αναφέρει ότι η κατάσταση της βαθιάς περισυλλογής (διανοητικού διαλογισμού που αναφέρει ο αδελφός Avaris), είναι το τελευταίο στάδιο -και το ζητούμενο όλης της ασκητικής διαδικασίας- όπου ο διαλογιζόμενος φτάνει και ουσιαστικά απομονώνεται πλήρως από τα εξωτερικά ερεθίσματα, οπότε φαίνεται τελείως "απομονωμένος", "χαμένος στον κόσμο του", "σαν να μην υπάρχει κανείς γύρω του", όπως αναφέρεται για τον Σωκράτη.
Γιατί αυτή η κατάσταση ονομάζεται "έκσταση;".

Η έννοια της λέξης "έκσταση", σημαίνει "εκτοπισμός", απομάκρυνση", "θάμπωμα", "έκπληξη", "σύγχυση", "παραφροσύνη".
Είναι ουσιαστικά μία κατάσταση που το υποκείμενο απομακρύνεται και εκτοπίζεται από την ΕΔΩ πραγματικότητα, εκπλήττεται και θαμπώνεται από την "όραση" μιας φανταστικής πραγματικότητας, ο νους συγχίζεται και τελικά επέρχεται η παραφροσύνη.

Αμφιβάλλω αν αυτό έκανε ο Σωκράτης !!!
Αμφιβάλλω ακόμα αν κάποιος σώφρων και αληθής διδάσκαλος, θα δίδασκε τεχνικές φυγής από την εδώ πραγματικότητα, άσχετα αν η αντίληψή μας για την απτή πραγματικότητα είναι κατά κανόνα ελλειπής και λανθασμένη.

Οι ενασχολούμενοι με την Αστρολογία θα σκέφτονται αμέσως τα "ψαράκια" και την ευκολία που τα χαρακτηρίζει να υπερίπτανται στα σύννεφα και να έχουν σε ευχρηστία την "φυγή". Ποσειδώνας γαρ.

Σε Ποσειδώνιους φαντασιακούς κόσμους ατυχώς στοχεύουν, όχι μόνον οι ναρκωμανείς αλλά και όλα τα δόγματα.
Η νουθεσία των δογμάτων, απαξιώνοντας την ίδια την ζωή, διαστρέβλωσε την ίδια την γνώση (πλάνη = Ποσειδώνας ), αντιστρέφοντας τους κόσμους.
Τον φαντασιακό κόσμο της φυγής, τον αναγορεύσαν ως πραγματικό και αποδώσαν με ευκολία τον χαρακτηρισμό, ψεύτικος, απάτη, πλάνη, μάγια, καθαρή φαντασία, στον υπαρκτό κόσμο της δημιουργίας.
Από εκεί αρχίζει και ο πρώτος διαχασμός ως προς το τι είναι αλήθεια και τι πλάνη.

Το θάμπωμα και η έκπληξη που είναι τα στοιχεία της έκστασης, μαζί με την απόλυτη ελευθερία της φαντασίωσης, είναι τα συστατικά που παγιδεύουν τους δυστυχείς που αδυνατούν να εργαστούν στην σκληρή ομολογουμένως πραγματικότητα της ζωής.
Οι ίδιες οι θρησκείες μάλλιστα, αλλά εσχάτως και εσωτερικές ιδεολογίες οι οποίες εζήλωσαν την δόξα των εκκλησιών, παροτρύνουν και παρασύρουν αθώους, προσηλυτίζοντας, πλάθοντας και παράγοντας καινούρια θύματα των πλανών τους.
Η βάση της παγίδας που έντεχνα στήνεται, είναι ένας φαντασιακός παράδεισος όπου ένας πατέρας φροντίζει για τα ανώριμα και τα ανεύθυνα παιδάκια, τους παρέχει όλα τα αγαθά πλουσιοπάροχα, τους ικανοποιεί όλες τις επιθυμίες τους, τους καλύπτει όλες τους τις ανάγκες και μάλλιστα -ως παντογνώστης- προτού ακόμα εμφανιστούν οι ανάγκες, χαρές, τραγούδια, απολαύσεις είναι στο καθημερινό πρόγραμμα του παραδείσου.
Και ο καλός αυτός πατέρας, τίποτα δεν ζητάει, απλά μόνον να τον σεβόμαστε και να τον πιστεύουμε...

Και τα ανεύθυνα και ανώριμα παιδάκια που δυσανασχετούν με τις υποχρεώσεις που συνοδεύει η ενηλικίωση,
συναισθηματικά προσκολημμένα στην νηπιακή ηλικία, ονειρεύονται την πατρική εστία που όλα τα παρείχε ο πατέρας, απαιτώντας απλά σεβασμό και τυφλή υπακοή σε αυτόν.
Δυστυχώς, αυτή η ψυχολογική κατάσταση της νοσταλγίας της ασφάλειας της πατρικής εστίας και του παλιμπαιδισμού προς την οκνηρία και την χαρισματική απόκτηση και απόλαυση των αγαθών, που λίγο πολύ είναι χαραγμένη μέσα σε κάθε άνθρωπο, στήνει το δίχτυ στον κάθε ανυποψίαστο και τον παγιδεύει στην πλάνη ενός τέτοιου φαντασιακού κόσμου, για χάρη του οποίου, σπεύδει να θυσιάσει τον παρόντα κόσμο.

Κορωνίδα στις παγίδες που στήνονται είναι η διαδικασία της έκστασης.
Μια τέλεια τεχνική εκτόπισης και απομάκρυνσης, που με εκθαμβωτικές εκπλήξεις, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην σύγχηση και στην παραφροσύνη...

Υ.Γ. : ΠΩΛΟΥΝΤΑΙ  ΟΙΚΟΠΕΔΑ  ΣΤΟΝ  ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ. ΔΟΣΕΙΣ,  ΜΕΧΡΙ ΝΑ ...ΑΠΟΧΩΡΉΣΕΤΕ ...
« Τελευταία τροποποίηση: Απρίλιος 20, 2007, 16:07:54 από Ορφέας »
Εναλλακτικές θεραπείες - Φυσικά Ιάματα https://www.rodokipos.com/

....ΜΕΜΝΗΣΟ  ΑΠΙΣΤΕΙΝ....