Αποστολέας Θέμα: ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ  (Αναγνώστηκε 3755 φορές)

ΣΕΡΑΠΙΣ

  • ΑΜΡΑ Σύμβουλος
  • *****
  • Μηνύματα: 492
  • Karma: 0
  • FR.M.T.S.G
    • Προφίλ
ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ
« στις: Απρίλιος 22, 2009, 02:17:57 »
ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

Η Ελευσίνα υπήρξε ένα από τα σπουδαιότερα θρησκευτικά κέντρα του αρχαίου κόσμου,
καθώς εδώ αναπτύχθηκε η λατρεία της Δήμητρας και της Περσεφόνης, μια από τις
σημαντικότερες λατρείες του ελληνικού χώρου.
Τα Ελευσίνια Μυστήρια, σε ολόκληρη τη διάρκεια της αρχαιότητας καλύπτονταν από ένα
πέπλο μυστικότητα, όπως σύμφωνα με τον μύθο διέταξε η ίδια η θεά και όπως καθορίστηκε
αργότερα και από τους νόμους της Αθηναϊκής Πολιτείας. Όποιος παρέβαινε τον όρκο της
μυστικότητας είχε να αντιμετωπίσει όχι μόνο την οργή της Δήμητρας αλλά και δικαστική
δίωξη, τη λεγόμενη «δίκη ασεβείας». Κατά συνέπεια, ελάχιστα γνωρίζουμε σήμερα για το
ακριβές περιεχόμενο των Μυστηρίων και ό,τι μας παραδόθηκε από τις γραπτές πηγές αφορά
κυρίως στα εξωτερικά γνωρίσματα της λατρείας. Γνωρίζουμε, λοιπόν ότι τα Μεγάλα
Μυστήρια εορτάζονταν κάθε χρόνο και διαρκούσαν εννέα ημέρες. Άρχιζαν στις 15 του μήνα
Βοηδρομιώνα, που αντιστοιχεί στους δικούς μας μήνες Σεπτέμβριο-Οκτώβριο. Την
παραμονή της έναρξης του εορτασμού, τα «Ιερά Αντικείμενα», μεταφέρονταν από την
Ελευσίνα στην Αθήνα, όπου τα απέθεταν στο,
«Εν  Άστει Ελευσίνιον», που βρισκόταν στην Αρχαία Αγορά. Το πρόγραμμα των τεσσάρων
ημερών που τα «Ιερά» έμεναν στην Αθήνα, περιελάμβανε μια σύγκλιση των πιστών την
πρώτη ημέρα, που λεγόταν «Αγυρμός», ένα λουτρό καθαρμού στη θάλασσα τη δεύτερη
ημέρα, καθώς και διάφορες θυσίες, δημόσιες και ιδιωτικές τις επόμενες δυο ημέρες. Η
πέμπτη ημέρα, η 19η Βοηδρομιώνος, ονομαζόταν «Πομπή», επειδή μια μεγάλη πομπή από
μύστες, στεφανωμένους με κλαδιά μυρτιάς συνόδευε τα «Ιερά Αντικείμενα» στην επιστροφή
τους στην Ελευσίνα, μέσω της Ιεράς Οδού. Αφού περνούσαν από το Ιερό της Αφροδίτης
στο Δαφνί, από τη λίμνη των Ρειτών και τη γέφυρα του ελευσινιακού Κηφισού, όπου
λάμβαναν χώρα οι «γεφυρισμοί» και τα «εξ αμάξης», δηλαδή σκωπτικά σχόλια, η πομπή
έφθανε, νύχτα πια, στο Ιερό της Δήμητρας. Τις επόμενες ημέρες και νύχτες λάμβανε χώρα,
μέσα στον περίβολο του Ιερού της Ελευσίνας η κυρίως μύηση των πιστών, που περιλάμβανε
τρία στοιχεία: τα «λεγόμενα», τα «δεικνύμενα» και τα «δρώμενα». Την 22α Βοηδρομιώνος
γίνονταν σπονδές στους νεκρούς από ειδικά αγγεία, τις πλημοχόες, ενώ την τελευταία ημέρα,
την 23η Βοηδρομιώνος, οι μύστες έπαιρναν το δρόμο της επιστροφής, όχι πια οργανωμένοι
σε πομπή αλλά σε μικρότερες διάσπαρτες ομάδες. Η πνευματική εμπειρία που είχαν ζήσει
πλούτιζε τον ψυχικό τους κόσμο και τους χάριζε ελπίδες για μια ευλογημένη επίγεια ζωή και
μια καλύτερη μεταθανάτια μοίρα.
Η μεγάλη αίγλη των Ελευσινίων Μυστηρίων συμπίπτει με την ανάληψη της επιμέλειάς τους από
τους Αθηναίους. Οι μυστηριακές θρησκευτικές τελετουργίες προς τιμήν της Δήμητρας και της Κόρης
έλαβαν λαμπρή μορφή την περίοδο της τυραννίας των Πεισιστρατιδών, οι οποίοι φιλοδοξούσαν
έτσι να εξωραΐσουν και να νομιμοποιήσουν την εξουσία τους, αλλά στο απόγειο της ακμής τους
έφθασαν κατά τη χρυσή εποχή της αθηναϊκής δημοκρατίας, τον 5ο αιώνα π.Χ. Οι Αθηναίοι
περιέβαλαν τότε τα μυστήρια με εξαιρετική λαμπρότητα, αφενός για πολιτικούς λόγους και
συγκεκριμένα για την ηθική τόνωση της ηγεμονίας τους και αφετέρου για οικονομικούς σκοπούς,
σχετικούς με την εισροή χρήματος στην πόλη από τις πολυπληθείς αφίξεις των ξένων που
έφθαναν για να παρακολουθήσουν τις τελετές. Ψήφισμα των Αθηναίων της περιόδου του
Περικλή καθορίζει υπέρ του ιερού της Ελευσίνας ποσοστά από τους Αθηναίους γαιοκτήμονες,
τους συμμάχους και τους κληρούχους και καλεί όλους τους Έλληνες σε καταβολή δωρεών,
με αντάλλαγμα την ελεύθερη πρόσοδο στα Μυστήρια. Από τότε, σε αντίθεση με άλλες
μυστηριακές θρησκευτικές τελετές, οι οποίες περιορίζονταν στα μέλη μιας οικογένειας,
ενός γένους ή μιας φατρίας, τα Ελευσίνια Μυστήρια ήταν ανοιχτά σε όλους τους Έλληνες,
ακόμη και σε δούλους, εάν μιλούσαν την ελληνική γλώσσα και στη συνέχεια στους Ρωμαίους,
ενώ από την εποχή των Περσικών Πολέμων, όταν οι Πέρσες εσύλησαν και κατέκαψαν
όλα τα ιερά των Αθηνών, αποκλείονταν οι βάρβαροι. Αποκλείονταν επίσης οι διαπράξαντες
εγκλήματα και διάφορες ιερόσυλες πράξεις, όσο υψηλό αξίωμα και αν είχαν, με χαρακτηριστικότερο
παράδειγμα τον αυτοκράτορα Νέρωνα, στον οποίο δεν επετράπη η συμμετοχή.
Από την εποχή της προσάρτησης της Ελευσίνας στην Αθήνα, τα Ελευσίνια Μυστήρια ήταν διττά.
Υπήρχαν τα Μικρά Μυστήρια, τα οποία τελούνταν στην Αθήνα, στο προάστιο Άγρα, κατά τον μήνα
 Ανθεστηριώνα (Φεβρουάριο), και τα Μεγάλα, τα κυρίως Ελευσίνια Μυστήρια, που τελούνταν στην
 Ελευσίνα, από τη δέκατη πέμπτη ως την εικοστή τρίτη μέρα του μήνα Βοηδρομιώνα
(από το τέλος Σεπτεμβρίου ως τις αρχές Οκτωβρίου), την εποχή δηλαδή της σποράς
 και κάθε τέταρτο έτος περιελάμβαναν μια εξαιρετικά λαμπρή εορτή που λεγόταν πεντετηρίς.

Ο μύθος

Αντιπροσωπεύοντας τις δυνατότητες της αγροτικής θρησκείας στην επίτευξη της γενικότερης
ανθρώπινης ευτυχίας, τα Ελευσίνια Μυστήρια είχαν σαφή εσχατολογική διδασκαλία. Σύμφωνα
με τον λεγόμενο ομηρικό ύμνο στη Δήμητρα, ο οποίος είναι ερμηνευτικός της γενικότερης
λατρείας της θεάς, στην Ελευσίνα, γνωρίζουμε ότι εκτός από τη Δήμητρα πρωταγωνιστική
μορφή των μυστηρίων ήταν η Κόρη, η Περσεφόνη, αντιπροσωπεύοντας το κατεξοχήν πνεύμα
της βλάστησης που εξαφανίζεται από την επιφάνεια της γης και επανέρχεται σ’ αυτήν ύστερα
από καθορισμένη χρονικά παραμονή της στον Κάτω Κόσμο.
Όπως εξιστορεί ο ομηρικός ύμνος, η Περσεφόνη, η κόρη της Δήμητρας, έπαιζε, μαζεύοντας
λουλούδια στους κάμπους της Ελευσίνας, με τις Ωκεανίδες νύμφες, τις κόρες του Ωκεανού.
Εκεί την απήγαγε ο Άδης-Πλούτων, ο θεός-βασιλιάς του Κάτω Κόσμου, και τη μετέφερε στο
 βασίλειο των νεκρών, όπου την έκανε βασίλισσά του. Τρελή από τη λύπη για την εξαφάνιση
της κόρης της, η Δήμητρα περιπλανιόταν για εννιά μέρες και τη δέκατη, από τη θεά Εκάτη και
τον θεό Ήλιο, έμαθε ότι η κόρη της είχε απαχθεί από τον Άδη - Πλούτωνα με τη συγκατάθεση
του Δία. Πικραμένη και εξοργισμένη, μεταμορφώθηκε σε φτωχή, γριά ζητιάνα και αποσύρθηκε
στην Ελευσίνα, όπου βρήκε φιλοξενία στο αρχοντικό του βασιλικού ζεύγους, του Κελεού και της
Μετάνειρας. Κατά την παραμονή της στην Ελευσίνα, η Δήμητρα ανέλαβε την ανατροφή του
Δημοφώντα, του μικρού γιου του Κελεού, τον οποίο αποπειράθηκε να καταστήσει αθάνατο,
τρέφοντάς τον με αμβροσία και βάζοντάς τον κρυφά τη νύχτα σε φωτιά, προκειμένου να καταστρέψει
τις θνητές σάρκες του. Το έργο όμως της αθανασίας του Δημοφώντα ματαιώθηκε, όταν η μητέρα
του ανακάλυψε έντρομη τις ενέργειες της γηραιάς παραμάνας, οπότε η Δήμητρα φανερώθηκε
στην αληθινή της υπόσταση. Παρέμεινε ωστόσο θλιμμένη για την εξαφάνιση της κόρης της και
μαζί της η γη άκαρπη, μέχρις ότου ο Δίας, σε μια προσπάθεια συμβιβασμού της κατάστασης,
καθόρισε η Περσεφόνη να μένει στον Κάτω Κόσμο το 1/3 του χρόνου και τα υπόλοιπα 2/3 να
τα περνάει με τη μητέρα της. Εξευμενισμένη, τότε, η Δήμητρα και προτού επιστρέψει στον
Όλυμπο, βαθιά ευγνώμων στους Ελευσίνιους για τη φιλοξενία τους, δίδαξε στους τέσσερις
βασιλείς τους, τον Τριπτόλεμο, τον Διοκλή, τον Εύμολπο και τον Κελεό, τα μυστήρια της
λατρείας της, για τα οποία αξίωσε απόλυτη μυστικότητα, υποσχόμενη αιώνια ευημερία στην πόλη.
Οι προπαρασκευές για τα Μεγάλα Μυστήρια διαρκούσαν εννέα ημέρες, οι οποίες συμβολίζουν
τις πρώτες εννιά μέρες των περιπλανήσεων της Δήμητρας. Αρκετό καιρό πριν από την τέλεση
των Μυστηρίων, οι Αθηναίοι έστελναν σε όλη την Ελλάδα κήρυκες που ανήκαν στα δύο
ιερατικά γένη, των Ευμολπιδών και των Κηρύκων, οι οποίοι εκόμιζαν σπονδές, δίμηνη δηλαδή
εκεχειρία, εάν η Αθήνα βρισκόταν σε πόλεμο με άλλες ελληνικές πόλεις. Οι ξένοι που συνέρρεαν
ήταν πολυπληθείς και έτσι τα Ελευσίνια Μυστήρια αποτέλεσαν πανελλήνια εορτή.
Τη 14η Βοηδρομιώνος, οι ιερείς και οι ιέρειες της θεάς στην Ελευσίνα έβγαζαν από το ιερό της
τα μυστικά ιερά, τα οποία φυλάσσονταν σε μια κίστη, ένα καλάθι πλεκτό από κλαδιά ιτιάς ή
λυγαριάς, εντελώς καλυμμένα και αθέατα και, γι’ αυτό τον λόγο, αγνοούμε μέχρι σήμερα τι
αντικείμενα περιείχε η κίστη. Μετά τις προκαταρκτικές θυσίες, τα ιερά φέρονταν, διαμέσου της
Ιεράς Οδού, σε πομπή προς την Αθήνα, όπου για την προϋπάντησή τους κατέβαινε όλη η πόλη,
οι αρχές, οι ιερείς, ο λαός, συνοδεύοντάς τα μέχρι το εν άστει ιερό των Ελευσινίων θεοτήτων,
στη νοτιοδυτική πλευρά της Ακρόπολης. Τη 15η Βοηδρομιώνος, ο άρχων βασιλεύς, ο οποίος
 είχε την ανώτατη επιμέλεια και εποπτεία των μυστηρίων, καλούσε τον λαό σε πανηγυρική
συγκέντρωση στην Αγορά, στην Ποικίλη Στοά, όπου γινόταν η πρόρρησις, η επίσημη προκήρυξη,
με την οποία καλούνταν να μετάσχουν στις ιερές εκδηλώσεις, όλοι, εκτός εκείνων που είχαν
διαπράξει κάποιο σοβαρό έγκλημα.
Τη 16η Βοηδρομιώνος, οι μύστες κατέβαιναν να λουστούν στη θάλασσα του Φαλήρου ή του
Πειραιώς. Ήταν το μέγα καθαρτήριο βάπτισμα πριν από τη συμμετοχή τους στις ιερές τελετές,
ενώ τη 17η Βοηδρομιώνος τελούνταν στο Ιερό της θεάς, στην Αθήνα, μεγάλη θυσία και την
επόμενη μέρα γίνονταν τα Επιδαύρια ή Ασκληπιεία, προς τιμήν του θεού Ασκληπιού, ο οποίος,
σύμφωνα με την παράδοση, είχε μυηθεί στα Μυστήρια.
Τη 19η Βοηδρομιώνος, οι αρμόδιοι ιερείς παρελάμβαναν από το εν άστει ιερό, τα ιερά
αντικείμενα και στη συνέχεια, σε πομπή, ακολουθούμενοι από πολυάριθμο πλήθος, μετέβαιναν
 στο Ιακχείο, στο Δίπυλο, όπου παρελάμβαναν το ξόανο του Ίακχου, προστάτη θεού της πόλης,
 και αυστηρώς αθηναϊκής θεότητας και στη συνέχεια, όλη η πομπή, αφού εξερχόταν από την
Ιερά Πύλη, κατευθυνόταν προς την Ελευσίνα διαμέσου της Ιεράς Οδού.
Πολύ αργά, το βράδυ, η πομπή έφθανε στην Ελευσίνα, όπου στην αρχή του Θριασίου Πεδίου,
οι Κροκωνίδες, απόγονοι του πανάρχαιου βασιλιά Κρόκωνος, ασκώντας προνόμιό τους που
χάνεται στα βάθη των αιώνων, έδεναν με νήμα το δεξί χέρι με το αριστερό πόδι κάθε μύστη,
 πράξη αποτρεπτική για οποιοδήποτε κακό. Λίγο πιο κάτω, στη γέφυρα του ελευσίνιου
ποταμού Κηφισού, οι πιστοί αντάλλασσαν μεταξύ τους αισχρολογίες και άσεμνα αστεία,
σε απομίμηση των πρόστυχων πειραγμάτων της Ιάμβης, υπηρέτριας στο αρχοντικό του Κελεού,
η οποία κατόρθωσε να προκαλέσει το γέλιο στη θλιμμένη Δήμητρα, ένα έθιμο οργιαστικού
χαρακτήρα που ανάγεται στο αρχαιότερο στρώμα της λατρείας της θεάς.

Ένα μέρος από το  http://www.kairatos.com.gr/eleysinia.htm
« Τελευταία τροποποίηση: Απρίλιος 22, 2009, 02:34:17 από SERAPIS »
Per aspera ad astra

ΣΕΡΑΠΙΣ

  • ΑΜΡΑ Σύμβουλος
  • *****
  • Μηνύματα: 492
  • Karma: 0
  • FR.M.T.S.G
    • Προφίλ
Απ: ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ
« Απάντηση #1 στις: Απρίλιος 22, 2009, 02:36:18 »
Εναλλαγή φωτός και σκότους

Το ερώτημα που έχει απασχολήσει τους περισσότερους μελετητές των Μυστηρίων είναι πού ακριβώς τελούνταν αυτές οι δραματικές παραστάσεις. Ο Φουκάρ, στηριζόμενος σε διάφορες μαρτυρίες αρχαίων συγγραφέων, κυρίως του Αριστοφάνη, πιστεύει ότι κατά τη διάρκεια της τελετής υπήρχε έντονη εναλλαγή σκότους και φωτός. Φαντάζεται το δάπεδο διαιρεμένο σε πολλά τμήματα, καθοριζόμενα από τους κίονες, με το καθένα από αυτά να αναπαριστά ένα τμήμα του Άδη. Έτσι, στον κάτω όροφο, οι μύστες έβλεπαν τον σκοτεινό και ζοφερό Άδη, με τα βάσανα και τις δοκιμασίες των ανθρώπων που δεν είχαν μυηθεί στα Μυστήρια, ενώ ξαφνικά φωτιζόταν και εμφανιζόταν στα μάτια τους ο επάνω όροφος με τα κατάφωτα Ηλύσια Πεδία και τους χορούς των μυημένων στα Μυστήρια της Θεάς. Για τη δημιουργία ισχυρότατων εντυπώσεων και δραματικών συναισθημάτων στους μύστες, ο Φουκάρ δέχεται και τη χρήση μηχανημάτων, για την ύπαρξη όμως των οποίων δεν συνηγορεί καμιά αρχαία μαρτυρία.
Σε αντίθεση με τον Φουκάρ, ο Νόακ δεν δέχεται την ύπαρξη δύο ορόφων και πιστεύει ότι το Τελεστήριο ήταν ενιαίο. Αποκλείει επίσης την ενεργό συμμετοχή των μυστών στα δρώμενα, αλλά δέχεται την κατάσταση των παθών, τις διεγέρσεις του τρόμου και της φρίκης, εντυπώσεις συγκλονιστικές και βασανιστικές για τους συμμετέχοντες στις τελετές. Κατά τον Νόακ, τα δρώμενα δεν ήταν δράμα, με την κανονική έννοια του όρου, αλλά μόνο στοιχεία δράματος, στερούμενα ουσιαστικά διαλόγων και τελούμενα ως παντομίμες. Συγκεκριμένα, τα παιχνίδια της Κόρης με τις φίλες της, πριν από την αρπαγή, είχαν τη μορφή κύκλιου χορού, εκτελούμενου από τις ιέρειες της θεάς, στην Ελευσίνα. Η αρπαγή συνοδευόταν από την απότομη συσκότιση της αίθουσας, συμβολική του κόσμου των νεκρών, ενώ στη συνέχεια, με την επάνοδο του φωτός, η θλιμμένη μητέρα, την οποία υποδυόταν η ιέρεια της θεάς θα διερχόταν, θρηνώντας γοερά, και τις τέσσερις πλευρές της αίθουσας και σταθμεύοντας σε καθεμία από αυτές, ώστε να γίνεται από όλους ορατή.
Per aspera ad astra

ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ

  • ΑΜΡΑ Σύμβουλος
  • *****
  • Μηνύματα: 578
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ
« Απάντηση #2 στις: Απρίλιος 22, 2009, 10:19:48 »
    ΤΟ   1777 ,   στη   ΣΥΝΟΔΙΚΗ    ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ    της   ΜΟΣΧΑΣ ,   ανακαλυπτεται   ενα   ΜΟΝΑΔΙΚΟ   ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟ ,

                                         Ο    ΟΜΗΡΙΚΟΣ    ΥΜΝΟΣ   ΣΤΗΝ   ΔΗΜΗΤΡΑ.

                                    ΣΗΜΕΡΑ,   ΦΥΛΑΣΣΕΤΑΙ    ΣΤΗ   ΛΙΕΓΗ.

                   ,,,,,,,,,,,κεινη    η   κ ρ α υ γ η ,   κεινη   η   εκκληση    που  ο  ΔΙΑΣ  δεν   θελησε  να  α κ ο υ σ ε ι ....

                                      Η   ΔΗΜΗΤΡΑ ,   η   ΜΗΤΕΡΑ    της   ΚΟΡΗΣ ,     την   ακουσε.....
                         
                         αρπαξαν,   την  θυγατερα  μου,  εξαφανιστηκε ,   χαθηκε ,  αυτο  ειναι  ολακερη  η  οδυνη   του   χωρισμου ,

                                     της   απουσιας ,   του   Θ Α Ν Α Τ Ο Υ .

                        ΜΙΑ  ΟΔΥΝΗ   ΒΓΑΙΝΕΙ   ΑΠΟ   ΤΗΝ   Κ Α Ρ Δ Ι Α    ΤΗΣ   ΔΗΜΗΤΡΑΣ .

                                 ΔΕΝ   ΕΙΝΑΙ,   ΔΕΝ   Θ Ε Λ Ε Ι    ΠΙΑ  ΝΑ   ΕΙΝΑΙ   Θ Ε Α .

     
« Τελευταία τροποποίηση: Απρίλιος 22, 2009, 10:21:39 από ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ »

ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ

  • ΑΜΡΑ Σύμβουλος
  • *****
  • Μηνύματα: 578
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ
« Απάντηση #3 στις: Απρίλιος 22, 2009, 15:34:47 »

           Δ Η Μ Η Τ Ρ Α ,  μια   λεξη,   ενα   ο ν ο μ α  ,    ασφαλως   με   προελληνικη   προελευση...

                                  η   πιο   αληθοφανης    υποθεση   ειναι   πως   σημαινει    την   ΜΗΤΕΡΑ  - ΓΗ ,

                                  δεν   πρεπει   να   συγχεεται   με  την  ΓΑΙΑ ,   την   συζυγο   του   ΟΥΡΑΝΟΥ.


                                  Η    ΔΗΜΗΤΡΑ ,   ειναι   η   ΙΔΙΟΤΗΤΑ    της   μητερας   των   καρπων   και   του   θερισμου,

                                  στην    Α Ν Δ Α Ν Ι Α     της   ΜΕΣΣΗΝΙΑς   εορταζονταν    αναλογα   ΜΥΣΤΗΡΙΑ....,  ΑΥΤΑ,

                                  ηταν   τα  πιο  σημαντικα  ,   μετα   τα   ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ.


                                  ΣΤΗΝ    ΦΙΓΑΛΙΑ,   το   αγαλμα   της   θεας    ειχε  σωμα   ΓΥΝΑΙΚΑΣ,   με   κεφαλι   Α ΛΟΓΟΥ ,

                                   ΦΙΔΙΑ ,  ΚΑΙ   ΔΙΑΦΟΡΑ   ΑΓΡΙΑ  ΖΩΑ   ηταν   πλεγμενα  ,   στα   ΜΑΛΛΙΑ   ΤΗΣ.


              Η   ΘΕΜΕΛΙΑΚΗ    ΔΙΑΦΟΡΑ,    ΔΙΑΤΗΡΕΙΤΑΙ...   οι   θεοι   ειναι   αθανατοι ,   οι   ανθρωποι   ΘΝΗΤΟΙ.

                        ΟΙ   ΘΕΟΙ    ΕΙΝΑΙ   ΑΠΙΚΡΑΝΤΟΙ......         Ο   ΘΑΝΑΤΟΣ ,    ΕΙΝΑΙ    Φ Ρ Ι Κ Τ Ο     Σ Υ Μ Β Α Ν ....


                               Α Ν Α Μ Ε Σ Α     ΣΕ    Ο Λ Ε Σ     ΤΙΣ    ΘΕΟΤΗΤΕΣ  ,     Υ Π Α Ρ Χ Ε Ι     ΚΑΠΟΙΑ    ΠΟΥ    ΕΧΕΙ

                                                            ΜΙΑ    Ι Δ Ι Α Ι Τ Ε Ρ Ο Τ Η Τ Α


                                                     Η     Δ  Η  Μ  Η  Τ  Ρ  Α 


                                                            Η    Μ Ο Ν Η   ,    Η    Μ Ο Ν Α Δ Ι Κ Η ,       που    Γ Ν Ω Ρ Ι Ζ Ε Ι


                    ΤΙ    Ε Ι Ν Α Ι     Ο    Θ  Α  Ν  Α  Τ  Ο  Σ  ....


ΣΕΡΑΠΙΣ

  • ΑΜΡΑ Σύμβουλος
  • *****
  • Μηνύματα: 492
  • Karma: 0
  • FR.M.T.S.G
    • Προφίλ
Απ: ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ
« Απάντηση #4 στις: Απρίλιος 22, 2009, 16:56:36 »
 ΔΗ-ΜΗΤΗΡ, διπλή μήτρα, ναός με είσοδο και έξοδο, ή κατάβαση και ανάβαση (είσοδος έξοδος) ψυχής. Ή είσοδος καρπού στη γή, κάτω από το έδαφος (Άδης), σκοτεινός κατά άλλους, μικρά μυστήρια, σκοτάδι, και έξοδος καρπού στην επιφάνεια ως νέο φυτό (φώς, Ήλιου), αρχή μεγάλων μυστηρίων, όταν το νέο φυτό, αρχίζει να εκφράζει ιδιότητες του κρυσταλλοποιημένου Ηλιακού φωτός εντός του (αφύπνιση ψυχικών ιδιοτήτων), (ΚΑ-ΜΠΑ-ΛΑ), όπως πολύ ωραία μπορεί να εξηγήσει και ο Ορφέας.
« Τελευταία τροποποίηση: Απρίλιος 22, 2009, 17:06:00 από SERAPIS »
Per aspera ad astra

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ
« Απάντηση #5 στις: Απρίλιος 22, 2009, 18:53:46 »

    Η Γαία (ΚΑ ή ΓΑ ή ΧΑ), αναγεννά την Ζωή (ΜΠΑ ή ΒΑ), μέσω της οποίας αναδύεται το Φως (ΛΑ ή ΡΑ).

    Στον Ελληνικό Σταυρό, τον ισοσκελή Σταυρό - σύμβολο του Υλικού Κόσμου, οριζόντια επεκτείνεται η ΖΩΗ και κάθετα αναδύεται και κατέρχεται το ΦΩΣ.

    ΦΩΣ και ΖΩΗ.... ΖΩΤΙΚΟΤΗΤΑ και ΖΩΙΚΟΤΗΤΑ....

    Το Μέγα θαύμα επιτελείται μέσω της ζώσας ύλης, δια της οποίας το κρυσταλλοποιημένο αθάνατο Φως "σκοτώνεται" (σκοτίζεται) καθεύδοντας στον Αΐδη και αναγγενά την Ζωή. Η Θυσία του Φωτός, χαρίζει την αιώνια Ζωή....

    Ο θάνατος του αθάνατου, θανατώνει τον θάνατο....
Εναλλακτικές θεραπείες - Φυσικά Ιάματα https://www.rodokipos.com/

....ΜΕΜΝΗΣΟ  ΑΠΙΣΤΕΙΝ....