Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Μηνύματα - Ρασκόλνικοφ

Σελίδες: 1 [2]
16
Φιλοσοφία, Γλωσσολογία / Απ: Ρασκόλνικοφ....
« στις: Ιανουάριος 25, 2010, 04:27:45 »
Μιας και αναφέρθηκε ο Μπλέικ, ορίστε το έργο:

http://www.scribd.com/doc/23697013/The-Marriage-of-Heaven-and-Hell

αλλά και σε ευανάγνωστη, λιγότερο καλλιτεχνική έκδοση:

http://www.scribd.com/doc/427146/The-Marriage-of-Heaven-and-Hell-William-Blake

17
Φιλοσοφία, Γλωσσολογία / Απ: Ρασκόλνικοφ....
« στις: Ιανουάριος 25, 2010, 04:21:30 »
"Οι φιλόσοφοι απλά ερμήνευσαν τον κόσμο, με διάφορους τρόπους˙ το ζήτημα όμως είναι να τον αλλάξουμε." Καρλ Μαρξ

Ο αγαπητός Καζαντζακικός έγραψε:

Παράθεση
φιλοσοφία είναι η τέχνη του να δημιουργήσεις με την θέλησή σου, μια κοινωνία που δεν θα χρειάζεται νόμους για να ευνομηθεί.

Παράθεση
η φιλοσοφία θα γίνει το εργαλείο για εξισωθούν οι έννοιες φυσική και μεταφυσική, η απολλώνια καθαρότητα με την διονυσιακή μέθη, δεν θα ζήσουμε άλλη αντίθεση.

Από το στόμα σου Καζαντζάκειε φίλε και στου...εαυτού μας το αυτί. Ευνομούμενη-άνομη κοινωνία (υποθέτω πως εννοείς την ευνομία σε αυτήν την περίπτωση ως προϊόν συνειδητοποίησης), πάντρεμα φυσικής-μεταφυσικής, καθαρότητας-μέθης. Ένα μεγάλο βήμα για τον άνθρωπο είναι να κατανοήσει οτι φέρνοντας σε αντίθεση ζεύγη ιδέες το μόνο που καταφέρνει είναι να τις υποβαθμίσει αμφότερες και να συρρικνώσει τη λειτουργικότητά τους. Λύσεις κείτωνται στο συγκέρασμα "αντιθέσεων", στην ένωσή τους. Κάτι σαν το νόημα της συνεργασίας στη ζωή, "φίλε συμπλήρωσε τις αδυναμίες μου να καλύψω τις δικές σου", κάτι διαμετρικά αντίθετο απο κάτι σαν "έλα να παλέψουμε να δούμε ποιος είναι πιο δυνατός". Δεν είναι ζήτημα του τύπου "ή...ή..." μα του τύπου "και...και..."

Να αντιφάσκεις, είναι αυτό που σε κάνει άνθρωπο, έλεγε (σε ελεύθερη απόδοση) ο Γκεβάρα.

"Δέσμιος είναι κάθε άνθρωπος στην εξουσία της σκιάς του, μέχρι να έρθει η ώρα να ξυπνήσει μέσα του η ανθρώπινη φύση του" ειδοποιεί ο άφταστος Γουίλιαμ Μπλέικ, ο οποιος παρεμπιπτόντως πάντρεψε την κόλαση με τον παράδεισο.

[Συγκεκριμένα για το ζεύγος φυσικής-μεταφυσικής θεωρώ πως είναι ψεύτικος ο διαχωρισμός των δύο: επικρατούν γενικά δύο απόψεις, μια οτι η μεταφυσική μπορεί να εξηγήσει πράγματα για τα οποια η φυσική σηκώνει τα χέρια ψηλά και μια δεύτερη ορθολογιστική που απορρίπτει την ύπαρξη της μεταφυσικής. Η "αποδεκτή" φυσική και η μεταφυσική ωστόσο καλύπτουν το ίδιο φάσμα κατά τη γνώμη μου, ένα φάσμα ευρύτερο και των δύο. Ευρύτερο της γνωστής σε εμας εως τώρα φυσικής απο την άποψη οτι υπάρχουν φαινόμενα που δεν έχει ακόμη ανακαλύψει ή/και κατανοήσει ο άνθρωπος και ευρύτερο της μεταφυσικής, καθώς συνεπάγεται απο τα παραπάνω οτι η ίδια καλύπτεται απο άκρως φυσικούς νόμους, άγνωστους ή ακατανόητους (ή κρυμμένους) απο εμάς. Θα μπορούσαμε να στεγάσουμε ίσως φυσική και μεταφυσική κάτω απο την ομπρέλα μιας άλλης γενικότερης έννοιας που να εμπεριέχει τις παραπάνω, π.χ. "Φύση"]

Τί γίνεται όμως με την φιλοσοφία; Πριν από... μερικά χρόνια είχε τονιστεί η ανάγκη να αναλάβει η φιλοσοφία τις τύχες της ανθρωπότητας. Το σύνθημα ήταν πως κάποιο από τα δύο έπρεπε να γίνει, είτε οι κυβερνώντες να φιλοσοφήσουν, είτε οι φιλόσοφοι να κυβερνήσουν. Και τί έδωσε η αλήτισσα ιστορία; Δολοφονίες, καταδίκες, αφορισμούς, εξορίες, έμπαιγμό, αφάνεια. Δεν νομίζω να έχει κάποιο νόημα κάποια λίστα σε αυτό το σημείο, ενδεικτικά ας αναφέρουμε τον Σωκράτη, την Υπατία (για την οποία "τρέχει" παράλληλα μια συζήτηση), τον Κομφούκιο, τον Όσκαρ Ουάιλντ, Βίλχελμ Ράιχ, Χένρι Ντέιβιντ Θορώ, Ρόζα Λούξεμπουργκ, Κωνσταντίνος Καβάφης, Νικόλαος Καζαντζάκης κ.ά.

18
Η Στοά.΄. της Τέχνης / Απ: the haunted airman
« στις: Ιανουάριος 24, 2010, 16:18:56 »
Κάποιες στιγμές του trailer μου έφεραν στο μυαλό διάφορα μοτίβα της ταινίας "The Wall" σε σκηνοθεσία Allan Parker και φυσικά μουσική των floyd: αναμνήσεις απο τον πόλεμο (σε όλη την ταινία), πέταγμα αεροπλάνων (στο goodbye blue sky) και του περιστεριού, είσοδος σύριγγας στο σώμα, άνθρωποι που προσπαθούν να συνεφέρουν τον παθών (στο comfortably numb), το παίξιμο της λεπίδας στα δάκτυλά του που φέρνει στο νού το ξυράφι το οποίο αφού ο Pink (πρωταγωνιστής, περσόνα του Roger Waters) σπάσει στα χέρια του (ανατριχιαστική σκηνή!) ξυρίζει τα φρύδια και τις θηλές του...

Για να το πάμε και λίγο παραπέρα, τα παρανοϊκά γέλια στο trailer μου θύμησαν τον εμπαιγμό που δεχόταν απο τον δάσκαλό του στο δημοτικό ο Pink και γελούσε η τάξη μαζί του, αλλά και στο 1'08'' στο trailer ξανά οπου ο πρωταγωνιστής γραπώνεται από το κάσωμα της πόρτας μου έρχεται στο μυαλό η αντίστοιχη σκηνή στο the wall στο τραγούδι one of my turns οπου ο Pink αρπάζει το κάσωμα του σπασμένου παραθύρου κόβωντας τα χέρια του.

Στο κάτω-κάτω και οι δύο ταινίες αναφέρονται στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο

19
 ;D

20
Φιλοσοφία, Γλωσσολογία / Απ: Ρασκόλνικοφ....
« στις: Ιανουάριος 23, 2010, 21:26:01 »
Αγαπητέ Ορφέα, καλώς σας βρήκα!

Έχω την εντύπωση οτι αυτό που αποκαλείς "Ορθό" δεν αποκλίνει απο αυτό που ονόμασα στη σημείωσή μου "ηθικό", "δίκαιο" ή "άγραφο νόμο". Δεν πρόκειται ουσιαστικά περι κάποιου νόμου -ο νόμος εμπεριέχει άλλωστε και τον εξαναγκασμό- ούτε πρόκειται για κάποια διαμάχη καλού-κακού αλλά για ένα εσωτερικό αίσθημα δικαίου που πηγάζει απο το είναι του καθενός (δηλ. τις εμπειρίες του/της, την κοσμοθεωρία, ιδεολογία, παιδεία κτλ).

Η γνώμη μου είναι οτι δεν πρόκειται περί ψευτοδιλλήματος. Νομίζω οτι είναι ορθότερο κοινωνικά, με τις ύβρεις που λαμβάνουν χώρα καθημερινά τριγύρω μας, να κουνήσουμε την χείρα μας "συν Νέμεση" (κατά το "συν Αθηνά") και η αρχή αυτού είναι το να ξεκαθαρίσουμε το τί επιτάσσει το εσωτερικό αίσθημα δικαίου μας (το οποίο όπως προείπα είναι απόρροια του είναι μας αρα και προϊόν αυτογνωσίας) οπότε, γνώστες πια του εαυτού μας, να μας πλάσουμε με τέτοιον τρόπο ωστε μια μέρα στα γηρατειά μας να λέμε οτι ναι, υπήρξαμε άξιοι και ενάρετοι άνθρωποι στις μέρες μας στον πλανήτη γη. Στο δρόμο εαν ο σιδερόφρακτος Ιππότης χρειαστεί να σκοτώσει δράκους (και πάσης φύσεως ύβριν διαπράττωντες θα πρόσθετα εγώ) είμαι σίγουρος πως δεν είναι μόνος του.

http://www.youtube.com/watch?v=XLTUOYEvddw&feature=fvst

Πολύ χαίρομαι που κάνω μια συζήτηση αυτού του είδους, αυτός είναι άλλωστε απο τους σπουδαιότερους λόγους που αποφάσισα να συμμετάσχω σε αυτήν την αγορά (όπως την ονομάζει ο φίλτατος kazantzakikos).

21
απο http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A5%CF%80%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1



Κόρη του μαθηματικού και αστρονόμου Θέωνα, έλαβε με τις φροντίδες του πατέρα της την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση και ταξίδεψε στην Αθήνα και στην Ιταλία. Στην Αθήνα παρακολούθησε μαθήματα στη νεοπλατωνική σχολή του Πλούταρχου του Νεότερου και της κόρης του Ασκληπιγένειας αλλά μαθήτευσε και κοντά στο Πρόκλο και τον Ιεροκλή. Επιστρέφοντας στην Αλεξάνδρεια, έγινε επικεφαλής της εκεί σχολής των Πλατωνιστών (400 μ.Χ.), δίδαξε φιλοσοφία και μαθηματικά και αποτέλεσε πόλο έλξης για τους διανοούμενους της εποχής ενώ έκανε και εκτενή και ουσιώδη σχόλια στα μαθηματικά έργα του Διόφαντου και του Απολλώνιου. Δυστυχώς παρότι η ίδια η Υπατία υπήρξε πολυγραφότατη κανένα από τα έργα της δεν σώζεται και έχουμε μόνο αναφορές για αυτά. Πολλοί από τους μαθητές της ανήκαν στους ανώτατους κύκλους της αριστοκρατίας της πόλης και έγιναν σημαντικές προσωπικότητες, όπως ο έπαρχος της Αλεξανδρείας Ορέστης. Η ίδια επηρεάστηκε φιλοσοφικά από τους νεοπλατωνικούς Πλωτίνο και Ιάμβλιχο.

Επειδή η δράση της θεωρήθηκε επικίνδυνη για την εξάπλωση του Χριστιανισμού, σταδιακά καλλιεργήθηκε κλίμα εναντίον της που οδήγησε στη βίαιη δολοφονία της από τον όχλο ή από ομάδες φανατικών μοναχών[1]. Παρότι η ίδια είχε πολλούς φίλους χριστιανούς, για την ίδια προτίμησε να μείνει πιστή στις αρχαιοελληνικές παραδόσεις. Το μανιασμένο πλήθος την ξεγύμνωσε και τη πετροβόλησε μέχρι θανάτου, στη συνέχεια το πτώμα της διαμελίστηκε και κάηκε στη πυρά. Ηθικός αυτουργός θεωρήθηκε ο επίσκοπος της Αλεξάνδρειας, Κύριλλος, ο οποίος είχε έρθει σε μεγάλη αντίθεση με τον Ρωμαίο Κυβερνήτη της Αιγύπτου και φιλικά διακείμενου προς την Υπατία, Ορέστη.


Να μην ήξερα στα μαθητικά μου χρόνια, να απάνταγα στους θεολόγους...(θεός + λόγος... Επιστήμη που δίνει στον άνθρωπο γνώση περι Θεού, είναι δυνατόν;;; )

22
Η Στοά.΄. της Τέχνης / Pink Floyd και Πετρολουκας Χαλκιας
« στις: Ιανουάριος 23, 2010, 16:32:36 »
http://www.youtube.com/watch?v=zPqK_Dn54yc

Δυο μοιρολόγια ενώνουν τις φωνές και τα δάκρυά τους.

23
Φιλοσοφία, Γλωσσολογία / Απ: Ρασκόλνικοφ....
« στις: Ιανουάριος 23, 2010, 16:19:12 »
Μία διαφορά ωστόσο ανάμεσα στους δύο ήρωες είναι οτι η Αντιγόνη παρέβη έναν νόμο θεσπισμένο στο πόδι εξ ενός ανδρός και για μια συγκεκριμένη περίσταση ("το νομοσχέδιο πέρασε νύχτα" που λέμε σήμερα) και δεν προκύπτει απο κάποιου είδους ηθική τόσο όσο απο την εξουσία του ανδρός αυτού και της επιβολής αυτού (
Παράθεση
Πρέπει να νιώσεις πως είμαστε γυναίκες και δεν μπορούμε μ' άντρες να τα βάλουμε. Κι αφού μας κυβερνούνε δυνατότεροι, αυτά πρέπει να υπακούμε και χειρότερα.
και
Παράθεση
δεν τολμάω κιόλας να τα βάλω μ' ολόκληρη την πόλη.
)

Ο Ρασκόλνικοφ απο την άλλη διαπράττει φόνο, κάτι που σαν πράξη είναι ούτως ή άλλως επιλήψιμη, κατακριτέα ως επι το πλείστον και απο τον ηθικό νόμο πέραν της νομικής φύσης. Η Αντιγόνη είχε έναν "άγιο" οπως λέει κι η ίδια σκόπό, να αποδώσει τιμές και ταφή στο νεκρό αδερφό της. Εδώ λοιπόν ο Ντοστογιέφσκι τολμάει κάτι πιο ακραίο: θα μπορούσαμε να δικαιολογήσουμε, να κατανοήσουμε ή ακόμη ακόμη να επικροτήσουμε μια τέτοια νίκη του ηθικού νόμου πάνω στον επίπλαστο γραπτό, ζωγραφισμένη στη βάρβαρη πράξη της δολοφονίας; Και τί δολοφονίας, τσεκουράτης...

Η Ηρωίδα Αντιγόνη κερδίζει την εύνοια και την συμπάθειά μας, παραβαίνει το "νόμο" για κάτι που συμφωνούμε αλλά δεν ξέρουμε αν θα είχαμε τα κότσια να κάνουμε κι εμείς. Ο Ρασκόλνικοφ δεν έχω καταλήξει ακόμα εαν ήταν ήρωας ή αντιήρωας, φώς ή ιδεολόγος με αγνά κίνητρα που ξεστράτισε όμως τελικά.

24
Μου άρεσαν ιδιαιτέρως τα σχόλια πάνω στις ριπές φυρικιών.
Το ποιο γελοίο στην τάση του ανθρώπου για αποφυγή, απομόνωση, χλευασμό, επιθετικότητα προς το άλλο, προς το άγνωστο, είναι οτι σε διαφορετικές περιοχές της οικουμένης ή σε διαφορετικές εποχές οι νόρμες αλλάζουν.
Αυτή είναι νομίζω η απόδειξη της ατοπίας της ξενοφοβίας, το γεγονός οτι η έννοια "κανονικός", άρα και "αλλοπρόσαλλος" δεν έχει οικουμενικό ή διαχρονικό χαρακτήρα. Το μόνο που υπάρχει είναι η μανία να είσαι ίδιος με τον άλλον, να θέλεις να μην ξεχωρίζεις μέσα στη μάζα παρά να εξαφανίζεσαι εντός της κι όχι μόνον αυτό, μα μαζί με τον όμοιό σου να επιτίθεσαι στον διαφορετικό.
Είμαστε πολλοί οι άνθρωποι, την λέξη "μάζα" δεν την χρησιμοποιώ ειρωνικά ή χλευαστικά, αναγκαστικά είμαστε κι εμείς μέρος της μάζας. Απλά πιστεύω οτι ένα μείγμα είναι ομορφότερο όταν είναι ανομοιογενές...

25
Φιλοσοφία, Γλωσσολογία / Απ: Ρασκόλνικοφ....
« στις: Ιανουάριος 23, 2010, 14:07:26 »
Η προβληματική του "Έγκλημα και τιμωρία" εφάπτεται στο δίλλημα: είναι δίκαιο ένας -εφυής- άνθρωπος να διαπράξει ένα "έγκλημα", φόνο εν προκειμένω, καταπατώντας τον θεσπισμένο, κρατικό, έγγραφο νόμο όταν με την πράξη του αυτή θα ωφελήσει την ανθρωπότητα; Κανείς δεν συμπαθούσε ούτε και θα πενθούσε την τοκογλύφο γριά που λήστευε, νόμιμα ωστόσο, τους συμπολίτες της. Θα ήταν λοιπόν κακό να την σκοτώσει κάποιος; Ο Ρασκόλνικοφ έχει σαφή θέση απέναντι στο ζήτημα (και δεν μετανειώνει μέσα στο κάτεργο), την οποία θέση του απέναντι στο δίκαιο και το άδικο την κάνει πράξη, πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα από τη στείρα θεωρεία.
Η πράξη αυτή του Ρασκόλνικοφ απαντάει και στο δεύτερο, επακόλουθο ζήτημα του βιβλίου: ποιός νόμος έχει μεγαλύτερη αξία, ο ηθικός, έμφυτος νόμος ή ο θεσπισμένος ανθρώπινος νόμος; Ο ανθρώπινος νόμος απέτυχε να αποδείξει την αξιοπιστία του στην περίπτωση της γριάς, η οποία έμεινε ατιμώρητη για τα δικά της εγκλήματα, φυλάκισε ωστόσο το δολοφόνο. Ο Ρασκόλνικοφ ακούει την εσωτερική φωνή της ηθικής, το λεγόμενο "αίσθημα δικαίου" που ο καθένας μας έχει μέσα του.
Από την Πολιτεία του Πλάτωνα μέχρι τον Ντοστογιέσκι και τις μέρες μας δεν έχει δοθεί μια ξεκάθαρη απάντηση. Ο μόνος τρόπος να πλησιάσουμε την αλήθεια είναι ο διάλογος, η οδός του Σωκράτη. Ας κουβεντιάσουμε, ας ρίξουμε κάποιες ιδέες και προβλήματισμούς στο τραπέζι μήπως και κάνουμε κάποιο βήμα. Η άποψη μου είναι οτι δεν βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ερώτημα που απαντάται με ναί και όχι ή μαύρο και άσπρο.
Σαν τροφή για την κουβέντα, επιτρέψτε μου να παραθέσω απο τον ίδιο το συγγραφέα (εκδόσεις Πατάκη, μετάφραση Φώντα Κονδύλη, 2ος τόμος σελ.349):

"Γιατί άραγε η πράξη μου τους φαίνεται τόσο αποτρόπαιη;" μονολογούσε. "Μήπως γιατί ήταν έγκλημα;Τί σημαίνει άραγε έγκλημα;Η συνείδησή μου είναι ήσυχη. Φυσικά και ήταν έγκλημα από νομική άποψη, φυσικά και παραβιάστηκε το γράμμα του νόμου και χύθηκε αίμα. Αν είναι έτσι, τιμωρήστε με για το γράμμα του νόμου... και αρκετά ως εδώ!"

Σελίδες: 1 [2]