Εμφάνιση μηνυμάτων

Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.


Θέματα - Οίαγρος

Σελίδες: [1]
1
Ο Δικαιόπολις γράφει για την ΕΜΣτΕ
Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2011 http://tektonismos.blogspot.com/


Αγαπητέ μου αδελφέ, η βάση των προβλημάτων που ταλαιπωρούν την ΕΜΣΤΕ κατά την ταπεινή μου γνώμη δεν είναι το οικονομικό θέμα. Το πρόβλημά της είναι πρόβλημα ιδεολογικής ταυτότητας και πνευματικού υποβάθρου.

Και εξηγούμε:

Πρόγονος της ΕΜΣΤΕ είναι η Επταχάλκου όπου οι παλαιοί αδελφοί είχαν συστήσει το Τάγμα της Υόρκης. Πλήρης και ενιαίος Τύπος παραπληρωματικός του Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Σκωτικού που υπήρχε στην Ελλάδα από το 1811.

Οι αρχές που γνώριζαν ήταν απλές: Το επαναστατικό και προοδευτικό παρελθόν των ευρωπαίων τεκτόνων με μότο το τρίπτυχο Ελευθερία- Ισότης – Αδελφότης και η υπέρ πάντων ανάγκη προστασίας των εν αδυναμία τελούντων αδελφών και κατ επέκταση ο θεσμός της φιλανθρωπίας. Το μεν πρώτο τους ένωνε με τις μεγάλες μορφές των ελληνικών και ευρωπαϊκών επαναστάσεων και του διαφωτισμού το δε δεύτερο συνέβαλε στα σπουδαία έργα των τεκτόνων όπως τα νυχτερινά σχολεία, νοσοκομεία κλπ.

Μετά την δίωξη από τον Μανέα και για να συνεχίσουν να υπάρχουν ως σύστημα εκείνοι οι αδελφοί έπρεπε να έχουν συμβολικές στοές.

Έτσι ίδρυσαν την ΕΜΣΤΕ.

Η επιτυχία ήταν μοναδική από την πρώτη μέρα συγκεντρώνοντας πολύ και εκλεκτό κόσμο. Και κάθε επιτυχία που γεννιέται από ονειροπόλους είναι τροφή για επαγγελματίες απατεώνες. Περιουσίες εξανεμίστηκαν, χρήματα κάηκαν (κυριολεκτικά) και οι περισσότεροι αποχώρησαν διακριτικά.

Τότε δέχθηκε η ΕΜΣΤΕ την πρώτη και σημαντικότερη πνευματική ήττα!

Τα χρόνια πέρασαν και οι παλαιοί που είχαν παραμείνει αποστασιοποιήθηκαν με τη σειρά τους ή παρέδωσαν την διοίκηση σε νέους και δραστήριους πιστεύοντας ότι θα συντηρήσουν τις ιδρυτικές τους αρχές της ηθικής και της ελευθερίας .

Όταν η Αγγλία τους αναγνώρισε οι νεανίες σε ένα κρεσέντο υποταγής και ασχετοσύνης, αποποιήθηκαν τον Τύπο της Υόρκης που ήταν η αιτία της ύπαρξης τους και με τον οποίο λειτουργούσαν επί τόσα χρόνια με όλες τις διεθνείς αναγνωρίσεις και αμέσως υιοθέτησαν τα αγγλικά επιγενόμενα.

Ήταν η δεύτερη πνευματική ήττα που συνέβη όταν όλοι πανηγύριζαν!

Οι γνωρίζοντες τους εξήγησαν ότι τα αγγλικά επιγενόμενα είναι κάτι που μοιάζουν με την Υόρκη αλλά στην ουσία, την εσωτερικότητα και τη φιλοσοφία τους είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Οι νεανίες –που δεκάρα δεν έδιναν περί εσωτερικότητας και φιλοσοφίας- ενθουσιάστηκαν με το μοίρασμα του ενιαίου τύπου της Υόρκης σε πολλές Μεγάλες Στοές και διοικήσεις γιατί περισσότερο από τα μισά μέλη θα μπορούσαν να φέρουν (και φέρουν περήφανα) τον τίτλο του «Μεγάλου» προς ικανοποίηση της ματαιοδοξίας τους αλλά και ταμείων τινών.

Πάρα πέρα επέβαλαν αποκλειστικά στις συμβολικές στοές την χρήση κάποιου Τυπικού της «Αμίλης» θεωρώντας αυθαίρετα όλα τα άλλα «αντικανονικά»!!! Και λέω «κάποιου» που βρέθηκε εκείνη την ώρα στο τραπέζι τους, γιατί απέκρυβαν ή αγνοούσαν ότι υπάρχουν πάνω από δέκα εκδοχές του συγκεκριμένου τυπικού ή δε Ηνωμένη Μεγάλη Στοά της Αγγλίας ορθώς και σταθερά αποδέχεται κάθε τυπικό αρκεί να τηρεί τα αρχαία οριοθέσια. Έτσι πολλοί νεανίες προσομοιώθηκαν στη φαντασία τους με Εγγλέζους και άρχισαν να συμπεριφέρονται βασιλικότερα της Ελισάβετ.

Οι παλαιότεροι συνέχισαν με όλες τους τις δυνάμεις να στηρίζουν το πνευματικό υπόβαθρο του θεσμού μιλώντας για τον τεκτονισμό στον οποίο «μυείσαι» και δεν «εισέρχεσαι», που πιστεύει στην Αθανασία της Ψυχής , που διαμορφώνει συνειδήσεις διακηρύσσοντας με τους επαναστάτες του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού «Ελευθερία, Ισότητα και Αδελφότητα», τον τεκτονισμό του Γκαίτε , του Μότσαρτ και των μεγάλων Επαναστατών της Αμερικής, τους Γαριβαλδινούς και της Ελληνικής Ανεξαρτησίας. Και έτσι διατήρησαν ένα μικτό σύστημα που συντήρησε εως ενός σημείου τις παλιές αρχές μαζί με τους νέους κανόνες.

Φτάνουμε λοιπόν στη σύγχρονη εποχή όπου το παραμύθι αποκαλύπτει τον δράκο του. Η διοίκησις αποφασίζει να προχωρήσει σε μια «καθαρότητα» του συστήματος.

Τι είναι το εγκεκριμένο Τυπικόν;

Το τυπικό του Εmulation που το απέδωσαν ως άμιλα σημαίνει και προσομοίωση και μίμηση. Είναι ένα τυπικό που φτιάχτηκε κυρίως για τις μεταφερόμενες λεγεώνες της αυτοκρατορίας του 19ου αιώνα και με αυτές αναπτύχθηκε και διαδόθηκε. Μια προσομοίωση τεκτονισμού ειδικά για να γίνεται κατανοητό και να διατηρεί το βρετανικό πνεύμα και την στρατιωτική αδελφοσύνη μεταξύ των στρατιωτικών όλων των βαθμίδων στις μακρινές χώρες που τους έστελνε το στέμμα.

Προσομοίωση ή μίμηση χωρίς φιλοσοφικούς πλεονασμούς -άχρηστους για στρατιωτικούς- και κυρίως απαλλαγμένο από κάθε επαναστατικό μικρόβιο. Το emulation ήταν φτιαγμένο για πιστά μέλη του βασιλείου και ως εκ τούτου πιστούς χριστιανούς, κυρίως προτεστάντες και κανέναν άλλο!

Όλα τα φιλοσοφικά, προοδευτικά και επαναστατικά που συνέχιζαν να διδάσκουν οι γέροντες της ΕΜΣΤΕ ήταν έργα του «άλλου», του ευρωπαϊκού τεκτονισμού με τον οποίο πάντα η πιστή στο στέμμα και την εκκλησία Αγγλία διαχώριζε τη θέση της.

Η Αγγλία γνωρίζει πολύ καλά τι κάνει και το πράττει άψογα. Υπάρχουν δυο μεγάλες τεκτονικές γραμμές, η δική της δηλαδή ο τεκτονισμός του προτεσταντικού στέμματος, και ο άλλος της Ηπειρωτικής Ευρώπης , ο τεκτονισμός του Διαφωτισμού. Ο καθένας επιλέγει ελεύθερα όποια παράδοση επιθυμεί. Και ποτέ η Αγγλία δεν υποδύθηκε ότι είναι ευρωπαϊκός τεκτονισμός, γιατί δεν είχε ανάγκη να το κάνει.

Είναι εκτός κάθε λογικής!

Αυτό το κάνουν μόνο οι νεαρούληδες των Βαλκανίων που προσπαθούν να τσιμπήσουν πελατεία από τους «ευρωπαίους», παριστάνοντας ταυτόχρονα τους Άγγλους και αποκρύβοντας ότι οι Λονδρέζοι τους απευθύνουν καλημέρα μόνο για λόγους (βρετανικής) ευγενείας αν τύχη και τρακάρουν. Για αναγνώριση βέβαια ούτε λόγος .

Tι άλλο συνέβη το τελευταίο διάστημα;

Η ΕΜΣΤΕ έριξε τις προφάσεις και έβαλε και το τελευταίο σώμα, το Συγκάθεδρο, υπό την εξουσία της.

Ο συχωρεμένος Γυφτάκης ήταν ο τελευταίος που αντιστεκόταν. Πλέον οι «αυτοκράτορες» και «ηγεμόνες» του Συγκαθέδρου θα είναι υπό την εξουσία του τελευταίου περιφερειακού Μεγαλοχωροφύλακα ο οποίος έχει την εξουσία να τους τιμωρήσει δια προσβλέψεως και να εκπέσουν άμεσα της θέσεώς τους.

Ακριβώς το ίδιο σύστημα με το οποίο εκβίαζε και καθοδηγούσε ο Μανέας πριν από 30 χρόνια την ηγεσία του Υπάτου Συμβουλίου. Και κατά συνέπεια μια από τις αιτίες που οδήγησαν τότε στο σχίσμα υιοθετείται και η διακηρυγμένη ανεξαρτησία των διαφορετικών σωμάτων είναι ένα πλέον ανέκδοτο και μια «μίμηση- emulation» της λέξεως.

Αποφασίστηκε επίσης να εκδιωχθούν από τις ιπποτικές τάξεις όλοι οι μη χριστιανοί. Εβραίοι και μουσουλμάνοι μεταξύ άλλων έστησαν την Υόρκη και όταν τα μετέτρεψαν σε αγγλικό Τύπο τους είπαν ότι θα το «προσομοιώσουνε»!

Ήρθε όμως η ώρα για την καθαρότητα και την αποκάλυψη ότι η προσομοίωση της αμίλης έχει θέσει μόνον για καθαρόαιμους χριστιανούς. Οι άλλοι ας αποχωρήσουν με ελαφρά πηδηματάκια.

Η δικαιολογία ότι ο Συμβολικός τεκτονισμός είναι ανεξίθρησκος αλλά μετά προχωρούν μόνο οι χριστιανοί είναι τουλάχιστον παιδική. Ο τεκτονισμός η είναι σύστημα με αρχή, πορεία και τέλος για ΟΛΑ τα μέλη του ή είναι συνονθύλευμα. Και προφανώς το τελευταίο δεν ισχύει τα τελευταία 300 χρόνια.

Σε όλα τα παραπάνω πρέπει δυστυχώς να υπενθυμίσουμε ότι ο Τεκτονισμός στηρίζεται κατά πρώτον στα οροθέσια και την προφορική παράδοση και κατά δεύτερο στους κανόνες του. Όμως στην ΕΜΣΤΕ οι κανόνες που βγαίνουν σωρηδόν από επιτροπές θυμίζουν τη λειτουργία του ελληνικού κράτους.

Θέματα που διεθνώς είναι γνωστά και σεβαστά- εδώ επιεικώς από άγνοια- τα παραπετάνε με την δημοσίευση ενός κανόνα που είναι συνήθως η πρόφαση του άσχετου και του δικτατορίσκου. Αν οι αίθουσες δεν έχουν στήλες, αστερισμούς, ακόμα και κόρυμβο δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν σε όλο τον κόσμο. Απλά για λόγους οικονομίας δεν τοποθετήθηκαν πριν από 20 χρόνια και τώρα κάποιοι θεωρούν ότι «δεν προβλέπονται εκ του κανονισμού». Και επιγραμματικά από τα πιο θεμελιώδη , αν ένας (πολύ) Μεγάλος Αξιωματικός δεν έχει δει ΠΟΤΕ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ τεκτονική άλυσο, δεν σημαίνει ότι η άλυσος είναι αντικανονική αλλά ο ίδιος δεν ξέρει τι του γίνεται.

Χαμένοι επίσης μέσα στις τροποποιήσεις κανόνων παρέλειψαν στα νέα «Συντάγματα» μια μόνο λέξη από τα αρχαία οριοθέσια.

Έτσι η «πίστη προς την νόμιμη κυβέρνηση», έγινε «πίστη προς την κυβέρνηση».

Που περιλαμβάνει δικτατορίες, τους κηπουρούς της αυλής και το κάθε κατακάθι μπροστά στο οποίο οι τέκτονες όρθωναν πάντα το ανάστημά τους και το πλήρωσαν με τη ζωή τους. Δηλαδή ο Κολοκοτρώνης, ο Ρώμας, ο Γαριβάλδης, ο Μπολιβάρ, ο Λαφαγιέτ, ο Ουάσιγκτον κλπ, κλπ θα διαγραφόντουσαν αμέσως από το ΣΓΥ της εποχής τους γιατί επαναστάτησαν κατά της «Κυβέρνησης» τους;

Επανάληψη για να εμπεδωθεί: Το αγγλικό κομμάτι του τεκτονισμού που αντιγράφουν κατά πως τους βολεύει οι ιθύνοντες είναι αποκλειστικά φιλοβασιλικό με την έννοια ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο ο άναξ τοποθετεί τον πρωθυπουργό και κανείς δεν αμφισβητεί τη γνώμη του. Αυτό δεν έχει σχέση με τον ευρωπαϊκό τεκτονισμό του προοδευτικού πνεύματος και των επαναστάσεων. Αν αποφασίσουν ότι αυτό ακολουθούν τότε όλα καλά. Να το δηλώσουν και να αφαιρεθούν σιωπηλά ονόματα όπως «Εληνόγλωσσο Ξενοδοχείο» και «Φιλική Εταιρία» γιατί οι επαναστάτες πρόγονοι μας δεν είχαν καμία σχέση με αυτόν τον τεκτονισμό.

Αναφέρονται όλα σε έναν «άλλο» τεκτονισμό που αν μπορούσαν θα τον έπνιγαν με τα ροδαλά χεράκια τους.

Και καταλήγουμε στο θεμελιώδες ζητούμενο που είναι η περίφημη τεκτονική συμπαράσταση. Από την αρχή το σύστημα κολλούσε και μπλέχτηκε περισσότερο όταν η απλή αλληλεγγύη έπρεπε να περάσει μέσα από μια ΜΚΟ. Δεν αφορούν εδώ οι κάθε είδους κουβεντούλες περί οικονομικών προβληματων. Σήμερα βιώνουμε την μεγαλύτερη κρίση της πατρίδας μας και ήταν η ευκαιρία και η υποχρέωση της ΕΜΣΤΕ να σταθεί στο ύψος του θεσμού που θέλει να εκπροσωπεί.

Όταν ζητήθηκε από την ηγεσία ένας τρόπος για οικονομική ανοχή απέναντι σε αδελφούς που αδυνατούν να εξοφλήσουν τις υποχρεώσεις τους τα αυτιά ήταν σφραγισμένα. Σε όλα τα συστήματα υπάρχει η πρόβλεψη αν δεν μπορεί να καλυφθεί σιωπηλά η αδυναμία συνδρομής, μιας «αδείας», ή «θέσεως εν ύπνω» του συγκεκριμένου έτσι ώστε να μην έχει μεν οικονομικές υποχρεώσεις αλλά να μπορεί να παρευρίσκεται μεταξύ των αδελφών. Και στην κρίσιμη στιγμή της οικογένειας του να νοιώθει ότι οι αδελφοί του συμπαρίστανται.

Σε όλα τα υπόλοιπα συστήματα στην Ελλάδα έχουν ανοίξει τα ελαιονομία για συμπαράσταση αδελφών, έχουν οργανωθεί άτυπες ομάδες υποστήριξης και αναστέλλουν κάθε υποχρέωση αδελφού που βρίσκεται σε ανάγκη.

Η επίσημη θέση της ΕΜΣΤΕ είναι ότι είναι ελιτίστικο σύστημα και όχι γραφείο ευρέσεως εργασίας και όποιος δεν πληρώνει πρέπει να διαγράφεται και να απομακρύνεται. Δικαιολογία: Δεν έχουμε σχετικό κανόνα που να προβλέπει διαφορετική συμπεριφορά!!!!

Τι λέτε ωρέ παλικαριά; Εκδίδεται κανόνες για το πώς πρέπει να βηματίζεις ορθά εντός στοάς και δεν μπορείς να τσακιστείς να δώσεις άμεσες εντολές για τη βοήθεια πάσχοντος αδελφού;

Αυτή ήταν κατά την ταπεινή μου γνώμη η τελική ήττα της ΕΜΣΤΕ. Πνευματική, ηθική και σε ότι σημαίνει Τεκτονισμός.

Και για να ολοκληρωθεί το παραμύθι. Ο πρώην ΜΔ των Αθηνών αντιδρώντας σε αυτή τη γαϊδουριά προσπάθησε με τις δικές του στοές να δημιουργήσει ένα ταμείο αρωγής για τις οικογένειες όσων έχουν άμεση ανάγκη. Προς το σκοπό αυτό οργάνωσαν και τρεις εκδηλώσεις. Την ημέρα της τρίτης και μεγαλύτερης ο ΜΔ των Αθηνών παραιτήθηκε χωρίς αιτιολογία από όλα τα αξιώματα και από την ΕΜΣΤΕ ! Στην εκδήλωση εμφανίστηκε ωσάν ηγέτης ο ΜΔ, «τσίμπησε» το χρήμα και το έστειλε στο ΜΑΣ με το φαρισαϊκό ερώτημα αν οι «κανόνες» επιτρέπουν να βοηθήσει άνθρωπο που βρίσκεται σε ανάγκη!!!

Η δικαιολογία είναι ότι οι ελεύθεροι Έλληνες πολίτες μέλη κάποιον στοών δεν μπορούν να μαζεύουν λεφτά για φιλανθρωπίες. Μπορεί να το κάνει μόνο το ΜΑΣ !!!

Απάντηση: Η παρέα των αδελφών μπορεί να κάνει ότι θέλει για τον ιερό σκοπό της συμπαράστασης των αδυνάτων. Το ΜΑΣ (όποιο από τα δυο γιατί εδώ παίζουμε με πολυπροσωπίες) δεν έχει καμιά δουλειά.

Και έτσι αγγίζουμε ακροθιγώς και το οικονομικό θέμα. Η γυναίκα του Καίσαρα οφείλει και πρέπει να είναι τίμια. Δεν είναι το πρόβλημα τόσο οι ταμειακές διαφορές που με έναν έλεγχο βρίσκονται και αποδίδονται ευθύνες.

Και για όνομα του θεού όχι άλλες «εκ του καταστατικού προβλεπόμενες ποινές». Δεν έχουν αιτία ύπαρξης σε μια αδελφότητα.

Το θέμα είναι του ΚΛΕΙΔΟΛΙΘΟΥ.

Γιατί αυτό; Η ΕΜΣΤΕ έχει ένα βαρύ παρελθόν με περιουσιακά στοιχεία που αποκτήθηκαν από το αίμα των αδελφών και στη συνέχεια έγιναν καπνός. Όταν διασώθηκε το κτίριο της Ερεσού, δημιουργήθηκε ο Κλειδόλιθος σαν σωματείο των αδελφών της ΕΜΣΤΕ που κατείχε και την περιουσία τους. Η λογική ήταν ότι όλα τα μέλη θα ήταν και μέλη του Κλειδόλιθου και η παραίτηση από την ΕΜΣΤΕ θα σήμαινε ταυτόχρονα και παραίτηση από το σωματείο. Στη συνέχεια για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο αυτό ξεχάστηκε, αλλά όλοι μας πληρώναμε τα έξοδα του Κλειδόλιθου και του κτηρίου ως συνυπεύθυνοι άρα και συνιδιοκτήτες.

Σήμερα γνωρίζουμε τα εξής. Επί σειρά ετών πρόεδρος του Κλειδόλιθου ήταν ένας δικηγόρος που απείχε των τεκτονικών του καθηκόντων. Επανήλθε και τοποθετήθηκε αμέσως τρίτος τη τάξει.

Ερωτήσεις: Μέλη του Κλειδόλιθου ποιοι είναι; Ποιοι αποτελούν τη διοίκησή του;

Ποιοι δηλώνονται κάθε χρόνο ως ενεργά μέλη ταμειακώς εντάξει; Με όνομα και επώνυμο!

Γιατί τόση επιφυλακτικότητα; Μα, όπως είπαμε το παρελθόν είναι βεβαρημένο. Οφείλουν να είναι διάφανοι, όχι να το ζητάμε. Άλλωστε κάποιοι από την παρέα των «Μεγάλων» που είναι σύνδεσμοι με την παλιά «αμαρτωλή» φρουρά ισχυρίζονται ότι με το κτήριο και τη σφραγίδα κάνεις ότι θέλεις. Και όλα τα μέλη αν αποχωρήσουν , με κτήριο και σφραγίδα-ταμπέλα θα μαζέψεις άλλα από το δρόμο.

Λοιπόν οφείλουν άμεσα να δηλώσουν γραπτώς και υπευθύνως ότι όλα τα μέλη της ΕΜΣΤΕ είναι και μέλη του Κλειδόλιθου ταμειακώς εντάξει για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις. Ειδάλλως θα πρέπει να δεχθούν τις συνέπειες.

Οι «κανόνες» και οι απειλές καταστατικών τιμωριών εκατέρωθεν δεν πρόκειται να επιλύσουν απολύτως τίποτα!

Καταλήγοντας απλά επαναλαμβάνω ότι το πρόβλημα της ΕΜΣΤΕ είναι κυρίως πρόβλημα ιδεολογικής ταυτότητας. Αν θέλει να έχει συνέχεια με την τεκτονική παράδοση της χώρας μας θα πρέπει να αναβαπτιστεί στις πηγές της.

Τώρα!!! Όχι αύριο που θαναι αργά.

Αν θέλει να εφαρμόσει πλήρως το προτεσταντικό σύστημα τότε ας είναι γενναία και να το δηλώσει. Ας αφαιρεθούν από την αίτηση των υποψηφίων τα περί αθανασίας της Ψυχής γιατί δεν πρεσβεύει κάτι τέτοιο. Μην κοροϊδεύει τους αδελφούς ότι είναι κάτι άλλο από αυτό που πάει να γίνει.

Ένα σκληρό γραφειοκρατικό σύστημα με «μίμηση θρησκευτικότητας», πλήρη απέχθεια προς την εσωτερική παράδοση και άκρως συντηρητικό.

Το θέλουν; Χάρισμά τους!

Το θέλουμε; Και βέβαια ΟΧΙ!

Δικαιόπολις ο των Καρβουνιαρέων και ουχί των Αχαρνιτών

2
Ερμητική / ΑΡΙΘΜΟΛΟΓΙΑ - ΑΡΙΘΜΟΣΟΦΙΑ
« στις: Αύγουστος 16, 2009, 16:45:01 »
   
Αριθμός 5 - Το Μονοπάτι της Εμπειρίας
   

            Το 5 είναι το μονοπάτι της αλλαγής, της ελευθερίας, και της φυσικής πραγματικότητας. Κατά την διάρκεια της ζωής σας θα μάθετε με δοκιμή και σφάλμα για την φυσική σας παρουσία στη γη και την επίδραση που έχει στους άλλους ανθρώπους. Το πεπρωμένο του 5 δίνει έμφαση στο φυσικό σας σώμα, την σεξουαλική ενέργεια και τον τρόπο με τον οποίο το σώμα, το πνεύμα και τα συναισθήματα σας μπορούν να προσαρμοστούν σε περιβάλλοντα που αλλάζουν. Θα μάθετε, με ποικίλους και ασυνήθιστους τρόπους, ότι η φυσική ύλη αλλάζει διαρκώς και ότι μπορείτε ή να ευημερήσετε από αυτές τις αλλαγές, ή να σας υπερκεράσουν.

    Η μάθηση του φυσικού είναι ένας από τους βασικούς σκοπούς της ύπαρξης σας. Θα νοιώσετε την ελευθερία και την χαλάρωση όταν το σώμα, το μυαλό και τα συναισθήματα σας έχουν ίση αποδοχή από εσάς. Βλέπετε, η ελευθερία δεν είναι τίποτα άλλο από αυτήν την ισορροπία. Μην φοβάστε να παραδεχθείτε ότι έχετε πραγματικά ανάγκη από ελευθερία να σκεφθείτε, να κινηθείτε και να αισθανθείτε με τον τρόπο που νοιώθετε ότι είναι ο σωστός για σας.

    Η ενέργεια του 5 σας δίνει την δυνατότητα να αλλάζετε την εξωτερική σας εμφάνιση και τις εσωτερικές σας συμπεριφορές, για να ταιριάζουν με μια μεγάλη ποικιλία από περιβάλλοντα, επαφές και συναναστροφές. Αυτό σας δίνει την ικανότητα να είστε όλα τα πράγματα για όλους τους ανθρώπους και να προσαρμόζεστε πολύ φυσικά σε κάθε περίσταση. Ένα 5 μπορεί να περάσει μια ζωή ολόκληρη με το ερώτημα γιατί η προσωπικότητα του/της δεν μπορεί να παραμένει σταθερή. "Γιατί δεν μπορώ να είμαι απλά ο εαυτός μου ανεξάρτητα με το που ή με ποιον είμαι;'' Η αλήθεια είναι ότι είστε εκπληκτικά προσαρμοστικοί. Η συνεχώς αλλάζουσα προσωπικότητα είναι αυτό που είστε. Είναι το αποτέλεσμα του να είστε ο εαυτός σας, να είστε ειλικρινής με τα συναισθήματα σας και να ελπίζετε τον ίδιο αυθορμητισμό από τους άλλους.

    Αυτά τα θαυμάσια χαρακτηριστικά είναι αυτό που κάνει τους άλλους να αισθάνονται τόσο χαλαρά με την παρουσία σας και ποτέ να μην θορυβούνται από τις προκαταλήψεις της κοινωνίας για την ελεύθερη έκφραση. Η προσαρμοστικότητα είναι ένα από τα βασικά ταλέντα που σας έδωσε η ζωή, ώστε να μπορείτε να βιώσετε με άνεση μεγαλύτερη ποικιλία από τους άλλους.

    Η πορεία του 5 είναι πολύ δραστήρια και απρόβλεπτη. Είναι τόσο γεμάτη με ξαφνικά και ασυνήθιστα γεγονότα και ευκαιρίες, ώστε πολύ εύκολα μπορεί να μπερδευτείτε ή να φοβηθείτε. Έτσι μπορεί να χάσετε την αφθονία εμπειριών που προσφέρει. Και αυτό, αγαπητό 5, είναι το δώρο που σας προσφέρει η ζωή αν αποφασίσετε να το εκμεταλλευτείτε: μία αφθονία εμπειρίας. Αλλά για να μπορέσετε να χρησιμοποιήσετε αυτή την ενέργεια πρέπει να φθάσετε σε μία βαθύτερη κατανόηση αυτής καθ' εαυτής της λέξης "εμπειρία".

    Μερικά 5αρια φοβούνται τόσο πολύ τα ατυχήματα και λάθη, ώστε, αντί να ρέουν με εμπιστοσύνη με αυτή την απρόβλεπτη ενέργεια, εγκλωβίζονται στο ασφαλές και το γνωστό με όλη τους την δύναμη. Αν και μπορούν να αναγνωρίσουν και να αισθανθούν την συγκίνηση που περνάει από δίπλα τους την κάθε στιγμή είναι πολύ φοβισμένοι για να αφεθούν να κάνουν τη βουτιά και να δουν που θα τους οδηγήσει η ζωή. Μια φορά στις τόσες αυτά τα 5αρια αφήνονται τελικά, ή το ρεύμα του 5 γίνεται τόσο δυνατό ώστε κυριολεκτικά παρασύρονται. μόνο και μόνο για να χάσουν τελικά την γοητεία όλου αυτού, γιατί ο φόβος τους έκανε να πιστέψουν ότι ήσαν απλά εκτός έλεγχου. Τότε αρπάζονται από την πρώτη διαθέσιμη κατάσταση που μοιάζει να έχει σταθερότητα και φωλιάζουν εκεί και πάλι ανικανοποίητα.

    Επομένως, η ελευθερία του πεπρωμένου του 5 πρέπει να ξεκινήσει σαν ένα συναίσθημα, την επιθυμία για ελευθερία, που φυσικά μπορεί να προέρθει μόνο από τον βαθύτερο εσωτερικό εαυτό μας. Ο ρυθμός του πεπρωμένου 5 μπορεί να φανεί λίγο άγριος ορισμένες φορές αλλά, είτε σας αρέσει είτε όχι, είσαστε εδώ για να κερδίσετε εμπειρίες. Πρέπει να επιτρέψετε στη αντιμετώπιση του απρόβλεπτου να γίνει η δεύτερη σας φύση, η γνώση σας. Μπορεί να καταπλήξετε τους άλλους με τα αποθέματα ψυχραιμίας σας στις κρίσεις, αλλά μπορεί επίσης να χρειαστεί να χρησιμοποιήσετε αυτό σας το ταλέντο για να φροντίσετε και μερικές δικές σας βασικές ανάγκες.

    Σκεφθείτε τα λάθη που έχετε κάνει στη ζωή σας. Στο μονοπάτι του 5 θα ανακαλύψετε ότι συνεχώς επαναλαμβάνετε το ίδιο λάθος ξανά και ξανά, αν και σας φαίνεται ότι έχει διαφορετική μορφή κάθε φορά. Η άρνηση σας να εγκαταλείψετε ό,τι είναι ασφαλές και οικείο έτσι ώστε να ανακαλύψετε εναλλακτικές λύσεις, είναι ένα μεγάλο μέρος από αυτό που προκαλεί την επανάληψη του λάθους. Η παραδοχή των λαθών σας μπορεί να είναι μια μάχη από μόνη της. Δεχθείτε ότι τα λάθη είναι αναπόφευκτα στη ζωή σας, γιατί αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο το 5 μαθαίνει καινούργια και εκπληκτικά πράγματα.

    Η άρνηση σας να παραδεχθείτε τα λάθη σας οφείλεται στην πραγματικότητα στο αίσθημα του φόβου. Είναι φυσιολογικό για σας να φοβάστε όταν δεν ξέρετε με τι έχετε να κάνετε. Αλλά πρέπει να το συνηθίσετε σαν ένα φυσικό και πολλές φορές σωτήριο συναίσθημα. Μέχρι να μάθετε να αντιμετωπίζετε τον φόβο σας πρόσωπο με πρόσωπο, η άρνηση του θα σας στερεί από το να διευρύνετε και να απολαύσετε την ζωή σας. Ο φόβος προκύπτει όταν δεν εστιάζεστε στην πραγματικότητα που σας περιβάλλει. Η ικανότητα ενδοσκόπησης, απολογισμού και αξιολόγησης είναι ένα από τα πρωταρχικά μαθήματα που πρέπει να μάθετε σ΄ αυτό το μονοπάτι. Αλλιώς η προσοχή σας θα διαχέεται σε παρά πολλές κατευθύνσεις, λάθη πάντα θα γίνονται άλλα δεν θα αναγνωρίζονται και δεν θα πετυχαίνετε τίποτα το σημαντικό.

    Ο μόνος τρόπος για να προοδεύσετε, να ανακαλύψετε καινούργιες πραγματικότητες και να διευρύνετε τους ορίζοντες σας, είναι να επιτρέψετε στον εαυτό σας να μάθει ότι απαιτείται να μαθευτεί κάθε φορά που γίνεται ένα λάθος. Μερικά 5αρια όντως αναγνωρίζουν τα λάθη τους. Υπόσχονται στον εαυτό τους ότι ποτέ δεν θα κάνουν το ίδιο λάθος. Αλλά φοβούνται να κάνουν τις αλλαγές που χρειάζονται για να μην επαναλάβουν το ίδιο λάθος. Επομένως, αλλάζουν την μία προσέγγιση με μια άλλη που συνήθως είναι απλά μια άλλη μορφή του ίδιου λάθους.

    Πολύ συχνά, στο δρόμο του 5, πρέπει να ακολουθηθεί μια τελείως καινούργια κατεύθυνση που σημαίνει να έχετε το θάρρος να αφήσετε πίσω σας ότι μοιάζει να έχει γίνει κανόνας. Θα υπάρξουν στιγμές στη ζωή σας όπου θα χρειαστεί να κάνετε ένα γιγάντιο άλμα πίστης, για το οποίο δεν έχετε καμία προηγούμενη εμπειρία. Καταλαβαίνοντας και αποδεχόμενοι ότι αυτός είναι ο τρόπος που πρέπει να προχωρήσετε, θα ανακαλύψετε ότι διευρύνονται και η εστίαση και η αυτοπεποίθηση σας. Ο φόβος σας για το άγνωστο αντικαθίσταται τότε με μια ερεθιστική αίσθηση περιπέτειας και την γνώση του τι πρέπει να θεωρείται φόβος και τι όχι.

    Μερικά 5αρια αγαπάνε την ιδέα της περιπέτειας αλλά, αντί να απολαμβάνουνε τα δικά τους γρήγορα και ασυνήθιστα επεισόδια, έχουν την τάση να ζουν παρασιτικά μέσα από τις ενδιαφέρουσες ζωές άλλων ανθρώπων. Για μια ακόμη φορά φταίει ο ανομολόγητος φόβος να ζήσουν την δική τους ζωή. Αυτή η προσέγγιση δεν μπορεί ποτέ να φέρει μία ευτυχία διαρκείας. Το 5 είναι ο δρόμος της ελευθερίας και όμως τόσα πολλά 5αρια δεσμεύονται σε ανιαρές ρουτίνες και καταστάσεις που δεν υπάρχει ελευθερία. Για να είναι ευτυχισμένα τα 5αρια χρειάζονται χρόνο και χώρο που συνήθως τα αποκαλούν "ο δικός μου χώρος", "ο δικός μου χρόνος". Κι έχουν ανάγκη να κινούνται χωρίς περιορισμούς. Μερικά 5 αγαπάνε να ταξιδεύουν κι αν δεν μπορούν στην πραγματικότητα να ταξιδέψουν στον κόσμο, συνήθως ικανοποιούν αυτήν τη ανάγκη τους φαντασιώνοντας μακρινούς εξωτικούς τόπους και επιτρέποντας στην σκέψη τους να πλανάται σε μερικά πολύ ασυνήθιστα σενάρια. Όταν η ελεύθερη και περιπετειώδης φαντασία του 5 μπει σε ενέργεια, συνήθως ακολουθούν μεγάλες ανακαλύψεις.


....συνεχίζεται....

3
Ελευθεροτεκτονισμός / 33
« στις: Μάρτιος 06, 2009, 16:28:49 »


  33
ΠΡΟΛΟΓΟΣ

    Οι απαρχές του Τεκτονισμού γνωστού και ως Μασονία χάνονται στα βάθη των αιώνων. Όταν οι εκπρόσωποι τεσσάρων στοών της Αγγλίας συναντήθηκαν στην ταβέρνα της «Χήνας και της Εσχάρας» και ίδρυσαν τη Μεγάλη Στοά στις 24 Ιουνίου 1717, η μέρα αυτή αποτέλεσε απλώς τη συμβατική ημερομηνία της επίσημης έναρξης της ιστορίας του τεκτονισμού. Ίσως η ουσιαστική ιστορία του τεκτονισμού να άρχισε τη μέρα που ο τριχωτός πρόγονός μας μετέτρεψε τα μπροστινά του πόδια σε χέρια, όρθωσε το ανάστημά του προς τον ουρανό και αναρωτήθηκε «ποιος είμαι, από πού έρχομαι, που πηγαίνω»

    Από τότε κύλησε πολύ νερό σε πολλά αυλάκια. Και το αυλάκι του τεκτονισμού δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Ο τεκτονισμός, στο πέρασμα των αιώνων, είχε να αντιμετωπίσει – εκτός από τις φιλοσοφικές αναζητήσεις- εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς. Εξωτερικοί εχθροί ήταν η επίσημη εκκλησία, η ανθρώπινη καχυποψία και διάφορα απολυταρχικά καθεστώτα όπως ο φασισμός. Ενδεικτικά αναφέρω ότι ο Χίτλερ εκτός από τους Εβραίους, τους ομοφυλόφιλους, τους πολιτικούς του αντιπάλους και τους ανάπηρους καταδίωξε με μανία και τους τέκτονες. Εσωτερικοί εχθροί ήταν κάποιοι τέκτονες με μεγάλο εγωισμό και προσωπικές φιλοδοξίες οι οποίοι οδήγησαν πολλές στοές του πλανήτη σε σχίσμα με αποτέλεσμα τη δημιουργία πολλών ταγμάτων. Η μεγαλύτερη δυσκολία του ανθρώπου είναι να δαμάσει τον ίδιο του τον εαυτό και τα πάθη του.

    Ο τεκτονισμός ξεκίνησε ως αμιγώς ανδρική υπόθεση και οι γυναίκες, ως κατώτερο, ασθενές και μη εχέμυθο φύλο, δεν είχαν θέση σ’ αυτόν. Στην πορεία δημιουργήθηκαν μικτά τάγματα που δέχονται στους κόλπους τους ως μέλη εκπροσώπους και των δύο φύλων, καθώς και αμιγώς γυναικεία τάγματα. Μεγάλα ονόματα της πολιτικής, της διανόησης, των επιχειρήσεων, των Γραμμάτων, των Τεχνών και της Επιστήμης υπήρξαν εξέχοντα μέλη του τεκτονισμού. Ακόμα και ιερείς όλων των θρησκειών προσχώρησαν σ’ αυτόν, έστω κι αν είναι γνωστό ότι οι σχέσεις τεκτονισμού και διαφόρων εκκλησιών ποτέ δεν υπήρξαν αρμονικές.

    Ο ενδιαφερόμενος μπορεί να μελετήσει την ιστορία του Τεκτονισμού μέσα από πολλά βιβλία που κυκλοφορούν μεταφρασμένα στα ελληνικά. Μυστικά δεν υπάρχουν πια στην κοινωνία της ελεύθερης πληροφόρησης. Στο εξωτερικό τα πάντα κυκλοφορούν ελεύθερα. Ακόμα και τα τυπικά των βαθμών μύησης μπορεί κανείς να αγοράσει στη Αγγλία. Στην Ελλάδα – αφού είμαστε πίσω σε όλους τους τομείς, εδώ θα υστερούσαμε; -ο τεκτονισμός διέπεται ακόμα από έντονα μυστικιστικές τάσεις. Οι λόγοι είναι πολλοί, αναφέρει ο συγγραφέας Τέλης Λιβανίδης στο βιβλίο του «Τεκτονισμός – η ιστορία και τα μυστικά του» εκδόσεις Anubis: ο ακατανόητος διωγμός του από τους σκληροπυρηνικούς του εκκλησιαστικού κατεστημένου (μια στάση που αποτελεί απομεινάρι των φιλελεύθερων απόψεων που καλλιεργεί το τάγμα από την ίδρυσή του) η καχυποψία που καλλιεργούν τα μέσα ενημέρωσης με στόχο την άγρα αναγνωστών ή τηλεθεατών και ίσως η ροπή του μέσου ανθρώπου προς τις συνωμοσιακές εκδοχές της πραγματικότητας.

    Το παρόν πόνημα με τίτλο 33, εξετάζει τους τριάντα τρεις μυητικούς βαθμούς του αρχαίου και αποδεδειγμένου σκωτικού Τύπου σε μυθιστορηματική μορφή χωρίς να λείπουν και τα δοκιμιογραφικά μέρη, όπου αυτό κρίθηκε απαραίτητο. Στόχος της συγγραφέως δεν ήταν ούτε το οικονομικό όφελος (αφού το έργο διατίθεται δωρεάν μέσω του ίντερνετ) ούτε η δόξα (υπογράφει με ψευδώνυμο), αλλά η φιλοσοφική ανάλυση των τριάντα τριών βαθμών με τρόπο απλό και περιεκτικό, ώστε να γίνουν προσιτοί όχι μόνο στους μυημένους, αλλά και στους αναγνώστες που ενδιαφέρονται να γνωρίσουν τη φιλοσοφία του τεκτονισμού. Η φιλοσοφία και η διεύρυνση της ανθρώπινης σκέψης μέσω αυτής είναι το ζητούμενο.

    Εύχομαι καλή και δημιουργική ανάγνωση. Θυμηθείτε ότι η καλή και δημιουργική ανάγνωση πρέπει – μεταξύ άλλων - να εμπεριέχει το στοιχείο της αμφισβήτησης αλλά και της προτροπής για προσωπική έρευνα και μελέτη καθώς κανείς δεν κατέχει την απόλυτη γνώση.

Αλεξάνδρα Λύτρα


    Το μυθιστόρημα βρίσκεται ολόκληρο στο http://www.amra.gr/forum/index.php/topic,1356.0.html

Καλή ανάγνωση....

4
Χώρος κατάθεσης απόψεων μελών / 33
« στις: Μάρτιος 06, 2009, 14:14:05 »
 
  33
ΠΡΟΛΟΓΟΣ

    Οι απαρχές του Τεκτονισμού γνωστού και ως Μασονία χάνονται στα βάθη των αιώνων. Όταν οι εκπρόσωποι τεσσάρων στοών της Αγγλίας συναντήθηκαν στην ταβέρνα της «Χήνας και της Εσχάρας» και ίδρυσαν τη Μεγάλη Στοά στις 24 Ιουνίου 1717, η μέρα αυτή αποτέλεσε απλώς τη συμβατική ημερομηνία της επίσημης έναρξης της ιστορίας του τεκτονισμού. Ίσως η ουσιαστική ιστορία του τεκτονισμού να άρχισε τη μέρα που ο τριχωτός πρόγονός μας μετέτρεψε τα μπροστινά του πόδια σε χέρια, όρθωσε το ανάστημά του προς τον ουρανό και αναρωτήθηκε «ποιος είμαι, από πού έρχομαι, που πηγαίνω»

    Από τότε κύλησε πολύ νερό σε πολλά αυλάκια. Και το αυλάκι του τεκτονισμού δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Ο τεκτονισμός, στο πέρασμα των αιώνων, είχε να αντιμετωπίσει – εκτός από τις φιλοσοφικές αναζητήσεις- εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς. Εξωτερικοί εχθροί ήταν η επίσημη εκκλησία, η ανθρώπινη καχυποψία και διάφορα απολυταρχικά καθεστώτα όπως ο φασισμός. Ενδεικτικά αναφέρω ότι ο Χίτλερ εκτός από τους Εβραίους, τους ομοφυλόφιλους, τους πολιτικούς του αντιπάλους και τους ανάπηρους καταδίωξε με μανία και τους τέκτονες. Εσωτερικοί εχθροί ήταν κάποιοι τέκτονες με μεγάλο εγωισμό και προσωπικές φιλοδοξίες οι οποίοι οδήγησαν πολλές στοές του πλανήτη σε σχίσμα με αποτέλεσμα τη δημιουργία πολλών ταγμάτων. Η μεγαλύτερη δυσκολία του ανθρώπου είναι να δαμάσει τον ίδιο του τον εαυτό και τα πάθη του.

    Ο τεκτονισμός ξεκίνησε ως αμιγώς ανδρική υπόθεση και οι γυναίκες, ως κατώτερο, ασθενές και μη εχέμυθο φύλο, δεν είχαν θέση σ’ αυτόν. Στην πορεία δημιουργήθηκαν μικτά τάγματα που δέχονται στους κόλπους τους ως μέλη εκπροσώπους και των δύο φύλων, καθώς και αμιγώς γυναικεία τάγματα. Μεγάλα ονόματα της πολιτικής, της διανόησης, των επιχειρήσεων, των Γραμμάτων, των Τεχνών και της Επιστήμης υπήρξαν εξέχοντα μέλη του τεκτονισμού. Ακόμα και ιερείς όλων των θρησκειών προσχώρησαν σ’ αυτόν, έστω κι αν είναι γνωστό ότι οι σχέσεις τεκτονισμού και διαφόρων εκκλησιών ποτέ δεν υπήρξαν αρμονικές.

    Ο ενδιαφερόμενος μπορεί να μελετήσει την ιστορία του Τεκτονισμού μέσα από πολλά βιβλία που κυκλοφορούν μεταφρασμένα στα ελληνικά. Μυστικά δεν υπάρχουν πια στην κοινωνία της ελεύθερης πληροφόρησης. Στο εξωτερικό τα πάντα κυκλοφορούν ελεύθερα. Ακόμα και τα τυπικά των βαθμών μύησης μπορεί κανείς να αγοράσει στη Αγγλία. Στην Ελλάδα – αφού είμαστε πίσω σε όλους τους τομείς, εδώ θα υστερούσαμε; -ο τεκτονισμός διέπεται ακόμα από έντονα μυστικιστικές τάσεις. Οι λόγοι είναι πολλοί, αναφέρει ο συγγραφέας Τέλης Λιβανίδης στο βιβλίο του «Τεκτονισμός – η ιστορία και τα μυστικά του» εκδόσεις Anubis: ο ακατανόητος διωγμός του από τους σκληροπυρηνικούς του εκκλησιαστικού κατεστημένου (μια στάση που αποτελεί απομεινάρι των φιλελεύθερων απόψεων που καλλιεργεί το τάγμα από την ίδρυσή του) η καχυποψία που καλλιεργούν τα μέσα ενημέρωσης με στόχο την άγρα αναγνωστών ή τηλεθεατών και ίσως η ροπή του μέσου ανθρώπου προς τις συνωμοσιακές εκδοχές της πραγματικότητας.

    Το παρόν πόνημα με τίτλο 33, εξετάζει τους τριάντα τρεις μυητικούς βαθμούς του αρχαίου και αποδεδειγμένου σκωτικού Τύπου σε μυθιστορηματική μορφή χωρίς να λείπουν και τα δοκιμιογραφικά μέρη, όπου αυτό κρίθηκε απαραίτητο. Στόχος της συγγραφέως δεν ήταν ούτε το οικονομικό όφελος (αφού το έργο διατίθεται δωρεάν μέσω του ίντερνετ) ούτε η δόξα (υπογράφει με ψευδώνυμο), αλλά η φιλοσοφική ανάλυση των τριάντα τριών βαθμών με τρόπο απλό και περιεκτικό, ώστε να γίνουν προσιτοί όχι μόνο στους μυημένους, αλλά και στους αναγνώστες που ενδιαφέρονται να γνωρίσουν τη φιλοσοφία του τεκτονισμού. Η φιλοσοφία και η διεύρυνση της ανθρώπινης σκέψης μέσω αυτής είναι το ζητούμενο.

    Εύχομαι καλή και δημιουργική ανάγνωση. Θυμηθείτε ότι η καλή και δημιουργική ανάγνωση πρέπει – μεταξύ άλλων - να εμπεριέχει το στοιχείο της αμφισβήτησης αλλά και της προτροπής για προσωπική έρευνα και μελέτη καθώς κανείς δεν κατέχει την απόλυτη γνώση.

Αλεξάνδρα Λύτρα

5

    Όταν οι δήθεν εσωτεριστές ξεμασκαρεύονται, οι σκανδαλοθηρικές εφημερίδες τους κάνουν πρώτο θέμα.




    Σε κόκκινα φεγγάρια νέας εμφύλιας διαμάχης εισέρχεται το κατακερματισμένο σώμα των Ελλήνων μασόνων. Κορυφαία στελέχη τους αλληλοκατηγορούνται κι εξαπολύουν ασυνήθιστους (για τη μυστικότητα των τεκτονικών στοών) σκληρούς χαρακτηρισμούς, δημιουργώντας μεσαιωνικό ψυχροπολεμικό κλίμα, με αβέβαιη κατάληξη. Θέατρο των νέων «πολεμικών» επιχειρήσεων για μία ακόμη φορά είναι το μυστηριώδες επιβλητικό νεοκλασικό κτίριο επί της οδού Αχαρνών. Πρωταγωνιστές είναι ανώτατοι αξιωματούχοι των Ελλήνων ελευθεροτεκτόνων που συνωθούνται για την απόκτηση του αξιώματος του Υπατου Μέγα Ταξιάρχη στο Υπατο Συμβούλιο του 33ου βαθμού του Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Σκωτικού Τύπου.

    Στη μία αντιμαχόμενη πλευρά βρίσκεται ο εβραιοτραφής γηραιός βιομήχανος Ραφαήλ Ντε Σιγούρα με καταγωγή από τη Σμύρνη κι επί πενήντα τέσσερα χρόνια μέλος δεκάδων μυσταγωγικών οργανώσεων στην Ελλάδα. Στην άλλη πλευρά βρίσκεται ο πολυσυζητημένος μεγαλοδικηγόρος Χρήστος Μανέας, Μέγας Διδάσκαλος της Μεγάλης Στοάς του 1981 και Κραταιός Μέγας Θησαυροφύλαξ. Η παράταξη Ντε Σιγούρα κατηγορεί τον νομικό Χρήστο Μανέα για σφετερισμό της εξουσίας και πραξικοπηματικές ενέργειες κατάλυσης βασικών αρχών του ελευθεροτεκτονισμού, αποκαλύπτει «δολοφονικές ενέργειες» εις βάρος του Ντε Σιγούρα και με «διάταγμα καθαίρεσης και αποπομπής» που απεστάλη στην «Espresso» φέρεται να στερεί από τον γνωστό νομικό τεκτονικά του δικαιώματα.

    Ο κ. Μανέας, σε επικοινωνία που είχαμε μαζί του, δίνει τη δική του απάντηση σε όσα ήδη κάνουν το γύρο του κόσμου. Τώρα πια, τα... άπλυτα των Ελλήνων μασόνων αρχίζουν και βγαίνουν στη φόρα με κίνδυνο να αποκαλυφθεί το επί αιώνες καλά φυλαγμένο μυστικό της ταυτότητάς τους και των πραγματικών τους επιδιώξεων και προθέσεων στην επιχειρηματική, κοινωνική και πολιτική ζωή του τόπου.

    Στο ευρύ κοινό τα αξιώματα των μασόνων πάντοτε εντυπωσίαζαν. Αρνητική όμως ήταν ανέκαθεν η άποψη της κοινής γνώμης για το σκοτεινό ρόλο που φέρεται ότι διαδραμάτιζαν στην ελληνική πολιτική σκηνή οι φορείς τέτοιων αξιωμάτων. Ο βαθμός του Υπατου Ταξιάρχη φαίνεται ότι έχει γίνει δυναμίτης έτοιμος να τινάξει στον αέρα τις ελληνικές τεκτονικές στοές. Αλλά και τη μυστηριώδη αίγλη τους πάνω στην οποία θεμελιώνουν στο βάθος των αιώνων την αδιόρατη δύναμή τους. Σύμφωνα με πληροφορίες που αντλούνται από μέλη της Μεγάλης Στοάς και της Εθνικής Μεγάλης Στοάς (των δύο γνωστών τεκτονικών φόρουμ της χώρας), αλλά και από σχολιαστές του ελληνικού τεκτονικού φόρουμ στο Διαδίκτυο, αποκαλύπτεται ένα σκοτεινό παρασκήνιο που μοιάζει με σενάριο κινηματογραφικής ταινίας.

    Μετά την εκλογή του Ραφαήλ Ντε Σιγούρα στον ύπατο βαθμό, αιφνιδιαστικά, όπως σχολιάζεται, ο δικηγόρος Χρήστος Μανέας απομάκρυνε κάτω από περίεργες συνθήκες τον γηραιό ανώτατο αξιωματούχο. Στα σχόλια γίνονται αναφορές για «απόπειρα δολοφονίας» του Ντε Σιγούρα που κανείς από τη μασονική κοινότητα δεν επιθυμεί να συσχετίσει με την αλλαγή εξουσίας. Στις ίδιες αναφορές κατηγορείται ο Χρήστος Μανέας ως ο άνθρωπος που το 1981 οδήγησε την ελληνική μασονία στο μεγάλο σχίσμα, με την ανάδειξή του σε Μέγα Διδάσκαλο της Μεγάλης Στοάς. Ο Ντε Σιγούρα αποφασίζει να περάσει στην αντεπίθεση. Κάνει λόγο για «σφετερισμό του αξιώματός του», ενώ φέρεται να καταγγέλει ευθέως τον Μανέα για «εγκληματικές πράξεις, εξυβρίσεις, απειλές κατά της σωματικής του ακεραιότητας» και προειδοποιεί ότι αν δεν αποκατασταθεί η νομιμότητα, θα αναγκαστεί να καταφύγει στα δικαστήρια του κράτους. Παράλληλα, οι δύο παρατάξεις κονταροχτυπιούνται ανταλλάσσοντας βαρύτατους χαρακτηρισμούς για «βία, ρατσισμό, ανικανότητα και Υπατο Ταξιάρχη-μαϊμού».

    Διαβλέποντας νέο μεγάλο διχασμό στο τεκτονικό σώμα, Ελληνες μασόνοι αρθρογραφούν στο Διαδίκτυο και σχολιάζουν στα πηγαδάκια των συγκεντρώσεών τους ότι η είδηση για τις σοβαρές εσωτερικές έριδες ταξιδεύει ήδη στα «αφεντικά του Λονδίνου», υποδεικνύοντας την Ηνωμένη Μεγάλη Στοά της Αγγλίας. Από την οποία, όπως ξεκάθαρα διατυπώνεται, οι Ελληνες μασόνοι παίρνουν σκοτεινές εντολές που ελλοχεύουν κινδύνους για τα εθνικά μας συμφέροντα αφού έτσι τα αφεντικά «μπορούν ανεμπόδιστα να επικυριαρχούν και να δρουν με χωριστικό τρόπο, φυτεύοντας υποκαταστήματά τους σε κρίσιμες για την πατρίδα περιοχές». Ο υπαινιγμός που γίνεται δεν διασαφηνίζεται, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται στην ήδη καχύποπτη κοινή γνώμη επιπλέον φόβοι για εξαρτήσεις των ελληνικών μασονικών στοών από κέντρα αποφάσεων της Αγγλίας που μπορεί να επιβουλεύονται κυριαρχικά μας δικαιώματα σε ακριτικά κι ευαίσθητα σημεία της ελληνικής επικράτειας.

    Στα πύρινα άρθρα, στα ετερόκλητα σχόλια και τις πληροφορίες που χαρακτηρίζονται «έγκυρες» εμπλέκεται το όνομα του εκδότη της «Αυριανής» Γιώργου Κουρή (προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι ο Μανέας ήταν δικηγόρος του) και ανακαλείται στη μνήμη η παραίτηση του μασόνου Σεργόπουλου και οι αντιδράσεις Ριζόπουλου. Επίσης, ξεδιπλώνεται κι ένας κρυφός μέχρι τώρα στρατηγικός στόχος των μασόνων που «πνίγηκε» στον εμφύλιο σπαραγμό των ανώτατων αξιωματούχων τους: να μεταλαμπαδευτούν οι μασονικές ιδεολογίες στις βαλκανικές χώρες, στις οποίες είχαν καταρρεύσει τα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού.

«Με εξύβρισε, με έφτυσε και με απείλησε!»

   Ούτε στις πιο καλτ μεσημεριανές εκπομπές δεν θα μπορούσαν να διαδραματιστούν όσα καταγγέλλει ότι συνέβησαν μέσα στο γραφείο του, στην οδό Αχαρνών, ο Ραφαήλ Ντε Σιγούρα. Σύμφωνα με την «επιστολή καθαίρεσης και αποπομπής Μανέα», ο μεγαλοδικηγόρος τον έκλεισε μέσα, κλείδωσε την πόρτα του γραφείου και τον εξύβρισε σκαιότατα, τον έπτυσε εις το πρόσωπον, τον απείλησε κι επιχείρησε να χειροδικήσει κατά του ατόμου του. Στις 15 Δεκεμβρίου, ημερομηνία διαγραφής του Ντε Σιγούρα από τον δικηγόρο Χρήστο Μανέα, ο μεγαλοδικηγόρος καταγγέλθηκε για «πραξικόπημα και νόσφιση εξουσίας», ενώ υποστηρίχτηκε ότι με τη σύμπραξη ανθρώπων που κατηγορήθηκαν για σοβαρά ποινικά αδικήματα και απασχόλησαν τον Τύπο για σκάνδαλα, μπίζνες στα Σκόπια κι εμπλοκή σε δημόσιες προμήθειες του υπουργείου Παιδείας επιχειρήθηκε το «πραξικόπημα».

«Ας πουν ό,τι θέλουν, δεν γνωρίζω από Διαδίκτυο...»

    Το θυμό του, αλλά και την ειλημμένη απόφαση να μη σχολιάσει κανέναν απ’ όσους του αποδίδουν από την πιο αστεία μέχρι την πιο βαριά κατηγορία και τον πιο γελοίο χαρακτηρισμό εξέφρασε στην «Espresso» ο Μέγας Διδάσκαλος της Μεγάλης Στοάς του 1981 μεγαλοδικηγόρος Χρήστος Μανέας. Ο κ. Μανέας, που χαρακτήρισε τον εαυτό του επικεφαλής του Υπατου Αξιώματος των Ελλήνων μασόνων, ήταν λακωνικός: «Δεν με ενδιαφέρουν οι οποιοιδήποτε χαρακτηρισμοί ακούγονται καθώς ο χρόνος τον οποίο διαθέτω για την καθημερινή ενασχόλησή μου με τη δικηγορία είναι πολύτιμος. Τα κοστούμια που φοράω τα χρωστάω στους πελάτες μου, οι οποίοι με πληρώνουν για να κάνω σωστά τη δουλειά μου. Ως εκ τούτου, δεν θα απαντήσω σε κανέναν που μου αποδίδει ακόμη και τον πιο σκληρό χαρακτηρισμό. Ας λένε ό,τι θέλουν». Οταν ρωτήσαμε τον κ. Μανέα αν γνωρίζει για τα διόλου κολακευτικά σχόλια που γράφονται για τον ίδιο στο διαδικτυακό forum των Ελλήνων τεκτόνων, απάντησε: «Δεν γνωρίζω από τα τεχνικά ζητήματα του Internet». Ζητήσαμε από τον δικηγόρο Χρήστο Μανέα μια συνάντηση στο γραφείο του. Ηταν απότομος και το αρνήθηκε κατηγορηματικά.                                                                                                    ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΧΙΟΣ

http://www.espressonews.gr/default.asp?pid=21&la=2&artid=913668&catID=16

6
ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΕΚΤΟΝΙΚΟ FORUM
www.masonicforum.gr
ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ - ΜΑΙΟΣ 2008

   To  2005 η Ηνωμένη  Μεγάλη Στοά της Αγγλίας, δημιούργησε,  από το μηδέν,  με μεγάλη φροντίδα και ταχύτητα μια νέα Μεγάλη Στοά, σ' ένα νέο μικρό κράτος της Ευρώπης και έσπευσε να εγκαταστήσει με πανηγυρικούς τύπους, αλλά και να αναγνωρίσει άμεσα. Οι διεθνείς τεκτονικοί κύκλοι παρατήρησαν ότι κάτι τέτοιο, η ΗΜΣΤΑ κάνει κάθε εκατό χρόνια.  Το όνομα με το οποίο αναγνωρίσθηκε αυτή η μεγάλη Στοά δεν ταυτίζεται με το όνομα του κράτους, στο οποίο ανήκει και με το οποίο το κράτος αυτό συμμετέχει στον Ο.Η.Ε..  Το κράτος αυτό στον Ο.Η.Ε.  ονομάζεται  F.Y.R.O.M., αλλά η Μεγάλη Στοά του, που δημιουργήθηκε και αναγνωρίσθηκε εσπευσμένα και  από το τίποτα, ονομάζεται Μεγάλη Στοά της Μακεδονίας.

   Όλοι αντιλαμβάνονται τη σημασία των ενεργειών των Άγγλων. Το πρόβλημα όμως δεν είναι τα συμφέροντα των Άγγλων. Το μέγα πρόβλημα του Ελληνικού Τεκτονισμού είναι ότι δεν αντέδρασε. Εκπρόσωποι Ελληνικών Τεκτονικών Μεγάλων δυνάμεων συμμετείχαν σε διεθνή  fora, μαζί με εκπρόσωπους της Μεγάλης Στοάς της γειτονικής χώρας και δεν αντέδρασαν για το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ,  όταν και στην τελευταία μουσική αθλητικήδιεθνή συνάντηση, οι Έλληνες αξίωναν και πετύχαιναν τη συμμετοχή των εκπροσώπων της γείτονος,  με το όνομα που είναι ενταγμένη στον Ο.Η.Ε.

   Η διοίκηση της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος, επί πολλούς μήνες,  ερωτάται τι έχει κάνει με το θέμα του ονόματος της Μεγάλης Στοάς της  F.Y.R.O.M. και σιωπά.

   Η Ελληνική κοινωνία επί χρόνια παρακολουθεί και αξιολογεί. Ο Ελληνικός Τεκτονισμός από την ίδρυσή του έχει έντονο πατριωτικό και κοινωνικό προσανατολισμό. Η γενικευμένη και αποφασιστική συμμετοχή του Ελληνικού Ελευθεροτεκτονισμού στον Μακεδονικό Αγώνα έχει καταγραφεί από την ιστορία και αποτελεί παρακαταθήκη και περηφάνεια για τους Έλληνες Τέκτονες.  Τα ίδια ισχύουν και για τον Κρητικό Αγώνα όπου η ιστορία καταγράφει “Μεγάλην επί του ζητήματος ήσκησεν επιρροήν εν Ευρώπη και Αμερική, ο Τεκτονισμός.  Αι διαμαρτυρίαι  των Ελευθέρων Τεκτόνων εκδηλούμεναι ομαδικώς και προσυπογραφόμεναι  υπό βουλευτών και ανεγνωρισμένου διεθνούς κύρους επιστημόνων εχαρακτηρίζοντο εν Ελλάδι ως γεγονότα εξαιρετικής πολιτικής σημασίας.

   Ο Τεκτονισμός καθ'  όλην την διάρκειαν της σκληράς εκείνης κρίσεως επεδείξατο ενάρετον αλληλεγγύην και έπραξε μετ'  ηθικής και θερμουργότητος  παν ότι επέτρεπον αι δυνάμεις αυτού...(Γεωργίου Ασπρέα Πολιτική Ιστορία Της Νεωτέρας Ελλάδος Α'  βραβείο Ακαδημίας Αθηνών)”

   Τα κάστρα πάντα εκπορθούνται έσωθεν.

   Οι διοικήσεις των Ελληνικών Τεκτονικών σωμάτων, κατά τα τελευταία σαράντα,  περίπου χρόνια ήσαν,  κατά κανόνα,  ανίκανες και κατώτατες των περιστάσεων.  Γι' αυτό τα εργαστήρια οδηγήθηκαν στην ερημία και το Τάγμα στο σχίσμα και στην περιθωριοποίηση. Απέτυχαν κυρίως να καλλιεργήσουν και να προβάλλουν την Εθνική και κοινωνική προσφορά και διάσταση του Τάγματος. Απέτυχαν να εμπνεύσουν και να προσελκύσουν εκλεκτούς και δημιουργούς της κοινωνίας μας και βέβαια οι ελάχιστες εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν την παντοδυναμία του κανόνα.

   Εθνική προσφορά δεν είναι μόνο να καταθέτεις ένα στεφάνι στο μνημείο του Ξάνθου και κοινωνική προσφορά δεν είναι μόνο να δωρίζεις χρήματα. Είναι κοινά αποδεκτό ότι τα εργαστήριά μας, που κάποτε ήσαν γεμάτα από αδελφούς, τώρα μετά βίας συγκεντρώνουν λίγους,  που πολλές φορές δεν μπορούν να ανοίξουν εργασίες.

   Όλοι πια γνωρίζουν ότι στα εργαστήριά μας δεν θα συναντήσουν και τους πρωταγωνιστές  του κοινωνικού βίου και ότι  το Τάγμα έχει αποκοπεί πλήρως από τα λεγόμενα μέσα και ψηλά κοινωνικά στρώματα.

   «…Αφελείς συμβολαιογράφοι και ανίδεοι μικροβιολόγοι που παίζουν με τα σπαθάκια και τις ποδίτσες τους…» έγραφε κορυφαίος Έλληνας χρονογράφος πριν τριάντα χρόνια. Δεν θέλω να σκεφτώ τι θα έγραφε σήμερα.

   Την ώρα που η Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας επιτυγχάνει την έκδοση ιστορικών αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων,  την ώρα που η Μεγάλη Στοά της Αυστρίας καλείται να συμμετάσχει στις εργασίες για την αναθεώρηση του Συντάγματος της χώρας,  την ώρα που η Μεγάλη Ανατολή της Γαλλίας συνεχίζει να πρωτοπορεί σε ευρύτερα κοινωνικά θέματα και ο Μεγάλος Διδάσκαλός της αντιμετωπίζεται ως αρχηγός κράτους (βλ.  πρόσφατη επίσκεψή του στον πρόεδρο της Δημοκρατίας της Αλβανίας),  οι μοιραίες διοικήσεις του Ελληνικού Τεκτονισμού βιώνουν την ερημία του περιθωρίου.  (Ακόμη και το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών τους «απέπεμψε» το Δεκέμβρη του 2007).  Η κριτική μας δεν είναι τόσο σκληρή όσο η πραγματικότητα.

   Απευθυνόμαστε στους λίγους πραγματικούς Έλληνες Ελευθεροτέκτονες που έχουν πια απομείνει σ'  αυτή τη χώρα και τους ζητούμε να αντιδράσουν.  Ο καθένας μας ας γίνει ένας πανίσχυρος πομπός του Εθνικού μηνύματος σ'  όλο το κόσμο και να ενημερώσει για την αδικία σε βάρος της Ελλάδας.  Ήδη οι φιλέλληνες ενημερώνονται και αντιδρούν.  Η περίπτωση της δήλωσης Σαρκοζί  μας δείχνει ότι ο αγώνας δεν χάθηκε.
 
   Οι Τεκτονικές δυνάμεις όλου του κόσμου και οι πνευματικοί άνθρωποι,  που είναι μέλη τους,  ας ενημερωθούν για τις ενέργειες της παρούσας διοίκησης της Ηνωμένης Μεγάλης Στοάς της Αγγλίας και για τον τρόπο που αντιλαμβάνεται και χρησιμοποιεί το Τάγμα.

   Κάτι θα γνωρίζουν και αυτοί.

   Σ'  αυτούς που υποκλίνονται και υποκρίνονται με άλλοθι τα της μη ανάμιξης σε πολιτικά θέματα και άλλες προστακτικές ευήθειες αποικιοκρατικής νοοτροπίας του περασμένου αιώνα,  αφιερώνουμε τμήματα της νουβέλλας του Μεγάλου Λογοτέχνη και Ελευθεροτέκτονα που γεννήθηκε στην Ινδία και μυήθηκε σε Αγγλική Στρατιωτική Στοά εκεί, του Ρ. Κίπλινγκ, που στην Ελλάδα έγινε γνωστός από τις εξαίσιες μεταφράσεις ενός μεγάλου Ελευθεροτέκτονα και ιδεολόγου κομουνιστή, του Νίκου Καρβούνη. 

   Στην νουβέλλα του  “ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς”  ο Κίπλινγκ περιγράφει την ιστορία δύο τυχοδιωκτών Άγγλων ελευθεροτεκτόνων,  που με όπλα την δολιότητα,  την βαναυσότητα,  τον σύγχρονο εξοπλισμό,  τον Ελευθεροτεκτονισμό και τις διαφορές των λιγότερο  “πολιτισμένων”  ανθρώπων,  προσπαθούν να τους υποδουλώσουν και να τους εκμεταλλευθούν.

   Κάθε συγκλονιστική ομοιότητα με καταστάσεις,  πρόσωπα,  ιστορίες,  παλιές και νέες,  της κοινωνίας μας,  της χώρας μας η άλλων κοινωνιών και χωρών δεν είναι καθόλου τυχαία η συμπτωματική.  Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας.     

"Ονομάζεται Καφιριστάν. 

   Aπ'  όσο  γνωρίζω,  βρίσκεται  στην  άνω  δεξιά  γωνία  του  Αφγανιστάν,  το  πολύ τρακόσια  μίλια  μακριά από το Πεσάβαρ.   Eκεί έχουν τριάντα δύο παγανιστικά είδωλα, κι εμείς θα γίνουμε το τριακοστό τρίτο.  

   Είναι χώρα ορεινή, και οι γυναίκες των ̟περιοχών αυτών είναι ̟πανέμορφες ».  « Μα το συμβόλαιο  μας το απαγορεύει », είπε ο Κάρνεχαν. « Ούτε γυναίκες  ούτε οινόπνευμα, Ντάνιελ ».  Αυτά  είναι  όλα  όσα  γνωρίζουμε,  καθώς  επίσης  και  ότι  κανείς  δεν  έφτασε  ποτέ  ως  εκεί,  και  ότι,  οι  κάτοικοι  πολεμούν  μεταξύ  τους    και  όπου  γίνεται  πόλεος,  εκείνος  που  ξέρει  να  εκπαιδεύει  τους  άλλους έχει τη δυνατότητα να γίνει βασιλιάς. 

   «Θα  πάμε  στον  τόπο  αυτό  και  θα πούμε  στον  πρώτο  βασιλιά  που  θα  ανταμώσουμε:  "Θέλεις  να  συντρίψεις  τους  εχθρούς  σου;"  και θα  του  μάθουμε  πως  να  εκγυμνάζει  στρατιώτες,  διότι  είναι  κάτι  που  το  ξέρουμε καλύτερα από καθετί άλλο.  Κατόπιν θα ανατρέψουμε το βασιλιά που λέμε, θα αρπάξουμε το θρόνο του, και θα δημιουργήσουμε δυναστεία.

   ………………………………………..................................................

   «Πρόκειται για ετερόκλητο συνονθύλευμα από διάφορα έθνη», παρατήρησε ο Ντράβοτ  στοχαστικά,  «  και  δεν  κερδίζουμε  τίποτα   με το  να  γνωρίζουμε  τα ονόματά  τους.  «Οσο  περισσότερες  φυλές  τόσο  περισσότερο  θα τρώγονται εταξύ τους, πράγμα που μας συμφέρει.  Από το Τζαγκνταλλάκ στό "Ασανγκ. Χ  ! »

…………………………………………………………………

   «Στο διάβολο ο Μπέλλιου! », είπε ο Κάρνεχαν.  «Νταν,  είναι  πέρα  για  πέρα  ένα  τσούρμο  ειδωλολάτρες,  αλλά ετούτο το βιβλίο λέει πως πιστεύουν ότι συγγενεύουν με μας τους  Εγγλέζους ».

   …………………………………………………………………

   «Όχι, τίποτα απ’ όλα αυτά. Μα τι λέτε; Στρίψαμε πριν από το Τζαγκνταλλάκ,  γιατί ακούσαμε ότι οι δρόμοι ήταν βατοί. Όμως δεν ήταν αρκετά στρωτοί για  τις δυό καμήλες — τη δική μου και του Ντράβοτ. Όταν εγκαταλείψαμε  το καραβάνι, ο Ντράβοτ έβγαλε όλα τα ρούχα του, μου  πήρε και  τα  δικά  μου  και  είπε  ότι  θα  γινόμαστε  ειδωλολάτρες,  επειδή  οι Καφίρ  δεν  επέτρεπαν  σε   μωαμεθανούς  να  τους  απευθύνουν  το  λόγο.  Έτσι φορέσαμε  ότι  βρίσκαμε  και  ποτέ  δεν  έχω  δει  ούτε  περιμένω  να  ξαναδώ  το θέαμα που παρουσίαζε ο Ντάνιελ Ντράβοτ. Έκοψε τα  μισά του γένια, έριξε στον ώμο  μια προβιά και ξύρισε το κεφάλι σχηματίζοντας σχέδια στο κρανίο του. Έπειτα ξύρισε το δικό  μου και  με ανάγκασε να φορέσω ρούχα φρικαλέα για  να   μοιάζω   με  ειδωλολάτρη.  Αυτά  συνέβησαν  σε   μια  περιοχή  ορεινή, απροσπέλαστη για τις καμήλες  μας. 

   Τα βουνά υψώνονταν σκοτεινά και, καθώς επέστρεφα, τα είδα να παλεύουν σαν αγριοκάτσικα — στο Καφιριστάν υπάρχουν του κόσμου τα κατσίκια.  Κι  αυτά  τα  βουνά  ποτέ  δεν  ησυχάζουν,  ακριβώς  σαν  τα  κατσίκια.  Όλο παλεύουν,  και  τη νύχτα δεν  σ’  αφήνουν  να  κοιμηθείς

   …………………………………………………………………

   Ώσπου φάνηκαν δύο άντρες που οδηγούσαν τέσσερα  μουλάρια. Ο Ντράβοτ σηκώνεται  και  χορεύει   μπροστά  τους  τραγουδώντας  :  "  Πούλησέ   μου τέσσερα  μουλάρια ". Οπότε λέει ο ένας απ' αυτούς : «Aν έχεις αρκετά για να  τα  αγοράσεις,  έχεις  αρκετά  για  να  σε  ληστέψουν»   μα  πριν  προλάβει  ν’ αγγίξει το  μαχαίρι, ο Ντράβοτ του τσακίζει το λαιμό πάνω στο γόνατο, και ο άλλος  το  βάζει  στα  πόδια.  Έτσι,  ο  Κάρνεχαν  φόρτωσε  στα   μουλάρια  τα τουφέκια που είχαν ξεφορτωθεί από τις καμήλες, και παρέα συνεχίσαμε  μέσα στο τσουχτερό κρύο την πορεία  μας στα βουνά, όπου ούτε ένα πέρασμα δεν βρήκαμε φαρδύτερο από την ανάστροφη της παλάμης…………………… 

   Τότε,  δέκα  άντρες   με  τόξα  και  βέλη  κατηφόρισαν  στην  κοιλάδα καταδιώκοντας  είκοσι  άντρες  οπλισμένους  με  τόξα  και  βέλη,  και  γινόταν φοβερός σαματάς. 

   Ήταν  άνθρωποι  ανοιχτόχρωμοι  —πιο  ανοιχτόχρωμοι  από  σας   ή εμένα—, κιτρινομάλληδες, πολύ καλοφτιαγμένοι.  Αδειάζοντας  τα  όπλα,  ο  Ντράβοτ  λέει  :  «Αρχίζει  η  επιχείρηση.  Θα πολεμήσουμε  στο πλευρό των δέκα », και  μ' αυτά τα λόγια ρίχνει δυο τουφεκιές  και  σκοτώνει  έναν  από  τους  άλλους,  στα  διακόσια   μέτρα  από  το βράχο που καθόμαστε. 

   Οι  υπόλοιποι  άρχισαν  να  τρέχουν,  αλλά  ο  Κάρνεχαν   με  τον  Ντράβοτ κάθονται στα κιβώτια σημαδεύοντάς τους σ’ οποιαδήποτε ακτίνα κατά  μήκος της κοιλάδας.   Εν συνεχεία,  ζυγώνουμε τους δέκα άντρες που είχαν φύγει τρέχοντας  μέσα στο χιόνι, κι αυτοί ρίχνουν εναντίον  μας ένα  μικροσκοπικό βέλος.  Ο Ντράβοτ πυροβολεί στον αέρα, και πέφτουν όλοι με την κοιλιά στο έδαφος. Κατόπιν εκείνος πάει κοντά τους, τους ποδοπατά και ύστερα  τους  σηκώνει  και  σφίγγει  τα  χέρια  όλων  για  να  πιάσει φιλία.  Τους  φωνάζει  και  τους  δίνει  τα  κιβώτια  να  τα   μεταφέρουν,  κουνώντας  το χέρι σαν να ήταν κιόλας βασιλιάς. Αυτοί τον παίρνουν  μαζί  με τα κιβώτια και τον  οδηγούν  στο  ύψωμα  της  αντικρινής  πλευράς  της  κοιλάδας,  σ’  ένα πευκόδασος  στην  κορυφή  του  λόφου,  όπου  ήταν  στημένα   μισή  δωδεκάδα πέτρινα είδωλα. 

   Ο Ντράβοτ πλησιάζει το μεγαλύτερο —"Ιμπρα το ονομάζουν— και απιθώνει στα πόδια του ένα τουφέκι μ’ ένα φυσίγγι, τρίβοντας ευλαβικά τη μύτη του στη μύτη του αγάλματος, χαϊδεύει το κεφάλι του και υποκλίνεται μπροστά του.  Γυρίζει  τότε  στους  άντρες,  γέρνει  ελαφρά  το  κεφάλι  και  λέει  :  «  Μην ανησυχείτε. Ξέρω απ’ αυτά, και τούτα τα  μαραφέτια που βλέπετε είναι φίλοι μου». ΄ Έπειτα  ανοίγει  το  στόμα  δείχνοντας  το  εσωτερικό  του,  και  όταν  ο  πρώτος του  φέρνει  φαγητό,  αυτός  λέει  :  «Όχι»  κι  όταν  ο  δεύτερος  του  φέρνει φαγητό,  λέει  πάλι  :  «Όχι» -  μα   μόλις  του  φέρνει  να  φάει  ένας  από  τους γέρους  ιερείς   με  τον  αρχηγό  του  χωριού,  τότε  λέει  :  «Ναι»,   με  ύφος υπεροπτικό, και τρώει αργά.  Να  πώς  φτάσαμε  στο  πρώτο   μας  χωριό,  χωρίς  δυσκολίες,  λες  και  είχαμε πέσει εξ ουρανού Όμως εμείς, βλέπετε, είχαμε πέσει από  ια από εκείνες τις καταραμένες σχοίνινες γέφυρες, και δεν  μπορεί να αξιώνει κανείς από έναν άνθρωπο να γελά κατόπιν τούτου ». « Πάρτε λίγο ακόμα ουίσκι και συνεχίστε », είπα. « Ήταν το πρώτο χωριό που  πέρασε στην κυριότητά σας.  Πως καταλήξατε να γίνετε βασιλιάς; » «  Δεν  έγινα  εγώ  βασιλιάς  »,  είπε  ο  Κάρνεχαν.  « Ό  Ντράβοτ  ήταν  ο βασιλιάς, και φάνταζε πολύ όμορφος  με τη χρυσή κορόνα στο κεφάλι και τα συνακόλουθα. 

   Αυτός   μαζί  με  τον  άλλο,  τον  σύντροφό  του,  εγκαταστάθηκαν  στο  εν  λόγω χωριό, και κάθε πρωί ο Ντράβοτ στεκόταν πλάι στον γερο Ίμπρα, και ο λαός ερχόταν να τον προσκυνήσει.  Τέτοιες ήταν οι εντολές του Ντράβοτ.  Λίγο αργότερα έφτασε στην κοιλάδα  μια ομάδα ανδρών. Ο Κάρνεχαν  με τον Ντράβοτ τους εξολόθρευσαν με τα τουφέκια,  προτού καταλάβουν που βρίσκονταν  και  οι  δυο  φίλοι  κατηφορίζουν  στην  κοιλάδα,  σκαρφαλώνουν στους  αντικρινούς  λόφους  και  ανακαλύπτουν  άλλο  ένα  χωριό,  όμοιο   με  το προηγούμενο, όπου οι κάτοικοι. πέφτουν στα πόδια και σκύβουν το κεφάλι.

 Ό Ντράβοτ λέει : 

   " Τι συμβαίνει, λοιπόν, ανάμεσα σε σας τα δυο χωριά; ".  Οι  κάτοικοι  του  δείχνουν   μια  γυναίκα  λευκή,  σαν  εσάς  κι  εμένα, που  είχαν απαγάγει,  και  ο  Ντράβοτ  τη  φέρνει  στο  πρώτο  χωριό  και   μετρά  τους σκοτωμένους — βγήκαν οχτώ.  Για  κάθε  νεκρό  ο  Ντράβοτ  χύνει  στο  έδαφος  λίγο  γάλα  και  διαγράφει κύκλους  με τα χέρια, όπως κάνει ένας  μύλος, λέγοντας :  «όλα καλά». ΄

   Έπειτα,  αυτός  και  ο    Κάρνεχαν  παίρνουν  από  το  μπράτσο  τους φύλαρχους των δύο χωριών, κατεβαίνουν μαζί τους στην κοιλάδα κι  αφού  τους  έδειξαν  πως  να  χαράξουν  με  τη  λόγχη  μια  ίσια γραμμή  κατά  μήκος  της  κοιλάδας,  δίνουν  στον  καθένα  από  ένα χορταριασμένο κομμάτι της γης εκατέρωθεν της γραμμής.  Τότε έρχονται  κάτω  όλοι  οι  κάτοικοι  ξεφωνίζοντας  σαν  δαίμονες  και  ο Ντράβοτ  τους  λέει  :  "  Πηγαίνετε  να  σκάψετε  τη  γη,  αυξάνεσθε  και πληθύνεσθε  ",  πράγμα  που  έκαναν,   μολονότι  δεν  καταλάβαιναν.  Έν συνεχεία  τους  ρωτάμε  τις  λέξεις  των  πραγάτων  —  ψωμί,  νερό, φωτιά, άγαλμα και διάφορα άλλα, και ο Ντράβοτ φέρνει τον ιερέα κάθε  χωριού  μπρος  στο  είδωλο  και  του  δίνει  εντολή  να  καθήσει εκεί για να διατάζει τους ανθρώπους, κι αν κάτι πήγαινε στραβά, θα τον τουφέκιζε.»

   Την  επόμενη  εβδομάδα  είχαν  όλοι  στρωθεί  στο  σκάψιμο  της  κοιλάδας, αθόρυβοι  σαν  τις  μέλισσες  κι  ακόμα  πιο  όμορφοι  από  αυτές,  ενώ  οι  ιερείς άκουγαν  τα  παράπονα  και  εξηγούσαν  στον  Ντράβοτ  μ ε  νοήματα  περί  τίνος επρόκειτο.  "Και αυτή δεν είναι παρά η αρχή", λέει ο Ντράβοτ.  «Μας νομίζουν θεούς».  Διαλέγουν   με  τον  Κάρνεχαν  είκοσι  άντρες  γερούς  και τους   μαθαίνουν  πως να  χτυπούν  κάτω  το  τουφέκι,  να  σχηματίζουν  τετράδες,  να  παρατάσσονται στη  σειρά,  κι  εκείνοι  ήταν  πολύ  ευχαριστημένοι,  και   μπήκαν  εύκολα  στο νόημα, χάρη στην εξυπνάδα τους.  Έπειτα,  βγάζει  την  πίπα  και  την  καπνοθήκη  του  και  αφήνει  το  ένα  στο πρώτο χωριό, το άλλο στο δεύτερο, και βάζου ε πλώρη οι δυο  μας για την επόμενη κοιλάδα,  μήπως  μπορέσουμε να κάνουμε κάτι κι εκεί.  Εκεί, ανάμεσα στους  βράχους συναντήσαμε ένα χωριουδάκι. Λέει λοιπόν ο Κάρνεχαν :  «Ας τους στείλουμε στην άλλη κοιλάδα να την καλλιεργήσουν», και τους οδηγεί σ’ αυτή και τους παραχωρεί ένα κομμάτι γης που δεν είχε δοθεί στην προηγούμενη διανομή"

7
ΒΑΘΜΟΣ  ΤΟΥ ΙΠΠΟΤΗ ΤΗΣ  ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ  ΑΨΙΔΟΣ 
(13ος από τους 33 στον σκωτικό τύπο, 7ος και τελευταίος στον τύπο της Υόρκης).

    Ο βαθμός αυτός, σύμφωνα με την παράδοση, συνεγράφη υπό του Dermott, αν και στην ουσία ο Dermott  ήταν ο διασκευαστής ενός πρότερου βαθμού που η σύνθεσή του οφείλεται αποκλειστικά στον Ramsay. Η πληροφορία αυτή βρίσκεται στην Bibliotheque de la Croix, του Main et Duverdier, η οποία δημοσιεύθηκε στις αρχές του 1900, όπου αναφέρεται ότι, όταν ο Ramsay βρέθηκε  στην Γαλλία, έλαβε την μυστική διδασκαλία, την διδασκαλία της μυστικής εκείνης φιλοσοφίας που επηρέασε δραστικά τον Τεκτονισμό και δημιούργησε τους καινούριους βαθμούς του Ramsay. Η παράδοση αυτή έχει να κάνει με την διδασκαλία του Φλαμέλ (Nicolas Flamel), την οποία παράλαβε από τον Φενελόν (Fenelon).

    Η ιστορία του εξαφανισθέντος μεγάλου αυτού μύστη, του Νίκολας Φλαμέλ, λέγεται ότι πριν την μυστηριώδη εξαφάνισή του, είχε τοποθετήσει στα υπόγεια του σπιτιού του, ένα κέδρινο κιβώτιο, περιβεβλημένο με ελάσματα χρυσού και περιέχον ποσότητα μυστηριώδους σκόνης, την ράβδο του μυημένου και το βιβλίο του ιερέως και μάγου.

    Η φιλοσοφική ιδέα και ο Ερμητικός συμβολισμός που εύκολα αποκαλύπτεται και στον ελάχιστα γνώστη της Τέχνης και λιγότερο διορατικό, είναι η Αλχημιστική διαδικασία της «έψησις της ουσίας εντός του ωού», εντός του Αλχημικού Αθάνωρος. Τα σύμβολα αυτά ήταν πολύ γνώριμα στους επιστήμονες των παρελθόντων αιώνων και το κέρδος που μπορούσε να αποκομισθεί από την παράδοση του Φλαμέλ, δεν διέφυγε της προσοχής από κανέναν συντάκτη Τεκτονικών τυπικών. Το τυπικό που είχε συνταχθεί με πυρήνα αυτήν την παράδοση, συμπλήρωνε το περιεχόμενο του 3ου βαθμού. Όμως, στη συνέχεια, αφού κατ’ αρχάς κολοβώθηκε από την ύψιστη φάση του αλχημιστικού έργου ο τρίτος βαθμός, ο βαθμός του διδασκάλου, στη συνέχεια αλλοιώθηκε με την εισαγωγή σε αυτόν του μύθου του Χιράμ. Έτσι, ενώ παλαιότερα περαιώνονταν όλη η μυητική διαδικασία σε τρεις βαθμούς, αφαιρέθηκαν από τα τυπικά του τρίτου βαθμού μερικές διδασκαλίες και μεταφέρθηκαν στον νέο βαθμό της Βασιλικής Αψίδας, με το αιτιολογικό ότι έτσι θα παρουσιάζονταν αρτιότερα και αναλυτικότερα.

    Ο Κούνραθ (Kuhnrath), διαιρεί την μύηση στην υψηλή φιλοσοφία σε 7 βαθμούς. Σήμερα, όπως αναφέρθηκε, ο βαθμός της Βασιλικής Αψίδας κατέχει τον 7ο και τελευταίο βαθμό του τύπου της Υόρκης (τον οποίο ακολουθεί στην Ελλάδα ένας διασπασμένος κλάδος του αμιγούς τεκονισμού). Όπως έχει γράψει ο Κούνραθ, για να τελειώσει κανείς το Μέγα Έργον (την Αλχημιστική διαδικασία), οφείλει να μυηθεί στο Περιστύλιο της Βασιλικής Αψίδας. Η μύηση σε αυτόν τον βαθμό καλείται «Έξαρση» (Exaltation), όρος που στο Αλχημικό λεξιλόγιο ισοδυναμεί με την «κάθαρση», την «τελείωση».

    Ο Διδάσκαλος Τέκτων λέγεται ότι «ανυψώνεται» στον υπέρτατο (Sublime) βαθμό, ενώ ο Εταίρος της Βασιλικής Αψίδας «Εξαίρεται» (Auguste) στον βαθμό αυτόν, καθώς είναι γνωστό ότι οι Αλχημιστές έδιναν στην Φιλοσοφική Λίθο, μετά το τελείωμα του Έργου, την ονομασία «Εξηρμένη Λίθος» (Pierre Exalitee).

    Οι αδελφοί του περιστυλίου της Βασιλικής Αψίδας χαρακτηρίζονται μεταξύ τους ως «Εταίροι», όπως οι μαθητές του ενός και αυτού δασκάλου και φορούν χρυσό στέμα, σύμβολο της «εξηρμένης λίθου» η οποία έχει οδηγηθεί στην φάση της Ερύθρωσης.

    Τα κοσμήματα των αξιωματικών είναι και αυτά χρυσά και αναρτώνται μέσα σε τρίγωνο. Ο χρυσός συμβολίζει την σταθερή ουσία του έργου, το τρίγωνο τις «τρεις αρχές –Θείο, Υδράργυρος, Άλας». Με το τρίγωνο, όπως έγραψε ο Αλμπέρ Πουασόν, οι Αλχημιστές συμβόλιζαν την απόλυτη ισορροπία. Με την μία γωνία το Θείον, σύμβολο της ισχύος, με την δεύτερη τον Υδράργυρο, σύμβολο της ουσίας και με την Τρίτη, το Άλας, σύμβολο της κινήσεως.

    Οι αξιωματικοί του περιστυλίου ανέρχονται σε 12 και εκπροσωπούν στον αρχετυπικό κόσμο τα 12 θεμέλια της πνευματικής και γήινης αρμονίας, τα 12 σημεία του ζψωδιακού και στον κόσμο των στοιχείων τις 12 δράσεις της Φύσης που περιγράφονται στα εγχειρίδια της Αλχημείας. Όπως στις «12 Κλείδες ης Σοφίας» του Βασιλείου Βαλεντίνου, ή στις «12 Μελέτες « του Ζώσιμου Πανωπολίτου κλπ κλπ….

    Φυσικά απαρτίζουν τις 12 φάσεις του Μεγάλου Έργου, που σε αντιστοιχία με τα ζώδια είναι:
1. Κριός – Πυράκτωση – Σήψη, μελάνωση της ουσίας.
2. Ταύρος – Πήξη –Concelation – Coagulation.
3. Δίδυμοι – Στερέωση – Έψηση της σαπισμένης ουσίας.
4. Καρκίνος – Διύλιση – Αναγωγή ενός σώματος στην πρώτη αυτού ουσία.
5. Λέων – Πέψη – προετοιμασία για την διάλυση.
6. Παρθένος – Απόσταξη – Κυκλοφορία της ουσίας καλούμενης Rebis.
7. Ζυγός – Εξάχνωση – Κάθαρση της ύλης.
8. Σκορπιός – Διαχωρισμός – Αποτέλεσμα της διάλυσης ενός σώματος.
9. Τοξότης – Αποτέφρωση – Προπαρασκευή για τον πολλαπλασιασμό.
10. Αιγόκερως – Ζύμωση – Διαχωρισμός του θειαφιού από το άλας.
11. Υδροχόος – Πολλαπλασιασμός – Επανάληψη των διεργασιών με εξευγενισμένες ουσίες.
12. Ιχθείς – Προβολή – Μεταστοιχείωση.

    Δια χειρός λοιπόν Dermott, έγινε η αλλοίωση του τυπικού της Βασιλικής Αψίδας προς το «Εβραϊκότερον», καθώς, η μυθική παράδοση για τον μεγάλο Σοφό Αλχημιστή Νίκολας Φλαμέλ, αντικαταστάθηκε με βιβλικές αναφορές που υποτίθεται θα συμβόλιζαν την ίδια Αλχημιστική διαδικασία, πράγμα φυσικά που αποδείχθηκε ουτοπικό, γιατί πολύ γρήγορα
δυστυχώς οι συνεχιστές της Τέχνης, αλλοίωσαν την Αλχημική διαδικασία και διδασκαλία, περιορίζοντας αυτήν σε 7 μόνον διεργασίες, όπως μας πληροφορεί ο Πέρνετι (Pernety), τον οποίον θα ξανασυναντήσουμε ως συντάξαντα τον βαθμό του Ιππότη του Ήλιου. Ακόμα, η ύπουλη αντικατάσταση συμβολικών παραδόσεων με παραδόσεις μέσα από ένα θρησκευτικό βιβλίο, όπως η Ιουδαϊκή πεντάτευχος, πολύ εύκολα εκτόπισε τους Αλχημικούς συμβολισμούς και αργά αλλά σταθερά οδηγούσε πίσω στο Ιουδαιοχριστιανικό δόγμα τους επίδοξους αλλά αφελείς ζηλωτές της γνώσης.

    Έτσι, οι 12 Αλχημικές διεργασίες έγιναν 7 βήματα εντρύφησης στους  Εβραϊκούς  μύθους της Ιουδαιοχριστιανικής βίβλου.

1. Προετοιμασία των υποψηφίων, μέχρι και την ανάληψη της υποχρέωσης.
2. Καταστροφή του ναού του Σολομώντα.
3. Αιχμαλωσία των Εβραίων στην Βαβυλώνα.
4. Επιστροφή των Εβραίων από την Βαβυλώνια αιχμαλωσία.
5. Είσοδος μέσα στο αγιαστήριο.
6. Ανασκαφές και αναζητήσεις.
7. Εύρεση του απολεσθέντα λόγου.

    Ας παραθέσουμε λοιπόν αποσπάσματα από την μύηση στον βαθμό της Βασιλικής Αψίδας, όπως δυστυχώς έχει καταντήσει πια….

    «Αφού εισάγεται και εξετάζεται ο υποψήφιος, συνεχίζεται η μυητική διαδικασία.

Μεγ.’. Διδ.’.  : Εξ.’. Τελετάρχα, ποία η μεγαλύτερη επιθυμία του αδελφού που παρουσιάσατε ενώπιόν μας;

Τελετάρχης : Ποθεί να γνωρίσει το αληθές όνομα του θεού.

Μεγ.’. Διδ.’.    : Μόνον οι Ιππόται της Βασιλικής Αψίδος ασχολούνται προς αναζήτησιν αυτού και όπως δυνηθεί τις να μάθει τούτο, οφείλει να υποστεί τας δοκιμασίας ας επιβάλλει το Δόγμα. Είσαι διατεθειμένος να υποστείς ταύτας;

Υποψήφιος : Μάλιστα.

(Ακολουθεί στιχομυθία περί θεού, πίστης, λατρείας, ανεξιθρησκείας)

Μεγ.’. Διδ.’. : ………………………………………………………………………..
Άκουσε λοιπόν μετά προσοχής την περί Ενώχ παράδοσιν, επί της οποίας βασίζεται ο 1ος βαθμός της Βασιλικής Αψίδος. 
(Μικρά παύσις)
    Ο Ενώχ, πρόσωπον βιβλικόν, έζη κατά παράδοσιν εν έτει 3704 προ της κοινής χρονολογίας, το δε όνομα αυτού εβραϊστί σημαίνει τον ιδόντα  πολλά, τον γνωρίζοντα πολλά.
Αι προφητείαι του Ενώχ και αι θαυμάσιαι αυτού διηγήσεις, αι εκστάσεις του και τα ενύπνιά του εύρηνται εν τω βιβλίω του Ενώχ, όπερ όμως δεν συγκαταλέγεται μεταξύ των κανονικών βιβλίων της παλαιάς Διαθήκης, καίτοι ο λαός επίστευεν εις αυτάς.

    Διαρκούντος ενός των ενυπνίων του ο Ενώχ εγνώρισε το αληθές όνομα του Θεού, αλλα του απαγορεύθηκε να το προφέρει, εις έτερον δε ενύπνιον του απεκαλύφθη ο κατακλυσμός, όστις έμελλε εν ολίγω να καταστρέψει την ανθρωπότητα.

    Όθεν απεφάσισε να διαφυλάξει από της καταστροφής το αληθές όνομα του Θεού και προς τούτο εχάραξε επί ενός τριγωνικού λίθου εξ αχάτου, τους χαρακτήρας ή τα σημεία άτινα παρίσταναν το όνομα αυτό.

    Επί τούτοις επειδή ουδείς άλλος πλην αυτού εγνώριζε την προφοράν του ονόματος τούτου, ην αυτός καθ’ ύπνον ήκουσεν παρα του ιδίου Ιεχωβά, εχάραξε την αληθήν προφοράν δι’ ιερογλυφικών σημείων επί μαρμαρίνης στήλης, επί ετέρας δε χαλκίνης τας γνωστάς κατά την εποχήν εκείνην επιστήμας.

    Κατόπιν απεφάσισε να κτίσει υπόγειον ναόν, έχοντα 9 αψίδας υποβασταζόμενας υπό 9 τόξων, εις το τελευταίον των οποίων κατέθηκεν Δέλτα, εις δε το ανώτερον αυτών ετοποθέτησε τας δύο στήλας, απέκλεισε δε την είσοδοντου Ναού δια μεγάλου τετραγωνικού λίθου φέροντος κρίκον σιδηρούν εις το μέσον, όπως ευκόλως δύναται τις να τον εγείρει.

    Επήλθεν ο κατακλυσμός και πάντες οι κάτοικοι της γης πλήν του Νώε και της οικογενείας αυτού απέθανον.

    Εκ των δύο στηλών του Ενώχ, μόνον η χαλκίνη εσώθη, καθότι η εκ μαρμάρου εχάθη.

    Ουδείς θνητός ηδύνατο να προφέρει το όνομα του Θεού, μέχρις ότου απεκαλύφθη υπό του Ιεχωβά προς τον Μωυσέα. Ο νομοθέτης των Εβραίων εχάραξε το άφατον όνομα επί χρυσού μεταλλίου και αφού εδίδαξε τον αδελφόν αυτού Ααρών να το προφέρει, κατέθηκεν αυτό εντός της κιβωτού της Διαθήκης.

    Εις τινά μάχην προς τον βασιλέα της Ασσυρίας, καθ’ ην επληγώθησαν οι φυλασσοντες την κιβωτόν, εχάθη αύτη, ότε εγκαταλείφθηκε εις δάσος. Ουδείς όμως ηδύνατο να πλησιάσει προς αυτήν, διότι λέων κρατών εις το στόμα του την κλείδα, έτρεπεν εις φυγήν πάντας δια των ονύχων του.

    Ο Μέγας αρχιερεύς ακολουθούμενος υπό των Λευιτών κατηυθήνθη προς το μέρος ένθα είχεν εγκαταλειφθεί η Κιβωτός, με την ανακτήσει έστω και με κίνδυνον της ζωής του και των συνοδών του. Ως επλησίασεν όμως προς το μέρος ένθα ευρίσκετο η κιβωτός, παρετήρησεν ότι το θηρίον προσέβλεπεν αυτούς ημέρως και οιωνεί επέτρεπεν να προσεγγίσωσι ακινδύνως. Όθεν ο Μέγας Αρχιερεύς πλησιάσας έλαβε την κλείδα.

    Ο λέων ούτος συμβολίζει δια τους Τέκτονας την σκέψιν ήτις υποστηρίζει την αλήθειαν. Κατά τον λόγον του βαθμού της βασιλικής αψίδος: Εν στόματι λέοντος ο λόγος ευρίσκεται.
Τι σημαίνει το λόγιον τούτο Εξ.’. αδ.’. Β’ Επιθεωρητά;

Β’ Επιθ.’. : Σημαίνει ότι μόνον ο γενναίος ανήρ διακηρύσσει την αλήθειαν και ότι ημείς θα δυνηθώμεν να υποστηρίξωμεν ταύτην, ως αληθή Κιβωτόν του ανθρωπίνου πολιτισμού.

Μεγ.’. Διδασκ.’. : Κατά τους χρόνους του Σαμουήλ οι Φιλισταίοι γενόμενοι κύριοι της Κιβωτού διέλυσαν το χρυσούν μετάλλιον και εξ αυτού κατεσκεύασαν είδωλον, τότε δε απολέσθη εκ νέου το όνομα του Θεού δια πάντας, [πλην των βασιλέων του Ισραήλ, οίτινες εκ παραδόσεως επρόφερον αυτό και εγνώριζον την ιεράν παρακαταθήκην του Ενώχ, αν και ηγνόουν τον τόπον ένθα το Δέλτα ήτο κεκρυμμένον.

    Παρήλθον οι χρόνοι, ο βασιλεύς του Ισραήλ Δαυίδ συνέλαβε το σχέδιον ανεγέρσεως του ναού της Ιερουσαλήμ, όπερ έφερεν ως γνωστόν εις πέρας ο υιός αυτού Σολομών. Ούτος προ της καθιερώσεως του Ναού εις δόξαν του Μεγάλου αρχιτέκτονος του Σύμπαντος απεφάσισε να αποπειραθεί όπως ανεύρει το Δέλτα του Ενώχ.

    Προς τον σκοπόν τούτον εξελέξατο τρεις Διδασκάλους της εμπιστοσύνης του, ων το θάρρος και η επιμονή είχον γίνει καταφανείς εις διαφόρους περιστάσεις και εις τουτους ανέθηκεν την έρευναν ταύτην.

   Οι τρεις εκλεχθέντες Διδάσκαλοι Ζαβουλών, Στολκίν και Ιωχαβέν μετά πολλάς επιμόχθους οδειπορίας και μετά πολλάς ερεύνας κατόρθωσαν να ανακαλύψωσι την αψίδαν υπό την οποίαν εκρύπτετο το ΔΕΛΤΑ.

   Έκτοτε εγνώσθη η γραφική παράστασις του ονόματος του Μεγάλου Αρχιτέκτονος του Σύμπαντος, ουδείς όμως εγνώριζεν να προφέρει τούτο, καθόσον τα ύδατα του κατακλυσμού κατέστρεψαν, ως ανωτέρω ελέχθη, την εκ μαρμάρου στήλην επί της οποίας ο Ενώχ είχεν χαράξει τον τρόπον τα ανθρώπινα χείλη ώφειλον να προφέρωσι το όνομα τούτον».

   Έντεχνα παρατηρούμε ότι ο Αλχημιστικός συμβολισμός «καπελώνεται» από το Εβραϊκό δόγμα, ακόμα,  ο υποτιθέμενος ουδέτερος Αρχιτέκτων του Σύμπαντος που υποτίθεται στον τεκτονισμό είναι σύμβολο για κάθε διαφορετική αντίληψη περί θεού, εδώ ύπουλα ταυτίζεται με τον Εβραϊκό Ιεχωβά. Το ότι βέβαια οι Φιλισταίοι (Ετεοκρήτες) ευθύνονται για την βεβήλωση και καταστροφή του ιερού μεταλλίου της Κιβωτού και είναι υπαίτιοι που χάθηκε η προφορά του ονόματος, αυτό οδηγεί σε άλλες έμμεσες αλλά εσκεμμένες κατηγορίες ολάκερους λαούς, δικαιολογώντας τα εγκλήματα που έγιναν και συνεχίζουν ακόμα να γίνονται από τον εκλεκτό του Ιεχωβά λαό, τον Ισραήλ.

Σελίδες: [1]