ΑΜΡΑ - Αυθεντική Μυστικιστική Ροδοσταυρική Αδελφότητα

Σχόλια => Κοινωνικοί Προβληματισμοί => Μήνυμα ξεκίνησε από: Ορφέας στις Μάρτιος 22, 2010, 11:38:07

Τίτλος: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Ορφέας στις Μάρτιος 22, 2010, 11:38:07

19η ημερίδα Νικ.Νικολαϊδης – Τραπεζικό σύστημα

ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
ΤΑ ΚΥΡΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥ  ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ
Εισαγωγή


Είναι πάγκοινα γνωστό ότι το Ελληνικό Τραπεζικό Σύστημα είναι το ολιγότερο παραγωγικό και ανταγωνιστικό μέσα στην Ε.Ε. αλλά και στις αναπτυγμένες χώρες του ΟΟΣΑ εκτός Ε.Ε. Παρέχει στους αποταμιευτές τα χαμηλότερα επιτόκια καταθέσεων και επιβαρύνει την οικονομία με τα υψηλότερα επιτόκια χορηγήσεων και αντίθετα με αυτό που συμβαίνει στις υπόλοιπες χώρες η διαφορά αυτή αντί να μειώνεται διευρύνεται συνεχώς. Ενώ σε ολόκληρο τον Κόσμο η μείωση των επιτοκίων προβάλλει ως η μοναδική διέξοδος για την αντιμετώπιση της οικονομικής ύφεσης, στην Ελλάδα η αύξηση των επιτοκίων για τη διάσωση ενός αντιπαραγωγικού Τραπεζικού συστήματος παρουσιάζεται σαν συνταγή Εθνικής Σωτηρίας.

Η προηγούμενη Κυβέρνηση παρακολουθούσε με απάθεια τις εξελίξεις αυτές και αντί διορθωτικής παρέμβασης «συσκεπτότανε» με τις Τράπεζες πώς να τις ενισχύσει με το Γ΄ ΚΠΣ και πώς να τις «προστατεύσει» από δικαστικές αποφάσεις που αρχίζουν να ερευνούν τη νομιμότητα και τα όρια των Τραπεζικών εκτοκισμών και ανατοκισμών. Να συγκαλύψει τη χαμηλή παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα του κλάδου πιστεύοντας ότι έτσι, σώζοντάς τον «όπως όπως» και ενισχύοντάς τον θα συνέβαλε στην Ανάπτυξη της χώρας. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά και ορατά. Σε όλους τους δείκτες (απασχόληση, μισθούς, κοινωνική ασφάλιση, παιδεία, επενδύσεις και πολλούς άλλους) όχι μόνο υστερούμε των μέσων Κοινοτικών όρων  αλλά το χάσμα της υστέρησης συνεχώς διευρύνεται – πλην του δείκτη της κερδοφορίας των Τραπεζών. Η παρούσα Κυβέρνηση, παρά τις προεκλογικές υποσχέσεις της, το ωραιοποιεί, το «μπουρδουκλώνει» και ουσιαστικά το ανακυκλώνει.

Εκείνο που δεν έχει γίνει κατανοητό είναι ότι η παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα του Τραπεζικού συστήματος δεν έχει σχέση με την κερδοφορία των Τραπεζών αλλά με τη συμβολή τους στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Τράπεζες με χαμηλή παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα και κατά συνέπεια αρνητική συμβολή στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας, μπορεί να έχουν, όπως είχαν τις περασμένες δύο δεκαετίες, υψηλή κερδοφορία.

Για να αξιολογήσουμε, μετρήσουμε και συγκρίνουμε την παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα του Τραπεζικού συστήματος μιας χώρας χρησιμοποιούμε δύο δείκτες :

Α. Τη διαφορά μεταξύ επιτοκίων καταθέσεων και επιτοκίων χορηγήσεων που αποκαλύπτει το τμήμα του εθνικού πλούτου που αφαιρεί από το εθνικό σύνολο και πιο συγκεκριμένα τους αποταμιευτές και τους επιχειρηματίες, το τραπεζικό σύστημα ως αμοιβή του για το διαμεσολαβητικό  του ρόλο στην αγορά χρήματος.

Β. Το κόστος του χρήματος για τους επιχειρηματικούς φορείς του εσωτερικού σε σχέση με το κόστος του χρήματος των εκ του εξωτερικού ανταγωνιστών τους που αποτελεί έναν από τους κύριους παράγοντες της ανταγωνιστικότητάς τους.

Η παραγωγικότητα και η ανταγωνιστικότητα του Τραπεζικού συστήματος με αριθμούς.
Tο ΔΕΛΤΙΟ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ έχει αναφερθεί στο θέμα σε διάφορα τεύχη (Δ/1997, σελ. 15-26, Γ/1998, σελ. 61-70, Γ-Δ/1999, σελ. 53-60), όπου οι διαφορές αναφέρονται σε ονομαστικά και όχι πραγματικά επιτόκια. Στο τεύχος Γ/1998, σελ. 65 παρουσιάζεται συγκριτικός πίνακας διαφορών επιτοκίων (ονομαστικών) χορηγήσεων και καταθέσεων στην Ελλάδα και σε 9 άλλες ευρωπαϊκές χώρες στη δεκαετία 1986-1996 (βλ. ΠΙΝΑΚΑ Α).

Η διαφορά στην Ελλάδα ήταν σταθερά ανώτερη σε σύγκριση με τις υπόλοιπες χώρες. Στην Ελλάδα κυμάνθηκε τη δεκαετία αυτή μεταξύ 5,6 – 8,5 έναντι 1,0 – 7,7 στις υπόλοιπες χώρες. Το 1994, για παράδειγμα, αναφέρεται ότι η διαφορά αυτή ήταν 8,3 ποσοστιαίες μονάδες στην Ελλάδα έναντι 1,8 στη Μεγάλη Βρετανία, 2,3 στην Ισπανία και 7,0 στη Γερμανία.
(http://pnyka21os.files.wordpress.com/2009/03/cf80ceb9cebd-1.jpg)

Με τις πιο πάνω συγκρίσεις δημιουργείται η εντύπωση ότι στην Ελλάδα το κόστος  της διαμεσολάβησης του Τραπεζικού συστήματος και το κόστος του χρήματος στο δανειολήπτη επιχειρηματία κυμαινόντουσαν σε «φυσιολογικά» επίπεδα, +/- 2-3 μονάδες γύρω από αυτά των υπόλοιπων χωρών. Πόσο απέχει η εντύπωση αυτή από την πραγματικότητα αποκαλύπτεται αν συγκρίνουμε όχι τις διαφορές μεταξύ επιτοκίων αλλά τα επιτόκια αυτά καθ΄ εαυτά.  Η διαφορά των 7 εκατοστιαίων μονάδων στη Γερμανία το 1994 αντιπροσώπευε διαφορά μεταξύ επιτοκίων καταθέσεων 2% και χορηγήσεων 9%  και η διαφορά των 1,8 μονάδων στη Μ. Βρετανία  αντιπροσώπευε διαφορά μεταξύ επιτοκίων καταθέσεων 1% και χορηγήσεων 2,8%, ενώ το 8,3 στην Ελλάδα διαφορά μεταξύ  μέσου σταθμικού επιτοκίου καταθέσεων  14,2% (όψεως 6,1%, ταμιευτηρίου 15,1% και προθεσμίας 15%) και μέσου σταθμικού επιτοκίου (ονομαστικού) χορηγήσεων 27,1%, το οποίο με τις επιβαρύνσεις ΕΦΤΕ, οδοιπορικών, εξόδων ελέγχου φακέλου, αμοιβών δικηγόρων, μηχανικών κ.λ.π. έφτανε  στην πράξη το 33%-38%. Έτσι οι δυο δείκτες έχουν ως εξής:

(http://pnyka21os.files.wordpress.com/2009/03/cf80ceb9cebd-2.jpg)

Το χάσμα παραγωγικότητας του Ελληνικού Τραπεζικού συστήματος διευρύνθηκε, αντί να μειωθεί, μετά την είσοδο της χώρας μας στην Ο.Ν.Ε. όπως αποκάλυψε έρευνα της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ» της 19.12.2000, με τίτλο  «Ανοίγει η ψαλίδα των επιτοκίων, ΡΕΚΟΡ ΕΥΡΩΠΗΣ σε ακριβά δάνεια, φθηνές καταθέσεις».

(http://pnyka21os.files.wordpress.com/2009/03/cf80ceb9cebd-3.jpg)
(α)  Μέγιστη τιμή = 100
(β) Σταθμικοί μέσοι όροι Εμπορικών Τραπεζών κατά την 30.6.2000 (πηγή:   Τράπεζα της Ελλάδος, Μηνιαίο Στατιστικό Δελτίο). Το δημοσίευμα   αναφέρεται σε ονομαστικά επιτόκια και αναφέρει επίσης επιτόκιο καταναλωτικών δανείων 12,50% ενώ το Μηνιαίο Στατιστικό Δελτίο της Τράπεζας της Ελλάδος 17,00 %. Για την ίδια περίοδο όμως σε δύο δικαστικές αποφάσεις (6774/2 003 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου της Αθήνας και 2640/2002 του Μονομελούς Πρωτοδικείου της Αθήνας) διαπιστώθηκε ότι το πραγματικό επιτόκιο, με διάφορες «πλάγιες» επιβαρύνσεις, ήταν 22%.

….συνεχίζεται….
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Ορφέας στις Μάρτιος 22, 2010, 11:41:13

Η ιστορία των «πανωτοκίων»

Οι πιο πάνω διαφορές αναφέρονται σε δανεισμούς χωρίς ανατοκισμό τόκων σύμφωνα με τα άρθρα 808 (κανόνα) και 296 (εξαίρεση) του Α.Κ.

Την πάγια καθιερωμένη αρχή του ελληνικού δικαίου της γενικής απαγόρευσης του ανατοκισμού, εκτός των περιοριστικών περιπτώσεων του άρθρου 296 του ΑΚ, ήρθε να ανατρέψει η απόφαση 289/4/27.11.1980 της Νομισματικής Επιτροπής η οποία όρισε, με βάση εξουσιοδότηση της παρ. 6 του άρθρου 8 του Ν.1083/25/30.10.1980,
«ο εκτοκισμός των οφειλομένων εις τας τραπέζας και τους λοιπούς πιστωτικούς οργανισμούς εν καθυστερήσει τόκων, δύναται να γίνεται από της πρώτης ημέρας καθυστερήσεως άνευ οιουδήποτε χρονικού ή άλλου περιορισμού».

Οι Τράπεζες, με κοινή μεταξύ τους συμφωνία, είχαν καθιερώσει τον τρίμηνο ανατοκισμό. Και ενώ η απόφαση αυτή αφορούσε «εν καθυστερήσει τόκους», οι Τράπεζες είχαν γενικεύσει, με διάφορες μεθοδεύσεις και λογιστικές πρακτικές, τον τρίμηνο ανατοκισμό όχι μόνο για τους τόκους δανείων σε καθυστέρηση αλλά σε όλες τις χορηγήσεις, δάνεια και πιστώσεις,  σε καθυστέρηση και μη και όχι μόνο στους τόκους αλλά και σε κάθε άλλη επιβάρυνση του δανείου όπως φόροι, προμήθειες, οδοιπορικά, έξοδα ελέγχου φακέλου, αμοιβές δικηγόρων, μηχανικών, ταχυδρομικά, οδοιπορικά, κλπ. ενώ είχαν ενσωματώσει παράλληλα αυτή τη γενίκευση στις τυποποιημένες και ουσιαστικά αδιαπραγμάτευτες συμβάσεις δανεισμού ώστε να καλύπτουν την υπέρβαση του νόμου επικαλούμενες συμβατικά δικαιώματα. Αυτή η σκανδαλώδης και προκλητική παρανομία των Τραπεζών δεν θα ήταν δυνατή αν οι εποπτεύουσες Αρχές (Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, Τράπεζα Ελλάδος) ασκούσαν σωστά τα καθήκοντά τους.

Την εποχή έκδοσης (1980) της προαναφερθείσας απόφασης της Ν.Ε. τα επιτόκια χορηγήσεων ήταν διοικητικά ελεγχόμενα, σχετικά σταθερά και χαμηλά (σε επίπεδα κατώτερα του πληθωρισμού). Την 9.6.1986 τα τραπεζικά επιτόκια (συμβατικά και υπερημερίας) «απελευθερώθηκαν προς τα πάνω». Η Νομισματική Επιτροπή καθόριζε τα κατώτατα όρια, κάτω των οποίων καμία τράπεζα δεν μπορούσε να χορηγήσει δάνεια, ενώ τα ανώτατα όρια ήταν «ελεύθερα διαπραγματεύσιμα» μεταξύ Τραπεζών και δανειοληπτών. Ο πιο περίεργος και πρωτότυπος ανταγωνισμός «αποσυμπίεσης των τιμών»!! Από 4.8.1994 τα Τραπεζικά επιτόκια χορηγήσεων απελευθερώθηκαν πλήρως τόσο προς τα πάνω όσο και προς τα κάτω. Παράλληλα, ενώ στη δεκαετία 1980-1990 τα Τραπεζικά επιτόκια ήταν σχετικά σταθερά, από το 1990 σημειώθηκε μία ραγδαία άνοδος.
(http://pnyka21os.files.wordpress.com/2009/03/cf80ceb9cebd-ceb2.jpg)

Η συγκυρία του ανατοκισμού και της αύξησης των επιτοκίων είχαν δραματικές επιπτώσεις στους δανειολήπτες και στις επιχειρήσεις τους γιατί αύξησαν το κόστος του χρήματος από 14%-16% το 1979-80 στο  183,3 % το 1990 όπως προκύπτει από τον ΠΙΝΑΚΑ Γ. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η αύξηση αυτή έχει υπολογιστεί για 3μηνο ανατοκισμό μόνο τόκων. Όταν ο ανατοκισμός περιλαμβάνει προμήθειες, φόρους, έξοδα κλπ, το κόστος του χρήματος έφτανε μέχρι και  288,7 % το χρόνο!! (συγκεκριμένη περίπτωση Ξενοδοχείου στη Σάμο από δάνειο ΕΤΒΑ).

Η κύρια δικαιολογία των Τραπεζών ότι τα υψηλά επιτόκια ήταν αναγκαία για να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες του πληθωρισμού διαψεύδεται από τα στατιστικά στοιχεία που έχει δημοσιεύσει η Τράπεζα της Ελλάδος. Κατά την περίοδο 1990-1997, της μεγάλης έξαρσης του πληθωρισμού και των εξωφρενικών επιτοκίων που προαναφέρθηκαν, ο μέσος ετήσιος όρος των πιστώσεων των Τραπεζών προς ιδιώτες και ιδιωτικές επιχειρήσεις ήταν 7.175,4 δισ. δραχμών έναντι μέσου ετήσιου όρου ιδιωτικών καταθέσεων (όψεως, προθεσμίας και δεσμευμένων σε δραχμές) 12.680,0 δισ. δραχμών. Έτσι ότι έχαναν από την απαξίωση, εξ αιτίας του πληθωρισμού, των χορηγήσεών τους προς τους ιδιώτες και τις ιδιωτικές επιχειρήσεις το κέρδιζαν με το παραπάνω, σχεδόν στο διπλάσιο, από την απαξίωση των καταθέσεών τους.
Τι γινόταν όμως με το υπόλοιπο των καταθέσεων 12.680,0 – 7.175,4= 5.504,6 δισεκ. δραχμών; Αυτό ήταν το «μεγάλο όπλο» τους για την εξασφάλιση της κυβερνητικής ανοχής, συνενοχής και υποστήριξης  όχι μόνο στο θέμα των πανωτοκίων αλλά και πολλών άλλων. Αυτή η διαφορά χρησιμοποιήθηκε για τη χρηματοδότηση με ευνοϊκούς όρους δημοσίων επιχειρήσεων και οργανισμών, την κάλυψη ελλειμμάτων του προϋπολογισμού, τη μετάλλαξη του εξωτερικού δημόσιου χρέους σε εσωτερικό, το «φούσκωμα» της «φούσκας» του χρηματιστηρίου σε προεκλογικές περιόδους, σε «αγαθοεργίες» όπως η αποκατάσταση των σεισμόπληκτων στο Μενίδι, και πολλά άλλα τα οποία κατέστησαν το Τραπεζικό σύστημα παράγοντα της διαπλοκής.
(http://pnyka21os.files.wordpress.com/2009/03/cf80ceb9cebd-ceb3.jpg)

Η «ενθυλάκωση» των παραγωγικών επενδύσεων από τις Τράπεζες
Αν συσταθεί μία εξεταστική επιτροπή της Βουλής για να ερευνήσει την τύχη των επενδύσεων που επιδοτήθηκαν από τους εκάστοτε αναπτυξιακούς νόμους, θα διαπιστώσει ότι οι περισσότερες αν όχι όλες οι ιδιωτικές επιχειρήσεις που έκαναν το τραγικό λάθος να ζητήσουν από Ελληνικές Τράπεζες τη συμπληρωματική δανειοδότηση (15-30% της επένδυσης), όχι μόνο έχασαν τελικά τις επιχειρήσεις τους, τα δικά τους κεφάλαια (ίδια συμμετοχή), αλλά και τα σπίτια τους που είχαν υποθηκεύσει για να πάρουν το συμπληρωματικό Τραπεζικό Δάνειο και επί πλέον υβρίζονται ως αναξιόπιστοι και «μπαταξήδες».

Η πιο σκανδαλώδης ίσως περίπτωση ήταν η απόφαση 50730/30.8.1990 του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας με την οποία εκχώρησε στο Διοικητή της Α.Τ.Ε. τις αρμοδιότητές του σχετικά με την αποδοχή αιτήσεων, έλεγχο, έγκριση, ανάκληση και έκδοση αποφάσεων  επενδυτικών σχεδίων σύμφωνα με τον αναπτυξιακό νόμο 1892/1990. Η εκχώρηση αυτή ήταν γενική και αφορούσε όλες τις παραγωγικές δραστηριότητες και όχι μόνο αυτές της πρωτογενούς παραγωγής. Με την εκχώρηση αυτή η Αγροτική Τράπεζα είχε διπλή αρμοδιότητα: της Εποπτεύουσας Αρχής και ταυτόχρονα της δανείστριας Τράπεζας.

Από περιπτώσεις που έχουν φτάσει ενώπιον της Δικαιοσύνης προέκυψαν αποδείξεις ότι χρησιμοποίησε την πρώτη αρμοδιότητα για να μεγιστοποιήσει, κατά την επιεικέστερη έκφραση, τα ίδια οφέλη από τη δεύτερη αρμοδιότητα και δραστηριότητά της που σε μερικές περιπτώσεις άγγιζε τα όρια της καταδολίευσης του πιστούχου.
Εδώ θα πρέπει να προσέξει η σημερινή κυβέρνηση αλλά και κάθε κυβέρνηση, παρελθούσα και μέλλουσα, καθώς και οι διοικήσεις και τα υπεύθυνα στελέχη των Τραπεζών, ότι οι επιδοτήσεις αυτές καλύπτονταν σε μεγάλο ποσοστό από Κοινοτικούς πόρους που είχαν δοθεί για το συγκεκριμένο σκοπό  της δημιουργίας παραγωγικών επενδύσεων και δεν ήταν δυνατόν να διοχετευθούν με πράξεις  και παραλείψεις των Ελληνικών Αρχών σε παράνομες επιδοτήσεις και πλουτισμό τραπεζών. Οι θιγέντες έχουν το δικαίωμα να καταφύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και όχι μόνο είναι βέβαιο ότι θα δικαιωθούν αλλά θα υποχρεωθεί και η χώρα μας να καταβάλλει βαρύτατα πρόστιμα για παράβαση της κοινοτικής νομοθεσίας.

….συνεχίζεται….
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Ορφέας στις Μάρτιος 22, 2010, 11:42:57

Ο Νόμος και η Δικαιοσύνη έναντι των «πανωτοκίων»

Οι τραγικές καταστάσεις που έφερε ο ανατοκισμός οδηγήθηκαν στις αίθουσες των δικαστηρίων όπου με σειρά αποφάσεων δικαστηρίων όλων των βαθμών, οι περισσότερες ρήτρες των συμβάσεων δανεισμού και πολλές πρακτικές των Τραπεζών έχουν κριθεί παράνομες και καταχρηστικές. Αναφέρονται ενδεικτικά 3 αποφάσεις-«κλειδιά» του Αρείου Πάγου.
Η απόφαση 8/1998 της Ολομέλειας του Α.Π. έκρινε ότι οι Τράπεζες δεν μπορούν μονομερώς να χρεώνουν τόκους ανατοκισμού, χωρίς συμφωνία των συμβαλλομένων και πάντοτε μέσα στους περιορισμούς του άρθρου 296 του Α.Κ.
Μετά την απόφαση αυτή του Α.Π. επιχειρήθηκε από την τότε Κυβέρνηση η αναδρομική νομιμοποίηση του εξάμηνου ανατοκισμού με εμβόλιμη διάταξη … στον αναπτυξιακό νόμο !!! (άρθρο 12 Ν.2601/1998) η οποία είχε παρόμοια τύχη. Ο Α.Π. με την απόφαση 1119/2002 έκρινε (α) ότι δεν μπορεί να έχει αναδρομική ισχύ και (β) Ο κατά παράβαση των άρθρων 296 του Α.Κ., 111 Εις. ΝΑΚ και της αποφάσεως 289/80 της Ν.Ε. συμφωνούμενος ανατοκισμός έχει τις αυτές συνέπειες όπως και ο υπέρ το ανώτατο θεμιτό όριο συμφωνούμενος τόκος, άρα η συμφωνία είναι άκυρη, ή, αν ο ανατοκισμός επιτρέπεται μέχρι ορισμένου χρόνου ή ποσού, είναι άκυρη κατά το υπερβάλλον. Η αναφορά στην  απόφαση 289/80 της Ν.Ε. υπενθυμίζει ότι αφορά ανατοκισμό τόκων κεφαλαίου εν καθυστερήσει και ως εκ τούτου θεωρεί παράνομες και άκυρες τις αυτόματες κεφαλαιοποιήσεις και ανατοκισμούς που όπως προαναφέρθηκε (βλ. σελ. 3) έχουν καθιερώσει καθ΄ υπέρβαση του νόμου οι Τράπεζες.
Τέλος, με την απόφαση 1219/2001 του Α.Π. (Δ΄ πολιτικό) κρίθηκε :«…Τα τραπεζικά επιτόκια είναι σήμερα κατά κανόνα ελευθέρως διαπραγματεύσιμα και το ισχύον γι΄αυτά καθεστώς δεν συνοδεύεται από τη θέσπιση ανωτάτων ορίων. Η επέμβαση του νομοθέτη περιορίζεται στη ρύθμιση των εξωτραπεζικών μόνο επιτοκίων. Εξάλλου τα εξωτραπεζικά επιτόκια παρά τον περιορισμό τους στις εξωτραπεζικές συναλλαγές δεν παύουν να έχουν γενικότερη κοινωνικοοικονομική σημασία και ν΄ αφορούν και τις τραπεζικές συμβατικές σχέσεις. Ο κοινωνικός και οικονομικός σκοπός του δικαιώματος στην ελεύθερη διαμόρφωση των τραπεζικών επιτοκίων είναι η συμπίεσή τους κάτω από τα όρια των εξωτραπεζικών. Έτσι η συμφωνία για επιτόκια που υπερβαίνουν τα ανώτατα αυτά όρια δεν παύει να απαγορεύεται από το νόμο (ΑΚ 281)».

….συνεχίζεται….
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Ορφέας στις Μάρτιος 22, 2010, 11:44:58

Η σκοτεινή πλευρά των πανωτοκίων

Έχουν γίνει αναφορές στον ελληνικό  τύπο για περιπτώσεις «κυκλωμάτων», «μέσα και έξω από τις Τράπεζες» που «λυμαίνονται» τους πλειστηριασμούς οφειλετών Τραπεζών. Η εφημερίδα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ αφιέρωσε (16.3.2003) ειδικό ένθετο. Μερικοί από τους τίτλους: «Σπίτια στο σφυρί για ένα κομμάτι ψωμί», «Ένας ισχυρότατος νομιμοφανής μηχανισμός λυμαίνεται, με την ανοχή της πολιτείας, τον χώρο των πλειστηριασμών», «Πάνω από 6.000 πλειστηριασμοί από Τράπεζες το 2002». Με τον τίτλο «Τα «κοράκια» της οδού Αρμοδίου», το ΒΗΜΑ της Κυριακής 28  Ιανουαρίου 2007 επαναφέρει το θέμα και αποκαλύπτει «τα οργανωμένα κυκλώματα των πλειστηριασμών» με τα οποία «συνεργάζονται» στελέχη των Τραπεζών, ενώ η Τράπεζα της Ελλάδος «σφυρίζει αδιάφορα».
Για τους «παροικούντες στην Ιερουσαλήμ» η «ενδοτραπεζική εκμετάλλευση» των θυμάτων των πανωτοκίων είναι γνωστή και αναπτύσσεται σε τρία κυρίως επίπεδα.

Το πρώτο επίπεδο  είναι ενδο-υπηρεσιακό και αποτελείται από τη Διοίκηση, το Τμήμα Χορηγήσεων και το Τμήμα Εμπλοκών και Καθυστερήσεων. Τα στελέχη που επανδρώνουν τις υπηρεσίες αυτές «φροντίζουν» να εξασφαλίσουν εν γνώσει τους παράνομα οφέλη  (δόλος) για την Τράπεζα αλλά και για τον εαυτόν τους (είτε άμεσα είτε έμμεσα με τη μορφή επιδόματος «παραγωγικότητας») και τους προϊσταμένους τους (φακελάκια, δωράκια, μίζες, λαδώματα) για αναστολές και αναβολές πλειστηριασμών, «ρυθμίσεις οφειλών» κλπ.

Στο δεύτερο επίπεδο είναι πάλι στελέχη των ίδιων υπηρεσιών των Τραπεζών που δεν αρκούνται σε «μικροδωράκια» και «επιδόματα παραγωγικότητας» αλλά έχουν στόχο «να φάνε το σπίτι του οφειλέτη  για ένα κομμάτι ψωμί»,  και τέλος.

Στο τρίτο επίπεδο είναι,  κατά τα καταγγελλόμενα στη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, στελέχη των Τραπεζών σε μόνιμη και διαρκή «συνεργασία» με «κοράκια» των πλειστηριασμών.

Το νομοθετικό πλαίσιο για την εξάλειψη αυτών των φαινομένων υπάρχει (Π.Κ. 404 § 3,4 και 187 περί οργανωμένου εγκλήματος). Αν τα φαινόμενα αυτά παραμένουν ενδημικά δεν οφείλεται στη έλλειψη νομοθετικής πρόβλεψης αλλά στην αδιαφορία και αδράνεια των εποπτικών αρχών  για την εφαρμογή του Νόμου.

Η Τράπεζα της Ελλάδος αποποιείται τον ελεγκτικό ρόλο της και συγκαλύπτει την τραπεζική παρανομία
‘Όλες οι παράνομες και καταχρηστικές πράξεις των Τραπεζών που προαναφέρθηκαν καθώς και η προκλητική περιφρόνηση του Νόμου και των δικαστικών αποφάσεων δεν θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν και να καθιερωθούν αν οι ελεγκτικές Αρχές (Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας σαν πολιτική Αρχή και η Τράπεζα της Ελλάδος, θεσμικό  όργανο και ανεξάρτητη Αρχή ελέγχου του Τραπεζικού συστήματος) ασκούσαν σωστά τα εποπτικά καθήκοντα τους. Για ποιο σκοπό η Τράπεζα της Ελλάδος διαθέτει μια πολυπληθή Γενική Διεύθυνση Ελέγχου Τραπεζών;
Χαρακτηριστικές και αποκαλυπτικές είναι οι ενέργειες  του τότε Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος για τη συμμόρφωση των Τραπεζών προς την προαναφερθείσα  απόφαση  1219/2001 του Α.Π.  Αντί  να ελέγξει, σαν Εποπτεύουσα Αρχή, τη συμμόρφωση των Τραπεζών προς το Νόμο και τις αποφάσεις των Δικαστηρίων,  συγκάλεσε,   ύστερα  από  αίτηση  της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών (βλ. ΔΕΛΤΙΟ ΕΝΩΣΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ (τεύχος Γ/2002, σελ. 21-30), το Νομικό Συμβούλιο της Τράπεζας, συμβουλευτικό και μη νομοθετημένο όργανο, το οποίο γνωμοδότησε  ότι :

«τα ανώτατα όρια που ισχύουν για τα εξωτραπεζικά επιτόκια δεν είναι δυνατόν να ισχύσουν αναλογικώς  και   επί των τραπεζικών επιτοκίων στις περιπτώσεις που η Τράπεζα της Ελλάδος δεν καθορίζει ανώτατο ύψος των τελευταίων, δεδομένου ότι η παράλειψη αυτή της Τράπεζας  δεν  δημιουργεί  κενό αλλά  συνιστά νόμιμη διαχείριση  της ανατεθειμένης σ΄αυτή αρμοδιότητος.»

Αυτό το σκεπτικό θα πρέπει να διδάσκεται στις Νομικές Σχολές σαν κλασσική περίπτωση μετάλλαξης της παράλειψης καθήκοντος σε άσκηση αρμοδιότητος.

Στις αρμοδιότητες της Τράπεζας της Ελλάδος είναι και η εποπτεία της σύννομης δραστηριότητας της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών. Στη Γερμανία, το 2002, τον ίδιο χρόνο που στην Ελλάδα η εποπτεύουσα αρχή και συγκεκριμένα η Τράπεζα της Ελλάδος,  ενεργούσε περίπου σαν «Γραμματεία»  της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών, η Υπηρεσία Προστασίας Ανταγωνισμού (Kartellamt)  ξεκίνησε έρευνα αν  η δήλωση της Ένωσης Ιδιωτικών Τραπεζών Γερμανίας ότι οι Τράπεζες που ανήκουν στην Ένωση δεν θα εφαρμόσουν τη σύσταση της Κεντρικής Τράπεζας για μείωση κατά 1% των επιτοκίων χορηγήσεων, αποτελεί «αθέμιτη συμφωνία τιμών» ή «σύσταση για προσυμφωνημένη δράση» προκειμένου να επιβάλει κυρώσεις που φτάνουν μέχρι τη διάλυση της Ένωσης (DER SPIEGEL, 16.12.2002). 

Και ενώ στην Ελλάδα η Ένωση Ελληνικών Τραπεζών δεν περιφρονεί απλώς «συστάσεις» των αρχών αλλά παραβιάζει κατάφορα με «αθέμιτες συμφωνίες τιμών» και «συστάσεις για προσυμφωνημένη δράση» νόμους και δικαστικές αποφάσεις, όπως έχει βεβαιωθεί σε σωρεία δικαστικών αποφάσεων, ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, έντονα διαποτισμένος φαίνεται από το πνεύμα της «Γραμματείας», στην εξάμηνη έκθεσή του προς τη Βουλή των Ελλήνων (Μάιος 2004) συνέδεσε την αναπτυξιακή πορεία της Ελληνικής Οικονομίας … με την προστασία των Τραπεζών από τις «απειλές εφαρμογής του Νόμου και των δικαστικών αποφάσεων στο θέμα των πανωτοκίων». Τι να πρωτοθαυμάσουμε  στην τοποθέτηση αυτή του κ. Διοικητή; Το ότι αγνοεί τα στοιχεία που δημοσιεύει το Μηνιαίο Στατιστικό Δελτίο που εκδίδει η Τράπεζα της οποίας ο ίδιος προΐσταται;  τις βαθυστόχαστες γνώσεις του για τις σχέσεις μεταξύ ανάπτυξης και κόστους δανεισμού; ή το ότι διάλεξε τη Βουλή των Ελλήνων για να κηρύξει τον πόλεμο του Κράτους της Τραπεζικής διαπλοκής κατά του Κράτους  Δικαίου;

….συνεχίζεται….
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Ορφέας στις Μάρτιος 22, 2010, 11:47:30

Η απέχθεια των Ελληνικών Τραπεζών προς τις παραγωγικές επενδύσεις και τις εξαγωγές


Καθόλη τη μεταπολεμική περίοδο και μέχρι την 9.6.1986, που άρχισε η σταδιακή «απελευθέρωση» των Τραπεζικών επιτοκίων, τόσο οι χορηγήσεις των Τραπεζών όσο και οι όροι δανεισμού ήταν διοικητικά ελεγχόμενοι (όροι και προϋποθέσεις δανεισμού, όρια, εγγυήσεις, επιτόκια, ποινικές ρήτρες κ.λ.π.). Ουσιαστικά, οι Τράπεζες ενεργούσαν σαν εκτελεστικά όργανα της Κυβερνητικής πιστωτικής πολιτικής με μηδενικό μεταξύ τους ανταγωνισμό στο πεδίο των όρων και κόστος (επιτόκια) δανεισμού.

Το ενδιαφέρον τους επικεντρωνότανε Πρώτο στη βελτίωση υπέρ των Τραπεζών των διοικητικά καθοριζόμενων όρων δανεισμού. Έτσι το Τραπεζικό σύστημα «εναγκαλίστηκε» την κυβερνητική εξουσία και εξελίχτηκε σε κύριο παράγοντα της διαπλοκής. Τα «πανωτόκια», προεκλογική προσφορά της ηττηθείσας στις εκλογές (1981)  κυβέρνησης, παρέμεινε ο ακρογωνιαίος λίθος της Τραπεζιτικής πολιτικής όλων των επόμενων κυβερνήσεων, συμπεριλαμβανόμενης και της σημερινής.  Δεύτερο σε επιλογή «καλών πελατών» που δεν ήταν άλλοι από εκείνους, που θα απέδιδαν τελικά στη δανείστρια Τράπεζα, με τις «παράλληλες εργασίες» τους και ανεξάρτητα των διοικητικά καθοριζόμενων επιτοκίων,  μικτά οφέλη μεταξύ  70%, κατ΄ ελάχιστο και άνω του επιθυμητού 100% του δανειζόμενου κεφαλαίου.

Έτσι τα κριτήρια των Τραπεζών στη διάκριση μεταξύ «καλών» και «κακών» πελατών δεν ήταν και δεν είναι αυτά που υποτίθεται ότι αντιλαμβάνεται ο μέσος ‘Έλληνας και υπαγορεύει η κοινή λογική,  δηλαδή η συμβολή των δανειοληπτών στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας και η συνέπειά τους στην εκπλήρωση των δανειακών υποχρεώσεών τους αλλά αποκλειστικά και μόνο  το «μικτό όφελος» που θα έφερνε στη δανείστρια Τράπεζα ο δανειοδοτούμενος μαζί με τις «παράλληλες» εργασίες του. Αυτά ελέγοντο και εδιδάσκοντο στα Σεμινάρια ενδο-υπηρεσιακής εκπαίδευσης τραπεζοϋπαλλήλων και η «σαράφικη» αυτή νοοτροπία παρουσιαζότανε σαν υπόδειγμα σύγχρονης Τραπεζικής Διοίκησης που είχε σα μοναδικό στόχο την κερδοφορία των Τραπεζών και όχι η συμβολή τους στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας (βλ. σχετικούς δείκτες στους ΠΙΝΑΚΕΣ Α.2 και Α.3, σελ. 2-3).


Το θέμα των «παράλληλων τραπεζικών εργασιών» με τις οποίες οι Τράπεζες υπονόμευσαν μεθοδικά και συστηματικά την οικονομική ανάπτυξη και τις εξαγωγές της χώρας χάριν της κερδοφορίας τους αναλύεται πιο κάτω σε ειδικό κεφάλαιο (βλ. σελ. 16 κ.ε.). Το παρόν κεφάλαιο περιορίζεται σε μια μόνο πτυχή του γενικότερου αυτού προβλήματος, την απέχθεια των  εν Ελλάδι, ελληνικών και ξένων, Τραπεζών προς τις παραγωγικές επενδύσεις.


Οι Νομισματικές Αρχές, για να υποστηρίξουν την οικονομική ανάπτυξη της χώρας, καθόριζαν επιτόκια χορηγήσεων χαμηλότερα για τις παραγωγικές δραστηριότητες έναντι των εμπορικών  και για τις εξαγωγικές έναντι των εισαγωγικών και, ταυτόχρονα, προκαθόριζαν το ποσοστό των διαθεσίμων της που κάθε Τράπεζα έπρεπε να επιμερίσει στη δανειοδότηση επί μέρους δραστηριοτήτων. Τα χαμηλά επιτόκια από τη μια μεριά και το περιορισμένο ύψος «παράλληλων εργασιών», από την άλλη, δραστηριοτήτων «αναπτυξιακής προτεραιότητας» εξηγεί την απέχθεια των ελληνικών Τραπεζών προς αναπτυξιακές δραστηριότητες που προαναφέρθηκαν. Το αποτέλεσμα, όπως προκύπτει από τα στατιστικά στοιχεία που έχουν δημοσιευτεί στο Μηνιαίο Στατιστικό Δελτίο της Τράπεζας της Ελλάδος, ήταν η προϊούσα συρρίκνωση της χρηματοδότησης παραγωγικών επενδύσεων και, κατ΄ ακολουθία, η συρρίκνωση των αντίστοιχων παραγωγικών δραστηριοτήτων.

Όπως προκύπτει από τον ΠΙΝΑΚΑ Δ,  η Τραπεζική πιστοδότηση των κυρίων παραγωγικών κλάδων της Εθνικής Οικονομίας περιορίστηκε, μεταξύ 1980-2001, από 75 % στο 32,2 % του συνόλου. Ειδικά η πιστοδότηση του εξαγωγικού εμπορίου μειώθηκε στο 1/3 (από 2,8% στο 0,8%). Αντίθετα η πιστοδότηση κλάδων που συμβάλλουν στην υποστήριξη κυρίως εισαγόμενων ανταγωνιστικών προϊόντων και υπηρεσιών όπως είναι το εισαγωγικό εμπόριο, το μεγαλύτερο μέρος του εσωτερικού εμπορίου και της καταναλωτικής πίστης υπερτετραπλασιάστηκε και αυξήθηκε από 13,1 % στο 45,8 %.  Η ανακατανομή επιτεύχθηκε όχι με μεταφορά  πιστώσεων από τον ένα κλάδο στον  άλλο αλλά με ασύμμετρη, βοηθούντος του πληθωρισμού και της απουσίας ελέγχου, πιστωτική επέκταση.
(http://pnyka21os.files.wordpress.com/2009/03/cf80ceb9cebd-ceb4.jpg)
Πηγή : Τράπεζα της Ελλάδος, Μηνιαίο Στατιστικό Δελτίο

Λογικά θα υποθέσει καθένας ότι η αδυναμία των ελληνικών προϊόντων να κρατήσουν  τη θέση τους στην εγχώρια αγορά θα οφείλεται σε επιτυχημένη και επιθετική εμπορική πολιτική (μεγάλη και αποτελεσματική διαφήμιση, χαμηλές τιμές, καλύτερη ποιότητα,  σοβαρή και μελετημένη υποστήριξη των αντιπροσώπων και συνεργατών των ξένων ανταγωνιστών) με παράλληλη αδράνεια ή μειωμένη ποιοτική και εμπορική ανταγωνιστικότητα των ελληνικών. Δεν συνέβη όμως τίποτε από όλα αυτά όπως αποδείχτηκε από τα στοιχεία που προαναφέρθηκαν.  Δεν απέτυχε η εγχώρια παραγωγή στην άμυνα της εσωτερικής αγοράς αλλά το αντιπαραγωγικό Τραπεζικό σύστημα άνοιξε την κερκόπορτα της άλωσής της με δύο κινήσεις «ματ» στη σκακιέρα της Τραπεζικής κερδοσκοπίας.

Η πρώτη, η σταδιακή συρρίκνωση της δανειοδότησης των εγχώριων παραγωγικών δραστηριοτήτων, συμπεριλαμβανόμενης και της δανειοδότησης των εξαγωγικών επιχειρήσεων, από 75,0% το 1980 σε 32,2% το 2001 της συνολικής χρηματοδότησης των Εμπορικών Τραπεζών αναλύεται στον  Πίνακα Δ. Η δεύτερη και πιο σημαντική όμως από τη συρρίκνωση της πιστοδότησης, ήταν η με γεωμετρική πρόοδο αύξηση του κόστους της πιστοδότησης από 14%-18% το 1979-1980 σε 183,3% – 288,7% το 1990 που έχει επίσης αναλυθεί στις σελίδες 3-5. 

Έτσι το 36,4% δεν αντιπροσωπεύει το σύνολο των χορηγήσεων των εμπορικών Τραπεζών προς τις παραγωγικές και εξαγωγικές επιχειρήσεις αλλά το λογιστικό υπόλοιπο των οφειλών τους που περιλαμβάνει δανεισθέν κεφάλαιο, τόκους, έξοδα και πανωτόκια επί όλων αυτών. Ενδεικτική και αποδεικτική περίπτωση αναλύεται στον ΠΙΝΑΚΑ H (σελ. 11) από τον οποίο προκύπτει ότι η οφειλή κεφαλαίου  κρεατοπαραγωγικής επιχείρησης κάλυπτε μόλις το 13,18%  της συνολικής οφειλής έναντι του 86,82 %  που κάλυπταν τόκοι, έξοδα και πανωτόκια. Με βάση αυτά τα δεδομένα η πραγματική  συρρίκνωση της δανειοδότησης των εγχώριων παραγωγικών και εξαγωγικών δραστηριοτήτων  πρέπει να υπολογίζεται από 76,0% (1980) πολύ κάτω του 15,0 -20,0 % (2002 και μετέπειτα).
(http://pnyka21os.files.wordpress.com/2009/03/cf80ceb9cebd-ceb7.jpg)

….συνεχίζεται….
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Ορφέας στις Μάρτιος 22, 2010, 11:50:13

Πρωτοποριακές πρωτοβουλίες εκσυγχρονισμού πολλών κλάδων της ελληνικής  οικονομίας βρέθηκαν αντιμέτωπες με την αντιπαραγωγική νοοτροπία των ελληνικών Τραπεζών μεταξύ των οποίων και η Αγροτική Τράπεζα «εξειδικευμένη» στις Αγροτικές Βιομηχανίες. Πριν να τελειώσει η κατασκευή των νέων εγκαταστάσεων, οι επενδυτές βρέθηκαν, χάρις στα πανωτόκια που είχαν τεθεί σε εφαρμογή από το 1981 με τις προαναφερθείσες νομικές και λογιστικές υπερβάσεις των Τραπεζών (βλ. σελ. 3-4), όχι μόνο υπερχρεωμένοι αλλά και ακάλυπτοι καθώς κατά τις Τράπεζες όσα είχαν επενδύσει δεν είχαν αξία αφού δεν είχαν τεθεί σε λειτουργία και καθώς απαράβατος όρος ήταν δάνεια και πιστώσεις να καλύπτονται με εμπράγματες ασφάλειες τριπλάσιας αξίας όχι απλώς του δανεισθέντος κεφαλαίου αλλά της με γεωμετρική πρόοδο αυξανόμενης, με τόκους, πανωτόκια και πολλαπλές παράνομες χρεώσεις (βλ. σελ. 3-4) συνολικής οφειλής. 

Έπρεπε λοιπόν «να κόψουν το λαιμό τους να βρουν  αυτές τις ασφάλειες» αλλιώς η οικονομική καταστροφή τους έπρεπε να θεωρείται δεδομένη προς ανακούφιση των Τραπεζών από «ανεπιθύμητους πιστούχους» χωρίς «παράλληλες εργασίες». Αυτή την «Τραπεζική δόξα» εξύμνησε στην έκθεσή του προς τη Γ.Σ. των  μετόχων της Α.Τ.Ε. για τη χρήση του 2002 ο απελθών Διοικητής της κ. Λάμπρου ο οποίος τόνισε ότι οι χορηγήσεις της είναι ασφαλέστατες καθώς καλύπτονται με εμπράγματες ασφάλειες τριπλάσιας αξίας.  Το σημαντικό δεν ήταν, κατά τον κ. Διοικητή, ότι βιομηχανίες αιχμής είχαν γίνει ήδη προβληματικές πριν να τεθούν καν σε λειτουργία, αλλά ότι το λογαριασμό των μεγάλων ζημιών που σημείωσε η Α.Τ.Ε. στο χρηματιστήριο δεν θα πλήρωναν οι «ατυχήσαντες» μέτοχοι της Α.Τ.Ε. αλλά οι αγρότες της χώρας με την εκποίηση, «για ένα κομμάτι ψωμί», των χωραφιών τους, των σπιτιών τους, του παραγωγικού εξοπλισμού τους. Συμπερασματικά, σημαντικό θέμα δεν ήταν η κατάρρευση της Ελληνικής γεωργίας αλλά η συγκάλυψη των χρηματιστηριακών ζημιών της Α.Τ.Ε.

Παράλληλες εργασίες με μεταχρονολογημένες επιταγές σε μεταπρατικές και διαμεσολαβητικές οικονομικές δραστηριότητες το el dorado της Τραπεζικής κερδοφορίας.

Κατά γενικό κανόνα ο διακανονισμός του συνόλου σχεδόν τόσο των εξαγόμενων όσο και των εισαγόμενων  προϊόντων γινότανε «έναντι φορτωτικών εγγράφων» που σήμαινε ότι με την άφιξη του εμπορεύματος ο παραλήπτης έπρεπε να καταβάλλει στη μεσολαβούσα Τράπεζα την αξία τους  και να παραλάβει από το Τελωνείο ή το μεταφορέα (για τις ενδοκοινοτικές συναλλαγές) το εμπόρευμα. Σε εμπορεύματα αξίας και κυρίως μη φθαρτά (μηχανήματα, εξοπλισμό, ρουχισμό και παρόμοια) ήταν  συνηθισμένη, σαν εξαίρεση, μια πιστωτική διευκόλυνση 10-90 ημερών  με την εγγύηση της μεσολαβούσας Τράπεζας ενώ για φρούτα, λαχανικά, κρέατα και γενικά νωπά προϊόντα, ο διακανονισμός ήταν κατά γενικό κανόνα τοις μετρητοίς.

Για να διεισδύσει ο ξένος εισαγωγέας στην εσωτερική αγορά είχε τέσσερα κύρια μέσα ανταγωνισμού:

(α)    εκπτώσεις επί των τιμών των εισαγόμενων προϊόντων σε επίπεδα αποτελεσματικού ανταγωνισμού των εγχώριων.

(β)    πιστωτικές διευκολύνσεις με στόχο τη μείωση της χρηματοδοτικής επιβάρυνσης της διαδικασίας διανομής-πώλησης των εισαγόμενων προϊόντων στην εσωτερική αγορά που αποκλειστικά ή συμπληρωματικά είχε τον ίδιο στόχο δηλαδή τον αποτελεσματικό ανταγωνισμό έναντι των εγχώριων στο επίπεδο της λιανικής τιμής.

(γ)    την οργάνωση ειδικών υποδομών, κέντρων και δικτύων διανομής.

(δ)    τη διαφήμιση και προβολή των  εισαγόμενων προϊόντων για ενίσχυση της ενεργού ζήτησης τους και της προτίμησης  των καταναλωτών. Για τα κρέατα και γενικά τα ευρείας κατανάλωσης διατροφικά προϊόντα ο ανταγωνισμός περιοριζότανε στο (α) και στο (β) ενώ το (γ) και (δ) χρησιμοποιούντο επικουρικά για «πολυτελή» και «επώνυμα» προϊόντα (ποτά, κοσμήματα, καλλυντικά, ενδύματα μόδας και παρόμοια).

Η μεγάλη διαφορά κόστους χρήματος (βλ. Πίνακες Α.2 και Α.3, σελ.2-3) για τον Έλληνα εισαγωγέα (35,5% το 1994, 18,5% το 2000)   σε σύγκριση με το κόστος χρήματος  π.χ. του Γερμανού εξαγωγέα (7%  το 1994  και 8,59% το 2000) απλοποιούσε την επιλογή. Για τον Έλληνα εισαγωγέα μια ολιγοήμερη πίστωση του εξαγωγέα σήμαινε την πραγματοποίηση του μεγαλύτερου επιχειρηματικού του ονείρου. «Να κάνει χρυσές δουλειές χωρίς ίδια κεφάλαια και χωρίς δανεικά». Διαθέτοντας τα εισαγόμενα εμπορεύματα στους λιανοπωλητές του με πίστωση 30-90 ημερών με κάλυψη συναλλαγματικών και κυρίως μεταχρονολογημένων επιταγών, τις οποίες προεξοφλούσε στη συνέχεια στις Τράπεζες, τους «κατακτούσε» κάνοντας κοινωνούς του κοινού επιχειρηματικού ονείρου  χρυσές δουλειές χωρίς λεφτά.   Από την άλλη μεριά για το Γερμανό και γενικά το Κοινοτικό εξαγωγέα η επιβάρυνσή του για μία πιστωτική διευκόλυνση 30-60 ημερών, με κόστος χρήματος μεταξύ 6-8% το χρόνο, σήμαινε μια εφάπαξ επιβάρυνση 10-12 τοις χιλίοις του πωληθέντος εμπορεύματος. Η πιο οικονομική και αποδοτική δαπάνη για τον εκτοπισμό των εγχώριων προϊόντων και την κατάκτηση της Ελληνικής εσωτερικής αγοράς.

Το επιχειρηματικό όνειρο του Έλληνα μεταπράτη, σε αντίθεση με τον Έλληνα παραγωγό, βρήκε κατανόηση και ενθουσιώδη ανταπόκριση στο Τραπεζικό σύστημα της χώρας που αναζητούσε με τη σειρά του τη χρυσή ευκαιρία των «παράλληλων εργασιών» για να υπερβεί τα διοικητικά καθοριζόμενα και «γελοία» επιτόκια του 16%-18% (βλ. σελ. 4) και να πραγματοποιεί κέρδη 70% κατ΄ ελάχιστο με ορίζοντα το 100% επί των δανειζομένων κεφαλαίων όχι βέβαια από τα εταιρικά τους κεφάλαια αλλά τις χαμηλότοκες καταθέσεις των καταθετών τους.

Οι «παράλληλες εργασίες», μεταπρατικές και μη παραγωγικές, περιλαμβάνανε, πέρα των πιστοδοτήσεων, την έκδοση εγγυητικών επιστολών, ασφαλίσεις κινητών και ακινήτων, ανοίγματα πιστώσεων εισαγωγών και εξαγωγών, εμβάσματα και κυρίως προεξοφλήσεις συναλλαγματικών και μεταχρονολογημένων επιταγών της πελατείας του πιστούχου. Στις περιπτώσεις αυτές συμπίπτανε τα συμφέροντα και ενδιαφέροντα  τόσο του πιστούχου όσο και της Τράπεζας και έτσι εξηγείται η μείωση της χρηματοδότησης της εγχώριας παραγωγής από 75 % (1980) στο 32,2% (2001)  με  παράλληλη αύξηση των συναφών με την υποστήριξη των εισαγωγών δραστηριοτήτων πιστοδοτήσεων από 13,1% (1980) σε 45,8% (2001) (βλ. σελ. 10). Αν λάβουμε υπόψη ότι τα στατιστικά στοιχεία στα οποία βασίζονται οι συγκρίσεις αυτές έχουν ληφθεί από το Μηνιαίο Στατιστικό Δελτίο  της Τράπεζας της Ελλάδος  στο οποίο τα στοιχεία «της συνολικής Τραπεζικής χρηματοδότησης κατά  κλάδο» δεν αναφέρονται στο χορηγηθέν κεφάλαιο αλλά στο λογιστικό υπόλοιπο των οφειλών των πιστούχων που περιλαμβάνει υπόλοιπο οφειλόμενου κεφαλαίου συν οφειλόμενους τόκους, έξοδα και επιβαρύνσεις. Στην περίπτωση χοιροτροφικής επιχείρησης που προαναφέρθηκε (βλ. ΠΙΝΑΚΑ Η, σελ. 11 ) η οφειλή κεφαλαίου κάλυπτε μόλις το 13,18 % του λογιστικού υπολοίπου και το υπόλοιπο 86,82% τόκους, έξοδα και πανωτόκια. Τηρουμένων των αναλογιών και με βάση ανάλογες περιπτώσεις χρηματοδοτήσεων παραγωγικών επιχειρήσεων που έχουμε υπόψη, η καθαρή κεφαλαιουχική οφειλή κυμαίνεται μεταξύ 30%-50% του λογιστικού υπολοίπου της οφειλής. Έτσι η πραγματική συρρίκνωση της χρηματοδότησης δραστηριοτήτων εσωτερικής παραγωγής πρέπει να υπολογίζεται από 75,0% (1980)  στο 11% – 22% (2001).

Με βάση την προαναφερθείσα κερδοσκοπική και αντι-αναπτυξιακή συμπεριφορά των ελληνικών Τραπεζών, η πρόβλεψη για την επιτυχία της κυβερνητικής πολιτικής ανά¬καμψης της οικονομίας είναι αρκετά δυσοίωνη. Στα επόμενα χρόνια, όταν η μια μετά την άλλη χώρα θα θέτει την οικονομία της σε αναπτυξιακή τροχιά, η Ελλάδα θα έχει να αντιμετωπίσει όχι μόνο την αποτυχία της κυβερνητικής πολιτικής ανάκαμψης της οικονομίας αλλά τρία τεράστια προβλήματα.

Τη χρεοκοπία των ελληνικών νοικοκυριών και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, ενώ η εφ’ όρου ζωής ανεργία θα είναι ο διαρκής εφιάλτης όχι μόνο των εργαζομένων αλλά της μεγάλης πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού.  θυσία στο βωμό της τραπεζικής κερδοφορίας. Αν η κυβέρνηση στην ενίσχυση των Τραπεζών δεν θέσει απαράβατο όρο  την αναπροσαρμογή όλων των συμβάσεων δανεισμού μέσα στους περιορισμούς που έχουν οροθετηθεί από τις τρεις προαναφερθείσες αποφάσεις του Α.Π. (βλ. σελ. 6) και αν ταυτόχρονα δεν υποθηκεύσει, ως εγγύηση εξασφάλισης του πακτωλού των χρημάτων που  θα διοχετεύσει στις Τράπεζες, την ακίνητη περιουσία τους η αποτυχία της Κυβερνητικής πολιτικής θα είναι συγκλονιστική.

Όπως προκύπτει από τα στοιχεία των Πινάκων ΣΤ΄,Θ1 και Θ2 της επόμενης σελίδας, αυτοί  και όχι το χρηματιστήριο ή οι αναμενόμενοι ξένοι επενδυτές, αποτελούν το καταναλωτικό δυναμικό της χώρας μερίδιο του οποίου διεκδικούν τόσο οι εγχώριοι όσο και οι ξένοι επενδυτές.
(http://pnyka21os.files.wordpress.com/2009/03/cf80ceb9cebd-cf83cf84.jpg)

(1)   Άνεργοι που πριν από την ανεργία τους είχαν κανονική απασχόληση
(2)   Άνεργοι που πριν από την ανεργία τους δεν είχαν καμία απασχόληση
Πηγή : Ε.Σ.Υ.Ε.  ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΕΠΕΤΗΡΙΔΑ 2004, ΄Εκδοση 2006

(http://pnyka21os.files.wordpress.com/2009/03/cf80ceb9cebd-ceb81.jpg)

(http://pnyka21os.files.wordpress.com/2009/03/cf80ceb9cebd-ceb82.jpg)
….συνεχίζεται….
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Ορφέας στις Μάρτιος 22, 2010, 11:51:37

Ποινικές διατάξεις

Αρθρο 187 Π.Κ. – Εγκληματική οργάνωση.    Με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών τιμωρείται όποιος συγκροτεί ή εντάσσεται ως μέλος σε δομημένη  και με διαρκή δράση ομάδα από τρία ή περισσότερα πρόσωπα (οργάνωση) και  επιδιώκει τη  διάπραξη περισσοτέρων Κακουργημάτων προβλέπονται στα άρθρα 207 (παραχάραξη), 208 (κυκλοφορία παραχαραγμένων νομισμάτων),  216 (πλαστογραφία),  218  (πλαστογραφία  και  κατάχρηση ενσήμων ), 242 (ψευδής βεβαίωση και νόθευση), 264 (εμπρησμός), 265  (εμπρησμός σε δάση), 268 (πλημμύρα), 270 (έκρηξη), 272 (παραβάσεις σχετικές με τις εκρηκτικές ύλες), 277 (πρόκληση ναυαγίου), 279 (δηλητηρίαση πηγών και τροφίμων), 291 (διατάραξη της ασφαλείας σιδηροδρόμων, πλοίων και αεροσκαφών), 299 (ανθρωποκτονία με πρόθεση), 310 (βαριά σωματική βλάβη), 322 (αρπαγή), 323 (εμπόριο δούλων), 324 (αρπαγή ανηλίκων), 327 (ακούσια απαγωγή), 336 (βιασμός), 338 (κατάχρηση σε ασέλγεια),  339  (αποπλάνηση παιδιών), 374 (διακεκριμένες  περιπτώσεις  κλοπής), 375 (υπεξαίρεση), 380 (ληστεία),  385 (εκβίαση), 386 (απάτη), 386Α (απάτη με υπολογιστή ),  404  (τοκογλυφία).


Άρθρο 404  Π.Κ. Τοκογλυφία

1. Όποιος σε δικαιοπραξία για την  παροχή  οποιασδήποτε   πίστωσης, ανανέωση της ή  παράταση της  προθεσμίας  πληρωμής,  εκμεταλλεύεται  την ανάγκη, την πνευματική αδυναμία, την κουφότητα, την απειρία ή την ψυχική έξαψη  εκείνου που παίρνει την πίστωση, συνομολογώντας ή παίρνοντας  για τον  εαυτό του   ή  για τρίτον περιουσιακά ωφελήματα, πού ανάλογα με τις ειδικές περιστάσεις είναι προφανώς δυσανάλογα προς την παροχή του υπαιτίου, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών και με χρηματική ποινή (όπως αντικαταστάθηκε η τελευταία φράση από το άρθρο 14, παρ. 8α του ν. 2721/1999).

2. Με τις ίδιες ποινές τιμωρείται και α) όποιος ανεξάρτητα από τους πιο πάνω όρους, κατά την παροχή ή την παράταση  της προθεσμίας πληρωμής, κατά  την ανανέωση  ή  προεξόφληση δανείου, συνομολογεί ή παίρνει για τον εαυτό του ή για τρίτο περιουσιακά ωφελήματα που υπερβαίνουν το κατά το νόμο θεμιτό ποσοστό του τόκου. β) όποιος απαλλοτριώνει παραπέρα ή δίνει ως ενέχυρο κάποια απαίτηση που απέκτησε και πού είναι  του  είδους που αναφέρεται στην παρ. 1 ή στην παρ. 2, στοιχ. α, ή επιδιώκει στην εκπλήρωση τοκογλυφικών ωφελημάτων που πηγάζουν από αυτή την απαίτηση.

3, Αν ο υπαίτιος  επιχειρεί κατ΄ επάγγελμα ή κατά συνήθεια τοκογλυφικές πράξεις του είδους των παραγράφων 2α και 2β τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι 10 ετών  και   χρηματική ποινή.

4. Αν οι πράξεις των πιο πάνω παραγράφων τελούνται από νομικά πρόσωπα ποινική ευθύνη υπέχουν οι Διοικητές και οι Διευθυντές τους.
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Rose στις Μάρτιος 22, 2010, 14:01:22
Αρθρο 187 Π.Κ. – Εγκληματική οργάνωση.    Με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών τιμωρείται όποιος συγκροτεί ή εντάσσεται ως μέλος σε δομημένη  και με διαρκή δράση ομάδα από τρία ή περισσότερα πρόσωπα (οργάνωση) και  επιδιώκει τη  διάπραξη περισσοτέρων Κακουργημάτων προβλέπονται στα άρθρα
[...] 404  (τοκογλυφία).

O κακουργηματικός Βαμπιρισμός του Παράνομου Καρτέλ των Τραπεζών, έχει φτάσει στο τέλος του, μια και κάθε δανειολήπτης που ζημιώθηκε, έχει δικαίωμα να ασκήσει αστικές και ποινικές διώξεις και να διεκδικήσει αποζημιώσεις.

'Ηρθε η ώρα της Δικαιοσύνης, ήρθε η ώρα της Αντίδρασης του Ελληνικού Λαού, που κινδύνεψε προς αφάνιση, αυτή τη φορά από ένα ύπουλο εσωτερικό εχθρό, που έπινε το αίμα του, επί δεκάδες χρόνια.

Η εκάστοτε Ελληνική Κυβέρνηση, είναι συνένοχη για την συγκάλυψη, αυτής της Απάτης, αυτού του κυριολεκτικά βαμπιρισμού, και η αποσιώπηση πλέον, ΠΡΕΠΕΙ να λάβει τέλος, για την σωτηρία όλων.
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Ορφέας στις Μάιος 19, 2010, 09:54:36
Πλαφόν στα επιτόκια πιστωτικών καρτών!
Από http://www.banksnews.gr/portal/home-page/124-top-story/741-2010-05-18-23-10-14

Την ώρα που οι υπερχρεωμένοι Έλληνες πασχίζουν να εξυπηρετήσουν χρέη από κάρτες με επιτόκια που ξεπερνούν και το 20%, στην άλλη όχθη του Ατλαντικού το ρεύμα γυρίζει εναντίον των  τραπεζιτών, καθώς αναμένεται η συζήτηση στην Γερουσία τροπολογίας, που θα επιτρέψει την επιβολή ανώτατων ορίων στα επιτόκια.

Οι Έλληνες τραπεζίτες υπερασπίζονται με υπερβάλλοντα ζήλο το… αυτονόητο των χρεώσεων κατά το δοκούν στις πιστωτικές κάρτες, αψηφώντας ακόμη και τη νομολογία του Αρείου Πάγου.

Στην επί συλλογικής αγωγής, ιστορική απόφασή του 1219/2001, ο Άρειος Πάγο ορίζει ανώτατα όρια στα επιτόκια, τονίζοντας τα ακόλουθα (σελ. 34): «Τα εξωτραπεζικά επιτόκια παρά τον περιορισμό τους στις εξωτραπεζικές συναλλαγές δεν παύουν να έχουν γενικότερη κοινωνικοοικονομική σημασία και ν’ αφορούν και τις τραπεζικές συμβατικές σχέσεις. Ο κοινωνικός και οικονομικός σκοπός του δικαιώματος στην ελεύθερη διαμόρφωση των τραπεζικών επιτοκίων είναι η συμπίεσή τους κάτω από τα όρια των εξωτραπεζικών. Έτσι η συμφωνία για επιτόκια που υπερβαίνουν τα ανώτατα αυτά όρια δεν παύει να απαγορεύεται από το νόμο (ΑΚ 281)».

Στις ΗΠΑ, την πατρίδα της… τραπεζικής ασυδοσίας, την οποία ακολούθησαν αρκετά χρόνια αργότερα οι ευρωπαϊκές χώρες και η Ελλάδα στην ίδια κατεύθυνση, διαμορφώνεται ισχυρό πολιτικό ρεύμα υπέρ της επανόδου στο παλαιότερο καθεστώς του καθορισμού ανώτατων ορίων:

-         Όπως μετέδωσε το Bloomberg, γερουσιαστής κατέθεσε τροπολογία στο υπό συζήτηση νομοσχέδιο για τη ρύθμιση του τραπεζικού συστήματος, όπου προτείνει να επανέλθει η δυνατότητα κάθε πολιτείας να επιβάλει όρια στα επιτόκια των πιστωτικών καρτών.
-         Στις ΗΠΑ, η τραπεζική ασυδοσία επικράτησε μετά το 1978, όταν το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε, ότι οι πολιτείες δεν έχουν το δικαίωμα να επιβάλλουν όρια επιτοκίων διαφορετικά από αυτά που ισχύουν στην πολιτεία όπου είναι εγκατεστημένη η τράπεζα που εκδίδει μια πιστωτική κάρτα.
-         Αυτό άνοιξε ένα τεράστιο παράθυρο στις απαγορεύσεις των πολιτειών για τα υπερβολικά επιτόκια. Ορισμένες μικρές πολιτείες (Ντέλαγουερ, Νότια Ντακότα κ.α.) «εξαγοράσθηκαν» από ισχυρά τραπεζικά συμφέροντα και κατήργησαν τα δικά τους όρια επιτοκίων.
-         Στη συνέχεια, οι τράπεζες εγκατέστησαν σε αυτές τις πολιτείες τις θυγατρικές τους που εκδίδουν πιστωτικές κάρτες και άρχισαν να δανείζουν τους πελάτες τους στις υπόλοιπες πολιτείες των ΗΠΑ, χωρίς να δεσμεύονται από τα εκεί ισχύοντα όρια!

Με αυτή την αρκετά μακριά…. παράκαμψη πέτυχαν για πρώτη φορά οι τραπεζίτες διεθνώς να επιβάλλουν τους δικούς τους κανόνες, χωρίς να επηρεάζονται από την καθιερωμένη από αιώνες στις περισσότερες χώρες νομοθεσία για την απαγόρευση της τοκογλυφίας, που ως τα τέλη της δεκαετίας του ’70 έθετε περιορισμούς και στη δράση των τραπεζών.

Η πολιτική επίθεση στις τράπεζες στις ΗΠΑ, όπως σχολιάζει το “Bloomberg” έχει προκαλέσει αιφνιδιασμό και αμηχανία, καθώς ήδη με άλλη τροπολογία που ψηφίσθηκε καθιερώθηκαν ανώτατα όρια στις χρεώσεις που μπορούν να επιβάλλουν οι εταιρείες πιστωτικών καρτών στους εμπόρους, κάθε φορά που χρησιμοποιείται μια κάρτα –σημειώνεται ότι ανάλογο πρόβλημα με δυσθεώρητες χρεώσεις των εμπόρων παρατηρείται και στην Ελλάδα, αλλά ουδέποτε συζητήθηκε δημόσια.

Το διεθνές πρακτορείο φιλοξενεί δήλωση του διευθύνοντος συμβούλου της Discover, μίας από τις μεγαλύτερες εταιρείες έκδοσης καρτών στις ΗΠΑ, η οποία αντανακλά το κλίμα που έχει διαμορφωθεί στο τραπεζικό κύκλωμα: η ροή των προτεινόμενων κανόνων για τις τράπεζες είναι τόσο ισχυρή, «που την συναγωνίζονται μόνο οι αναφορές για την ηφαιστειακή δραστηριότητα στην Ισλανδία. Δυο φορές την ημέρα έρχεται και κάποια νέα “φουρνιά”», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Ρόι Γκάθρι.

Στην Ελλάδα πάντως, οι εξελίξεις μοιάζουν να βρίσκονται αιώνες πίσω. Το λόμπι των τραπεζιτών, αν και αποδυναμωμένο αισθητά από την κρίση, καταφέρνει να υπερασπίζεται την… κεκτημένη ασυδοσία, διαθέτοντας άριστες προσβάσεις στο πολιτικό σύστημα. Είναι χαρακτηριστικό, ότι ακόμη και η αυτονόητη ρύθμιση για τους υπερχρεωμένους οφειλέτες, με την οποία επιχειρεί η Λ. Κατσέλη να ενσωματώσει στο ελληνικό δίκαιο στοιχεία σύγχρονου πτωχευτικού δικαίου ιδιωτών, παρέμενε επί μήνες μπλοκαρισμένη και αναμένεται μόλις τώρα να φθάσει στη Βουλή.

Περιέργως, όπως λέγεται στην τραπεζική αγορά, η μεγάλη δύναμη επιρροής που ασκούν σήμερα οι τραπεζίτες στο ελληνικό πολιτικό σύστημα πηγάζει από την… αδυναμία τους: όσο περισσότερο «φλερτάρουν», λόγω της κρίσης, με το χείλος της αβύσσου, τόσο λιγότερη αποφασιστικότητα δείχνει το πολιτικό σύστημα στην επιβολή κανόνων, που θα έθιγαν ακόμη και τις πιο αντικοινωνικές πτυχές της τραπεζικής δραστηριότητας, υπό τη συνεχή απειλή ότι θα «θιγούν τα οικονομικά μεγέθη των τραπεζών σε μια κρίσιμη συγκυρία».

Σε αυτό το κλίμα, ακόμη και η αξιέπαινη εξαγγελία του Απ. Ταμβακάκη, ότι η Εθνική θα προσαρμόσει τα προϊόντα της σύμφωνα με τη νομολογία, που θα υποχρέωνε και τις άλλες τράπεζες να σεβαστούν αργά ή γρήγορα τη νομιμότητα, φαίνεται ότι έχει μπει στο συρτάρι, εν αναμονή καλύτερων εποχών…

Σχετικά θέματα, http://www.amra.gr/forum/index.php/topic,2158.0.html
                  και http://www.amra.gr/forum/index.php/topic,1311.0.html
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: ΣΕΡΑΠΙΣ στις Μάιος 20, 2010, 21:38:07


        Μαξ Κάιζερ

        Την ίδια στιγμή που η Ελλάδα διασύρεται και λοιδορείται από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, ο Μαξ Κάιζερ, ένας από τους πιο ριζοσπαστικούς και τολμηρούς οικονομικούς αναλυτές, στέκεται στο πλευρό μας και μιλά ανοιχτά για «οικονομική μαφία» και «οικονομικούς τρομοκράτες» που οδήγησαν την χώρα στην καταστροφή.

        Γνωρίζοντας άριστα τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα, καθώς υπήρξε χρηματιστής στην Γουόλ Στρητ για περίπου 25 χρόνια, ο Μαξ Κάιζερ, που είχε προβλέψει με απόλυτη ακρίβεια την οικονομική κατάρρευση της Ισλανδίας, ζητά την σύλληψη των τραπεζιτών της Goldman Sachs και προτρέπει τους Έλληνες να διεξάγουν δημοψήφισμα για την προσφυγή της χώρας μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

        Παρουσιαστής οικονομικών εκπομπών στα μεγαλύτερα τηλεοπτικά  δίκτυα του κόσμου, ανάμεσα στα οποία το BBC, το Αγγλικό Αλ Τζαζίρα και το Russia Today, ο Μαξ Κάιζερ μιλώντας στο «ΘΕΜΑ», χαρακτηρίζει ανούσια τα μέτρα της ελληνικής κυβέρνησης, υποστηρίζοντας πως τα πραγματικά μέτρα θα μας τα επιβάλει το Δ.Ν.Τ.  Θεωρεί πως η Ελλάδα είναι μια χώρα που θα θυσιαστεί από τις διεθνείς αγορές και προτρέπει τους Έλληνες να εμποδίσουν  αυτήν την προοπτική.

        Είναι το Δ.Ν.Τ  μονόδρομος για την Ελλάδα, ή υπάρχουν εναλλακτικές οδοί;

        Ο μονόδρομος για την Ελλάδα αυτή τη στιγμή πρέπει να είναι η σύλληψη των τραπεζιτών της Goldman Sachs και όλων όσων συμμετείχαν στην χάλκευση της ελληνικής οικονομίας  το 2000, που μπήκατε στο ευρώ. Το επόμενο βήμα, η εθνικοποίηση των τραπεζών, όπως έκανε η Σουηδία το 1993. Το Δ.Ν.Τ είναι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεστε. Θα χάσετε την κυριαρχία σας. Ασκεί οικονομική τρομοκρατία. Χρησιμοποιεί οικονομικά όπλα μαζικής καταστροφής. Θα σας βιάσει με τέτοιον τρόπο, που δεν θα έχετε νιώσει ποτέ χειρότερο πόνο.

        Υπάρχει η άποψη πως το Δ.Ν.Τ δεν είναι ο «κακός λύκος» αλλά η μοναδική λύση για την Ελλάδα;

        Αν κάποιος σας κάψει το σπίτι για να σας πουλήσει μετά κάρβουνο θα το θεωρούσατε λογικό; Αυτό ακριβώς έκανε και η Goldman Sachs στην ελληνική οικονομία. Σας έκαψαν σαν εμπρηστές και τώρα έρχονται και σας λένε μην ανησυχείτε θα σας δώσουμε κάρβουνο. Είναι εξωφρενικό. Το Δ.Ν.Τ διεμήνυσε στην Ελλάδα πως αν το χρειαστεί θα έρθει για βοήθεια. Τα επενδυτικά hedge funds της Γουόλ Στρητ επιτίθενται στην αγορά ομολόγων της Ελλάδας για να κατευθύνουν την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας. Και ο λόγος που το κάνουν είναι απλός. Να αναγκάζουν τον ελληνικό λαό να ζητήσει τη βοήθεια του Δ.Ν.Τ. Και το Δ.Ν.Τ θα πει, αφού μας φωνάξατε για βοήθεια εμείς απλώς ήρθαμε. Οι τραπεζίτες της Γουόλ Στρητ συνεργάζονται απόλυτα με το Δ.Ν.Τ. Είναι μια οικονομική μαφία και τα hedge funds είναι οι εκτελεστές. Οι έρευνες για την Goldman Sachs στις Η.Π.Α αλλά και στην Ευρώπη δείχνουν το μέγεθος της μαφίας. Είναι αναμεμειγμένοι σε παράνομες δραστηριότητες σε όλον τον κόσμο.

        Η Ευρωπαϊκή Ένωση που βρίσκεται; Πως εξηγείτε την αντιμετώπιση της Γαλλίας και της Γερμανίας;

        Η Γερμανία είναι στην πλευρά των τραπεζιτών της Γουόλ Στρητ. Δεν ενδιαφέρεται για την Ελλάδα ή το ευρώ. Το ευρώ αντικατέστησε ένα φθηνό μάρκο ώστε να διατηρήσει ανταγωνιστικές τις εξαγωγές της. Όσο η Ελλάδα είναι το πρόβλημα, το ευρώ πέφτει και η Γερμανία ευνοείται.

        Η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ ανταγωνίζονται το δολάριο. Δυστυχώς η κρίση θα καταστρέψει το ευρώ. Οι τραπεζιτικοί τρομοκράτες της Γουόλ Στρητ, έχουν σκοπό μετά την Ελλάδα, να καταστρέψουν την Πορτογαλία και να συνεχίσουν. Η καταστροφή του ευρώ θα βοηθήσει το δολάριο να παραμείνει το μοναδικό διεθνές νόμισμα, το μοναδικό «αποθεματικό νόμισμα». Αν μια χώρα θέλει να αγοράσει πετρέλαιο, πρέπει πρώτα να αγοράσει δολάρια. Αν μια χώρα θέλει να αγοράσει χαλκό, πρέπει πρώτα να αγοράσει δολάρια. Γιατί αυτά και αρκετά ακόμα προϊόντα πωλούνται μόνο σε δολάρια. Αυτό σημαίνει πως οι Η.Π.Α κερδίζουν διαρκώς. Όλος ο κόσμος είναι υποχρεωμένος να αγοράζει συνεχώς δολάρια. Το ευρώ λοιπόν απείλησε την αυτοκρατορία του δολαρίου. Ήταν λογικό αυτό να μην αρέσει στους τραπεζίτες της Γουόλ Στρητ. Χρησιμοποιούν την κρίση για να καταστρέψουν το ευρώ. Οι Έλληνες πρέπει να σταθούν ενάντια στους τραπεζίτες, όπως κάνανε οι Ισλανδοί.

        Τι προτείνετε; Πώς θα καταφέρουμε να ζητήσουμε δάνεια από τις αγορές;

        Να κάνετε δημοψήφισμα. Όπως στην Ισλανδία. Οι Ισλανδοί αποφάσισαν με 93% να μην δώσουν σε μερικούς τραπεζίτες 5 δις ευρώ. Πρέπει εσείς οι Έλληνες να αποφασίσετε αν θέλετε το Δ.Ν.Τ στη χώρα σας. Η κυβέρνησή σας δεν έχει αυτήν την εντολή. Σας θεωρούν ανόητους και δεν ζητάνε τη γνώμη σας; Θεωρούν πως είστε μωρά και δεν έχετε δικαίωμα λόγου; Πως δεν μπορείτε να αποφασίσετε για τις ζωές σας; Ζητείστε δημοψήφισμα. Θέλετε το Δ.Ν.Τ στη χώρα σας ή όχι; Εσείς έχετε τη δύναμη. Πρέπει να παλέψετε, να αγωνιστείτε. Αν δεν γίνει δημοψήφισμα τότε να γίνουν εκλογές. Να εθνικοποιήσετε άμεσα όλες τις τράπεζές σας, να δημιουργήσετε δύο ή τρεις κρατικές τράπεζες και να αναδομήσετε την οικονομία σας. Μην πάτε μακριά. Κοιτάξτε το μοντέλο που εφάρμοσε η Σουηδία το 1993.

     



Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: ΣΕΡΑΠΙΣ στις Μάιος 20, 2010, 21:41:27
Καλά ρε μας κάνετε πλάκα; Βάλατε διευθύνων σύμβουλο του Οργανισμού Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους τον Πέτρο Χριστοδούλου; Είναι δυνατόν ο άνθρωπος που δούλευε επί χρόνια για την goldman sachs που κάνει κερδοσκοπικά παιχνίδια να είναι αυτός που θα μας ενημερώνει για δημόσιο χρέος και θα το βάλει σε μια τάξη; Δηλαδή ένας άνθρωπος από τα …σπλάχνα της κερδοσκοπικής εταιρείας που παίζει παιχνίδια εναντίον χωρών ανέλαβε να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Και τα srpeds έχουν ήδη πάει στα 460!
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: ΣΚΙΩΝΑΣ στις Μάιος 23, 2010, 18:15:43
ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΟΤΙ ΘΑ ΠΡΟΚΥΨΕΙ ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΕΞΟΦΛΗΣΗ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΣΕ ΤΙ ΠΟΣΟ ΑΝΕΡΧΕΤΕ ΤΕΛΙΚΑ ΣΗΜΕΡΑ? 
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Ορφέας στις Μάιος 24, 2010, 15:04:17

    Το συνολικό Ελληνικό χρέος πλησιάζει το ένα τρις περίπου. Αν υποθετικά κάποιος εξοφλούσε το Ελληνικό χρέος, σίγουρα θα προκύψουν το ίδιο όπως και πριν, ικανότατες κυβερνήσεις στην "ρεμούλα", στην κατάχρηση, στην "άρπα" και στην ανευθυνότητα, στην απάτη και ατιμία, ώστε σε ελάχιστα χρόνια θα ξανακατάφερναν να το φέρουν το χρέος στο "ζηλευτό" σημερινό ύψος.

    Εκτός και αν, ο λαός αφυπνισθεί και πάρει τις τύχες του στα χέρια του....

    Τότε η Ελλάδα θα ξαναβαδίσει σε δρόμους Δόξας, Ευημερίας και πραγματικής Ελευθερίας....
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Rose στις Μάιος 24, 2010, 15:36:24
ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΟΤΙ ΘΑ ΠΡΟΚΥΨΕΙ ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΦΙΛΕΛΛΗΝ ΕΞΟΦΛΗΣΗ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΣΕ ΤΙ ΠΟΣΟ ΑΝΕΡΧΕΤΕ ΤΕΛΙΚΑ ΣΗΜΕΡΑ? 

Αγαπητή ΣΚΙΩΝΑΣ,

καλοσώρισες στο φόρουμ μας και ευχόμαστε γόνιμους διαλόγους.

Το χρέος υπάρχει, διότι λοξοδρομήσαμε, εδώ και αιώνες, ως Ελληνικός λαός, και βρίσκεται εκεί για να εναρμονιστούμε και πάλι με τις Ελληνικές αρχές και αξίες που ΧΑΣΑΜΕ, ή μας τις ΛΗΣΤΕΨΑΝ.

Η Ελλάδα χρειάζεται πρώτα από όλα να ΑΦΥΠΙΝΣΤΕΙ στην Αυθεντική της Ελληνική ταυτότητα, στον ηρωισμό που χάθηκε από ορισμένους γενίτσαρους που τσάμπα έχουν τον τίτλο "Ελληνας" και ύστερα εφόσον ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ, τι έφταιξε, πως σχεδόν κατέστρεψαν αυτή τη χώρα, τότε χρειάζεται να ΕΝ-αρμονιστούμε, να ΣΥΝ-εργαστούμε όλοι οι Αφυπνισμένοι 'Ελληνες, να Αναγεννηθεί όλη η Ελληνική εθνότητα, και κατ' επέκταση όλη η ανθρωπότητα...

Το χρέος λοιπόν υπάρχει εκεί για να μας διδάξει, και αν κάποιος το ξεπληρώσει, απότομα, θα καταστρέψει την τεράστια ευκαιρία ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΚΗΣ ΜΕΤΑΣΤΟΙΧΕΙΩΣΗΣ, που θα επαναφέρει τις Ανθρώπινες αξίες αλλά και την Ελληνική Γνώση που χάσαμε.

'Ολα βαίνουν καλώς βάση σχεδίου, και δυστυχώς ο κοινός άνθρωπος, λόγω έλλειψης εσωτερικής παιδείας, δεν μπορεί να κατανοήσει το μεγαλείο των Κοσμικών δυνάμεων που είναι υπεύθυνες, για την πνευματική μας ωρίμανση.

'Ομως συν Αθηνά και χείρα κίνει. 

Το παιχνίδι δεν θα μας το κερδίσει κάποιος εξωτερικός Θεός, ή Σωτήρας, αλλά βρίσκεται εκεί, ως ΕΥΚΑΙΡΙΑ για τον καθένα μας, εφόσον επιλέγουμε την Πνευματική μας Ελευθερία, και όχι την δουλικότητα ενός ζόμπι.
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Ορφέας στις Ιούνιος 02, 2010, 14:08:41
               Οι περίεργες συμπτώσεις της υπόθεσης ‘ελληνική κρίση’: Rothschild
               Από: http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/-------rothschild-2010060123975/


    Το ελληνικό χρηματιστήριο έχει δεχτεί έναν άνευ προηγουμένου πόλεμο τους τελευταίους μήνες και αυτό αποτυπώνεται όχι μόνο στο ποσοστό της κατά 50%, περίπου, πτώσης του ΓΔ σε αυτό το διάστημα, όσο, κυρίως, στην τεράστια αρνητική απόκλιση του από τις διεθνείς αγορές μετοχών, καθώς έχει φτάσει να παρουσιάζει τη μεγαλύτερη αρνητική συσχέτιση με βασικούς δείκτες, όπως, ο S&P 500, από τα τέλη της δεκαετίας του ‘90.
Μία από τις εταιρίες που πρωτοστάτησαν στη χρηματιστηριακή επίθεση εναντίον του ΧΑ ήταν η Neuberger Berman η οποία έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην πτώση του ελληνικού χρηματιστηρίου, πουλώντας 1,7 εκατομμύρια μετοχές της Εθνικής Τράπεζας (μετοχή με τη μεγαλύτερη βαρύτητα στο ΓΔ) στο τελευταίο τρίμηνο του έτους. Μερικές περίεργες συμπτώσεις όσον αφορά στην εταιρία αυτή είναι πως ο νυν πρόεδρος της ήταν πρώην πρόεδρος του επενδυτικού τμήματος της Lehman Brothers, πρώην συνεταίρος και πρόεδρος του επενδυτικού τμήματος της Goldman Sacks και στενό συγγενικό πρόσωπο του τέως προέδρου των ΗΠΑ George Bush. Η πιο ενδιαφέρουσα σύμπτωση, όμως, είναι πως η συγκεκριμένη εταιρία έχει ιδρυθεί από ένα μέλος της οικογένειας Rothschild, της μεγαλύτερης τραπεζικής δυναστείας στον κόσμο.

    Ένα άλλο μέλος αυτής της οικογένειας, ο Nathaniel Rothschild,  το Φεβρουάριο του 2010 υποστήριξε σε συνέντευξή του στην Les Echos πως η ελληνική (και η ευρωπαϊκή κρίση) αποτελούν ‘πολύ φασαρία για το τίποτα’ και ότι στην πραγματικότητα τον καταλυτικό ρόλο στη δημιουργία της έπαιξαν οι κερδοσκόποι και όχι τα πραγματικά οικονομικά προβλήματα. ‘Ο ρόλος τους (των κερδοσκόπων στην ελληνική κρίση) ήταν πολύ, πολύ μεγάλος’ είπε χαρακτηριστικά, συμπληρώνοντας: ‘όλα έγιναν τόσο εύκολα (για τους κερδοσκόπους)’. ‘Το πρωτογενές έλλειμμα της Ευρώπης δεν είναι άσχημο συγκρινόμενο με αυτό των ΗΠΑ, της Ιαπωνίας και άλλων κρατών’.

    Το πιθανότερο είναι ο Nathaniel Rothschild να ξέρει καλά τι λέει τόσο για τα οικονομικά προβλήματα της Ευρώπης, των ΗΠΑ της Ιαπωνίας και της Ελλάδας όσο και για το ρόλο των κερδοσκόπων στην δημιουργία της τεχνητής ελληνικής και στη συνέχεια ευρωπαϊκής κρίσης.

    Η οικογένεια του έχει τη μεγαλύτερη παράδοση στον κόσμο στο εμπόριο χρέους έχοντας χρηματοδοτήσει δεκάδες κράτη για περισσότερα από 200 χρόνια ενώ αποτελεί τη μεγαλύτερη τραπεζική δυναστεία διεθνώς με ανυπολόγιστη περιουσία και αμέτρητες 'εμπλοκές' σε χρηματιστηριακές και χρηματοπιστωτικές κρίσεις. Στις 3 Δεκεμβρίου 1923 η Chicago Evening American είχε γράψει σχετικά: ‘Οι Rothschilds μπορούν να ξεκινήσουν ή να εμποδίσουν πολέμους. Ο λόγος τους μπορεί να δημιουργήσει ή να διαλύσει αυτοκρατορίες.’ Η New York Evening Post στις 22 Ιουλίου 1924 ε'ιχε γράψει: ‘Ο Κάιζερ έπρεπε να συμβουλευτεί έναν Rothschild προκειμένου να μάθει αν μπορεί να κάνει πόλεμο ή όχι. Ένας άλλος Rothschild σήκωσε όλο το βάρος της διαμάχης που οδήγησε στην κατάρρευση του Ναπολέοντα.’ Στις 8 Ιουλίου 1937, οι New York Times είχαν γράψει για τη δυναστεία: ‘Οι Rothschilds εισήγαγαν τον κανόνα του χρήματος στην ευρωπαϊκή πολιτική. Δεν έχουμε πλέον έθνη αλλά οικονομικές επαρχίες’,

    Σύμφωνα με υπολογισμούς αναλυτών για τα έσοδα της δυναστείας Rothschild, το 2001 ο τζίρος τους από τόκους δανείων που είχαν πουλήσει ξεπερνούσε τα 5 δις δολάρια ημερησίως. Τότε το παγκόσμιο κρατικό χρέος υπολογίζονταν κοντά στα 10 τρις δολάρια ενώ σήμερα αγγίζει τα 40 τρις.

    Η οικογένεια Rothschild είναι στο τιμόνι του μεγαλύτερου διεθνούς δικτύου εξόρυξης και εμπορίας χρυσού, διαμαντιών, πολύτιμων λίθων και μετάλλων, μέσα από εταιρίες όπως η Barick Gold, η Gold Fields, η De Beers, η Rio Tinto κλπ ενώ είναι από τις ισχυρότερες οικογένειες της βιομηχανίας πετρελαίου. Οι Rothschilds εισήγαγαν τον υπολογισμό της spot τιμής του χρυσού στο χρηματιστήριο του Λονδίνου και ήταν οι ίδιοι υπεύθυνοι γι' αυτή τη διαδικασία καθημερινά από το 1919 μέχρι το 2004 όταν τοποθέτησαν ως αντικαταστάτη τους την Barclays, εταιρία με την οποία έχουν ισχυρούς δεσμούς.

    Ο ρόλος των Rothschild στην Ελλάδα υπήρξε και είναι εξαιρετικά σημαντικός και αυτό κάνει τις συμπτώσεις ακόμη πιο ενδιαφέρουσες. Τα δάνεια Rothschild ήταν από τα πρώτα και μεγαλύτερα που έλαβε το ανεξάρτητο ελληνικό κράτος μετά το 1821, ενώ οι Rothschild είναι οι δημιουργοί του σύγχρονου τραπεζικού και νομισματικού συστήματος της Ελλάδας, καθώς ήταν βασικοί χρηματοδότες, συνιδρυτές και μεγαλομέτοχοι της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος,  μέσα από την οποία εισήγαγαν το κλασματικό αποθεματικό / κεντρικό τραπεζικό σύστημα στη χώρα , παρέχοντας στην ΕΤΕ την άδεια να τυπώνει χρήμα χωρίς αντίκρισμα, ένα ποσοστό του οποίου ανήκε στους ίδιους. Έχοντας το νομισματικό έλεγχο και τον έλεγχο της παραγωγής χρήματος στην Ελλάδα στα χέρια τους, μπόρεσαν να παίξουν κύριο ρόλο,σε βάθος χρόνου, στην έκδοση δανείων για τη δημιουργία έργων υποδομής, ενώ δανειοδότησαν εκατοντάδες ελληνικές επιχειρήσεις και δεκάδες βιομηχανίες.

    Μέχρι του σημείου που τα στοιχεία γίνονται ασαφή, παρέμεναν βασικοί μέτοχοι της ΕΤΕ μέσω πολλών εταιριών (μία από αυτές η Neuberger Berman) αλλά και οι πιθανότεροι μεγαλομέτοχοι της ιδρυθείσας στην πορεία Τράπεζας της Ελλάδας η οποία πήρε το ρόλο της Κεντρικής Τράπεζας από την ΕΤΕ.

    Η N.M. Rothschild & Sons υπήρξε σύμβουλος του ελληνικού κράτους για την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ και της Δημόσιας Επιχείρησης Αερίου, σύμβουλος της Cosmote, των ΕΛΠΕ, της Τράπεζας Εγνατία, της Γενικής Τράπεζας, της Μυτιληναίου, της Eurobank και δεκάδων άλλων τραπεζών και εταιριών στην Ελλάδα.

 Έτσι, το γεγονός πως η Neuberger Berman που πρωταγωνίστησε στην πτώση της ΕΤΕ στο κρίσιμο τελευταίο τρίμηνο του 2009, είναι συμφερόντων Rothschild, αποτελεί μία πολύ περίεργη και προκλητική σύμπτωση. Δεν είναι, όμως, η μοναδική.

    Στις 13 Μαΐου 2010 ο νυν βασικός οικονομικός σύμβουλος της κυβέρνησης Ομπάμα και πρώην διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ Paul Volcker, υποστήριξε στο Λονδίνο ότι η ελληνική κρίση  δημιούργησε το πρόβλημα μίας ‘ενδεχόμενης αποσύνθεσης του ευρώ’, προκαλώντας πανικό στις αγορές. Έχει ενδιαφέρον η σύμπτωση πως ο Paul Volcker, αφού παρέδωσε τη θέση του διοικητή της FED στον Alan Greenspan το 1987, έγινε πρόεδρος της επενδυτικής τράπεζας J. Rothschild, Wolfensohn & Co, της οικογένειας Rothschild.

    Στις 03 Μαρτίου 2010 ο George Soros,  κατηγορήθηκε μαζί με τους Paulson, Cohen και Einhorn  από το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ ότι οργάνωσε την επίθεση στο ευρώ.

    Είναι ενδιαφέρον πως ο Soros, μαζί με την πρώην υπουργό των ΗΠΑ Madeleine Albright και τον τραπεζίτη Jacob Rothschild, είναι συνεταίροι σε επενδυτική εταιρία με έδρα το Λονδίνο, η οποία εξειδικεύεται σε επενδύσεις στην Αφρική. Η οικογένεια Rothschild είναι ο μεγαλύτερος επενδυτής στην Αφρική για περισσότερο από 200 χρόνια, με πρωταγωνιστικό ρόλο στην αγορά χρυσού και πολύτιμων μετάλλων. Οι Rothschild έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο και στη δανειοδότηση των αφρικανικών κρατών. Ο Soros είναι στενός συνεργάτης της οικογένειας Rothschild σε μία σειρά άλλων επενδυτικών έργων ενώ μέλη του διοικητικού συμβουλίου εταιριών του Soros έχουν υπάρξει μέλη του διοικητικού συμβουλίου εταιριών των Rothschild και αντίστροφα. (Ο Soros, ήταν ο μεγαλύτερος δανειοδότης της πρώτης κυβέρνησης της ΠΓΔΜ).  Η επενδυτική εταιρία του Soros ονομάζεται Quantum Fund. Μέλος στο διοικητικό συμβούλιο της εταιρίας είναι ο Richard Katz ο οποίος προηγουμένως ήταν πρόεδρος της “Rothschild Italia S.p.A.” και μέλος της επιτροπής εμπορικών τραπεζών της “N.M. Rothschild & Sons” στο Λονδίνο.

    Οι συμπτώσεις συνεχίζονται αυτή τη φορά με τον John Paulson, δεύτερο βασικό πρόσωπο που κατηγορήθηκε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ ότι οργάνωσε την επίθεση στο ευρώ. Είναι ο 50ος πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο και μαζί με τον Nathaniel Rothschild είναι βασικοί μέτοχοι της ‘Rusal’, της μεγαλύτερης εταιρίας παραγωγής αλουμινίου στον κόσμο.

 Ο Steven Cohen είναι το τρίτο βασικό πρόσωπο που κατηγορήθηκε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ  για την επίθεση στο ευρώ. Είναι ο 27ος πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο. Μαζί με την Atticus Capital  της οικογένειας Rothschild, είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος μέτοχος του διάσημου οίκου δημοπρασιών Sotheby’s (ο οίκος είναι εισηγμένος στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης) κατέχοντας το 6,2% των μετοχών της εταιρίας, με τους Rothschild να κατέχουν το 5,4%. Η μετοχή της εταιρίας ενισχύθηκε κατά 700% μετά την τοποθέτηση των Rothschild και Cohen.

    Οι παραπάνω είναι, πράγματι, λίγες από τις περίεργες συμπτώσεις της 'υπόθεσης ελληνική κρίση' που συνδέονται με τη δυναστεία των Rothschild. Σε επόμενα άρθρα θα παραθέσω περισσότερες και ίσως σημαντικότερες. Θα αναφέρω, όμως και μία σειρά άλλων περίεργων και προκλητικών συμπτώσεων από τις σχέσεις των πρωταγωνιστών της ελληνικής κρίσης, οι οποίες θα προβληματίσουν ακόμη και τον πιο αθώο και καλόπιστο παρατηρητή της υπόθεσης.

 

          Πάνος Παναγιώτου - Διευθυντής ΕΚΤΑ, 3FVIP.com, info@ekta1.gr
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: ΣΚΙΩΝΑΣ στις Ιούνιος 05, 2010, 03:26:01
ΑΡΧΙΚΑ ΕΓΙΝΑ ΜΕΛΟΣ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΛΥΣΩ ΑΠΟΡΙΕΣ ΜΟΥ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ, ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΛΙΓΑ
ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΩ ΤΙΣ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ ΣΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΗ. ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΩΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ
ΑΛΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΑΠΟΘΗΚΕΥΟΥΝ ΥΛΙΚΑ ΑΓΑΘΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ, ΕΓΩ ΕΧΩ ΘΥΜΗΘΕΙ ΚΑΠΟΙΑ
ΑΠΟ ΑΥΤΑ, ΑΝ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΟ, ΕΧΩ ΤΗΝ ΟΥΤΟΠΙΑ ΠΩΣ ΕΜΕΙΣ ΟΙ
ΛΙΓΟΙ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΛΥΣΟΥΜΕ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ.
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Rose στις Ιούνιος 07, 2010, 15:47:15
Αγαπητή Σκιώνας,

πάντα κάποιοι αφυπνισμένοι ελάχιστοι φέρουν τοπικές ή ακόμα και παγκόσμιες αλλαγές.  Η Υδροχοϊκή εποχή όμως που διανύουμε φέρει την ευθύνη της Συλλογικής Αφύπνισης, και όχι μόνο της Ατομικής. 

'Οσοι από εμάς, έχουν ανοίξει ένα βλέφαρο, στα σκοτάδια της αγέλης, φέρουν πάντα την υποχρέωση και να δείξουν τον δρόμο και να βοηθήσουν όσους επίσης είναι έτοιμοι να ξυπνήσουν.

Οι κοιμισμένοι δυστυχώς θα συνεχίσουν να είναι κοιμισμένοι, αφαιρώντας από τον εαυτό τους, το δικαίωμα να ορίζουν την ζωή τους, αλλά χαρίζοντας την διαχείριση της ζωής τους σε κάποιους άλλους "ξύπνιους".  Γι' αυτούς δεν υπάρχουν ανώτερες αξίες και ιδανικά, αλλά ο νόμος της αγέλης.

Ο καθένας μας, ας κάνει την επιλογή του, που δηλαδή θα ήθελε να ανήκει, στους φωτισμένους ή στους κοιμισμένους, αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα και το κόστος αυτής της επιλογής.  Και η ελευθερία και η δουλεία, φέρουν το αντίστοιχο τίμημα.
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Rose στις Ιούνιος 07, 2010, 16:40:38
http://analytakis.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=22842&blid=54

ΑΛΗΤΕΙΑ ΚΑΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ

20 Φεβρουαρίου 2010

Οταν ξεσπασε η κριση ηταν εξαιτιας των τραπεζων

Αυτοι οι απατεωνες με τις κομπινες και τις απατες τους, τιναξαν οικονομιες στον αερα.

Τα φιδια που κοιτουν πως θα βρουν ευκαιρια να σε κλεψουν.

Αυτη λοιπον η συμμορια εστησε την μεγαλυτερη  απατη των αιωνων.

Αυτα τα καθαρματα που κατασκευασαν ενα τεραστιο κολπο, ωστε να καταστρεψουν οτι υπηρξε καλο, και καταφεραν να οδηγησουν τους ανθρωπους στην μιζερια και στην κακομοιρια.

Τα κτηνη που ποδοπατησαν πανω σε πτωματα για να αυξησουν την περιουσια τους.

Αυτα τα κτηνη ομως δεν ηταν μονα τους.

Παρεα με αυτα το κρατος. Το κρατος, που δεν εφταναν οσα εκαναν οι τραπεζιτες, βγηκε στην συνεχεια να τις στηριξει.

Με τι; Μα φυσικα με τα χρηματα που απεμειναν απο τους κοινους θνητους.

Φυσικα δεν ρωτησαν κανενα ΑΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΣΩΘΟΥΝ οι τραπεζες.

Μια και αυτοι εχουν το αποφασιζουμε (κυβερνησεις), μαζεψαν τα χρηματα του κοσμακι για να "σωσουν" τις τραπεζες.

Το αποτελεσμα........

Τα καθικια αυτα, που πηραν τα υπολοιπα εναπομειναντα χρηματα, και που ειχαν την ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ να τα διαθεσουν για να στηριξουν την αγορα, φροντισαν να τα κρατησουν για τον εαυτο τους, με απιστευτες δικαιολογιες.


το κόστος διάσωσης των τραπεζών της Ε.Ε.

13 Ιουνίου 2009

Σε δυσθεώρητα ύψη έχει ανέλθει το κόστος της διάσωσης των τραπεζών στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Σύμφωνα με έγγραφο της Κομισιόν που περιήλθε στην κατοχή του ειδησεογραφικού πρακτορείου Bloomberg, οι κυβερνήσεις της Ε.Ε. έχουν συνολικά εγκρίνει βοήθεια ύψους 3,77 τρισ. ευρώ για τις τράπεζές τους κατά τη διάρκεια της κρίσης.


3,77 τρισ. ευρώ

....Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η κρατική στήριξη των τραπεζών στην Ευρωζώνη έρχεται κυρίως στη μορφή εγγυήσεων επισφαλειών (2,92 τρισ. ευρώ). Ενα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό -311,4 δισ. ευρώ- αφορά «ενέσεις» κεφαλαίου σε χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, 505,6 δισ. ευρώ αντιστοιχούν σε μέτρα διευκόλυνσης της χρηματοδότησης των τραπεζών και ενίσχυσης της ρευστότητας, ενώ κεφάλαια ύψους 33 δισ. ευρώ διατίθενται για την απαλλαγή των τραπεζών από προβληματικό ενεργητικό. Συνολικά, 18 κράτη-μέλη έχουν υιοθετήσει εγγυήσεις για επισφάλειες, 15 έχουν προωθήσει μέτρα ανακεφαλαιοποίησης και 11 έχουν προβεί σε «ενέσεις» ρευστότητας.

Και ενώ οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις διαθέτουν δυσθεώρητα ποσά για το τραπεζικό σύστημα, οι Βρυξέλλες ανησυχούν για τα μέτρα, που λαμβάνουν τρίτες χώρες προς στήριξη των οικονομιών τους και κλάδων εκτός χρηματοοικονομικού τομέα.
http://www.eixe.gr/default.asp?ElementId=206896

Για τον Ελληνικο χωρο, κοιταξτε που πηγαν.

Η κυρία Κατσέλη κατηγόρησε τις ελληνικές τράπεζες ότι παρ΄ όλο που δεν θίχτηκαν ιδιαίτερα από την παγκόσμια κρίση και έλαβαν ρευστότητα από το Ελληνικό Δημόσιο, όχι μόνον δεν διοχέτευσαν χρήματα στην ελληνική αγορά, αλλά αντίθετα μείωσαν τα δάνεια προς επιχειρήσεις και νοικοκυριά « μετακυλίοντας το βάρος της προσαρμογής στην πραγματική οικονομία » όπως είπε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι « οι τράπεζες χρηματοδότησαν τον τελευταίο χρόνο ό,τι ήταν πλήρως εξασφαλισμένο ». Η υπουργός Οικονομίας συμπέρανε ότι από αυτές τις ενέργειες των τραπεζών προκλήθηκε « ανεπάρκεια ρευστότητας και πιστωτική ασφυξία οξύνοντας τις αρνητικές συνέπειες στην οικονομική δραστηριότητα ».

Σε άλλο σημείο της ομιλίας της η κυρία Κατσέλη υπονόησε ότι οι τράπεζες χρησιμοποίησαν τις κρατικές ενέσεις ρευστότητας με τα 28 δισ. προς ίδιον όφελος, καθώς όπως είπε « από τα 28 δισ. ευρώ που διατέθηκαν στις τράπεζες είναι γνωστό ότι αυτές χρησιμοποίησαν μόλις 12-13 δισ. Από αυτά τα 4 ενίσχυσαν τον δείκτη κεφαλαιακής επάρκειάς τους, ενώ τα 9 στο σύνολό τους σχεδόν χρησιμοποιήθηκαν για την επαναχρηματοδότηση του Δημοσίου μέσω της αγοράς τίτλων, στηρίζοντας με αυτόν τον τρόπο και την κερδοφορία των τραπεζών. Αγοράζοντας τίτλους του Δημοσίου με επιτόκια από 3%-5,5%, οι τράπεζες επαναχρηματοδοτήθηκαν μέσω της ΕΚΤ με 1%-1,5%. Η διαφορά αποτέλεσε το κέρδος τους, μια πηγή εσόδων μη επαναλαμβανόμενη » είπε........http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=16&artid=312978&dt=02/02/2010     Η απάντηση ήρθε από τους τραπεζίτες που ξεκαθάρισαν σε κάθε τόνο ότι ΠΡΕΠΕΙ να προστατευθεί η ρευστότητα του ελληνικού τραπεζικού συστήματος ώστε να μπορούν να στηρίζουν επαρκώς μικρομεσαίες επιχειρήσεις και νοικοκυριά. Ο αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος της Eurobank, Βύρων Μπαλλής, κατά την παρέμβασή του στο συνέδριο της «Απογευματινής», τόνισε ότι η κυβέρνηση οφείλει να είναι ιδιαίτερα προσεκτική στις κινήσεις της ώστε να μη διαταράσσει τις καταθέσεις που βρίσκονται στις ελληνικές τράπεζες, αλλά και να μην αναπτύξει στην κοινωνία μια κουλτούρα υπεκφυγής από τις ειλημμένες τραπεζικές υποχρεώσεις.       

Το αποτελεσμα; Ερχεται σημερα το κρατος να ζητησει χρηματα.

Απο που; Απο τις τραπεζες, Φυσικα παιρνει πορτα.....

...Απο αυτους που φροντισε να στηριξει με δικα μας χρηματα.

Αυτους του ελεεινους, που ο μοναδικος τους σκοπος, ειναι η καταστροφη του κοσμου.

...Απο αυτους που εσωζαν τις τραπεζες, για να κανουν σημερα παιχνιδια εις βαρος ενος λαου, καταδικαζοντας αυτους που τους βοηθησαν να ζησουν μεσα στην μιζερια.

Οι βρυκολακες ζουν ακομα γιατι ΕΜΕΙΣ τους φροντιζουμε.

Οσο εξακολουθουμε να τους βοηθαμε, τοσο αιμα θα πινουν.

Αν το κρατος θελει να λεγεται ΚΡΑΤΟΣ, να τσακισει αυτους τους  αλητες που πινουν αιμα και κοιτουν την ΕΞΩΝΤΩΣΗ του λαου.

Αυτοι που τα δημιουργησαν ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ.
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: ΣΕΡΑΠΙΣ στις Ιούνιος 07, 2010, 22:08:27
Ας δούμε το θέμα και λίγο μυστικιστικά, για όσους μπορούν να παρατηρήσουν το συλλογικό ασυνείδητο (αστρικό κόσμο - ας πούμε) η μορφή της αρνητικότητας γιγαντώνετε αυτές τις μέρες και έχει το σχήμα του τυφώνα, ενός τεράστιου στροβίλου, που είναι συμπαγής, η γενική μορφή του τεράστιου στροβίλου αυτού είναι αρσενικής όψης, ως αρχαίου Έλληνα θεού μορφή (αυτό ας μην το πάρουμε στη κυριολεξία). Το επικίνδυνο φαινόμενο δεν είναι ότι στο διάβα του αυτός ο στρόβιλος παρασήρει τα πάντα, αλλά όταν σπάσει σε πολλά μικρότερα κομμάτια, που χρονικά είναι κοντά. Π.Χ. μέσα σε ονειρική κατάσταση αρκετοί βλέπουν αυτήν την κατάσταση μορφή. Παλαιότερα είχαμε πεί ότι θα γιγαντωθεί αυτή η αρνητικότητα. Τώρα μπαίνουμε στο κρίσιμο σημείο της κορύφωσης της αστρικής θύελλας, τυφώνα,  δεν γνωρίζω την διάρκεια του φαινομένου και λίγο πρίν την έκρηξη.
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Rose στις Ιούνιος 08, 2010, 13:03:36
Το αίτημα για Κάθαρση και Δικαιοσύνη γιγαντώνεται καθώς πλήθος σκανδάλων, είτε οικονομικών, είτε πολιτικών, είτε τραπεζικών, είτε θρησκευτικών αποκαλύπτονται.

Είναι απαράδεκτο, να ληστεύουν και να εξαπατούν επί τόσα χρόνια τον Ελληνικό λαό, αν και αυτό το φαινόμενο, είναι ένα γεγονός, εκατοντάδων ετών, και όχι κάτι το πρόσφατο, κάτι το σημερινό.

Απλά η Αφύπνιση, η Συνειδητοποίηση, του μεγέθους της εγκληματικότητας και της Απάτης, ξεσηκώνει όλο και περισσότερους συνανθρώπους μας.

Γεγονότα όπως:

1. Να χρησιμοποιούνται τα Κεφάλαια των Ελλήνων Ασφαλιζόμενων, για κερδοσκοπικά παιχνίδια έξόντωσης λαών,

2. Να χρησιμοποιείται Δημόσιο χρήμα και εγγυήσεις, έτσι ώστε οι Τράπεζες Ληστές, να συνεχίζουν να ΛΗΣΤΕΥΟΥΝ τον Ελληνικό λαό, που στηρίζει την συνέχεια της λειτουργίας τους (εξαιτίας της εκάστοτε Παράνομης Κυβερνητικής πολιτικής),

3. Να γίνεται μάρτυρας, ο Ελληνικός λαός, άθλιας κοινωνικής πρόνοιας και ασφαλιστικού συστήματος, όταν πλήθος πολιτικών λήστεψαν το Ελληνικό Δημόσιο,

4. Να εξαναγκάζεται μέσω της Δημόσιας Ελληνικής παδείας, σε παράνομο ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ προσυλητισμό, που καταστρέφει την Ελληνική Εθνότητα, και εκπαιδεύει στην Απάτη και στην Εγκληματικότητα,

5. Να ανέχεται ο Ελληνικός λαός, Εβραίους ανθέλληνες ληστές, να ξεπουλούν την Ελλάδα μας, μέσα από Ιερές μπίζνες.

Μέχρι πότε θα ανεχτούμε να μας κλέβουν, να μας εξαπατούν, να μας οδηγούν στην καταστροφή και ατομικά, και ως χώρα, χωρίς να αντιδράσουμε χωρίς να γίνει ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ?

Η εποχή καλεί για κάθαρση, και τίποτα και κανένας, δεν μπορεί να την σταματήσει.

Η ΛΑΪΚΗ ΝΕΜΕΣΗ, η ΟΡΓΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ γιγαντώνεται, και πάσης φύσεως ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ θα την πληρώσει.
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Ορφέας στις Ιούνιος 08, 2010, 20:09:48
Παλαιότερα είχαμε πεί ότι θα γιγαντωθεί αυτή η αρνητικότητα. Τώρα μπαίνουμε στο κρίσιμο σημείο της κορύφωσης της αστρικής θύελλας, τυφώνα,  δεν γνωρίζω την διάρκεια του φαινομένου και λίγο πρίν την έκρηξη.

    Είναι αλήθεια δυστυχώς.... Οι αληθινά μυημένοι ήδη αντιλαμβάνονται την διόγκωση της αρνητικής ενέργειας και οι ευαίσθητοι νοιώθουν την βαριά ενεργειακή ατμόσφαιρα. Το απόστημα αυτό είναι προδιαγραμμένο να σπάσει και μάλιστα ξαφνικά και σε ανύποπτο χρόνο για τον κόσμο, παρότι ολάκερη η ανθρωπότητα με τα σύγχρονα γεγονότα αντιλαμβάνεται ότι κάτι επίκειται να συμβεί. Η είσοδος του Ουρανού στον Κριό στα τέλη Μαΐου, συνηγορεί στην αντίληψη αυτή και μας προειδοποιεί ότι η επόμενη επταετία (όσο διαρκεί η παραμονή του στον Κριό) θα είναι επταετία εκρηκτικών γεγονότων και αλλαγών. Υπάρχουν όμως και κάποιες κρίσιμες χρονικές περίοδοι και μία από αυτές - πολύ επικίνδυνη - είναι όταν περνάει ο Ουρανός από την 12η μοίρα και 51 πρώτα λεπτά της μοίρας του Κριού.
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: ΣΚΙΩΝΑΣ στις Ιούνιος 09, 2010, 11:33:49
Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΑΝΕΞΑΝΤΛΗΤΟΥΣ ΦΥΣΙΚΟΥΣ ΠΟΡΟΥΣ βλέπε(ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥ, ΟΥΡΑΝΙΟ κτλ κυρίως ΠΟΣΙΜΟ ΝΕΡΟ) ΚΑΙ ΑΜΕΤΡΗΤΟΥΣ ΘΗΣΑΥΡΟΥΣ ΘΑΜΜΕΝΟΥΣ ΣΤΑ ΕΔΑΦΗ ΤΗΣ (στεριά και θάλασσα). ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΘΥΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΑΣ ΥΠΕΡΑΡΚΕΤΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΟΦΛΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΥΗΜΕΡΗΣΟΥΜΕ, ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ
ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΕΛΙΩΝΟΥΝ ΤΑ ΕΡΓΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ. Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΡΙΑ ΤΟΥ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΒΟΗΘΕΙΑ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΟ. ΕΓΩ ΕΔΩΣΑ ΕΝΑΝ ΘΗΣΑΥΡΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΕΙΡΑ ΣΑΣ ΤΩΡΑ. Θα ενημερωθήτε σύντομα από τα μ.μ.ε. βλέπε (ΜΗΛΙΕΣ,ΠΗΛΙΟ,ΒΟΛΟΣ,ΜΑΓΝΗΣΙΑ) τελεία δεν βάζω βλέπεται έχει και συνέχεια το έργο μου
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Ορφέας στις Ιούνιος 09, 2010, 20:20:56
Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΡΙΑ ΤΟΥ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΒΟΗΘΕΙΑ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΟ.

    Ναι, το κτίσιμο της Νέας Ελλάδος και η επίτευξη ευημερίας, είναι έργο συλλογικό και όλοι καλούνται να συνδράμουν ανάλογα με τις δυνάμεις τους. Είναι προφανές βέβαια ότι οι υπονομευτές θα κληθούν να λογοδοτήσουν....
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Rose στις Ιούνιος 10, 2010, 14:13:04
ΕΓΩ ΕΔΩΣΑ ΕΝΑΝ ΘΗΣΑΥΡΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΕΙΡΑ ΣΑΣ ΤΩΡΑ. Θα ενημερωθήτε σύντομα από τα μ.μ.ε. βλέπε (ΜΗΛΙΕΣ,ΠΗΛΙΟ,ΒΟΛΟΣ,ΜΑΓΝΗΣΙΑ) τελεία δεν βάζω βλέπεται έχει και συνέχεια το έργο μου

Αγαπητή Σκιώνας,

μπορείς να μας εξηγήσεις σε τι αναφέρεσαι, ως το έργο σου?
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Rose στις Ιούνιος 22, 2010, 21:14:12
Δημόσια Καταγγελία κατά της Τραπεζικής Μαφίας.
Παράνομο εμπάργκο Τραπεζών με την συμβολή του Τειρεσία.


1. 'Οσοι συνάνθρωποί μας, έχουν κάνει στάση πληρωμών, και έχουν κινηθεί δικαστικά με αγωγές κατά της Τραπεζικής παρανομίας, βρίσκονται ΠΑΡΑΝΟΜΩΣ στα δυσμενή του Τειρεσία, και δεν μπορούν να πάρουν νέα δανειοδότηση.

2. 'Οσοι συνάνθρωποι μας, εξαναγκάζονται, λόγω άγνοιας ή οικονομικού αδιέξοδου, να ρυθμίσουν τις καθυστερημένες οφειλές τους, το Μαφιόζικο Τραπεζικό σύστημα τους τιμωρεί, μη χορηγώντας τους Νέα δανειοδότηση για 3 χρόνια. (πληροφορία μέσω Εθνικής)

3. Ακόμα και με προσημείωση ακινήτου, με 1000% εξασφάλιση, αν ανήκει κάποιος στις παραπάνω δύο κατηγορίες, δηλαδή, στάση πληρωμών, ή ρύθμιση οφειλών, η Τραπεζική Μαφία δεν χορηγεί νέα δανειοδότηση.

Αλήθεια τι κατάφεραν οι ΜΕΓΑΛΟΜΕΤΟΧΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ, μέσω της Ανήθικης, Απάνθρωπης, και Παράνομης ληστείας τους?  Σίγουρα γονάτισαν τόσα έθνη, αλλά η Νέμεσης δεν άργησε να έρθει και για τους ίδιους.

Οι κάποτε τράπεζες των πολλών δεκάδων δις αξίζουν σήμερα μόλις μερικά δις.

Παράλληλα ανοίγεται ο δρόμος για την απορρόφηση τους ολιστικά, από την αγορά, που αφαίμαξαν όλο το αίμα-χρήμα.

Η ίδια η αγορά, το ίδιο το έθνος που γονάτισαν, αυτοί οι ταλαιπωρημένοι αγανακτισμένοι πολίτες, διεκδικούν σήμερα, ένα Ηθικό, Νόμιμο, και Ανθρώπινο Τραπεζικό σύστημα, που προάγει την ευημερία μιας κοινωνίας.

Οι Μεγαλομέτοχοι Απατεώνες Τραπεζίτες, απλά θα τα χάσουν όλα τα κέρδη τους, από τα λάφυρα των πολλών δις, πληρώνοντας την απληστία τους.

Επιτέλους η Διεθνής Πολιτική σκηνή, αναγνωρίζει πως αν δεν απορροφήσει ο κάθε λαός τις Τράπεζες του, και δεν αποκαταστήσει ένα υγιή τραπεζικό σύστημα, δεν σώζεται καμιά ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ.

Κάθε μέρα, γίνεται όλο και πιο εμφανές, το γεγονός, πως θα καταστραφούμε ΟΛΟΙ μας, αν δεν σταματήσουμε το Θηρίο της Τραπεζικής Απληστίας.

Οι κραυγές του λαού εισακούστηκαν, και λογική επικρατεί επιτέλους στην πολιτική σκηνή...

...διότι όλος ο Νοήμων Κόσμος γνωρίζει την ΛΥΣΗ, που δεν είναι άλλη από την ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ.
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Rose στις Ιούνιος 22, 2010, 21:22:19
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_19/06/2010_343155

Hμερομηνία :  19-06-10             

«Βέλη» Τρισέ εναντίον των τραπεζών

Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) Ζαν Κλοντ Τρισέ επέκρινε δριμύτατα τη συμπεριφορά των τραπεζών μετά τη παγκόσμια οικονομική κρίση, σε συνέντευξη του σε γερμανική εφημερίδα που κυκλοφορεί αύριο.

«Όλες θα είχαν εξαφανιστεί εάν δεν τις είχαμε σώσει, αυτό είναι το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε» τονίζει ο Τρισέ στη συνέντευξη του στην εφημερίδα Die Welt της Κυριακής.

Για τους λόγους αυτούς, δήλωσε ο πρόεδρος της ΕΚΤ, είναι ακατανόητο για τους διευθύνοντες να σκέφτονται ότι μπορούν να συνεχίσουν να λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο που λειτουργούσαν πριν από την κατάρρευση της Lehman Brothers το 2008.

Ο Τρισέ επικρίνει τις υπερβολικές αμοιβές, τα πακέτα των πριμ και τη νοοτροπία της αύξησης των κερδών σε μικρό διάστημα, στοιχεία που ελάχιστα συνάδουν με την πραγματική οικονομία.

«Αυτά δεν είναι συμβατά με τις υφιστάμενες δημοκρατικές αρχές μας», τονίζει ο Τρισέ στη συνέντευξη του.

Ο ίδιος υπεραμύνεται της απόφασης που πήρε η ΕΚΤ, το Μάιο, να αγοράσει ομόλογα από χώρες μέλη της ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν κρίση όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία. « Η κατάσταση ήταν πολλή δραματική. Η Ευρώπη είναι το επίκεντρο της κρίσης αυτή τη στιγμή», συνεχίζει ο Τρισέ.

Την ίδια στιγμή ο γάλλος οικονομολόγος δηλώνει ότι οι κυβερνήσεις του Παρισιού και του Βερολίνου ευθύνονται κατά ένα μέρος για την κρίση χρέους της ευρωζώνης, η οποία προκλήθηκε όταν η Γαλλία και η Γερμανία το 2004 παραβίαζαν το Σύμφωνο Σταθερότητας.

«Εύχομαι η γερμανική κοινή γνώμη να είχε αντιδράσει με την ίδια αποστροφή στην παραβίαση του Ευρωπαϊκού Συμφώνου Σταθερότητας όπως αντέδρασε στην απόφαση μας να αγοράσουμε κρατικά ομόλογα χωρών υπό κρίση», υπογράμμισε ο Τρισέ.

«Οι κυβερνήσεις είναι εξαιρετικά αναξιόπιστες επί μήνες και επί χρόνια», καταλήγει ο πρόεδρος της ΕΚΤ.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Rose στις Ιούνιος 22, 2010, 21:29:55
http://www.banksnews.gr/portal/home-page/124-top-story/782----10-----

Το ταμείο των 10 δισ.€ και οι κρατικοποιήσεις τραπεζών!

Tuesday, 22 June 2010 00:14

Το δρόμο για κρατικοποιήσεις τραπεζών ανοίγει το σχέδιο νόμου που θα καταθέσει τις επόμενες ημέρες ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου, για να δημιουργηθεί το θεσμικό πλαίσιο, βάσει του οποίου θα λειτουργήσει το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ), που ιδρύεται για να προσφέρει κεφαλαιακές ενισχύσεις μέχρι 10 δις. ευρώ στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα.

Σύμφωνα με σημείωμα που κατέθεσε χθες στη Βουλή ο κ. Παπακωνσταντίνου, ενόψει της κατάθεσης του νομοσχεδίου, που θα πρέπει να έχει φθάσει στη Βουλή μέχρι το τέλος του μήνα, όπως προβλέπει η συμφωνία δανεισμού από την «τρόικα»,

n  Τα ίδια κεφάλαια θα (σ.σ.: από το ΤΧΣ) παρέχονται με τη μορφή προνομιούχων μετοχών στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα με άδεια της Τράπεζας της Ελλάδος. Οι προνομιούχες μετοχές θα μετατρέπονται σε κοινές, σε επόμενο στάδιο και σύμφωνα με κανόνες που θα εξειδικευθούν περαιτέρω στη νομοθεσία θέσπισης του Ταμείου.

n  Η συμμετοχή στο Ταμείο θα είναι υποχρεωτική και θα ενεργοποιείται όταν δεν καλύπτονται οι ελάχιστες κεφαλαιακές απαιτήσεις, όπως έχουν οριστεί για συγκεκριμένα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα από την Τράπεζα της Ελλάδος, ως αρμόδια εποπτική αρχή και όταν δεν μπορεί να βρεθεί άλλη ιδιωτική λύση.

n  Εάν τα πιστωτικά ιδρύματα δεν δύνανται να συγκεντρώσουν εγκαίρως επιπρόσθετα κεφάλαια για να αποπληρώσουν το Ταμείο, θα εφαρμόζεται σχέδιο αναδιάρθρωσης τους υπό την αιγίδα του Ταμείο, κατ' εφαρμογήν των κοινοτικών κανόνων ανταγωνισμού και κρατικών ενισχύσεων.

Με άλλα λόγια το ΤΧΣ θα διασώζει τράπεζες με «τρύπες» στην κεφαλαιακή τους επάρκεια και, αν αυτές δεν μπορούν να υποκαταστήσουν αυτά τα κεφάλαια με ιδιωτικά κεφάλαια από μετόχους, θα μετατρέπονται σε κοινές οι προνομιούχες μετοχές που θα έχουν εκδοθεί υπέρ του ΤΧΣ, το οποίο θα γίνεται πλέον, εξ ονόματος του Δημοσίου, βασικός μέτοχος στην τράπεζα που θα διασώζει. Όποια τράπεζα αποδεικνύεται ασυνεπής στις πληρωμές της προς το Ταμείο θα μπαίνει σε διαδικασία αναδιάρθρωσης, δηλαδή συρρίκνωσης με τμηματική πώληση στοιχείων ενεργητικού.

Κατά τα λοιπά, όπως αναφέρεται στο σημείωμα του υπ. Οικονομικών,

n  Το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας προβλέπεται στο Μνημόνιο Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Πολιτικής, παράρτημα 2, του μηχανισμού στήριξης που έχει υπογράψει η Ελληνική Δημοκρατία, ν. 3845/2010.

n  Ο σκοπός του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Ταμείο) είναι να διατηρήσει τη σταθερότητα στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα, χορηγώντας ίδια κεφάλαια σε περίπτωση σημαντικής συρρίκνωσης των κεφαλαίων. Το Ταμείο δεν θα στηρίζει τη ρευστότητα, η οποία θα παρέχεται σύμφωνα με τις ισχύουσες ρυθμίσεις.

n  Για το Ταμείο προβλέπεται αρχική επταετής διάρκεια. Μετά το τέλος αυτής της περιόδου η κυριότητα του Ταμείου
περνά στο Ελληνικό Δημόσιο, μέχρι το ύψος της συμμετοχής του στο μετοχικό κεφάλαιο του Ταμείου.

n  Το Ταμείο θα δημιουργηθεί ως νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, ώστε να ενισχυθεί η αποτελεσματικότητα και η λειτουργία του (π.χ. για διευκόλυνση προσλήψεων και αποδοχών του κατάλληλα καταρτισμένου ανθρώπινου δυναμικού). Η νομική δομή του Ταμείου θα επιτρέπει την ιδιωτική συμμετοχή.

n  Το Ταμείο θα χρηματοδοτείται με ποσό 10 δις ευρώ από την ελληνική κυβέρνηση από πηγές προερχόμενες από το κοινό πρόγραμμα ΕΕ/ΔΝΤ. Αυτό σημαίνει ότι ο κίνδυνος ζημιών αναλαμβάνεται πλήρως από την ελληνική κυβέρνηση ως κύριος μέτοχος του Ταμείου. Η αγορά των προνομιούχων μετοχών του Ταμείου θα γίνει τοις μετρητοίς.

n  Για την εκπλήρωση των στόχων του το Ταμείο θα έχει ορισμένες εξουσίες στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που έχει χρηματοδοτήσει, και οι οποίες θα ασκούνται μετά από διαβούλευση με την ΤτΕ. Οι εξουσίες του Ταμείου θα ασκούνται με την επιφύλαξη των εποπτικών αρμοδιοτήτων της ΤτΕ και περιλαμβάνουν ενδεικτικά τα εξής :

- να απαιτεί από την ΤτΕ να του παρέχει για τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα κάθε πληροφορία απαραίτητη για την ολοκλήρωση του σκοπού του,

- να ορίζει ένα μέλος στο ΔΣ του χρηματοπιστωτικού ιδρύματος,

- να απαιτεί από το χρηματοπιστωτικό ίδρυμα την υποβολή σχεδίου αναδιάρθρωσης,

- να έχει δικαίωμα αρνησικυρίας (βέτο) σε αποφάσεις ενός χρηματοπιστωτικού ιδρύματος (επιχειρηματική στρατηγική, απόδοση μερισμάτων, θέματα μισθοδοσίας, ρευστότητας και διαχείρισης ενεργητικού παθητικού κ.λ.π.),

 -να συγκαλεί τη ΓΣ των μετόχων του χρηματοπιστωτικού ιδρύματος όπως ορίζει το εταιρικό δίκαιο,

- να απαιτεί τη μετατροπή των προνομιούχων μετοχών σε κοινές, όταν το χρηματοπιστωτικό ίδρυμα αδυνατεί να καλύπτει (1) το ελάχιστο ύψος ιδίων κεφαλαίων όπως ορίζει το σχετικό κανονιστικό πλαίσιο ή (2) ορισμένες οικονομικές απαιτήσεις που θα επιβάλλονται από το σχέδιο αναδιάρθρωσης του χρηματοπιστωτικού ιδρύματος.

- Η νομοθεσία θέσπισης του Ταμείου, θα εξειδικεύσει περαιτέρω μια αντικειμενική διαδικασία που θα ακολουθείται για τις τιμές μετατροπής, λαμβάνοντας υπόψη τις συνέπειες από την παρέμβαση του Ταμείου, τα νομικά κατοχυρωμένα δικαιώματα των μετόχων και τους κοινοτικούς κανόνες κρατικών ενισχύσεων.

- να προχωρά σε διαγνωστικές μελέτες και ειδικούς ελέγχους με τη βοήθεια εξωτερικών ελεγκτών για να αξιολογείται η φερεγγυότητα του τραπεζικού ιδρύματος όταν το Ταμείο κρίνει ότι αυτό είναι απαραίτητο.

Τα κριτήρια για οποιαδήποτε αύξηση κεφαλαίου θα πρέπει να εναρμονιστούν με την Απόφαση της Επιτροπής της 19.11.2008 (Ν 560/2008 μέτρα στήριξης για τα πιστωτικά ιδρύματα στην Ελλάδα). Η χορήγηση μετοχικού κεφαλαίου υπόκειται ειδικότερα στα παρακάτω κριτήρια.

- Τα πιστωτικά ιδρύματα θα καταβάλλουν μη σωρευτική αποζημίωση με βάση τους κανόνες της αγοράς, εκτός εάν η ανάλυση του σχεδίου αναδιάρθρωσης δικαιολογεί μία εναλλακτική προσέγγιση. Μία μη σωρευτική αποζημίωση με βάση τους κανόνες της αγοράς μπορεί να είναι είτε 10% (όπως ορίζεται στην παραπάνω απόφαση) ή εξαρτώμενη από το προφίλ κινδύνου του πιστωτικού ιδρύματος και την ποιότητα του κεφαλαίου, μεταξύ 7% και 9.3%, ενώ το κεφάλαιο πρώτης βαθμίδας (Tier1) για βασικά υγιή πιστωτικά ιδρύματα θα πρέπει κανονικά να αποζημιώνεται με όχι λιγότερο από 9%.

- Τα πιστωτικά ιδρύματα δεν θα καταβάλλουν μερίσματα ή εξοφλούν κουπόνια σε υβριδικό κεφάλαιο, εκτός αν είναι υποχρεωμένα εκ του νόμου να το κάνουν, κάτι που εφαρμόζεται στην περίπτωση κερδοφόρου πιστωτικού ιδρύματος (εν τούτοις το πιστωτικό ίδρυμα δεν θα επιτρέπεται να χρησιμοποιήσει αποθεματικά για να παρουσιάσει κέρδη).

- Το πιστωτικό ίδρυμα θα πρέπει να επαναγοράσει τις προνομιούχες μετοχές στο ίδιο ποσό με αυτό που επενδύθηκε αρχικά σε αυτό. Μετά από 5 χρόνια οι μετοχές πρέπει να επανακτηθούν ή πρέπει να αποζημιωθούν με πρόστιμο. Αν δεν μπορούν να επανακτηθούν γιατί δεν καλύπτονται τα κριτήρια κεφαλαιακής επάρκειας, οι προνομιούχες μετοχές πρέπει να μετατραπούν σε κοινές μετοχές.

Κάθε σχέδιο αναδιάρθρωσης πρέπει να είναι σύμφωνο με τους κανόνες περί κρατικών ενισχύσεων και να εγκριθεί με απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με στόχο να διασφαλιστεί ότι το πιστωτικό ίδρυμα θα ανακτήσει τη βιωσιμότητα του στο τέλος της περιόδου αναδιάρθρωσης, ότι θα επιτευχθεί ο επιμερισμός του κόστους ανάμεσα στους μετόχους και ότι θα περιοριστεί η στρέβλωση του ανταγωνισμού.
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Rose στις Νοέμβριος 26, 2010, 17:16:36
http://www.banksnews.gr/portal/home-page/124-top-story/1643-l-r-25---

«Λευκή επιταγή» 25 δις. στους τραπεζίτες!
 
Thursday, 25 November 2010 23:55

Σε «λευκή επιταγή» μετατρέπει, σύμφωνα με πληροφορίες, το υπουργείο Οικονομικών το «πακέτο» κρατικών εγγυήσεων 25 δις. ευρώ, που θα υποχρεωθούν να αντλήσουν τους επόμενους μήνες οι ελληνικές τράπεζες για να αποκρούσουν τις ισχυρές πιέσεις που δημιουργεί στη ρευστότητά τους η κλιμακούμενη αναταραχή στις αγορές ομολόγων της περιφέρειας της Ευρωζώνης και οι νέες «τάσεις εξόδου» καταθετών από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, που επανεμφανίσθηκαν με αρκετή ένταση τον Νοέμβριο.

Οι νέες πιέσεις στη ρευστότητα επαναφέρουν εκόντες άκοντες τους Έλληνες τραπεζίτες στη… θερμοκοιτίδα της ΕΚΤ, καθώς ανατρέπονται μέχρι νεοτέρας τα φιλόδοξα σχέδια επανόδου στη διατραπεζική αγορά. Όμως, καθώς τα αποδεκτά καλύμματα δανεισμού από την ΕΚΤ εξαντλούνται και τα «κουρέματα» από την ΕΚΤ μειώνουν όλο και περισσότερο τη ρευστότητα που λαμβάνουν οι τράπεζες, ενεχυριάζοντας όλο και περισσότερα καλύμματα (σχετικά ρεπορτάζ έχει φιλοξενήσει το τελευταίο δίμηνο το «Β»), οι τράπεζες είναι υποχρεωμένες να εκπέμψουν και πάλι SOS στο υπουργείο Οικονομικών, ζητώντας κρατικές εγγυήσεις δανεισμού.

Το υπουργείο Οικονομικών, προχωρώντας σε μια διευκόλυνση που μεταθέτει ακόμη πιο μακριά στο μέλλον την αναγκαία -αν και επώδυνη για τις τράπεζες- εξυγίανση αποφάσισε, ύστερα από ισχυρές πιέσεις των τραπεζών, που σε αυτό το θέμα είχαν σθεναρή υποστήριξη από την Τράπεζα της Ελλάδος, να αποδεσμεύσει τις εγγυήσεις χωρίς να εφαρμόσει το δρακόντειο εποπτικό πλαίσιο που το ίδιο καθιέρωσε (κατόπιν πιέσεων της Γενικής Διεύθυνσης Ανταγωνισμού) μόλις τον περασμένο Ιούλιο!

Ουσιαστικά, προς χάρη της διατήρησης μιας επιφανειακά «σταθερής» εικόνας του τραπεζικού συστήματος, το υπουργείο αποδεσμεύει τεράστια ποσά στις τράπεζες, που θεωρητικά το Δημόσιο μπορεί να δει αργότερα να προστίθενται στο ογκώδες δημόσιο χρέος της χώρας, χωρίς να ενεργοποιεί τις ασφαλιστικές δικλίδες που το ίδιο έχει θέσει, ώστε να διασφαλίζεται ότι θα είναι βιώσιμες μακροπρόθεσμα οι τράπεζες που θα τις λάβουν και δεν θα καταπέσουν οι εγγυήσεις εις βάρος των φορολογούμενων πολιτών.

Με την απόφαση με αριθμό 29850 Β 1465, που είχε δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 19 Ιουλίου του 2010 και είχε θέμα την «Παράταση του Προγράμματος ενίσχυσης της ρευστότητας και της κεφαλαιακής επάρκειας σύμφωνα με το Ν. 3723/2008», το υπουργείο Οικονομικών είχε ορίσει, κατ’ απαίτηση της Κομισιόν, αυστηρούς όρους για περαιτέρω χορηγήσεις εγγυήσεων δανεισμού στις τράπεζες.

Εκτός από την αύξηση των προμηθειών που θα πρέπει να καταβάλλονται για τις εγγυήσεις κατά 20-40 μονάδες βάσης, η απόφαση προέβλεπε ότι στο εξής θα ελέγχονται αυστηρά τα συνολικά ποσά εγγυήσεων που θα χορηγούνται, ώστε να μην καταλήξουμε σε ένα τραπεζικό σύστημα «ζόμπι», το οποίο θα επιβιώνει μόνο χάρη σε κρατικές εγγυήσεις, τις οποίες θα είναι αμφίβολο αν θα καταφέρει να επιστρέψει.

Έτσι, με την απόφαση αυτή προβλέφθηκε, ότι από 1ης Ιουλίου 2010, για κάθε πιστωτικό ίδρυμα που λαμβάνει κατά τα ανωτέρω εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου για νέο ή ανανεούμενο χρέος, εφόσον κατά το χρόνο παροχής της εγγύησης το σύνολο των

εγγυημένων υποχρεώσεών του (συμπεριλαμβανομένων των εγγυήσεων που έχουν χορηγηθεί πριν την 1η Ιουλίου 2010) υπερβαίνει, σωρευτικά, το 5% των συνολικών υποχρεώσεών του και το ποσό των 500 εκατομμυρίων ευρώ, θα υποβάλλεται, εντός τριμήνου από την παροχή της εγγύησης, έκθεση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή που θα καταδεικνύει τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητά του χωρίς εξάρτηση από κρατική στήριξη.

Επιπλέον, η Τράπεζα της Ελλάδος ανέλαβε την υποχρέωση να «συντάξει, μέχρι την 15η Οκτωβρίου 2010 το αργότερο, συνοπτική ενδιάμεση έκθεση για τη λειτουργία του καθεστώτος παροχής εγγυήσεων. Η έκθεση αυτή θα υποβληθεί στις αρμόδιες υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και στο Συμβούλιο Εποπτείας».

Ουσιαστικά, δηλαδή, με την απόφαση αυτή το «πανηγύρι» των εγγυήσεων προοριζόταν να τελειώσει. Στο εξής, όποια τράπεζα έχει στο παθητικό της εγγυήσεις που υπερβαίνουν το 5% των συνολικών υποχρεώσεων κανονικά πρέπει να υποβάλει έκθεση βιωσιμότητας στην Κομισιόν. Δεδομένου ότι αρκετές τράπεζες έχουν προ πολλού υπερβεί αυτό το όριο και σίγουρα όλες θα το ξεπεράσουν, όταν αρχίσουν να λαμβάνουν εγγυήσεις από το νέο «πακέτο» των 25 δις. ευρώ, η διαδικασία αυτή θα έπρεπε κανονικά να οδηγήσει σε μια επώδυνη διαδικασία αναδιάρθρωσης, υπό την εποπτεία της Κομισιόν και με την όχι ιδιαίτερα ευχάριστη για τους τραπεζίτες συνδρομή του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.

Όμως, οι τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν, ότι το υπουργείο Οικονομικών, πιθανόν σε συνεννόηση και με την Κομισιόν, η οποία θα πρέπει να κάνει… «στραβά μάτια», αποφάσισε να χορηγήσει τα 25 δις. ευρώ των νέων εγγυήσεων χωρίς να εφαρμόσει τους αυστηρούς όρους της ίδιας της απόφασης που υπέγραψε το καλοκαίρι ο υπουργός Οικονομικών. Ελπίζει, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ότι κάποια στιγμή μέσα στο 2011 θα ανοίξει και πάλι η διατραπεζική για τις ελληνικές τράπεζες, ώστε να αρχίσουν να επιστρέφουν τις εγγυήσεις και το πρόβλημα σιωπηλά να λυθεί.

Κάθε τέτοιος υπολογισμός όλα δείχνουν ότι είναι μάλλον υπεραισιόδοξες, όσο και η πρόβλεψη του μνημονίου για επιστροφή της Ελλάδας στις αγορές το αργότερο το 2012. Έτσι, αργά ή γρήγορα και πάντως μέσα στο 2011 όσες ελληνικές τράπεζες έχουν πάρει εγγυήσεις που ξεπερνούν το όριο του 5% και μπορούν να δανεισθούν από τη διατραπεζική, έστω και με δυσβάστακτο κόστος, θα υποχρεωθούν να ακολουθήσουν αυτή την οδό χρηματοδότησης, με ό,τι μπορεί να σημαίνει για τα οικονομικά τους αποτελέσματα. Όσες παραμείνουν αποκλεισμένες, θα πρέπει να υποβληθούν στη δυσάρεστη διαδικασία αναδιάρθρωσης, που πιθανότατα οδηγεί στην κρατικοποίησή τους, μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.

Άλλωστε, η Κομισιόν αντιλαμβάνεται, ότι όσο παραμένουν χωρίς σοβαρή εποπτεία τα προβλήματα ρευστότητας του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, με τεστ αντοχής που αξιολογούν χωρίς ιδιαίτερη αυστηρότητα μόνο την κεφαλαιακή επάρκεια, τόσο θα υπάρχουν στο μέλλον κίνδυνοι επανάληψης του ιρλανδικού φαινομένου –οι δύο μεγαλύτερες ιρλανδικές τράπεζες είχαν «βγει λάδι» από τα τεστ του καλοκαιριού, αλλά το φθινόπωρο έφεραν το Δουβλίνο στο χείλος της χρεοκοπίας και στην υποχρεωτική στήριξη από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό.

Έτσι, η Κομισιόν έχει ανεβάσει το… θερμόμετρο των πιέσεων στις εποπτικές αρχές, σύμφωνα με αποκαλυπτικό χθεσινό δημοσίευμα του “Bloomberg”, ζητώντας στα τεστ αντοχής που θα διεξαχθούν το 2011 να αξιολογηθούν και τα θέματα ρευστότητας που αντιμετωπίζουν οι τράπεζες. Το πιθανότερο είναι, ότι σε αυτή την περίπτωση οι ελληνικές τράπεζες, που θα παραμένουν εξαρτημένες από τις χρηματοδοτήσεις της ΕΚΤ με κρατικές εγγυήσεις, θα δυσκολευθούν πολύ να περάσουν τον πήχη τον έλεγχων, όσο και αν θελήσει να τις διευκολύνει η Τράπεζα της Ελλάδος.

Αν αυτό συμβεί, οι σημερινές «χάρες» του υπουργείο Οικονομικών προς τους τραπεζίτες θα αποδειχθεί ότι απλώς ανέβαλαν το αναπόφευκτο, με ρίσκο για τους φορολογούμενους πολίτες: δηλαδή, μια επώδυνη αναδιάρθρωση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, από την οποία ίσως έχουν αρκετά να χάσουν τα κορυφαία στελέχη των τραπεζών και οι μέτοχοί τους, αλλά όσο πιο γρήγορα προωθηθεί, τόσο περισσότερο κερδισμένη θα εξέλθει η οικονομία.
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Rose στις Ιούνιος 08, 2011, 15:40:57
http://www.enet.gr/?i=news.el.oikonomia&id=281943

103.000 υπαλλήλους απέλυσαν οι βρετανικές τράπεζες από τα τέλη του 2008

Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 6 Ιουνίου 2011

Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ Στην απόλυση 103.000 εργαζομένων έχουν προχωρήσει από το 2008 οι πέντε μεγαλύτερες τράπεζες της Βρετανίας, από τις οποίες στις τρεις έχει πλέον συμμετοχή το Δημόσιο (!).

Οι 103.000 εργαζόμενοι που έχουν γίνει θυσία στον βωμό της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης, αντιπροσωπεύουν το 11% του εργατικού δυναμικού και των πέντε τραπεζών από τα τέλη του 2008 μέχρι το 2010 σε ολόκληρο τον κόσμο. Τουλάχιστον 34.500 απολύσεις αφορούν τη Βρετανία. Στις τρεις από τις πέντε μεγαλύτερες τράπεζες, στη Royal Bank of Scotland, τη Lloyds και την Barclays, το βρετανικό Δημόσιο έχει αυξημένη συμμετοχή, αγοράζοντας μερίδια για να αυξήσει την κεφαλαιακή τους βάση, μετά την κρίση του 2008. Οι άλλες δύο τράπεζες που έχουν προβεί σε μαζικές απολύσεις είναι η HSBC και η Standard Chartered.

Η χρηματοδότηση των βρετανικών τραπεζών με λεφτά των φορολογουμένων, στην υπέρμαχο μάλιστα του απόλυτου «laissez-faire» Βρετανία, ευθύνεται για τη δημοσιονομική κρίση στη Γηραιά Αλβιώνα, η οποία για να μη γίνει... Ελλάδα, έχει υιοθετήσει επίσης σκληρά μέτρα λιτότητας.

Σύμφωνα μάλιστα με τη Βρετανική Ομοσπονδία Βιομηχάνων, οι τράπεζες σχεδιάζουν να προβούν σε επιπλέον 16.000 απολύσεις μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2011. Οι βρετανικές τράπεζες με την περικοπή θέσεων εργασίας και την πώληση περιουσιακών στοιχείων εξοικονόμησαν 1,5 τρισ. λίρες από το 2008, προκειμένου να ανταποκριθούν στις αυστηρότερες προϋποθέσεις για την κεφαλαιακή επάρκεια.

Οι τράπεζες που έχουν πάρει κρατική ενίσχυση, όπως η RBS και η Lloyds, έχουν προβεί στις μεγαλύτερες απολύσεις. Η πρώτη, στην οποία η κρατική συμμετοχή ανέρχεται στο 83%, έχει απολύσει 74.000 εργαζομένους και η δεύτερη, στην οποία το Δημόσιο κατέχει το 41%, έχει απολύσει 18.100 εργαζομένους.  
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Rose στις Ιούνιος 22, 2011, 01:34:58
http://www.newsbeast.gr/financial/arthro/187674/uperheilise-o-teiresias/

«Υπερχείλισε» ο Τειρεσίας!
18 Ιουνίου 2011

Στη μαύρη λίστα το 15% των ενεργών πολιτών

Συνωστισμός παρατηρείται στα... κατάστιχα του Τειρεσία. Η «μαύρη λίστα», που περιλαμβάνει όσους έχουν αθετήσει τις πληρωμές τους στο τραπεζικό σύστημα, έχει πλέον «μπουκώσει» και περιέχει τα ονόματα περίπου 1.500.000 φυσικών προσώπων και επιχειρήσεων. Οι καταχωρίσεις αφορούν είτε ακάλυπτες επιταγές είτε αθέτηση πληρωμής δόσεων για δάνεια και πιστωτικές κάρτες.

Μόνο στο πρώτο τετράμηνο του τρέχοντος έτους προστέθηκαν 115.000 πολίτες και επιχειρήσεις, που αδυνατώντας να καταβάλουν εγκαίρως τις εισφορές τους προστέθηκαν στη λίστα του... μάντη κακών γεγονότων. Έτσι σε ποσοστό 15% οι πολίτες της χώρας είτε εμφανίζονται ασυνεπείς είτε έχουν δηλώσει αδυναμία να καλύψουν τις υποχρεώσεις τους, αριθμός που αποτελεί ρεκόρ όλων των εποχών.

Σύμφωνα με δημοσίευμα στην εφημερίδα «Δημοκρατία», η πλειονότητα των ελληνικών επιχειρήσεων αδυνατεί να ανταποκριθεί στις δανειακές της υποχρεώσεις, ενώ υπολογίζεται ότι για να επαναχρηματοδοτηθούν ή να επιμηκυνθούν στο διπλάσιο οι χρόνοι αποπληρωμής των υφιστάμενων δανείων απαιτούνται περίπου 20 δισ. ευρώ.

Οι καθυστερήσεις στα δάνεια έχουν χτυπήσει κόκκινο, λόγω τις τρέχουσας δυσμενούς οικονομικής συγκυρίας. Αυτή τη στιγμή υπάρχει στην αγορά τράπεζα με ποσοστό καθυστερήσεων 22% στο χαρτοφυλάκιο των στεγαστικών δανείων, ενώ σε άλλη οι καθυστερήσεις στα καταναλωτικά δάνεια έχουν αγγίξει το 40% του συνολικού χαρτοφυλακίου της.
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Rose στις Ιούλιος 14, 2011, 21:52:03
http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/eurobank----950-----2011062838535/

Eurobank: Πώς πήρε τζάμπα 950 εκατ. από το κράτος!

Τετάρτη, 29 Ιούνιος 2011 01:05

Η τράπεζα του πλουσιότερου Έλληνα μεγιστάνα, η Eurobank του ομίλου Λάτση, θα συνεχίσει να κρατά τα 950 εκατ. ευρώ που έχει πάρει από το... άφραγκο Ελληνικό Δημόσιο ως κεφαλαιακή ενίσχυση, παρότι «πονάει» από την πληρωμή τόκων 95 εκατ. ευρώ το χρόνο. Μια ματιά, όμως, στα «ψιλά γράμματα» των οικονομικών καταστάσεων της τράπεζες δείχνει ότι ο «πόνος» είναι πιο «γλυκός» από όσο φαίνεται, αφού τα 95 εκατ. ευρώ επιστρέφονται στην Eurobank από την εφορία και ουσιαστικά η τράπεζα έχει πάρει τζάμπα τα 950 εκατ. του Δημοσίου!

Ο διευθύνων σύμβουλος της Eurobank, κ. Νίκος Νανόπουλος, εξήγησε χθες στους μετόχους ότι από... φρονιμάδα και υπευθυνότητα η τράπεζα δεν πρόκειται να επιστρέψει στο ορατό μέλλον τις κεφαλαιακές ενισχύσεις που έχει πάρει από το Δημόσιο: «Κρίνουμε ότι λόγω της συγκυρίας είναι φρόνιμο και υπεύθυνο από μέρους μας να τις κρατήσουμε επ’ ωφελεία των μετόχων (σ.σ.: δηλαδή, πρωτίστως του ομίλου Λάτση, που δεν δείχνει να «καίγεται» να τοποθετήσει νέα κεφάλαια στην τράπεζα)». Και θα κρατηθούν τα 950 εκατ. ευρώ, όπως διευκρίνισε ο κ. Νανόπουλος, «ακόμη και εάν χρειαστεί να πληρώσουμε τον τόκο των 95 εκατ. ευρώ, ο οποίος μας πονάει».

Πριν σπεύσει κανείς να... συγκινηθεί από τον πόνο του καλού τραπεζίτη, ίσως είναι καλό να ανατρέξει στις σημειώσεις των οικονομικών καταστάσεων α’ τριμήνου της τράπεζας, για να αντιληφθεί ότι τον πόνο αυτό απαλύνει μια ισόποση έκπτωση φόρου:

n  «Την 12 Ιανουαρίου 2009», διαβάζουμε στις οικονομικές καταστάσεις α’ τριμήνου 2011 της τράπεζας, «η Έκτακτη Γενική Συνέλευση των μετόχων ενέκρινε την έκδοση 345.500.000 προνομιούχων μετοχών χωρίς δικαίωμα ψήφου, μη διαπραγματεύσιμων, μη μεταβιβάσιμων, μη σωρευτικής σταθερής απόδοσης 10% φορολογικά εκπιπτόμενης, με ονομαστική αξία € 2,75 έκαστη, σύμφωνα με το Νόμο 3723/2008 «Πρόγραμμα Ενίσχυσης της Ρευστότητας της Ελληνικής Οικονομίας», οι οποίες καλύπτονται από το Ελληνικό Δημόσιο με ομόλογα ίσης αξίας.

Δηλαδή, η τράπεζα έχει καταφέρει να παίρνει πίσω ουσιαστικά από το Δημόσιο τη «σταθερή απόδοση» 10%, που έχει μεριμνήσει ο νομοθέτης να πληρώνουν οι τράπεζες στο κράτος για τις ενισχύσεις κεφαλαίων που λαμβάνουν. Πολύ απλά, κατατάσσει αυτή τη «σταθερή απόδοση» στις δαπάνες τόκων και εξασφαλίζει ισόποση έκπτωση φόρου, εκμηδενίζοντας το όφελος του κράτους από αυτό το δανεισμό κεφαλαίων!

Στο σημείο αυτό,  βέβαια, η Eurobank (και το υπουργείο Οικονομικών, εφόσον αποδέχεται την ερμηνεία του νόμου που κάνει η τράπεζα) κινείται σε «γκρίζα ζώνη». Άλλες τράπεζες, όπως η Εθνική, δεν κατατάσσουν τη «σταθερή απόδοση» του Δημοσίου στα έξοδα τόκων, αλλά την θεωρούν ως μια μορφή μερίσματος ή πληρωμής τόκων σε μέτοχο. Προφανές είναι ότι η ίδια εκροή, σύμφωνα με τις ίδιες διατάξεις του ίδιου νόμου, δεν μπορεί σε μία περίπτωση να θεωρείται εκπιπτόμενη δαπάνη τόκων και στην άλλη μέρισμα, εκτός αν στην Ελλάδα ο καθένας εφαρμόζει τον φορολογικό νόμο όπως τον βολεύει. Κάποια από τις δύο εκδοχές προφανώς είναι εσφαλμένη, αλλά φαίνεται ότι το υπουργείο Οικονομικών δέχεται ταυτόχρονα και τις δύο εκδοχές ως ορθές!

Για να ξεκαθαρίσει το θέμα, πάντως, θα είχε ενδιαφέρον να εξηγήσει η διοίκηση της Eurobank (όχι στους μετόχους της, αλλά στα φορολογικά υποζύγια της χώρας) πού ακριβώς (σε κάποια εγκύκλιο του υπ. Οικονομικών, για παράδειγμα;) βασίζει αυτή την ιδιαίτερα βολική για την ίδια την τράπεζα και τους μετόχους της ερμηνεία του νόμου. Και να ανακοινώσει σε ποιο ύψος ανέρχονται ως τώρα οι εκπτώσεις φόρου που έχει εξασφαλίσει η τράπεζα με αυτή τη μέθοδο, για να έχουμε όλοι μια αντίληψη του πόσο πραγματικά «πονούν» ορισμένες τράπεζες από τους τόκους για τα κεφάλαια που έχουν λάβει από τον... τρύπιο κρατικό κορβανά.

Κατά τα λοιπά, πάντως, η διοίκηση της Eurobank εμφανίσθηκε γενναιόδωρη προς το Ελληνικό Δημόσιο σε αυτή τη δύσκολη ώρα. Όπως τόνισε ο αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος, Ν. Καραμούζης, η τράπεζα έχει συνολικά στο χαρτοφυλάκιό της ομόλογα ονομαστικής αξίας 6,7 δισ. ευρώ και εξ αυτών,  μέχρι τα μέσα του 2014, λήγουν ομόλογα αξίας 2 δισ. ευρώ. Για αυτά τα ομόλογα που λήγουν, η διοίκηση της τράπεζας εμφανίσθηκε πρόθυμη να μετάσχει στην εθελοντική διαδικασία αναχρηματοδότησης του Δημοσίου από ιδιώτες πιστωτές.

Βέβαια, από τις δύο εναλλακτικές προτάσεις που υπάρχουν στο τραπέζι (ανταλλαγή με ομόλογα διάρκειας 30 ετών ή με ομόλογα 5ετούς διάρκειας), η διοίκηση της Eurobank φαίνεται ότι προσανατολίζεται να επιλέξει αυτή με τη μικρότερη διάρκεια της νέας χρηματοδότησης. Το σενάριο που θέλει την ανταλλαγή τίτλων με ομόλογα διάρκειας 30 ετών δεν φαίνεται να γίνεται αποδεκτό από τους ιδιώτες, δήλωσε ο κ. Καραμούζης, χωρίς να διευκρινίζει σε ποιους «ιδιώτες» αναφέρεται, αφού ήδη το σενάριο έχουν αποδεχθεί οι γαλλικές και οι γερμανικές τράπεζες (προφανώς ο «ιδιώτης» που είχε στο μυαλό του ο κ. Καραμούζης είναι η ίδια η Eurobank!).

Έστω κι έτσι, κάτι είναι κι αυτό για το πολύπαθο Ελληνικό Δημόσιο: βρέθηκε μια τράπεζα που έχει πάρει ως τώρα 950 εκατ. ευρώ ως ενισχύσεις κεφαλαίων από το κράτος και άλλα 13,6 δισ. ευρώ ως ενισχύσεις ρευστότητας, η οποία δέχεται γενναιόδωρα να διατηρήσει μια τοποθέτηση 2 δισ. ευρώ στα... ομόλογα του ευεργέτη της.  
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Rose στις Ιούλιος 14, 2011, 22:12:48
Δεν πρόκειται ΠΟΤΕ, να σταματήσει ο εγκληματικός βαμπιρισμός των Τραπεζών, αν ο ίδιος ο Ελληνικός Λαός, δεν διεκδικήσει να κλείσουν οι εγκληματίες τράπεζες.

Δεν πρόκειται ΠΟΤΕ να σωθεί η Ελληνική Οικονομία αν:

1. δεν δημιουργηθεί μία Νέα Δημόσια Υπερτράπεζα, που θα στηρίζει τις ανάγκες του Λαού, και του Δημοσίου, με φθηνή χρηματοδότηση,

2. δεν αλλάξει το παρόν διεφθαρμένο Κοινωνικο-πολιτικό σύστημα, σε ένα Κοινωνικό-πολιτικό σύστημα Αληθινής Δημοκρατίας, καταργώντας πελατειακά φιλοβαμπιρικά συμφέροντα, και μικροκομματικές σκοπιμότητες.

Δυστυχώς, αν και ως Ροδόκηπος των Φιλοσόφων έχουμε υποδείξει, και εμείς με την σειρά μας, τη αυτονόητη Λύση1, για την Εθνική μας Σωτηρία, είναι εμφανές, πως η Πολιτική σκηνή ΑΡΝΕΙΤΑΙ να την υλοποιήσει.

'Ετσι, δυστυχώς, δεν μας μένει άλλη επιλογή, ως Ελληνικός Λαός, από το να αλλάξουμε το Πολιτικό σύστημα, να καταργήσουμε τα κόμματα, και να θέσουμε εκ΄νεου Ανεξάρτητες 'Αξιες Πολιτικές Προσωπικότητες, φιλολαϊκές και όχι φιλοβαμπιρικές, σώζοντας την ατομική και 'Εθνική μας Οντότητα.

Τζάμπα χρεοκοπήσαμε, τζάμπα παιδευόμαστε ακόμα.

Θα μπορούσαμε να μην είχαμε χρεοκοπήσει.

Θα μπορούσαμε να μην είχαμε περάσει αυτή τη τραγωδία.

Η Λύση ήταν απλή, αλλά δεν θέλησαν να την υλοποιήσουν.

Πραγματικά δεν υπάρχει άλλη Λύση, από την καταστροφή της ΚΥΡΙΑΣ ΑΙΤΙΑΣ, της χρεοκοπίας ατόμων, και χώρων, δεν υπάρχει άλλη λύση, από την κατεδάφιση των Ιδιωτικών Τραπεζών, και την ίδρυση Νέων ταμείων αλληλεγγύης, ή Μη Κερδοσκοπικών Δημόσιων οργανισμών, που θα εξασφαλίζουν φθηνή χρηματοδότηση, που θα ενισχύουν Παραγωγή και Επιχειρηματικότητα.
____________________________________________________________________

1 http://www.amra.gr/forum/index.php/topic,2186.0.html
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Rose στις Αύγουστος 26, 2011, 00:00:19
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyagor_2_31/03/2011_437487

Προς κρατικοποίηση όλου του τραπεζικού κλάδου της Ιρλανδίας

  Οι απώλειες από την κεφαλαιακή στήριξη των έξι τραπεζών της χώρας εκτιμάται ότι θα ξεπεράσουν τα 80 δισ. ευρώ

Associated Press, Reuters, Bloomberg

Σήμερα το μεσημέρι θα ανακοινωθούν τα αποτελέσματα από τα τεστ κοπώσεως των ιρλανδικών τραπεζών, με τους πάντες να προσδοκούν ότι θα δοθεί ένα τέλος στην αβεβαιότητα για τη φερεγγυότητά τους. Στο παρασκήνιο, τα επικρατέστερα σενάρια είναι ότι η ιρλανδική κυβέρνηση θα αναγκαστεί να αποκτήσει πλειοψηφικό μερίδιο στις Bank of Ireland και Irish Life & Permanent Plc, γεγονός που συνεπάγεται, επί της ουσίας, την κρατικοποίηση ολόκληρου του τραπεζικού κλάδου της χώρας.

Μερίδα οικονομικών αναλυτών προειδοποίησε ότι οι συνολικές απώλειες από την κεφαλαιακή στήριξη των έξι τραπεζών της χώρας –Bank of Ireland, Irish Life & Permanent Plc, Allied Irish Banks, Educational Building Society (ΕΒS), Anglo Irish Bank και Irish Nationwide Building Society– την τελευταία διετία μπορεί να ξεπεράσουν τα 80 δισ. ευρώ. Πηγές της ιρλανδικής Sunday Business Post αποκάλυψαν την Κυριακή ότι τα φετινά τεστ αντοχής θα παρουσιάσουν κεφαλαιακό έλλειμμα 18 με 23 δισ. ευρώ. Το ζήτημα «κουρέματος» των τραπεζικών ομολόγων παραμένει ανοιχτό, με την κυβέρνηση να έχει ταχθεί υπέρ μιας τέτοιας λύσης.

Ο υπουργός Οικονομικών, Ρίτσαρντ Βράτον, δήλωσε χθες στη γερμανική εφημερίδα Hadelsblatt ότι τα τεστ κοπώσεως πρέπει να αποκαλύψουν το πραγματικό μέγεθος των κεφαλαιακών αναγκών του κλάδου. Τόνισε, επίσης, ότι είναι δύσκολο να εξακριβωθεί ο βαθμός εξάρτησής τους από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα εάν παραμένουν κεφαλαιακά ανεπαρκείς. Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, πάντως, το Δουβλίνο αναμένεται να δρομολογήσει τη δημιουργία «μιας αξιόπιστης δομής του τραπεζικού κλάδου», όπως δήλωσε χθες ο πρωθυπουργός Εντα Κέρι ενώπιον του κοινοβουλίου.

Η διαπραγμάτευση της μετοχής του χρηματοπιστωτικού ομίλου Irish Life & Permanent Plc ανεστάλη χθες μετά απώλειες 45% και πλέον, στην προηγούμενη συνεδρίαση λόγω σεναρίων για την επικείμενη κρατικοποίησή του. Εκτιμάται ότι θα χρειαστεί νέα κεφάλαια 2 με 3 δισ. ευρώ για να καλύψει τις απώλειες της θυγατρικής του Permanent TSB, από ζημιογόνα στεγαστικά δάνεια. Η μεγάλη έκθεση του κλάδου σε δάνεια κατασκευαστικών εταιρειών θεωρείται η πηγή της διετούς και πλέον κρίσης στη χώρα, καθώς η φούσκα στον κλάδο δημιούργησε υπεραξίες στην αγορά ακινήτων, που μετέπειτα προσαρμόστηκαν απότομα, με πτώση τιμών που ήδη ξεπερνά το 50%.

Εχοντας αποκτήσει τον απόλυτο έλεγχο των Anglo Irish Bank, Allied Irish Banks, EBS Building Society και Irish Nationwide την τελευταία διετία, το ιρλανδικό κράτος έχει ήδη διοχετεύσει 46,3 δισ. ευρώ. Η ΕΚΤ σχεδιάζει την παράταση των ευνοϊκών μέτρων για την ενίσχυση της ρευστότητας των ιρλανδικών τραπεζών, σύμφωνα με πηγές της Ε.Ε., έχοντας ήδη εκχωρήσει σε αυτές μέσω της ιρλανδικής κεντρικής τράπεζας 60 δισ. ευρώ, πέραν των 117 δισ. που τους έχει δανείσει απευθείας.
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Rose στις Αύγουστος 26, 2011, 00:03:26
http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=414322&h1=true

Τράπεζες: Αναγκαστικοί γάμοι ή κρατικοποίηση

Οι ημέρες της επέκτασης έχουν περάσει και οι αλλαγές στο τραπεζικό σύστημα είναι αναπόφευκτες
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  07/08/2011, 09:56

Τούτες τις αυγουστιάτικες μέρες τα πάνω δώματα των μεγάλων εμπορικών τραπεζών μένουν φωτισμένα ως αργά τη νύχτα. Οι έλληνες τραπεζίτες εφέτος τον Αύγουστο δεν αρμενίζουν στο Αιγαίο  και στο Ιόνιο. Ιδρώνουν και ξεϊδρώνουν στο κέντρο της Αθήνας, μεταξύ πλατείας Κοτζιά και λεωφόρου Αμαλίας. Ο διευθύνων σύμβουλος της  Εθνικής Τράπεζας κ. Απ. Ταμβακάκης βηματίζει  όλη την ημέρα πάνω-κάτω με ένα τηλέφωνο στο χέρι στον πέμπτο όροφο του μοντέρνου αρχιτεκτονήματός του που άφησε κληρονομιά ο Θόδωρος Καρατζάς και φιλοτέχνησε ο ισπανός αρχιτέκτονας Μάριο Μπότα. Μετρά τους κινδύνους και προσπαθεί να φανταστεί τη θέση της Εθνικής Τράπεζας στη νέα αρχιτεκτονική του ελληνικού τραπεζικού συστήματος. Ο ομόλογός του στην Αlpha Βank κ. Δήμος Μαντζούνης, λίγα τετράγωνα πιο πάνω, στην οδό Σταδίου, ζει ανάλογες αγωνιώδεις ημέρες. Εφέτος σχεδόν δεν έχει δει τις αγαπημένες του Σπέτσες, μένει εδώ και βρίσκεται σε διαρκή διαβούλευση με τον πρόεδρο του ιδρύματος κ. Γιάννη Κωστόπουλο. Λίγο πιο πάνω, στο κτίριο του Μετοχικού Ταμείου Στρατού, πάνω από τη στοά Σπυρομήλιου, ο κ. Μιχάλης Σάλλας της Τράπεζας Πειραιώς δίνει μάχες με αδημονούντες επιχειρηματίες και στο Μποδοσάκειο επί της Αμαλίας, απέναντι από τον Εθνικό Κήπο, όπου στεγάζεται η Εurobank του ομίλου Λάτση, οι κκ. Ν. Νανόπουλος και Ν. Καραμούζης κάνουν σκάντζαβάρδια, μην τύχει κανένα απρόοπτο και δεν είναι κάποιος στην τράπεζα.

Κακά τα ψέματα, οι καλές ημέρες της διεθνοποίησης, της επέκτασης και της μεγέθυνσης έχουν περάσει ανεπιστρεπτί για το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Ολος εκείνος ο δημιουργικός κύκλος μεταξύ 1990 και 2007 δείχνει να έχει τελειώσει. «Πώς ολισθήσαμε σε αυτό το σημείο χωρίς να το καταλάβουμε;» διερωτάται στις ιδιωτικές συνομιλίες του ο κ. Ι. Κωστόπουλος, από τους πρωτεργάτες της ελληνικής τραπεζικής άνοιξης.

Αυτή τη στιγμή οι ελληνικές τράπεζες μοιάζουν «πουκάμισα αδειανά», εξαρτούν τη δραστηριότητά τους από τη στάση του Ζαν-Κλοντ Τρισέ, από την αποδοχή και την τιμολόγηση των ενεχύρων τίτλων που στέλνουν στη Φραγκφούρτη και την τύχη τους από τις ζημιές που θα βγάλει η ανταλλαγή των ομολόγων που οργανώνει ο υπουργός Οικονομικών κ. Ευ. Βενιζέλος και από τις επισφάλειες που θα καταγράψει ο διοικητής της Τράπεζας Ελλάδος κ. Γ. Προβόπουλος, με τη βοήθεια της ΒlackRock, μιας αμερικανικής πολυεθνικής συμβουλευτικής εταιρείας, που ανέλαβε την ίδια δουλειά στην Ιρλανδία και οδήγησε μαζικά τις ιρλανδικές τράπεζες στην κρατικοποίηση.

Οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής των Βρυξελλών, ειδικά τις πρώτες ημέρες όταν είδαν να εισρέουν και πάλι καταθέσεις έπειτα από μεγάλο διάστημα εκροών, ανακούφισαν κάπως τους τραπεζίτες. Ωστόσο η συνέχεια ήταν και πάλι αποκαρδιωτική. Η μετάδοση της κρίσης χρέους στην υπόλοιπη Ευρώπη, η ανύψωση των επιτοκίων στην Ιταλία, στην Ισπανία και αλλού, όλο αυτό το ξεπούλημα τίτλων και μετοχών σε όλο τον κόσμο, επανέφεραν τους πάντες σε κατάσταση επιφυλακής. Η επιμονή ταυτόχρονα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στα μέτρα ταχείας απεμπλοκής των ελληνικών τραπεζών από τη χρηματοδότηση της Φραγκφούρτης επέτεινε την αβεβαιότητα. Επιπλέον, το γεγονός ότι ο υπουργός Οικονομικών κάλεσε τους κρατικούς επιτρόπους να ασκήσουν τα καθήκοντά τους, αλλιώς θα αλλάξουν, αλλά και οι αναφορές κυβερνητικών στελεχών για τα ελλείμματα χρηματοδότησης της οικονομίας θορύβησαν τους πάντες. Ουσιαστικά εξελήφθησαν ως σημάδια νέων πιέσεων και επερχόμενων εξελίξεων.

Οπως Ιρλανδία...

Αλλά εκείνο που προκάλεσε πραγματικά ρίγη αγωνίας στους τραπεζίτες ήταν η πρόσληψη της ΒlackRock από την Τράπεζα της Ελλάδος προκειμένου να εκτιμήσει το ύψος των επισφαλών δανείων. Οι περισσότεροι των τραπεζιτών είχαν εκφράσει σοβαρές επιφυλάξεις στον κ. Προβόπουλο όταν εκείνος έκανε την πρώτη νύξη. Και αυτό γιατί η αμερικανική συμβουλευτική εταιρεία είχε συμπεριφερθεί πολύ σκληρά στο ιρλανδικό τραπεζικό σύστημα. Οι ιρλανδικές τράπεζες με ενεργητικό 270 δισ. ευρώ φορτώθηκαν με επισφάλειες 24 δισ. ευρώ και χρειάστηκαν αντίστοιχες επανακεφαλαιοποιήσεις, πράγμα που δεν μπορούσαν να επιτύχουν και έτσι οδηγήθηκαν στο κράτος. Το ενεργητικό των ελληνικών τραπεζών είναι περίπου 250 δισ. ευρώ. Τυχόν ανάδειξη αντίστοιχων επισφαλειών και απαίτηση για κεφαλαιακές ενισχύσεις της τάξης των 10-15 δισ. ευρώ θα οδηγούσε τις ελληνικές τράπεζες σε σίγουρη κρατικοποίηση. Αν υπολογισθεί μάλιστα ότι θα απαιτηθούν νέα κεφάλαια ύψους 2,5- 5 δισ. ευρώ για την κάλυψη των ζημιών από τη διαδικασία ανταλλαγής των κρατικών ομολόγων που κατέχουν, τότε δικαίως ανησυχούν οι ιδιώτες τραπεζίτες ότι σύντομα μπορεί να τεθεί ιδιοκτησιακό ζήτημα. Οταν μάλιστα ο υπουργός Οικονομικών κ. Βενιζέλος μεταδίδει προς πάσα κατεύθυνση ότι οι μέτοχοι των ελληνικών τραπεζών θα πρέπει να ενισχύσουν με κεφάλαια τα πιστωτικά ιδρύματα που κατέχουν, το μήνυμα γίνεται σαφέστερο.

Λογικά στο τέλος Σεπτεμβρίου οι ελληνικές τράπεζες θα γνωρίζουν πόσες ζημιές θα αναλογούν στην καθεμία από την ανταλλαγή των ομολόγων. Και στο τέλος Δεκεμβρίου θα ξέρουν επίσης το ύψος των ακάλυπτων επισφαλειών που θα προσδιορίσει η Τράπεζα της Ελλάδος μέσω της αμερικανικής συμβουλευτικής εταιρείας.

Μυστικά ραντεβού

Εναντι των προοπτικών που διαφαίνονται, οι τράπεζες κάνουν σενάρια και προσπαθούν να προσδιορίσουν το ύψος των νέων κεφαλαίων που θα χρειαστούν. Αν τα ποσά είναι μεγάλα και συνολικά κυμαίνονται μεταξύ 10-15 δισ. ευρώ τότε οι εξελίξεις πρέπει να θεωρούνται αναπότρεπτες και θα οδηγήσουν στον «αναδασμό» του εγχώριου τραπεζικού που περιγράφει ο υπουργός Οικονομικών κ. Ευ. Βενιζέλος.

Το ερώτημα που τίθεται, υπό αυτές τις συνθήκες, είναι τι είδους «αναδασμός» θα είναι αυτός και πότε θα γίνει.

Οι τραπεζίτες αντιλαμβάνονται πάντως ότι αν αφήσουν τα γεγονότα να εξελιχθούν θα βρεθούν προ αδιεξόδων και θα χάσουν την πρωτοβουλία των κινήσεων. Είναι κοινό μυστικό στην τραπεζική αγορά ότι αυτή τη στιγμή όλοι συζητούν με όλους. Μπορεί να μην ομολογούνται οι επαφές, αλλά είναι βέβαιο ότι γίνονται. Ουσιαστικά υπάρχουν τρεις ομάδες τραπεζών. Στην πρώτη εντάσσονται οι τέσσερις μεγαλύτερες και συγκεκριμένα η Εθνική, η Εurobank, η Αlpha και η Πειραιώς. Στο δεύτερο γκρουπ ανήκουν το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, η Αγροτική Τράπεζα και οι μικρότερες τράπεζες. Ξεχωριστή ομάδα συγκροτούν η Εμπορική και η Γενική που ελέγχονται από ισχυρές γαλλικές τράπεζες, οι οποίες μπορεί να σκέπτονται διάφορα, καθώς μόνες τους δεν κατάφεραν να τις λειτουργήσουν αποδοτικά. Επίσης είναι οι κυπριακές τράπεζες και ειδικότερα η Τράπεζα Κύπρου και η Μarfin του κ. Βγενόπουλου.

Τον τόνο λοιπόν θα δώσει η πρώτη ομάδα τραπεζών. Πολλά θα εξαρτηθούν από το τι θα γίνει με αυτές και ιδιαιτέρως από τις σταυροειδείς σχέσεις που πιθανώς θα διαμορφωθούν. Ολοι, για παράδειγμα, γνωρίζουν ότι Εurobank και Πειραιώς θα προτιμούσαν τη συγχώνευσή τους με την Εθνική Τράπεζα. Η τελευταία όμως δεν είναι βέβαιο ότι θα ήθελε κάποια από τις δύο. Εχει μετρήσει στο παρελθόν και έχει εμπράκτως εκδηλώσει το ενδιαφέρον της για την Αlpha Βank, η οποία ωστόσο θα προτιμούσε άλλη λύση μετά την αποτυχημένη απόπειρα του περασμένου Ιανουαρίου. Εκείνο το προξενιό χάλασε και προκάλεσε έχθρες μεταξύ των δύο διοικήσεων... Ακόμη είναι γνωστό επίσης ότι αυτόν τον καιρό γίνονται συζητήσεις μεταξύ Εurobank και Αlpha. Ορισμένοι πάντως υποστηρίζουν ότι ένα σχήμα μεταξύ των δύο συγκεκριμένων ιδιωτικών τραπεζών δεν θα είναι βιώσιμο εξαιτίας του γεγονότος ότι και οι δύο τράπεζες έχουν λάβει συνολική κρατική ενίσχυση της τάξης των 2 δισ. ευρώ, την οποία θα χρειαστεί να επιστρέψουν εντός του 2013. Το πρόβλημα εξεύρεσης κεφαλαίων θα παραμένει έντονο και για τη συγχωνευόμενη τράπεζα. Από εκεί και πέρα αναζητούνται λύσεις με διεθνείς εταίρους, αλλά όσο το πρόβλημα της χώρας παραμένει οξύ και άλυτο το ενδιαφέρον είναι περιορισμένο. Θα έλεγε κανείς ότι το τραπεζικό παζλ είναι δύσκολο, οι επιλογές είναι περιορισμένες, αλλά και οι χρηματοδοτικές ανάγκες της οικονομίας μεγάλες και πιεστικές. Αν δεν εξευρεθεί τρόπος ενίσχυσης της ρευστότητάς τους τότε η κρατική παρέμβαση και η επιβολή λύσεων πρέπει να θεωρούνται επιβεβλημένες. Από αυτή την άποψη δεν είναι απίθανο τελικά να οδηγηθούμε σε ντε φάκτο κρατικοποίηση των τραπεζών, ως μέσο λύσης του γόρδιου δεσμού.

ΑΛΛΑΖΕΙ Ο ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ

Οι αλλαγές στο τραπεζικό σύστημα θα αποτελέσουν τη βάση ευρύτερων ανακατατάξεων στον κύκλο των επιχειρήσεων και των συμφερόντων γενικότερα. Η οικονομική κρίση αυτή καθεαυτή αποκάλυψε πλήθος συγκεκαλυμμένων προβλημάτων στον κόσμο των επιχειρήσεων και εκείνη του τραπεζικού συστήματος ακόμη περισσότερα. Τα ντουλάπια των τραπεζών είναι γεμάτα σκελετούς, ειδικές σχέσεις, προνομιακές χρηματοδοτήσεις και μη εξυπηρετούμενα, αλλά συνεχώς αναχρηματοδοτούμενα δάνεια.

Ολοι αυτοί οι παλαιοί δεσμοί δοκιμάζονται τώρα και λογικώς θα φέρουν συγκρούσεις και αναστατώσεις. Η παλαιά τάξη πραγμάτων αρχίζει σιγά-σιγά και έχει υπαρξιακά προβλήματα, οι τράπεζες δεν διαθέτουν αρκετά χρήματα να καλύψουν παλαιούς δεσμούς και σχέσεις, η οικονομία έχει τις δικές της ανάγκες και οι νέοι παίκτες που εμφανίζονται σιγά-σιγά είναι απαιτητικοί, δεν σηκώνουν τους παλαιούς συμβιβασμούς, θέλουν καθαρές σχέσεις, καθαρό παιγνίδι.

Στον βαθμό όπου το κράτος αρχίσει να πουλάει μαζικά περιουσιακά του στοιχεία και οι παλαιές επιχειρηματικές οικογένειες δεν διαθέτουν δυνάμεις, ούτε διάθεση εμπλοκής, νέες ισορροπίες θα διαμορφωθούν στη χώρα.

Καινούργια «παιδιά» θα εμφανιστούν στη γειτονιά. Πολλά από αυτά θα είναι ξένα ή δικά μας, της θάλασσας ή της μοντέρνας επιχειρηματικότητας, με άλλη κουλτούρα, άλλα ήθη και ίσως πιο επιθετική διάθεση. Κοινή είναι η πεποίθηση ότι η κρίση θα αλλάξει όχι μόνο τον επιχειρηματικό χάρτη, αλλά ολόκληρη τη χώρα.

Ολοι πλέον αντιλαμβάνονται ότι η Ελλάδα εισέρχεται σε διαδικασία μετάλλαξης. Και η πολιτική έχει μεγάλο ρόλο σε αυτή.

Οσοι είναι σε θέση να κατανοήσουν το βάρος και το βάθος της επερχόμενης αλλαγής επισημαίνουν ότι η διεκδικούμενη συναίνεση δεν είναι εύρημα ή ευφυολόγημα.

Είναι ανάγκη και προϋπόθεση για την οργανωμένη και συντεταγμένη μετάβαση στη νέα εποχή. Αλλιώς άναρχη θα είναι η μετάβαση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την κοινωνία, την πολιτική και την οικονομία. Ορισμένοι της πολιτικής δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται τις συνέπειες και επιμένουν στα παλιά. ΄Η, όπως λένε ορισμένοι, τα δίνουν όλα για την εξουσία, αδιαφορώντας αν η χώρα γυρίσει στο ΄50. Οφείλουν ωστόσο να γνωρίζουν ότι σε αυτή την εκδοχή δεν θα υπάρχει χώρος για αυτούς...
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Rose στις Αύγουστος 26, 2011, 00:10:57
Η επόμενη μέρα μετά την κρίση :Οι νέοι κανόνες και η εποπτεία του χρηματοπιστωτικού συστήματος

Η έκρηξη της κρίσης δημιούργησε ταραχή όταν οι κυβερνήσεις άρχισαν να κατανοούν το μέγεθος του προβλήματος και τις αλληλοεπιδράσεις μεταξύ των τραπεζών αλλά και μεταξύ του χρηματοπιστωτικού συστήματος και της πραγματικής οικονομίας. Η διοχέτευση ρευστότητας υπήρξε ένα κρίσιμο ζήτημα, καθώς η καταστροφή της διατραπεζικής αγοράς ( της αγοράς που δανείζονται οι τράπεζες μεταξύ τους) ήταν άμεση, λόγω έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ των τραπεζών και είχε ως αποτέλεσμα την ελάχιστη και πολύ ακριβή παροχέτευση ρευστότητας .Όλες σχεδόν οι κυβερνήσεις πρόστρεξαν να λάβουν μέτρα, που άλλα κρίνονται αποτελεσματικά και άλλα όχι. Αλλού υπήρξαν μέτρα που αφορούσαν την κρατικοποίηση -εθνικοποίηση τραπεζικού συστήματος, αλλού υπήρξαν μέτρα που περιλάμβαναν ακόμα και τη μείωση του ΦΠΑ και αλλού μίγματα πολιτικής που οδήγησαν ακόμα και στη χαλάρωση την νομισματικών κανόνων. Σημειώθηκαν και σημαντικές καθυστερήσεις , καθώς οι χώρες αυτές δεν ήταν προετοιμασμένες. Αυτό οφειλόταν και στην ταραχή των πρώτων ημερών, στο φόβο της κατάρρευσης .Επιπλέον, δεν ανήκε η εποπτεία αποκλειστικά στην Κεντρική Τράπεζα αλλά και σε άλλες αρχές, οπότε υπήρχε και πρόβλημα συντονισμού. Τότε επενέβησαν οι πρωθυπουργοί των χωρών και έπαιρναν μέτρα πάσης φύσεως. «Θα μπορούσαμε για παράδειγμα » σημειώνει ο κ.Σαπουντζόγλου «να δούμε την περίπτωση δημιουργίας ενός ταμείου με στόχο την αναχρηματοδότηση της οικονομίας ή μια τράπεζα που θα αγοράζει τα «κακά »στοιχεία του χρηματοοικονομικού συστήματος.

Αυτή είναι η κατάληξη και σήμερα παρακολουθούμε ανά τρίμηνο τα αποτελέσματα των επιχειρήσεων και των τραπεζών. Στα αποτελέσματα βέβαια των τραπεζών δεν μπορούμε να έχουμε ξεκάθαρη εικόνα, καθώς ακόμα περιλαμβάνουν τόσο τοξικά κατάλοιπα όσο και ενισχύσεις λόγω κρατικής παρέμβασης. Επίσης, μπορεί να υπάρχουν εξαγγελίες μέτρων, αλλά να μην ξέρουμε τι ποσοστό του αρχικού στόχου έχει επιτευχθεί. Φέρνω για παράδειγμα το ελληνικό πακέτο στήριξης των τραπεζών ύψους 28 δισ. ευρώ. Το νούμερο όμως είναι πλασματικό . Αν το διαβάσει έναν ξένος, που δεν ξέρει τις εσωτερικές κατανομές και χρήσεις των τριών διακριτών πακέτων των 28 δισ. ευρώ, θα πιστέψει ότι αυτά τα κεφάλαια μπήκαν στην αγορά. Το ίδιο έγινε και με την ελληνική κοινή γνώμη που πίστεψε ότι οι τράπεζες «πριμοδοτήθηκαν» με κεφάλαια 28 δισ. ευρώ.»

Πέρα όμως από τα μέτρα στήριξης της οικονομίας, που έχουν ένα πρόσκαιρο χαρακτήρα άνοιξε ένας έντονος διάλογος ανάμεσα στον πολιτικό κόσμο, τους διεθνείς εποπτικούς οργανισμούς ,την επιστημονική κοινότητα και το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Το κύριο ζήτημα είναι ποιες θα είναι η ρυθμιστικές παρεμβάσεις και ποια θα είναι η εποπτεία του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος για να μειωθεί η πιθανότητα δημιουργίας μιας επόμενης κρίσης.

Η συζήτηση για τις ρυθμιστικές παρεμβάσεις -Επάρκεια κεφαλαίων

Ένα από τα μέτρα που δρομολογούνται είναι η επιβολή στις τράπεζες διατήρησης υψηλότερων ιδίων κεφαλαίων. Το ύψος μάλιστα των απαιτούμενων ιδίων κεφαλαίων δεν θα είναι το ίδιο σε όλες τις φάσεις του οικονομικού κύκλου. Προβλέπεται να είναι μεγαλύτερο σε περιόδους οικονομικής ανάπτυξης και χαμηλότερο σε περιόδους ύφεσης της οικονομίας. Στο ζήτημα αυτό πολλοί τραπεζίτες εκφράζουν αντιρρήσεις καθώς διατείνονται ότι σε μια ανάλογη με την πρόσφατη κρίση, όσο υψηλή και να είναι η επάρκεια κεφαλαίων δεν μπορεί να αποτελέσει σανίδα σωτηρίας. Η απάντηση των κυβερνήσεων των κρατών των G-20 και των εποπτικών αρχών συνοψίζεται στο ότι αν όλα τα τραπεζικά ιδρύματα είχαν υψηλά ίδια κεφάλαια, δεν θα υπήρχε κρίση. «Πρέπει επίσης να σημειωθεί » επισημαίνει ο κ.Χαρδούβελης « ότι στις Η.Π.Α. οι τράπεζες εμφανίζονταν να έχουν υψηλά ίδια κεφάλαια, έχοντας καταφέρει να υπακούουν το γράμμα του νόμου, παραβιάζοντας όμως το πνεύμα του. Είχαν δημιουργήσει θυγατρικές, οι οποίες δεν καταγραφόταν στους ισολογισμούς των ομίλων και εκεί είχαν φορτώσει όλες τις ριψοκίνδυνες επενδύσεις. Ήταν μάλιστα εταιρείες με ελάχιστα ίδια κεφάλαια. Σημαντικό λοιπόν είναι επίσης το λογιστικό σύστημα και ο τρόπος αποτύπωσης των στοιχείων του ισολογισμού.»

Έχουν ακουστεί πολλές απόψεις, κυρίως όσον αφορά την επάρκεια κεφαλαίων. Ιδιαίτερα όσον αφορά την διασύνδεση μεταξύ της ενίσχυσης της επάρκειας κεφαλαίων και του φαινομένου της προκυκλικότητας. Δηλαδή, να ενισχύεται ακόμα περισσότερο μια υφεσιακή κατάσταση όταν δεν παροχετεύεται ρευστότητα στην αγορά λόγω της διακράτησης περισσότερων κεφαλαίων για να ικανοποιηθεί η επάρκεια κεφαλαίων των τραπεζών. «Είναι υπό συζήτηση » εξηγεί ο κ.Σαπουντζόγλου «το αν θα προχωρήσουμε στη λογική ότι σε περίοδο ανάπτυξης θα απαιτείται αυξημένη επάρκεια κεφαλαίων και σε περίοδο ύφεσης θα μειώνεται η απαίτηση αυτή . Όπου όμως η τεχνική λεπτομέρεια έγκειται στο εξής: Έστω ότι έχουμε δύο διακριτά τραπεζικά συστήματα , το ένα σε μια χώρα με υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και το άλλο σε χώρα με ύφεση. Στην περίπτωση αυτή, το πρώτο έχει μεγαλύτερη διακράτηση κεφαλαίων, άρα καθίσταται αυτομάτως λιγότερο ανταγωνιστικό. Υπάρχουν λοιπόν μεγάλες συγκρούσεις και πολλά ζητήματα που είναι ανοιχτά. »

Η αποτύπωση των κερδών στους ισολογισμούς των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων αποτελεί είναι ζήτημα που τίθεται στο τραπέζι του διαλόγου .« Κατά την εξέλιξη της κρίσης,» εξηγεί ο κ.Χαρδούβελης« δημιουργήθηκε μια αντίφαση από τον τρόπο λογιστικής αποτύπωσης των επενδύσεων των τραπεζών. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Βασιλεία ΙΙ, αυτές αποτυπώνονταν σε αγοραίες τιμές – mark to market. Υπήρξε μια ανοχή, καθώς οι τράπεζες ρευστοποιούσαν περιουσιακά στοιχεία (μετοχές, ομόλογα κτλ.) για να στηρίξουν τα δάνεια τους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την υποχώρηση των τιμών. Αν λοιπόν οι τράπεζες αποτιμούσαν στις αγοραίες τιμές, θα παρουσίαζαν μεγάλες απώλειες στα επενδυτικά τους χαρτοφυλάκια, γι’ αυτό και οι εποπτικές αρχές χαλάρωσαν τους σχετικούς λογιστικούς κανόνες. Τώρα, όμως, η λογιστική απεικόνιση, το πώς δηλαδή θα αποτυπώνονται οι αποδόσεις των επενδύσεων στον ισολογισμό των τραπεζών είναι ένα σημείο σύγκρουσης.»

Οι αμοιβές των τραπεζικών στελεχών , ζήτημα που πήρε δυσανάλογες με τη σημασία του προεκτάσεις , αποτέλεσε πεδίο αντιπαράθεσης και η τάση που επικρατεί είναι τα bonus των τραπεζικών στελεχών να συνδέονται και με το πόσο ασφαλή ήταν η διαχείριση των κεφαλαίων .

Εποπτεία

H ελλιπής έως και χαλαρή εποπτεία του χρηματοπιστωτικού συστήματος ήταν ένας από τους σημαντικότερους λόγους που οδηγηθήκαμε στην πρόσφατη κρίση .Ποιά είναι λοιπόν τα μέτρα που λαμβάνονται για την διασφάλιση της σταθερότητας και της ρευστότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος;

«Στα αρμόδια διεθνή όργανα » εξηγεί ο κ.Ι. Παπαδάκης, υποδιοικητής της ΤτΕ « έχουν αναληφθεί σημαντικές πρωτοβουλίες .Ξεχωρίζει η αναβάθμιση του Συμβουλίου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας ( Financial Stability Board -FSB) .Το Συμβούλιο αυτό σε συνεργασία με την Επιτροπή Τραπεζικής Εποπτείας της Βασιλείας , το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αλλά και άλλες Εποπτικές Αρχές θα παρακολουθεί και θα αξιολογεί τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα σε παγκόσμιο επίπεδο, προωθώντας παράλληλα προτάσεις για τη συνεχή βελτίωση του εποπτικού και ρυθμιστικού πλαισίου. Οι κανόνες αυτοί θα προβλέπουν οχι κατ΄ανάγκην περισσότερο , μα οπωσδήποτε καλύτερο έλεγχο .Και εποπτεία όχι κατ΄ανάγκη αυστηρότερη αλλά πιο μεθοδευμένη, καλύτερα συντονισμένη και «ολική», δηλαδή που να καλύπτει όλα τα επιμέρους τμήματα του χρηματοπιστωτικού τομέα ταυτοχρόνως .Και να ελέγχει τα κίνητρα και τις συμπεριφορές όλων των φορέων που εμπλέκονται ή επηρεάζουν τις λειτουργίες αυτού του τομέα και τις πολυποίκιλες διασυνδέσεις του με τη λοιπή οικονομία. Το ζήτημα είναι κυρίως ποιοτικό και όχι κατ΄ανάγκη ποσοτικό. Ένα καίριο σημείο στην εποπτεία είναι να βρεθεί η χρυσή τομή ασφάλειας και αποτελεσματικότητας , δηλαδή να εποπτεύονται οι τράπεζες ,με τρόπους που να μην προκαλούν ασφυξία στο σύστημα , για να μπορούν να ασκήσουν τον μεσολαβητικό τους ρόλο ανάμεσα στους καταθέτες και στους δανειολήπτες.»

Στους νέους κανόνες αλλά και στην εποπτεία θα ενταχθούν και οι επενδυτικές τράπεζες , στις οποίες αναλογεί ένα σημαντικό μερίδιο ευθύνης της κρίσης , καθώς δεν εντάσσονταν σε εποπτικές αρχές , όπως οι εμπορικές τράπεζες. Κανόνες ελέγχου, κατά κύριο λόγο όσον αφορά στην διαφάνεια των κριτηρίων που χρησιμοποιούν, θα θεσπιστούν και για τους οίκους αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας.« Το μεγαλύτερο σκάνδαλο του 2009, »τονίζει ο κ.Χαρδούβελης «είναι ότι οι επενδυτικές τράπεζες, που είναι από τους κύριους υπαίτιους της κρίσης, πίεσαν τις εποπτικές αρχές και αρκετές από αυτές βγήκαν από την εποπτική ομπρέλα (σύστημα TARP), με το πρόσχημα της βραχυπρόθεσμης κερδοφορίας, η οποία προήλθε κυρίως από τα λεφτά των φορολογούμενων. Βέβαια έχουν συναίσθηση οι τραπεζίτες αυτοί ότι δεν μπορούν να συνεχίσουν να υπερβάλλουν στην συμπεριφορά τους, ότι θα πρέπει να αλλάξουν τον τρόπο που δίνουν bonus κοκ. Θα πρέπει επί τη ευκαιρία να τονίσω εδώ ότι στην Ελλάδα οι αμοιβές των τραπεζικών στελεχών δεν παρουσίασαν ποτέ τις ανάλογες υπερβολές με τις αμοιβές των τραπεζικών στελεχών στις Η.Π.Α..»

Οι ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες

Ο διεθνή διάλογος δεν έχει ολοκληρωθεί, καθώς σημειώνονται σημαντικές καθυστερήσεις .Υπάρχουν έντονες αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους συζητητές ,συγκρούσεις διαφορετικών συμφερόντων αλλά και διαφορετικών οικονομικών και πολιτικών αντιλήψεων και ιδεών, που μπορεί και σε ένα βαθμό να σημαίνει απροθυμία λήψης μέτρων. Παράλληλα όμως στους κόλπους της Ε.Ε. οι διεργασίες βρίσκονται σε διαφορετικό στάδιο, καθώς τα αντανακλαστικά της λειτούργησαν με πιο άμεσο τρόπο. Υπενθυμίζεται ότι η Ε.Ε. χαρακτηρίζεται από την ιδιαιτερότητα της ταυτόχρονης ύπαρξης ενιαίας ευρωπαϊκής νομισματικής πολιτικής και εθνικών χρηματοπιστωτικών πολιτικών . Ανατέθηκε λοιπόν στον πρώην κεντρικό τραπεζίτη της Γαλλίας Jacques de Larosiere  να συγκροτήσει μια επιτροπή Σοφών , που θα μελετήσει την κρίση και θα καταθέσει προτάσεις για την αντιμετώπιση της .Η Επιτροπή de Larosiere κατέθεσε τις προτάσεις της τον προηγούμενο Φεβρουάριο και στη συνέχεια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προχώρησε στην έγκριση των προτάσεων και στην ανάληψη πρωτοβουλιών για τη δημιουργία διακριτών εποπτικών οργάνων στο χώρο της Ε.Ε. στο χώρο των τραπεζών, στο χώρο της κεφαλαιαγοράς και στον χώρο των ασφαλιστικών εταιριών. Πρόκειται για τις ακόλουθες αρχές, για τις οποίες ελήφθησαν αποφάσεις στο πρόσφατο Ecofin:

· Η Ευρωπαϊκή Τραπεζική Αρχή, ως διάδοχος της CEBS

· Η Ευρωπαϊκή Αρχή Κινητών Αξιών, ως διάδοχος της CESR

· Η Ευρωπαϊκή Ασφαλιστική Αρχή, ως διάδοχος της CEIOPS

Η Επιτροπή προτείνει λοιπόν ότι, ανεξάρτητα από τις εθνικές αρχές (τα κράτη μέλη έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν ανάμεσα στο μοντέλο της μιας ενιαία εποπτικής αρχής ή των διακεκριμένων εποπτικών αρχών), σε επίπεδο Ε.Ε. θα υπάρχουν αυτά τα εποπτικά όργανα. Οι αρχές αυτές επικοινωνούν και είναι συντονισμένες μεταξύ τους, με στόχο να ενοποιηθούν στο μέλλον και να εναρμονιστούν. Επίσης, στην έννοια της εποπτείας, της παρακολούθησης της φερεγγυότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος προστέθηκε και ένας νέος τομέας, αυτός της παρακολούθησης των μακροοικονομικών μεγεθών (macro-prudential supervision) .Οι εποπτικές αρχές θα έπρεπε να λάβουν υπ΄όψιν τους στην πρόσφατη κρίση τα μακροοικονομικά μεγέθη, όπου θα μπορούσαν να διαβλέψουν την φούσκα που είχε δημιουργηθεί. Όμως στην πραγματικότητα δεν μελετούσανε τις επιπτώσεις των μακροοικονομικών μεγεθών στο τραπεζικό σύστημα.

Ζητούμενο είναι λοιπόν να δημιουργηθεί ένα «σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης». Αυτός είναι ο στόχος της επιτροπής de Larosiere, δηλαδή η προληπτική εποπτεία στις αγορές και ειδικότερα η αντιμετώπιση του «συστημικού κινδύνου». Σήμερα βρισκόμαστε στο στάδιο νομικής συγκρότησης των κείμενων εξειδίκευσης των προτάσεων της Επιτροπής, που προβλέπουν συγκεκριμένες δομές, εξουσίες και αρμοδιότητες .

Προς Βασιλεία ΙΙΙ;

Στο περιθώριο των συζητήσεων και των εξελίξεων βρίσκεται η εφαρμογή των κανόνων της Βασιλείας ΙΙ.Η Συμφωνία της Βασιλείας ΙΙ έχει μια μεταβατική περίοδο εφαρμογής, η οποία λήγει στο τέλος του χρόνου. Στην χώρα μας, όπως προβλέπεται από τις Πράξεις του Διοικητή της ΤτΕ (που επιβάλλουν τη εφαρμογή των προτύπων της Βασιλείας ΙΙ), υπάρχει η δυνατότητα της επιλογής της μεθόδου που επιθυμεί κάθε τράπεζα να εφαρμόσει για να ελέγξει την κεφαλαιακή επάρκεια έναντι των 3 κινδύνων. Κίνδυνο πιστωτικό ως έχει εξελιχθεί, κίνδυνο αγοράς που δεν έχει αλλάξει και κίνδυνο λειτουργικό. «Ο κίνδυνος ρευστότητας » τονίζει ο κ.Σαπουντζόγλου «δεν αντιμετωπίζεται στη Βασιλεία ΙΙ. Μένοντας λοιπόν στη Βασιλεία ΙΙ, προκύπτει το ερώτημα τι γίνεται με την εφαρμογή των προτύπων αυτού του πλαισίου εποπτείας, που δεν είναι νομικά δεσμευτικό; Ως γνωστό, η Επιτροπή της Βασιλείας συντάσσει «κατευθυντήριες οδηγίες» .Στην Ευρώπη Ένωση, τα πρότυπα αυτά έχουν μετατραπεί σε κοινοτικές οδηγίες, δίνοντας τους νομικό χαρακτήρα, ενώ οι εθνικοί νόμοι νόμοι που ακολούθησαν έδωσαν εξουσίες και αρμοδιότητες εφαρμογής τω προτύπων από τις εποπτικές αρχές.Εκτός όμως του ευρωπαϊκού χώρου τι γίνεται με τη Βασιλεία II ; Τα τραπεζικά συστήματα στις Η.Π.Α. και στις ασιατικές χώρες σε ποια λογική κινούνται; Είναι ένα τεράστιο θέμα. Δημιουργείται πάλι μια ασυμμετρία στη διαμόρφωση των συστημάτων εποπτείας .»

Έχει διατυπωθεί η άποψη ,συνεχίζει, ότι οι κανόνες που θα εφαρμοσθούν είναι ανάγκη να έχουν διεθνή αποδοχή και αντιμετώπιση. Αλλά από τη στιγμή που δεν έχει ορισθεί ένας διακεκριμένος και αποκλειστικός φορέας που θα αναλάβει το «όλον» της εποπτείας του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος και παραπαίουμε ανάμεσα στο ρόλο του IMF και το ρόλο του FSB ,υπάρχει ένα σημαντικό πρόβλημα. Έχουμε αναλώσει το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα για συζητήσεις αναφορικά με την αποτελεσματικότητα του self regulation, ενώ ήδη η ίδια κρίση ανέδειξε ότι δεν υπήρξε αυτορρύθμιση της αγοράς.

Όσον αφορά την Ευρώπη, προσθέτει , η Επιτροπή de Larosiere έδειξε ότι ακόμα και αν εφαρμοστούν τα πρότυπα της Βασιλείας ΙΙ, θα έπρεπε, σε κάποιες περιπτώσεις, να προσαρμοστούν στο μέλλον για κάποιες πρόσθετες μορφές κινδύνων, (π.χ. ρευστότητας ).« Μήπως αυτό σημαίνει» θέτει το ερώτημα ο κ.Σαπουντζόγλου « ότι οδηγούμαστε σε μια Βασιλεία ΙΙΙ; Είναι ζωτικά ζητήματα, τα οποία θα προκύψουν από την πράξη. Οι πράξεις που θα βγουν από την Επιτροπή θα έχουν μια στατική προσέγγιση των πραγμάτων ή θα προβλέπουν κι άλλες δυναμικές ; Ποια θα είναι η πολιτική και η τεχνοκρατική διαβούλευση που γίνεται ανάμεσα στην Επιτροπή Βασιλείας –μια επιτροπή των διοικητών των Κεντρικών Τραπεζών- και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που θα βγάλει τους νέους νομοθετικούς κανόνες για την συγκρότηση του ευρωπαϊκού συστήματος εποπτείας; Τα ζητήματα αυτά είναι σε εξέλιξη και θα πρέπει να μας απασχολήσουν στο μέλλον. »

Ανάγκη για νέα αρχιτεκτονική

Είναι αναγκαίο να μην αντιμετωπισθεί , επισημαίνει ο κ.Θωμαδάκης, η παρούσα κρίση με τρόπους που απλώς θα στρώσουν τον δρόμο για μία επόμενη και χειρότερη κρίση. Η ανάκαμψη που διαφαίνεται προσφέρει ένα καλό άλλοθι για μία επιστροφή στο προϋπάρχον θεσμικό και εποπτικό περιβάλλον. Το άλλοθι αυτό, συνεχίζει , δεν πρέπει να γίνει αποδεκτό και η ανάκαμψη μόνο ως ευκαιρία για αλλαγές μπορεί να εισπραχθεί. Οι τράπεζες και τα μεγάλα χρηματοοικονομικά ιδρύματα των ανεπτυγμένων αγορών είναι ισχυροί θιασώτες μιας επιστροφής στο παρελθόν. Από την άλλη πλευρά πολλές εποπτικές αρχές, μη κυβερνητικές οργανώσεις, κυβερνήσεις και πολιτικά κόμματα, διεθνείς οργανισμοί και διανοούμενοι υποστηρίζουν την ανάγκη μιας πραγματικά νέας αρχιτεκτονικής των αγορών χρήματος και κεφαλαίου. Στο πλαίσιο των διαδικασιών που δρομολογούνται υπό την αιγίδα των G-20, οι διαφορετικές απόψεις αναμετρόνται και ζυμώνονται.

Τα θεμελιώδη στοιχεία μιας νέας αρχιτεκτονικής των αγορών πρέπει κατά τη γνώμη μου να είναι τα εξής:

- Γενική και ολοκληρωμένη εποπτική κάλυψη όλων των αγορών και ανάδειξη της εποπτικής προτεραιότητας για την σταθερότητα του χρηματοοικονομικού συστήματος. Κατάργηση των ‘εποπτικών παραδείσων’ και διεθνής εξομοίωση των εποπτικών κανόνων.

- Διεθνής συμφωνία για τις μεθόδους καταγραφής και απεικόνισης των κερδών από δραστηριότητες της αγορά χρήματος και κεφαλαίου. Κατάργηση των φορολογικών παραδείσων και χρήση της φορολογίας του κεφαλαίου για τον περιορισμό των μεγάλων αλμάτων σε κεφαλαιακά κέρδη και των βραχυπρόθεσμων κερδοσκοπικών μετακινήσεων.

- Διεθνής συμφωνίες για κανόνες περιορισμού της μόχλευσης των αγορών και των οικονομιών. Οι κανόνες αυτοί θα αποσκοπούν στην απάμβλυνση των κύκλων ευφορίας και ύφεσης στις αγορές που αποδεδειγμένα στηρίζονται σε πιστωικούς κύκλους.

- Διεθνής συμφωνία για την υπαγωγή των παραγώγων σε οργανωμένες αγορές με κεντρικούς αντισυμβαλλόμενους και διάφανεια τιμών και απεικόνισης κινδύνων.

Τέλος, υπάρχει ένα ακόμη σημαντικό θέμα, σημειώνει ο κ.Θωμαδάκης, που επιζητεί προβληματισμό και λύση. Η παρούσα κρίση πήρε τεράστιες διαστάσεις γιατί αγκάλιασε μεγάλα τραπεζικά ιδρύματα που δεν μπορούσαν να αφεθούν στην τύχη τους από φόβο κατάρρευσης του όλου συστήματος. Ο κίνδυνος αυτός θα γίνει μεγαλύτερος στο μέλλον. Η κρίση οδηγεί ήδη σε μεγαλύτερη συγκεντροποίηση του τραπεζιτικού και του ασφαλιστικού τομέα. Στο μέλλον θα είναι ακόμη πιο δύσκολο να αφεθούν στην τύχη τους οι γίγαντες που σήμερα αναδύονται και μάλιστα ήδη με εντυπωσιακές κερδοφορίες. Τα θέματα του ανταγωνισμού, της καινοτομίας, της ανανέωσης και της επιβίωσης του συστήματος θα είναι τα μεγάλα θέματα του αύριο για τις αγορές χρήματος και κεφαλαίου.

Συστημικά σημαντικές τράπεζες

Η σύγχρονη οικονομική πραγματικότητα δείχνει ότι δεν υπάρχουν οι μεγάλες τράπεζες που ασχολούνται με τις παραδοσιακές τραπεζικές εργασίες αλλά χρηματοπιστωτικοί όμιλοι που δραστηριοποιούνται στον τραπεζικό τομέα, στον ασφαλιστικό και στον χρηματιστηριακό και επιπλέον έχουν διεθνή παρουσία. Στην Ευρώπη πλέον τους δίνεται η ονομασία S.I.F.I.S. ( Systemically Important Financial Institutions ), ή συστημικά σημαντικές τράπεζες. Στην κρίση οι μεγάλες τράπεζες – to big to fail - ,στηριχτήκανε από τις κυβερνήσεις για να μην υπάρχει κατάρρευση του συστήματος . Οι κατευθύνσεις για τα μέτρα που θα ληφθούν για τις τράπεζες που ορισθούν ως S.I.F.I.S. είναι τρεις. Η πρώτη αφορά την μεγαλύτερη εποπτεία και τους ακόμα πιο αυστηρούς κανόνες ρυθμιστικής παρέμβασης, κυρίως στην κεφαλαιακή επάρκεια .Αυτό έχει ενδιαφέρον εφόσον δώσουμε τον ορισμό ποια τράπεζα είναι S.I.F.I.S., γιατί το μέγεθος του ελληνικού τραπεζικού συστήματος δεν είναι συγκρίσιμο με το αντίστοιχο των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών . Αυτό σημαίνει ότι συστημικά σημαντικές τράπεζες για την ελληνική οικονομική πραγματικότητα μπορεί να μην πληρούν τους όρους ορισμού των S.I.F.I.S., εφόσον υπάρξει πανευρωπαϊκός ορισμός τους.

Η δεύτερη αφορά την διάσπαση τους σε θυγατρικές , ώστε σε περίπτωση προβλήματος να κλείνει η θυγατρική χωρίς να συμπαρασύρεται ολόκληρος ο όμιλος και η τρίτη κατεύθυνση αφορά την θέσπιση νέων κανόνων πτωχευτικού δικαίου .
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Rose στις Αύγουστος 26, 2011, 00:13:38
http://www.capital.gr/News.asp?id=1267588

Η ανακεφαλαιοποίηση και κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος μόλις ξεκίνησε

Του Γιώργου Καισάριου

Νομίζω ότι η κρατικοποίηση των τραπεζών είναι πλέον δεδομένη. Αυτό τουλάχιστον μας δείχνει το ταμπλό (εδώ και καιρό να τονίσω) και αυτό το συμπέρασμα βγαίνει από τις χτεσινές ανακοινώσεις σχετικά με το πως θα ανακεφαλαιοποιηθεί το τραπεζικό σύστημα, όπου χρειαστεί (παντού δηλαδή).

Έχω καλά νέα και έχω άσχημα νέα. Τα καλά νέα είναι ότι η μέθοδος εξυγίανσης θα γίνει με κοινές μετοχές, τα άσχημα νέα ότι δεν είναι αρκετό αυτό το σχέδιο.

Κατ΄ αρχάς μόνο και μόνο το γεγονός ότι θα δοθούν αυτά τα λεφτά από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΕΚΕ), σαν πιστώσεις προς την Ελλάδα είναι ένα επιπλέον βάρος. Το γεγονός ότι οι πιστώσεις αυτές δεν θα επιβαρύνουν τις τράπεζες, διότι θα είναι κοινές μετοχές και άρα, δεν θα εγείρουν αξιώσεις σταθερού επιτοκίου είναι το θετικό της υπόθεσης για το τραπεζικό σύστημα.

Η bad bank που θα ιδρυθεί θα είναι 100% ιδιοκτησία του ελληνικού κράτους και άρα, τα όποια κέρδη προκύψουν θα πάνε πίσω στο κράτος. Και όπως σωστά ανακοινώθηκε, το ταμείο δεν έχει αξιώσεις επί του μετοχικού κεφαλαίου των τραπεζών. Ποτέ δεν συμμερίστηκα τις θεωρίες περί του ότι οι ξένοι προσπαθούν να μας πάρουν τις τράπεζες έτσι και αλλιώς.

Θα προτιμούσα τις πιστώσεις στο σχήμα να τις έδινε η ίδια η ΤτΕ (με τον τρόπο που έχω περιγράψει), αλλά μάλλον κανένας δεν μπορεί να καταλάβει το πως δουλεύει αυτός ο μηχανισμός ακόμα στην κυβέρνηση (ναι επιμένω).

Το όλο σχέδιο δεν διαφέρει πολύ από αυτό που σας έχω παρουσιάσει στο περιβόητο πλέον άρθρο με τίτλο "Μια ολοκληρωμένη πρόταση για το ελληνικό αδιέξοδο". Η μόνη διαφορά είναι η πηγή των πιστώσεων και το ύψος των πιστώσεων.

Το σχέδιο δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω τολμηρό, καθώς αγνοεί το ότι η Ελλάδα δεν είναι βιώσιμη και απλά θα βρεθούν κεφάλαια για να καλύψουν το κούρεμα - μαϊμού που έγινε πρόσφατα. Με λίγα λόγια, τα 10 δισ. ευρώ που που έχει διαθέσιμα το ταμείο, είναι πάρα πολύ λίγα. Δηλαδή, μισές δουλειές θα γίνουν πάλι. Απλά ελπίζω το σχέδιο να μην είναι πολύπλοκο (και λογικά δεν πρέπει να είναι) ώστε κανένας να μην καταλάβει τι έχουν κάνει και πως το έχουν κάνει.

Χρηματιστηριακά μιλώντας, το ερώτημα είναι σε τι τιμές θα γίνουν οι αυξήσεις κεφαλαίου. Αυτό υποθέτω θα το δούμε όταν το δούμε, αλλά η λογική επιτάσσει ότι θα γίνουν με ένα τεράστιο discount σε σχέση με το ταμπλό (σε σχέση με τις σημερινές τιμές δηλαδή). Επίσης η λογική λέει ότι αν εξαντληθούν και τα 10 δισ. ευρώ που είναι διαθέσιμα προς το ταμείο, η πλειοψηφία του τραπεζικού συστήματος θα ανήκει πλέον στο κράτος.

Τώρα ποιος θα βρεθεί να βάλει λεφτά στην ΑΛΦΑ, ενόψει αυτών των δεδομένων μένει να το δούμε, αλλά θεωρώ σχεδόν αδύνατον να βρεθούν επενδυτές πριν πρώτα απευθυνθεί η ΑΛΦΑ προς το ταμείο.

Το δεύτερο ερώτημα είναι, τι έχει προεξοφλήσει ή όχι η αγορά σε αυτά τα επίπεδα. Αν το dilution είναι τεράστιο, οι τραπεζικές μετοχές λογικά έχουν ακόμα πολύ κάτω. Αν όχι, τότε ίσως μπει κάποιo backstop στην καθημερινή κατρακύλα που βιώνουμε. Σε κάθε περίπτωση σημασία θα παίξει σε τι τιμές θα γίνουν οι αυξήσεις που θα αγοράσει το bad bank.

Λόγω του ότι τα ποσά είναι σχετικά μικρά, εκτιμώ ότι δεν θα λύσει κανένα πρόβλημα αυτό το σχέδιο. Ναι μεν θεωρητικά μπορεί να προσφέρει λίγη ανακούφιση στην οικονομία, αλλά όχι αρκετή για να δούμε ουσιαστική διαφορά. Επιμένω ότι, αν δεν γίνει ένα κούρεμα σε συνδυασμό με μια ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού συστήματός ταυτόχρονα (αλλά με πολύ μεγαλύτερα ποσά, έστω με τον τρόπο που το κάνουν), δεν βλέπω να λυθεί κανένα πρόβλημα για τη χώρα μας.

Βέβαια ίσως τελικά γίνει κάτι, διότι η λογική έχει αρχίσει και πρυτανεύει σε ορισμένους. Σε χτεσινή του συνέντευξη στην WSJ, ο Wolfgang Franz, πρόεδρος της επιτροπής οικονομικών εμπειρογνωμόνων της ομοσπονδιακής κυβέρνησης της Γερμανίας, είπε ότι η Ελλάδα θα κάνει μια δεκαετία να πάρει ανάσα. Είπε ότι θα χρειαστεί μία πιο ριζοσπαστική προσέγγιση, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα πρέπει να κάνει default.

Μια ιδέα (λέει ο Wolfgang Franz) είναι να γίνει ένα κούρεμα 50% και στη συνέχεια να αγοραστεί το 100% του ελληνικού χρέους από το EFSF. Κάτι τέτοιο λέει δεν είναι ενάντια στις ευρωπαϊκές συνθήκες και ότι θα εισηγηθεί αυτή την ιδέα στην Γερμανική κυβέρνηση -αν αναιρεθούν αυτά τα οποία συμφωνήθηκαν πρόσφατα, τότε θα μπορεί να γίνει ένα σωστό κούρεμα.

Να είναι καλά ο καλός Γερμανός γραφειοκράτης, αλλά το 50% δεν είναι πλέον αρκετό, ο πήχης έχει ανέβει τουλάχιστον στο 65%.

Τέλος, είχα εξηγήσει σε ένα άλλο άρθρο, ότι πρώτα θα πρέπει να τακτοποιηθεί το θέμα των τραπεζών και στη συνέχεια να γίνει το κούρεμα. Είναι άραγε αυτό το σχέδιο το πρώτο μέρος, ενός μεγαλύτερου σχεδίου που να οδηγεί σε αυτό το κούρεμα και άρα debt relief για την Ελλάδα; Νομίζω πως όχι, αλλά τουλάχιστον έχει περάσει το μήνυμα του ότι οι τράπεζες χρειάζονται άμεσα κεφάλαια, έστω αν αυτά τα κεφάλαια δεν είναι αρκετά για να καλύψουν όλες τις τρύπες που έχουν στους ισολογισμούς τους.

Σε κάθε περίπτωση θεωρώ το όλο σχέδιο προς τη σωστή κατεύθυνση, έστω αν θεωρώ ότι δεν είναι αρκετό.

Για να δούμε τι θα μας πει το ταμπλό σήμερα ...

george.kesarios@capital.gr
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Rose στις Αύγουστος 26, 2011, 00:27:17
http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12336&subid=2&pubid=111927214

Αύξηση κεφαλαίου ή κρατικός έλεγχος σε τράπεζες

Το ενδεχόμενο κρατικοποιήσεων κάποιων ελληνικών τραπεζών μέσω της άντλησης των διαθέσιμων κεφαλαίων ύψους 30 δισ. ευρώ του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας προβάλλει στον ορίζοντα η κυβέρνηση. Παράλληλα θεσμικοί παράγοντες υποστηρίζουν ότι το «κούρεμα» από τη συμμετοχή των τραπεζών στο πρόγραμμα ανταλλαγής ομολόγων θα πρέπει να ανέλθει περί το 21%.

"Η" 25/8
__________________________

Της Ελένης Κομίνη

Ο υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος έχει επαναλάβει αρκετές φορές ότι οι τράπεζες θα κρατικοποιηθούν. Χθες, ερωτηθείς για το αν το Δημόσιο θα λάβει προνομιούχες ή κοινές μετοχές σε περίπτωση ένταξης των μεγάλων τραπεζών στο ΤΧΣ, απάντησε ότι «το μνημόνιο αναφέρει ρητά ότι το Δημόσιο λαμβάνει κοινές μετοχές τραπεζών σε αυτό το ενδεχόμενο», ξεκαθαρίζοντας το τοπίο και μεταφέροντας παράλληλα τον κίνδυνο στους μετόχους.

Από την άλλη πλευρά, ο αναπληρωτής υπεύθυνος του τομέα πολιτικής ευθύνης οικονομίας της ΝΔ, Χρήστος Σταϊκούρας, σχετικά με τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα το ελληνικό τραπεζικό σύστημα τόνισε ότι «η συνολική εικόνα, επιτάσσει την ανάγκη συνετής και διορατικής διαχείρισης της κατάστασης τόσο από τα πιστωτικά ιδρύματα όσο και από την πολιτεία. Τα πιστωτικά ιδρύματα, τα οποία οφείλουν να διατηρήσουν υψηλούς δείκτες κεφαλαιακής επάρκειας, να συγκρατήσουν τα λειτουργικά τους έξοδα και να συνεχίσουν τη στήριξη των διεθνών δραστηριοτήτων τους. Και η πολιτεία, η οποία οφείλει να λαμβάνει πρωτοβουλίες για την ενίσχυση της ροής των πιστώσεων στην αγορά και την αναθέρμανση της Οικονομίας».

Παράλληλα, σε προληπτικές ενέργειες όπως είναι η δημιουργία bridge bank (καλής τράπεζας) και μίας «bad bank» (κακής τράπεζας) για μικρές εγχώριες προβληματικές τράπεζες και ο εκσυγχρονισμός του νομοθετικού θεσμικού πλαισίου του χρηματο-οικονομικού τομέα, που προάγουν την περαιτέρω σταθερότητα του συστήματος, προχωρεί το υπουργείο Οικονομικών σύμφωνα με το σχέδιο νόμου που ενέκρινε χθες το Υπουργικό Συμβούλιο. Το νομοσχέδιο κατατίθεται σήμερα στη Βουλή, ενώ χθες το βράδυ το έλαβαν οι τραπεζίτες.

Με την ψήφιση του νομοσχεδίου: «ενισχυμένα μέτρα εποπτείας και εξυγίανσης πιστωτικών ιδρυμάτων και άλλες διατάξεις» που προωθεί το υπουργείο Οικονομικών, τραπεζικοί παράγοντες εκτιμούν ότι ανοίγει ο δρόμος και για μία ευρύτερη «bad bank». Ωστόσο, το σχέδιο νόμου, σύμφωνα με πληροφορίες, δίνει τη δυνατότητα δημιουργίας, κατά τα πρότυπα της Ε.Ε., μιας «bridge bank». Δηλαδή, θα δημιουργείται ένα σχήμα το οποίο διασφαλίζει πλήρως τους καταθέτες μιας μικρής τράπεζας που αντιμετωπίζει πρόβλημα βιωσιμότητας.

Διαχωρισμός

Σύμφωνα με ανακοίνωση του αρμόδιου υπουργείου Οικονομικών, με την εφαρμογή του νόμου δίνεται η δυνατότητα διαχωρισμού μιας τράπεζας μέσω της δημιουργίας ενός προσωρινού πιστωτικού ιδρύματος που θα ελέγχεται από το Δημόσιο, με την ενίσχυση του «Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας» (ΤΧΣ) και του «Ταμείου Εγγύησης Καταθέσεων και Επενδύσεων» (ΤΕΚΕ). Το «εργαλείο» αυτό, ήταν απαίτηση της τρόικας και αναφερόταν σαφώς στην τελευταία έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ότι υπάρχει η εν λόγω έλλειψη για την αντιμετώπιση προβλημάτων μικρών τραπεζών. Το ΔΝΤ σημείωνε ότι η Ελλάδα δεν είχε τεχνικές που να επιτρέπουν τη συνέχιση των τραπεζικών δραστηριοτήτων σε μια «προβληματική» τράπεζα, όπως και τη διατήρηση της πρόσβασης των καταθετών και ότι δεν υπήρχε η δυνατότητα να πραγματοποιηθεί μία εξαγορά ή να γίνει εκκαθάριση.

Στην «bridge bank» μεταφέρονται καταθέσεις και καλά δάνεια ώστε να επιτυγχάνεται η ασφάλεια των καταθετών και να απομακρύνεται ο συστημικός κίνδυνος, ενώ παράλληλα δίνεται η δυνατότητα πώλησής της.
Την ίδια ώρα, ο έκτακτος μηχανισμός παροχής ρευστότητας (Emergency Liquidity A-ELA) μέσω της Τράπεζας της Ελλάδας, έχει ήδη ενεργοποιηθεί. Όλες οι μικρές, μεσαίες και μεγάλες τράπεζες (πλην της Εθνικής Τράπεζας), έχουν δηλώσει συμμετοχή, προκειμένου να αντλούν κεφάλαια όποτε και εφόσον τα χρειαστούν.

Ρευστότητα

Με αυτόν τον τρόπο, οι τράπεζες διασφαλίζουν καθημερινά τα αναγκαία κεφάλαια ρευστότητας, καθώς η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν ενεργοποίησε τις τελευταίες εγγυήσεις ύψους 30 δισ. ευρώ. Οι τράπεζες εκτιμάται ότι θα αντιμετωπίσουν άμεσα πρόβλημα ρευστότητας αφού το Δημόσιο θα καλύψει δανειακές ανάγκες περίπου 10 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 6,6 δισ. αντιστοιχούν σε λήξη πενταετούς ομολόγου. Έτσι, θα πρέπει να αποσύρει καταθέσεις από τις τράπεζες και η αντίστοιχη ρευστότητα να καλυφθεί από τον έκτακτο μηχανισμό.

«Καλή» και «κακή» τράπεζα

Σε προληπτικές ενέργειες όπως είναι η δημιουργία bridge bank (καλής τράπεζας) και μίας «bad bank» (κακής τράπεζας) για μικρές εγχώριες προβληματικές τράπεζες και ο εκσυγχρονισμός του νομοθετικού θεσμικού πλαισίου του χρηματοοικονομικού τομέα, που προάγουν την περαιτέρω σταθερότητα του συστήματος, προχωρεί το υπουργείο Οικονομικών.

Με την ψήφιση του νομοσχεδίου που προωθεί το υπουργείο Οικονομικών, τραπεζικοί παράγοντες εκτιμούν ότι ανοίγει ο δρόμος και για μία ευρύτερη «bad bank».

Τι είναι ο ELA

Ο μηχανισμός παροχής έκτακτης ρευστότητας (Emergency Liquidity Assistance- ELA) αποτελεί ένα χρηματοοικονομικό «εργαλείο» που διαθέτουν όλες οι κεντρικές τράπεζες της Ευρωζώνης. Στόχος της προσφυγής των εμπορικών τραπεζών στο ELA, είναι η άμεση άντληση κεφαλαίων ρευστότητας που δεν μπορούν να ικανοποιηθούν από την ΕΚΤ ή από τις διεθνείς αγορές. Τότε οι τράπεζες υποβάλλουν ένα αίτημα στην Τράπεζα της Ελλάδος και στη συνέχεια η Κεντρική Τράπεζα παρέχει το ύψος της ρευστότητας που της έχει ζητηθεί και ενημερώνει την ΕΚΤ. Οι ιρλανδικές τράπεζες, ήταν ο πρώτος ευρωπαϊκός τραπεζικός κλάδος μεταξύ αυτών της Ευρωζώνης που χρησιμοποίησε τον μηχανισμό παροχής έκτακτης ρευστότητας.
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Rose στις Αύγουστος 27, 2011, 18:10:37
Αν και παλιό άρθρο, αλλά για να μην ξεχνάμε, τι εστί Τράπεζες, και διαπλεκόμενα συμφέροντα...

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=145872

Συγκλονίζει το σκάνδαλο μεγαλοτραπεζιτών

11 ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΩΝ DEUTSCHE ΒΑΝΚ-UBS-JP MORGAN ΚΑΙ DEPFA ΔΙΚΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΠΕΡΙΕΡΓΟ SWAP ΥΨΟΥΣ 1,68 ΔΙΣ. ΕΥΡΩ

28 Μαρτίου 2010

Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ

ΠΡΟΒΑ ΤΖΕΝΕΡΑΛΕ για διαλεύκανση του σκοτεινού κόσμου των χρηματιστηριακών παραγώγων θεωρείται η δίκη κατά των υπευθύνων τεσσάρων γνωστών τραπεζών (Deutsche Bank, Depfa, UBS και JP Morgan), που ξεκίνησε πρόσφατα στο Μιλάνο.

Εντεκα τραπεζίτες και δύο πρώην υπάλληλοι της δημαρχίας κατηγορούνται ότι ζημίωσαν τον δήμο με πάνω από 100 εκατ. ευρώ μέσα από ένα swap αξίας 1,68 δισ. ευρώ που έγινε το 2005. Η συμφωνία αφορούσε τριακονταετή ομόλογα που είχε εκδώσει ο δήμος. Ηταν η μεγαλύτερη ομολογιακή έκδοση στην οποία είχε προβεί ιταλική πόλη.

Ο δήμος του Μιλάνου είχε προσλάβει τις τέσσερις τράπεζες ως αναδόχους για την έκδοση του ομολογιακού δανείου των 1,68 δισ. ευρώ με σταθερό επιτόκιο. Παράλληλα υπέγραψε συμφωνίες swap (ανταλλαγής) με τις ίδιες τράπεζες, η οποία επέτρεπε την ανταλλαγή του σταθερού επιτοκίου με κυμαινόμενο, θέλοντας να εκμεταλλευθεί το γεγονός ότι τα επιτόκια υποχωρούσαν εκείνη την περίοδο.

Οι προσδοκίες ωστόσο διαψεύστηκαν και τα επιτόκια της ευρωζώνης άρχισαν να αυξάνονται. Τα επιτόκια με τα οποία δάνειζε στους πλειστηριασμούς χρήματος η ΕΚΤ ήταν την περίοδο της συμφωνίας στο 2% και αυξήθηκαν στο 4%, το 2007, όταν άρχισε η έρευνα για την υπόθεση αυτή.

Δύο είναι οι βασικές κατηγορίες. Πρώτον ότι οι τράπεζες παραπλάνησαν τον δήμο για τα οικονομικά πλεονεκτήματα της συμφωνίας και ότι δεν επεξήγησαν επαρκώς τους όρους της συμφωνίας, με αποτέλεσμα ο δήμος να επιβαρυνθεί με επιπλέον κόστος 56 εκατ. ευρώ, πέραν των προμηθειών που πλήρωσε και οι οποίες εκτιμώνται στα 50 εκατ. ευρώ. Ετσι τώρα ο δήμος ζητάει αποζημιώσεις ύψους 239 εκατ. ευρώ.

Στην Ιταλία μια νομοθετική τροπολογία το 2001 επέτρεψε στους δήμους να αναζητήσουν δανεικά στη διεθνή αγορά. Φαίνεται όμως ότι το... παράκαναν και, σήμερα, περί τις 500 μεγάλες και μικρές ιταλικές πόλεις υπολογίζεται, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της τράπεζας της Ιταλίας, ότι αντιμετωπίζουν ζημιές ύψους 2,5 δισ. ευρώ από ανάλογες συμφωνίες με παράγωγα.

Η οικονομική εφημερίδα «Il Sole 24 Ore» ανεβάζει το ποσό στα 35,5 δισ. ευρώ, στο ένα τρίτο σχεδόν των συνολικών χρεών των τοπικών αυτοδιοικήσεων στις μέρες μας. Κάποια δημοσιεύματα του ιταλικού τύπου μάλιστα ανεβάζουν τον αριθμό των πόλεων που εμπλέκονται σε 3.000.

Η υπόθεση άρχισε να έρχεται στο φως όταν η πόλη του Τάραντα χρεοκόπησε το 2006. Ανάλογες υποθέσεις έχουν ξεσπάσει και σε άλλες περιοχές της Ιταλίας. Για παράδειγμα, στην Πούλια, οι δικαστές απαγόρευσαν στην Bank of America να κάνει δουλειές με τους δήμους για δύο χρόνια εν μέσω κατηγοριών ότι παραπλάνησε και αυτή τις δημοτικές αρχές σε ανάλογες συμφωνίες παραγώγων. Ερευνες διεξάγονται και κατά της ιαπωνικής Nomura για ανάλογη απάτη με τις τοπικές αρχές της Λιγουρίας το 2004.

Η πόλη της Πεσκάρα έχει επίσης προσφύγει κατά των τραπεζών UniCredit SpA and BNL (θυγατρική της γαλλικής ΒΝΡ Paribas) για συμφωνία swaps επιτοκίων αξίας 108 εκατ. ευρώ.

Η υπόθεση ξεφεύγει από τα ιταλικά σύνορα, καθώς έχει αρχίσει να διερευνάται διεθνώς ο ρόλος της Goldman Sachs στις περιβόητες συμφωνίες swaps του 2001 με την ελληνική κυβέρνηση. Στη χώρα μας εκκρεμεί άλλωστε ακόμη η δικαστική διαλεύκανση της υπόθεσης της χρηματιστηριακής εταιρείας Ακρόπολις που μεσολάβησε για την πώληση των περιβόητων δομημένων ομολόγων της JP Morgan στα ασφαλιστικά ταμεία.
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Ορφέας στις Δεκέμβριος 05, 2011, 10:09:02
Από:http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/------a---------------2011120445257/

Τί θα έλεγε για την κρίση & τις τράπεζες ο μόνος Αμερικανός Πρόεδρος που αποπλήρωσε όλο το χρέος των ΗΠΑ;

Μετά το τέλος της αμερικανικής επανάστασης οι ΗΠΑ είχαν βρεθεί σε δραματική κατάσταση έχοντας τεράστια ανάγκη από χρήματα για να χρηματοδοτήσουν το κράτος τους. Σε γράμμα του το 1780 ο George Washington, πρώτος Πρόεδρος των ΗΠΑ, περιέγραψε τη δεινή κατάσταση που βίωνε η χώρα:“Είμαστε χωρίς χρήματα, χωρίς ρουχισμό και χωρίς άντρες. Ζήσαμε αυτόν τον πόλεμο στα όρια μέχρι να μη μπορούμε να ζήσουμε περισσότερο και η ιστορία αυτού του Πολέμου φαίνεται να είναι μία ιστορία λανθασμένων ελπίδων. Πρέπει να έχουμε μία μόνιμη στρατιωτική δύναμη και όχι μία ασταθή. Πρέπει να αναδιοργανώσουμε την κυβέρνησή μας.”

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον τα ισχυρά τραπεζικά λόμπι της Ευρώπης που είχαν ήδη εγκατασταθεί στις ΗΠΑ επεδίωκαν τη δημιουργία μίας Αμερικανικής Κεντρικής Τράπεζας, η οποία θα είχε την αποκλειστική ευθύνη του νομισματικού ελέγχου και της παραγωγής χρήματος και θα γινόταν η κυρίαρχος δύναμη της αμερικανικής οικονομίας. Το δέλεαρ που πρόσφεραν στους πολιτικούς για να λάβουν την άδεια ίδρυσης της Κεντρικής Τράπεζας ήταν η χρηματοδότηση του κράτους, η εξασφάλιση νομισματικής σταθερότητας και η στήριξη της οικονομικής ανάπτυξης. Ο Washington ζήτησε τη γνώμη διακεκριμένων νομικών και εισαγγελέων για το αν μπορούσε να δώσει τον έλεγχο του χρήματος σε μία ιδιωτική τράπεζα για να πάρει την απάντηση πως κάτι τέτοιο θα ήταν αντισυνταγματικό. Παρόλα αυτά, μέσα στο χαοτικό μεταπολεμικό σκηνικό υπέγραψε το “Τραπεζικό Νομοσχέδιο” παρέχοντας άδεια λειτουργίας στην πρώτη Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ.

Η ίδρυση της Πρώτης Κεντρικής Τράπεζα; Των ΗΠΑ είχε τρομακτικές συνέπειες στην οικονομία μέσα στους πρώτους 10 μήνες λειτουργίας της. Από την πρώτη κιόλας ημέρα, πλημμύρισε τις επιχειρήσεις με δάνεια και τραπεζογραμμάτια δημιουργώντας την ψευδαίσθηση της αύξησης του πλούτου. Ενώ στην αρχή η τεράστια ρευστότητα βοήθησε την αγορά χρεογράφων να εκτοξευτεί και την οικονομία να αναρρώσει, το κλείσιμο της στρόφιγγας και το στέγνωμα της ρευστότητας που ακολούθησε όταν η Τράπεζα ακολούθησε πιο σφιχτή νομισματική πολιτική, οδήγησε στο πρώτο αμερικανικό κραχ, εξωθώντας τους κερδοσκόπους να πουλήσουν τα χρεόγραφα τους σε πολύ χαμηλές τιμές και προκαλώντας οικονομική ύφεση.

Η περίοδος ονομάστηκε “Πανικός του 1792” και αντιμετωπίστηκε όπως προκλήθηκε, με την παρέμβαση της Τράπεζας, η οποία έκανε ενέσεις ρευστότητας στην αγορά και επιπλέον προέβη σε αγορά χρεογράφων από τον μεγαλύτερο σε μέγεθος και όγκο συναλλαγών κερδοσκόπο της εποχής, William Duer, η επενδυτική εταιρία του οποίου είχε καταρρεύσει, προκαλώντας το πρώτο κύμα πανικού.

Η δημιουργία της φούσκας χρεογράφων και το σπάσιμό της προκάλεσαν τις αντιδράσεις των πολέμιων της ίδρυσης της Τράπεζας, οι οποίοι θυμούνταν και αναφέρονταν στο γεγονός για πολλά χρόνια μετά. Μέσα στον πανικό του 1792 ο Πρόεδρος της πρώτης Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ έγραψε στον William Senton, ταμεία της Τράπεζας της Νέας Υόρκης, προτείνοντας του οι χρηματιστές ομολόγων που δεν είχαν καταστραφεί από την κρίση να προχωρήσουν στη δημιουργία ενός χρηματιστηριακού οργανισμού, με την εγγύηση της Τράπεζας της Νέας Υόρκης και του Υπουργείου Οικονομικών, στο οποίο θα γίνονταν η διαπραγμάτευση των ομολόγων κάτω από έλεγχο.

Το σκεπτικό ήταν ότι αυτό που έφταιγε για την κρίση ήταν η έλλειψη ελεγκτικών μηχανισμών. Κάτω από την πίεση της οικονομικής κρίσης και του χρηματιστηριακού πανικού, οι πολιτικοί αποδέχτηκαν την την υπογραφή της 'Συμφωνίας Μπάτονγουντ”. Σύμφωνα με αυτήν, όσοι υπέγραφαν , κυρίως χρηματιστές και κερδοσκόποι, θα μπορούσαν να συναλλάσσονται μεταξύ τους υπό την εποπτεία της Τράπεζας της Νέας Υόρκης.

Η ομάδα των συναλλασσόμενων μεγάλωσε, σταδιακά και κατέληξε το 1817 στη δημιουργία του New York Stock Exchange Board, δηλαδή του χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης, του οποίου ο έλεγχος και η εποπτεία βρίσκονταν στα χέρια της Κεντρικής Τράπεζας και των συνεργατών της. Στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης διαπραγματευόταν αρχικά κυρίως κρατικά ομόλογα, δηλαδή κυρίως το αμερικανικό δημόσιο χρέος.

Ο πανικός του 1792 οδήγησε στην εκρηκτική αύξηση του αμερικανικού δημόσιου χρέους, ο έλεγχος του οποίου βρισκόταν στην Κεντρική Τράπεζα μέσω του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης. Οι Ευρωπαίοι τραπεζίτες (κυρίως Βρετανοί και Ολλανδοί) αγόραζαν τα ομόλογα που εξέδιδαν οι ΗΠΑ και μέσω του ελέγχου του χρέους και της παραγωγής του χρήματος έλεγχαν ένα ολόκληρο έθνος.

Ο Thomas Jefferson, ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του Νότου και στην πορεία 3ος Πρόεδρος των ΗΠΑ, ήταν κατηγορηματικά αντίθετος στην ίδρυση της κεντρικής τράπεζας. “Αν ο αμερικανικός λαός επιτρέψει σε ιδιωτικές τράπεζες να ελέγχουν το χρήμα, τότε πρώτα με τη δημιουργία πληθωρισμού και μετά με τη δημιουργία αντιπληθωρισμού, οι τράπεζες και οι οργανισμοί που αναπτύσσονται γύρω από αυτές, θα στερήσουν από το λαό όλη την περιουσία του, μέχρι που τα παιδιά τους να ξυπνήσουν άστεγα στη γη που οι πατεράδες του κατέκτησαν”, θα πει λίγα χρόνια αργότερα, αφού πρώτα η αμερικανική οικονομία είχε υποστεί τον “Πανικό του 1792”.

Στα επόμενα χρόνια η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ θα περάσει μία ταραχώδη περίοδο, κατά τη διάρκεια της οποίας θα φτάσει μέχρι και στο κλείσιμό της από πατριώτες Αμερικανούς όπως ο Πρόεδρος Jackson. Η εκλογική καμπάνια του Jackson κυριαρχήθηκε από το σύνθημα: “αφήστε την εξουσία στο λαό” “Αν το Κογκρέσο έχει τη νομοθετική εξουσία να εκδίδει το αμερικανικό χαρτονόμισμα, σημαίνει ότι πρέπει να την ασκεί το ίδιο και όχι να την παραχωρεί σε ιδιώτες και εταιρίες” υποστήριζε ο Jackson.

Σε ομιλία του σε ομάδα τραπεζιτών είπε τα εξής: “Είστε η ρίζα της οχιάς. Σκοπεύω να σας ξεριζώσω και μα τον αιώνιο Θεό θα σας ξεριζώσω.” Και στη συνέχεια συμπλήρωσε: “Αν ο λαός μπορούσε, μόνο, να καταλάβει το βαθμό της αδικίας του νομισματικού και τραπεζικού μας συστήματος, θα υπήρχε επανάσταση αύριο το πρωί”. “Αν μία Κεντρική Τράπεζα συνεχίσει να ελέγχει το νόμισμα, εισπράττοντας το εθνικό μας νόμισμα και κρατώντας ομήρους χιλιάδες πολίτες, θα είναι πιο επικίνδυνη και δεινή από τη ναυτική και στρατιωτική δύναμη των εχθρών μας ταυτόγχρονα.”

Ο Πρόεδρος Jackson δούλεψε πολύ σκληρά για να πετύχει την άμεση ακύρωση της άδειάς της πρώτης Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ αλλά δεν τα κατάφερε. Η ισχύς της άδειας της ήταν μέχρι το 1836 αλλά οι τραπεζίτες είχαν ξεκινήσει την προσπάθεια ανανέωσης από το 1832 Έχοντας κάνει συμμαχίες με την πλειοψηφία του πολιτικού κόσμου των ΗΠΑ, μπόρεσαν να πάρουν την ανανέωση με ψήφους 28 υπέρ έναντι 20 κατά. Ο Jackson είχε προειδοποιήσει ότι θα ασκούσε βέτο σε ενδεχόμενη απόφαση ανανέωσης της άδειας και ο πρόεδρος της Δεύτερης Τράπεζας των ΗΠΑ είχε πει χαρακτηριστικά “Αν ο Jackson ασκήσει βέτο στην απόφαση εγώ θα ασκήσω βέτο σε αυτόν”.

Ο Jackson, όμως άσκησε, πράγματι, βέτο και ακύρωσε την άδεια της τράπεζας το 1832 πετυχαίνοντας ένα καταστροφικό πλήγμα στο στους τραπεζίτες. Στο κείμενο όπου εξηγούσε τους λόγους για τους οποίους άσκησε βέτο επεσήμανε τα ακόλουθα σημεία:

1) Συγκεντρώνει (η Τράπεζα) την οικονομική και χρηματοοικονομική δύναμη της χώρας σε ένα και μοναδικό οργανισμό

2) Εξωθεί την κυβέρνηση στο να εξαρτάται και να ελέγχεται από ξένα συμφέροντα

3) Ο σκοπός της ήταν, κυρίως, να κάνει τους πλούσιους, πλουσιότερους

4) Ασκούσε πάρα πολύ μεγάλη εξουσία στα μέλη του Κογκρέσου

5) Ευνοούσε τις βορειοανατολικές και χρηματοοικονομικά αναπτυγμένες πολιτείες έναντι των νότιων και των δυτικών

6) Εξυπηρετούσε τα συμφέροντα ενός 'Ελίτ κύκλου ανθρώπων του βιομηχανικού και επιχειρηματικού κόσμου”.

Μελέτησαν πριν χρόνια όλα τα αντίγραφα των 5 λόγων που έβγαλε ο Jackson σχετικά με τις αιτίες που τον εξώθησαν στο βέτο και το 2009 τα συμπεριέλαβα σε παρουσίαση που είχα κάνει για το θέμα στην Αθήνα.

Τα λόγια του Jackson είναι αποκαλυπτικά της δομής του κεντρικοτραπεζικού συστήματος το οποίο σήμερα, πλέον, έχει εγκαθιδρυθεί βαθιά στις δομές της σύγχρονης οικονομίας και κοινωνίας. Παρακάτω έχω μεταφράσει μερικά σημεία κλειδιά από τους πολυσέλιδους ιστορικούς του λόγους:

Κύρια σημεία από αποκαλυπτικές ομιλίες του Προέδρου Jackson στο αμερικανικό Κογκρέσο σχετικά με την αναγκαιότητα κατάργησης της Κεντρικής Τράπεζας

“Η Κεντρική Τράπεζα απολαμβάνει ένα μονοπώλιο στον έλεγχο του νομισματικού μας συστήματος. Στην Τράπεζα επιτρέπεται να αυξάνει την αξία των μετοχών της πολλές φορές πάνω από την αξία των πραγματικών της αποθεματικών και να μπορεί να δανείζει χρήματα τα οποία στην πραγματικότητα δεν έχει, λαμβάνοντας τους τόκους προς όφελος των μετόχων της.

Περισσότερα από 8 εκ μετοχές της τράπεζας ανήκουν σε ξένους. Με αυτόν τον τρόπο τους παρέχουμε ένα δώρο πολλών εκατομμυρίων δολαρίων (σήμερα δισεκατομμυρίων) καθώς ο τρόπος λειτουργίας της τράπεζας δημιουργεί τόκους από ανύπαρκτο χρήμα οι οποίοι πολλαπλασιάζονται συνεχώς παρέχοντας τεράστια κέρδη στους μετόχους.

Είναι αδιανόητο ότι οι σημερινοί μέτοχοι έχουν τέτοια ειδική μεταχείριση από την Κυβέρνηση. Η ύπαρξη της Τράπεζας απαγορεύει τον ελεύθερο ανταγωνισμό και δημιουργεί μονοπώλιο. Φαίνεται σαν να στηρίζεται στη λανθασμένη ιδέα ότι οι σημερινοί μέτοχε είναι εντεταλμένοι όχι μόνο να απολαμβάνουν την εύνοια αλλά και τη γενναιοδωρία της Κυβέρνησης. Περισσότερο από το ένα τέταρτο των μετοχών είναι ξένοι και το υπόλοιπο ποσοστό ανήκει σε μερικές εκατοντάδες από τους πλουσιότερους των πλουσίων συμπολίτες μας.

Με βάση έγγραφα που παρέδωσα στο Κογκρέσο στην παρούσα συνεδρίαση, φαίνεται ότι την 1η Ιανουαρίου του 1832 από τα 28 εκ ιδιωτικών μετοχών της τράπεζας τα 8,4 κατέχονταν από ξένους, κυρίως στη Μεγάλη Βρετανία. Το υπόλοιπο ποσοστό κατέχονταν , κυρίως, από μετόχους των Βορείων και Ανατολικών πολιτειών, οι οποίοι είναι οι πλουσιότεροι των πλουσίων.

Αυτό σημαίνει ότι το χρέος των Νότιων και Δυτικών πολιτειών είναι, ουσιαστικά, χρέος στους μεγαλοβιομηχάνους μετόχους του Βορά και της Ανατολής και στους Βρετανούς μετόχους. Το επιτόκιο που καταλήγουν να πληρώνουν οι Νότιες και Δυτικές πολιτείες μεταφέρεται στις Βόρειες και Ανατολικές και στην Βρετανία και αυτό επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την οικονομία τους και στεγνώνει τα κεφάλαιά τους.

Για να ανταποκριθούν σε αυτές τις επιβαρύνσεις πρέπει να πληρώσουν επιπλέον για τις τραπεζικές συναλλαγές τους και τα επίσημα αρχεία δείχνουν ότι μόνο στα τελευταία 2 έτη οι πολιτείες αυτές πλήρωσαν 6 εκ δολάρια από τα οποία 500 χιλ χρησιμοποιήθηκαν για την πληρωμή μερισμάτων στους Βρετανούς μετόχους.

Από τους 25 διοικητές της τράπεζας μόλις 5 επιλέγονται από την Κυβέρνηση. Αυτό δίνει στους μεγαλομετόχους ιδιώτες τη δυνατότητα να εκλέγουν τους προέδρους που τους συμφέρει και το τελικό αποτέλεσμα είναι η συγκέντρωση όλο και περισσότερων μετοχών στα χέρια λίγων. Έτσι, εκλέγονται ξανά και ξανά οι ίδιοι πρόεδροι οι οποίοι ελέγχονται από όλο και μικρότερο αριθμό μετόχων και τελικά η συγκέντρωση της δύναμης στα χέρια των λίγων γίνεται τρομακτική. Είναι εύκολο να κατανοήσουμε ότι τέτοια συγκέντρωση δύναμης είναι πηγή μεγάλων κακών για τη χώρα.

Δεν είναι κίνδυνος απέναντι στη δημοκρατία και την ανεξαρτησία μία τράπεζα που έχει τόσο μεγάλη δύναμη και τόσο μικρό δεσμό συμφέροντος με τα πραγματικά συμφέροντα της χώρας μας; Ο ίδιος ο διοικητής της Τράπεζας μας έχει πει ότι οι περισσότερες από τις τράπεζες των Πολιτειών υπάρχουν χάρη στην ανοχή του. Εφόσον ο διοικητής της Τράπεζας πρέπει να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των μετόχων και εφόσον αυτά, σε ένα μεγάλο βαθμό είναι Βρετανικά και στο υπόλοιπο συμφέροντα ελάχιστων πλουσίων, όταν υπάρξει το δίλημμα της εξυπηρέτησης των συμφερόντων της χώρας ή των μετόχων τί θα επιλέξει ο διοικητής που εκλέγεται από τους μετόχους; Δεν είναι φανερό ότι σε περίοδο ειρήνης θα γίνεται, πάντα, απόπειρα παρέμβασης στις εκλογές με σκοπό την επικράτηση Προέδρου σύμφωνου με τα συμφέροντα της Τράπεζας; Και δεν είναι λογικό ότι σε περίοδο πολέμου ενδέχεται να υπάρξει σύγκρουση συμφερόντων και να απειληθεί ή ίδια μας η ανεξαρτησία;

Τί θα γίνει αν ξεσπάσει πόλεμος με τη χώρα των μετόχων που έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο μετοχών στην τράπεζα; Εννοείται ότι μία τράπεζα που ένα μεγάλο ποσοστό της ανήκει σε ξένους και το υπόλοιπο ανήκει σε ντόπιους που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των ξένων, αν όχι ελέγχονται από αυτούς, θα υποστηρίξει την αντίπαλο χώρα.

Στη σχετική με τη λειτουργία της Τράπεζας νομοθεσία αναφέρεται ότι απαγορεύεται η ίδρυση άλλης Κεντρικής Τράπεζας και έτσι διασφαλίζεται ότι θα λειτουργεί μόνο η συγκεκριμένη, μία. Αν το Κογκρέσο είχε την αρμοδιότητα ίδρυσης μίας Κεντρικής Τράπεζας γιατί δεν έχει το δικαίωμα ίδρυσης και δεύτερης και όσων άλλων χρειαστούν; Σύμφωνα με το Σύνταγμα σε μία και μόνο περίπτωση αναγνωρίζεται το δικαίωμα παροχής μονοπωλίου και αυτό έχει να κάνει με τα έργα δημιουργών και για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις η παροχή μονοπωλίου είναι αντισυνταγματική. Με βάση ποιο νόμο και ποια λογική η Κεντρική Τράπεζα έχει το δικαίωμα να διατηρεί το μονοπώλιο του ελέγχου του χρήματος του έθνους μας;

Η σχετική νομοθεσία ορίζει ότι η Κυβέρνηση πρέπει να καταβάλλει 1,5 εκ δολάρια ως ετήσια ανταμοιβή για τα αποκλειστικά δικαιώματα και τα προνόμια που έχει η Τράπεζα. Είναι πρωτάκουστο να παραχωρούμε σε κάποιον αποκλειστικά διακαιώματα και προνόμια και επιπλέον να τον πληρώνουμε σε ετήσια βάση γι' αυτό. Το Σύνταγμα ορίζει το δικαίωμα του κράτους να φορολογεί κάθε πολίτη και κάθε επιχείρηση. Με βάση ποια λογική μία ιδιωτική τράπεζα, όπως η Δεύτερη Τράπεζα των ΗΠΑ δε φορολογείται; “

Το βέτο του Jackson απέτρεψε την ανανέωση της άδειας λειτουργίας της Δεύτερης Τράπεζας των ΗΠΑ και αμέσως μετά, το 1833 έδωσε εντολή για τη μεταφορά όλων των κρατικών κεφαλαίων από την Κεντρική στις τοπικές τράπεζες που ελέγχονταν από τους Δημοκρατικούς. Οι λειτουργίας παροχής δανείων πέρασαν στις τοπικές τράπεζες και ο Jackson αποτελείωσε την Κεντρική Τράπεζα και επέφερε ένα τεράστιο πλήγμα στη τραπεζική ελίτ, η οποία, όμως, δε συγχωρεί ποτέ.

Η απάντηση ήταν άμεση. Με ενορχηστρωμένες κινήσεις από την Τράπεζα της Αγγλίας προκλήθηκε τεράστια έλλειψη ρευστότητας στις ΗΠΑ, καθώς η Κεντρική Τράπεζα παρέμεινε σε λειτουργία μέχρι το 1836 που έληγε η άδειά της. Το αποτέλεσμα ήταν οι τοπικές τράπεζες να αναγκαστούν να τυπώσουν χαρτονομίσματα και να τα ρίξουν στην αγορά. Πολύ σύντομα ο πληθωρισμός εκτινάχτηκε και η χώρα έπεσε σε ύφεση. Ο Jackson μίλησε στους τραπεζίτες της Κεντρικής Τράπεζας και τους υποσχέθηκε ότι η χώρα θα αντέξει τον πόλεμο τους και ότι η νίκη του θα είναι ολοκληρωτική και ο ξεριζωμός τους μόνιμος.

Μετά από όλα τα παραπάνω, δε θα πρέπει να προκαλέσει έκπληξη το γεγονός ότι ο Jackson έγινε ο πρώτος Πρόεδρος των ΗΠΑ εναντίον του οποίου πραγματοποιήθηκε απόπειρα δολοφονίας. Η παρακάτω εικόνα αναπαριστά την απόπειρα που έγινε στις 06 Μαΐου του 1833 λίγο μετά την υπόσχεσή του στους διοικητές της Τράπεζας των ΗΠΑ να τους καταστρέψει. Η απόπειρα δεν ήταν επιτυχής και έτσι σχεδιάστηκε και δεύτερη, η οποία έλαβε χώρα στις 30 Ιανουαρίου του 1835 αλλά κανένα από τα δύο όπλα του προδότη δεν εκπυρσοκρότησαν και ο Jackson σώθηκε ξανά.

Το 1835 ο Πρόεδρος Jackson πλήρωσε το σύνολο του αμερικανικού χρέους, κάτι που δε συνέβη ποτέ ξανά στην αμερικανική ιστορία. Η απάντηση των τραπεζιτών ήταν και πάλι πολύ σκληρή. Μία αδυσώπητη ύφεση από το 1837 μέχρι το 1844 προκάλεσε την αύξηση του αμερικανικού κατά δέκα φορές μόνο στον πρώτο χρόνο της ύφεσης.

Τί θα έλεγε, άραγε ο Jackson αν βίωνε τη σημερινή κρίση, αν έβλεπε αρχηγούς δημοκρατικών κρατών να εκλιπαρούν τους κεντρικούς τραπεζίτες να τους σώσουν, πρωθυπουργούς δημοκρατικά εκλεγμένους να παραδίδουν τις θέσεις τους άνευ εκλογών σε διοικητές κεντρικών τραπεζών και πολίτες να εναποθέτουν τις ελπίδες τους για διάσωση τους από τις τράπεζες στις .. κεντρικές τράπεζες;

Και τί θα έλεγαν οι τραπεζίτες, οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ για τον Jackson αν εξέφραζε με τον ίδιο τρόπο με τότε τις απόψεις του για τις κεντρικές τράπεζες και το τραπεζικό σύστημα; Θα θεωρούνταν αιρετικός, ρομαντικός, γραφικός ή απλά επικίνδυνος; Πόσα πράγματα μπορεί να πει και να αποκαλύψει κανείς πριν φτάσει να αντιμετωπιστεί από το 'σύστημα' ως αντίπαλος του και πριν φιμωθεί ή εξουδετερωθεί;

“Οι άνθρωποι προτιμούν μια ψεύτικη υπόσχεση από μία αληθινή άρνηση”, έλεγε ο φιλέλληνας φιλόσοφος Κόιντος Κικέρων.

Και τώρα προτιμούμε πιο πολύ από ποτέ την ψεύτικη υπόσχεση της διάσωσης μας από ένα αποτυχημένο σύστημα παρά την αληθινή άρνηση της πιθανότητας αυτό να συμβεί όσο το σύστημα παραμένει ως έχει. Δε θα σωθούμε ποτέ και δε θα γίνουμε πραγματικά ελεύθεροι αν δεν αλλάξουμε το ίδιο το σύστημα που ελπίζουμε πως θα μας σώσει. Και αυτό ίσως να ήταν το πρώτο που θα μας έλεγε ο Πρόεδρος Jackson σήμερα.

Πάνος Παναγιώτου

Επικεφαλής χρηματιστηριακός τεχνικός αναλυτής

XrimaNews.gr, WTAEC Ltd, GSTA Ltd
Τίτλος: Απ: Τράπεζες: Βαμπιρισμός, τοκογλυφία, δόλος, απάτες και λοιπές παρανομίες.
Αποστολή από: Rose στις Απρίλιος 19, 2013, 23:52:31
http://www.sofokleous10.gr/portal2/index.php?option=com_content&view=article&id=94401&catid=&Itemid=73

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ
Πέμπτη, 18 Απρίλιος 2013

(http://www.sofokleous10.gr/portal2/images/stories/bomb_article.jpg)

Βιώνουμε την τελική, επώδυνη φάση μίας παρτίδας πόκερ, μεταξύ της πολιτικής και των τραπεζών, η οποία μάλλον έχει ξεφύγει από τον έλεγχο – με προβλεπόμενα θύματα τους αποταμιευτές, καθώς επίσης τους φορολογουμένους Πολίτες...

Mελλοντικά, η εκάστοτε «δήμευση» μέρους των τραπεζικών καταθέσεων θα ολοκληρώνεται απροειδοποίητα, από την Παρασκευή το απόγευμα, έως τη Δευτέρα το πρωί – ενώ, στην ιδανική της περίπτωση, οι καταθέτες δεν θα το αντιλαμβάνονται καθόλου. Το μόνο που θα διαπιστώνουν θα είναι, χαμηλότερο το υπόλοιπο του λογαριασμού τους τη Δευτέρα το πρωί – τα χρήματα τους λιγότερα.

Έτσι θα αποφεύγεται (θεωρητικά) μία τραπεζική επίθεση (bank run), καθώς επίσης το προσωρινό κλείσιμο των τραπεζών – όπως δυστυχώς συνέβη στην Κύπρο. Εντός του έτους, θα είναι έτοιμη μία ανάλογη κοινοτική οδηγία – ακόμη όμως είναι πολλά αυτά, τα οποία καλύπτονται από ομίχλη”.

Σύμφωνα με τον επίτροπο της Ευρωζώνης, σε περίπτωση χρεοκοπίας τραπεζών, οι απλοί καταθέτες θα προηγούνται, όσον αφορά τη «διάσωση» τους – θα ακολουθούν δηλαδή τα (όποια) εγγυητικά κεφάλαια, καθώς επίσης το ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας (ΤΧΣ), το οποίο δεν έχει ουσιαστικά δημιουργηθεί για κάτι τέτοιο.

Εάν πράγματι ισχύουν τα παραπάνω, είμαστε αντιμέτωποι με ένα πρωτόγνωρο «πολιτισμικό σοκ» - πόσο μάλλον αφού είναι αδύνατον να αξιολογήσει ένας απλός καταθέτης, όπως απαιτούν οι ευρωπαίοι πολιτικοί σήμερα, τη βιωσιμότητα ή μη της τράπεζας, στην οποία εμπιστεύεται τις αποταμιεύσεις του.

Πολύ περισσότερο, είναι εντελώς ανέφικτη μία τέτοια αξιολόγηση, ακόμη και από έμπειρους αναλυτές, στο σημερινό «παγκοσμιοποιημένο» περιβάλλον - όπου το μέγεθος της τράπεζας δεν είναι τόσο σημαντικό, όσο η πολύπλοκη «δικτύωση» της, τα παράγωγα στα οποία είναι εκτεθειμένη, τα υπόλοιπα επενδυτικά ρίσκα που έχει αναλάβει κοκ., ενώ ελλοχεύει μία τραπεζική βόμβα μεγατόνων (ανάλυση μας) στα θεμέλια της Ευρώπης.  

ΣΤΑ ΔΙΧΤΥΑ ΤΗΣ ΑΡΑΧΝΗΣ

Ειδικά όσον αφορά τη «δικτύωση», ο χρηματοπιστωτικός τομέας γενικά είναι σε τέτοιο βαθμό αλληλένδετα συνδεδεμένος, όπουαρκεί η χρεοκοπία μίας «συστημικής» τράπεζας, για να καταρρεύσει ολόκληρο το χάρτινο οικοδόμημα. Ακριβώς για το λόγο αυτό η φράση «too big to fail», πολύ μεγάλη για να πτωχεύσει δηλαδή, έχει αντικατασταθεί από την έννοια «tooconnected to fail» - πολύ δικτυωμένη για να χρεοκοπήσει.

Αναλυτικότερα, σύμφωνα με μία πρόσφατη μελέτη ελβετικού πανεπιστημίου (ETH Ζυρίχης), ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα θα είχε καταρρεύσει κατά τη διάρκεια της κρίσης των ενυπόθηκων δανείων (subprime), εάν η Fed δεν είχε βοηθήσει (παράλληλα με τη διάσωση κάποιων τοπικών τραπεζών), έναν «πυρήνα» από 22 περίπου διεθνείς τράπεζες, παρέχοντας τους σχεδόν απεριόριστη ρευστότητα (1,2 τρις $).      

Εάν κάποια από αυτές τις 22 τράπεζες (μεταξύ των οποίων βελγικές, ελβετικές, γαλλικές, βρετανικές και γερμανικές), αδυνατούσε να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις της, θα είχε καταστραφεί («καεί») το 70% των περιουσιακών στοιχείων όλων μαζί – με αποτέλεσμα την κατάρρευση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος (Διάγραμμα: ETH Ζυρίχης).

Η ΔΙΚΤΥΩΣΗ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ

Το γεγονός αυτό θα είχε αναμφίβολα συμβεί, εάν η αμερικανική κεντρική τράπεζα δεν τις είχε βοηθήσει – κάτι που τεκμηριώνεται από το ότι, οι υποχρεώσεις αυτών των τραπεζών απέναντι στη Fed, υπερέβαιναν κάποιες φορές ακόμη και το εξαπλάσιο της χρηματιστηριακής αξίας τους. Σύμφωνα με τη μελέτη δε, η απώλεια ενός 10% των απαιτήσεων, όσον αφορά τις 22 αυτές τράπεζες, οδηγεί σε συνολικές ζημίες της τάξης του 60%, λόγω της μεταξύ τους δικτύωσης.

Συνεχίζοντας, με βάση τη συγκεκριμένη οικονομική μελέτη, συνολικά 147 χρηματοπιστωτικοί όμιλοι κυβερνούν ολόκληρο τον πλανήτη – ενώ για τις τράπεζες είναι ελκυστική η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη δικτύωση τους, αφού έτσι εξασφαλίζουν το πλεονέκτημα της διάσωσης τους από τον κυρίαρχο του παιχνιδιού, από τη Fed, όσο λάθη και αν κάνουν.

Φυσικά στους 147 αυτούς ομίλους ανήκουν και εκείνοι οι επενδυτές, οι οποίοι δανείζουν τα χρήματα τους στις τράπεζες– όπως η Qatar Investment Authority, η Blackrock, τα κρατικά επενδυτικά κεφάλαια της Σιγκαπούρης, της Σαουδικής Αραβίας κοκ.  

Υπάρχει βέβαια ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο, ένα μεγάλο πρόβλημα των τραπεζών καλύτερα, όσον αφορά την έρευνα των συναδέλφων μας – οι οποίοι, όπως όλοι μας, προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο, προβλέποντας τι θα μπορούσε να συμβεί για να αποφευχθεί, παρά το ότι κατηγορούνται άδικα ότι δεν προτείνουν λύσεις (στην προκειμένη περίπτωση, οι αυτονόητες λύσεις είναι η «κατάτμηση» των «συστημικών» τραπεζών, η αυστηρή απαγόρευση να δικτυώνονται, καθώς επίσης να μεγαλώνουν επικίνδυνα, εξαγοράζοντας συνεχώς η μία την άλλη, ο διαχωρισμός τους είτε σε επενδυτικές, είτε σε καθαρά τραπεζικές κοκ.).

Το πρόβλημα είναι το ότι, οι μεγάλες τράπεζες δεν δίνουν ακριβή στοιχεία, όσον αφορά τις τοποθετήσεις τους, τα ρίσκα που έχουν αναλάβει, το μεταξύ τους δανεισμό κλπ. – ενώ είναι σε όλους γνωστό πως αποκρύπτουν ότι μπορούν, ενώ εμπλέκονται σε μεγάλες απάτες όπως, για παράδειγμα, στο σκάνδαλο Libor.

Επί πλέον όλων αυτών των απαράδεκτα «ομιχλωδών» καταστάσεων, οι κεντρικές τράπεζες χειραγωγούν την τιμή του χρυσού, «πλαστογραφούν» τα επιτόκια των ομολόγων του δημοσίου, «εκτρέφουν» τη βόμβα των παραγώγων (ανάλυση μας), επιτρέπουν το σκιώδη τραπεζικό τομέα κλπ.

Επομένως, το χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι αδύνατον να ελεγχθεί ως οφείλει -  με αποτέλεσμα να είμαστε όλοι «έρμαιο» των διαθέσεων των τραπεζών (πόσο μάλλον όταν «υπηρετούνται» από την Πολιτική, εις βάρος των Πολιτών).

Ολοκληρώνοντας, το «μοντέλο» της Κύπρου έκανε απολύτως σαφείς τις προθέσεις των κυριάρχων του παιχνιδιού – ενώ το παράλληλο «μοντέλο» της Σουηδίας, η οποία έχει σχεδόν απαγορεύσει τις συναλλαγές με μετρητά (άρα και τα μετρητά χρήματα), επιτρέποντας μόνο τις τραπεζικές συναλλαγές, τεκμηριώνει τις προσπάθειες της απόλυτης υποδούλωσης των πολιτών στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα των κρατών τους: την επερχόμενη δικτατορία των τραπεζών.

Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ

Προφανώς, είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να μην συμβάλλουμε, με όλα όσα λέμε ή γράφουμε, στη δημιουργία εκείνου του κλίματος πανικού, το οποίο θα οδηγούσε στη μαζική επίθεση (Bank run) εναντίον των τραπεζών – με αποτέλεσμα να καταρρεύσει ολοκληρωτικά το «σύστημα», με τη «βοήθεια» της γνωστής σε όλους μας «αυτοεκπληρούμενης» προφητείας.

Από την άλλη πλευρά, θεωρούμε ότι είμαστε επίσης υποχρεωμένοι να μην αποκρύπτουμε την αλήθεια – το τι πραγματικά ισχύει ή συμβαίνει δηλαδή, έτσι ώστε να είναι κανείς σε θέση να αποφασίσει ψύχραιμα τον τρόπο, με τον οποίο θα προστατεύσει όσο το δυνατόν καλύτερα τα περιουσιακά του στοιχεία.  

Στα πλαίσια αυτά οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι, υπάρχει από πολλά χρόνια πριν μία ευρωπαϊκή οδηγία, η οποία αφορά την εγγύηση των καταθέσεων. Σύμφωνα με την οδηγία, εάν ισχύουν βέβαια οι πληροφορίες μας, η ιδία συμμετοχή των καταθετών στην εγγύηση αυτή είναι 10% - γνωστή επομένως στους ιθύνοντες.  

Αναλυτικότερα, κάθε καταθέτης είναι υποχρεωμένος από την οδηγία να συμβάλλει στη διάσωση της τράπεζας του με το 10% των καταθέσεων του – το όριο δε, κάτω από το οποίο δεν υπάρχει υποχρέωση συμμετοχής του, είναι τα 20.000 €. Με άλλα λόγια, όλοι όσοι διαθέτουν καταθέσεις άνω των 20.000 € σε μία τράπεζα, η οποία κινδυνεύει να χρεοκοπήσει, είναι υποχρεωμένοι να συμμετέχουν στη διάσωση της - με το 10% των αποταμιεύσεων τους σε αυτήν.

Βέβαια, η οδηγία επιτρέπει στα κράτη-μέλη τη δυνατότητα να παρέχουν στους πολίτες τους αυξημένα επίπεδα καταθέσεων, κάτω από τις οποίες δεν θα συμμετέχουν με το 10% των χρημάτων τους – όπως έπραξε η Γερμανία, η οποία αύξησε το όριο στις 100.000 €, η Αυστρία, η Ελλάδα κλπ.

Εν τούτοις, με κριτήριο τα ταμεία εγγυήσεων καταθέσεων, έχουμε την άποψη ότι οι υποσχέσεις αυτές είναι μάλλον ευχολόγια, εάν τυχόν συμβεί το μοιραίο – αφού δεν υπάρχουν ούτε «κατά διάνοια» τόσα χρήματα διαθέσιμα, όσες είναι οι καταθέσεις.

Στον Πίνακα Ι που ακολουθεί αναγράφονται οι υποχρεώσεις των τραπεζών ορισμένων κρατών, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ των χωρών τους (μεγέθη κατά προσέγγιση, επειδή προέρχονται από διάγραμμα):

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Τραπεζικές υποχρεώσεις (συνολικές = καταθέσεις συν λοιπές υποχρεώσεις) ως ποσοστό επί του ΑΕΠ

* Οι υποχρεώσεις των ισπανικών τραπεζών έχουν αυξηθεί στο 305% του ΑΕΠ της χώρας τους, ή στα 3,3 τρις €!

Σημείωση: Η Ελλάδα θα ήταν κάτω από την Αυστραλία και πάνω από τη Νορβηγία!

Πηγή: Barclays Research  

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι, το τραπεζικό πρόβλημα της ΕΕ είναι κατά πολύ μεγαλύτερο από αυτό του υπολοίπου πλανήτη - πόσο μάλλον από το αντίστοιχο στις Η.Π.Α., το οποίο συγκριτικά είναι σχεδόν μηδαμινό. Σε πολλές χώρες δε (Ιρλανδία, Μ. Βρετανία κλπ.), είναι κάτι παραπάνω από εκρηκτικό.

Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις η εγγύηση των καταθέσεων των πολιτών της Ευρωζώνης από έναν κεντρικό οργανισμό είναι σχεδόν αδύνατη - αφού είναι πολλαπλάσιες των ΑΕΠ των χωρών τους.

Η ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΕΛΑΤΕΣ ΤΟΥΣ

Στην πραγματικότητα, τα «χρηματικά εγχειρήματα» (Money Businesses), όπως για παράδειγμα οι καταθέσεις έναντι τόκων, ανήκουν στις «συναλλαγές», εντός των πλαισίων της ελεύθερης αγοράς – όπου κανείς μπορεί να κερδίσει ή να χάσει τα κεφάλαια του. Επομένως, δεν είναι τόσο παράλογο, όσο φαίνεται, το να επιβαρύνεται κανείς με τις ζημίες της τράπεζας, στην οποία καταθέτει τα χρήματα του, με σκοπό να κερδίσει τόκους.

Εν τούτοις, η πολύ στενή συνεργασία μεταξύ του χρηματοπιστωτικού κλάδου και της Πολιτικής, κατά τη διάρκεια της παρούσας κρίσης χρέους, δημιούργησε την εσφαλμένη εντύπωση στους Πολίτες, σύμφωνα με την οποία η ασφάλεια και η σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος, ανήκει στις υποχρεώσεις του κράτους.

Ένας δεύτερος λόγος είναι το ότι, οι τράπεζες λειτουργούν πλέον ως ολιγοπώλια – αφού δεν υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ τους, όσον αφορά τα επιτόκια καταθέσεων και δανεισμού. Η συμπεριφορά αυτή των τραπεζών, η οποία στην πραγματικότητα δεν θα έπρεπε να επιτρέπεται, αφού δημιουργεί de facto καρτέλ, οδήγησε τους καταθέτες στη λανθασμένη πεποίθηση ότι, οι τράπεζες είναι κρατικές, κοινωφελείς επιχειρήσεις όπως η ύδρευση, ο ηλεκτρισμός κοκ.

Επί πλέον αυτών, η μέθοδος της διάσωσης (Bail out) των τραπεζών, με την οποία το κράτος μεταφέρει τα χρήματα των φορολογουμένων πολιτών του στα ταμεία τους, επιβαρύνοντας τον προϋπολογισμό του (οπότε το δημόσιο χρέος), έδωσε την εντύπωση ότι, οι καταθέτες είναι ασφαλισμένοι ότι και αν συμβεί – ακόμη και αυτοί οι οποίοι κατέθεταν τα χρήματα τους κερδοσκοπικά σε εκείνες τις τράπεζες, οι οποίες προσέφεραν πολύ πιο υψηλά επιτόκια από τις άλλες.

Την ίδια στιγμή οι Πολίτες, οι οποίοι κατηγορούν τις κυβερνήσεις τους για τη διάσωση των τραπεζών με τα δικά τους χρήματα, απαιτούν να είναι εγγυημένες οι καταθέσεις τους – μία εντελώς οξύμωρη κατάσταση, αφού το ένα αναιρεί το άλλο. Ειδικά όσον αφορά όμως αυτούς, οι οποίοι δεν έχουν καταθέσεις, ενώ καλούνται να πληρώσουν μέσω της φορολόγησης τους τη διάσωση των τραπεζών, η αδικία είναι εμφανέστατη.

Περαιτέρω, η ίδια η έννοια της εγγύησης των καταθέσεων κάτω των 100.000 €, θα μπορούσε να οδηγήσει τράπεζες και καταθέτες σε διάφορα «τρικ» – όπως, για παράδειγμα, σε τράπεζες που δεν θα δέχονται καταθέσεις άνω των 100.000 €, σε καταθέτες που θα «μοιράζουν» τις αποταμιεύσεις τους σε περισσότερες τράπεζες, έτσι ώστε να μην υπερβαίνουν τις 100.000 € κλπ.

Επομένως η όλη διαδικασία, η οποία έχει ακολουθηθεί σήμερα, η οποία, μεταξύ άλλων, εξέθρεψε το φαύλο κύκλο της διάσωσης των κρατών από τις τράπεζες, αμέσως μετά τη διάσωση των τραπεζών από τα κράτη κοκ., πρέπει να σταματήσει το γρηγορότερο δυνατόν – πριν είναι ακόμη πολύ αργά για όλους τους συμμετέχοντες.  

Ο Πίνακας ΙΙ, στον οποίο φαίνεται πόσα ομόλογα δημοσίου κατέχουν οι τράπεζες σε ορισμένα κράτη της περιφέρειας, στα οποία έχουν την έδρα τους είναι χαρακτηριστικός:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Ποσοστό κατοχής ομολόγων δημοσίου των εγχώριων τραπεζών, σε σχέση με τα συνολικά - Νοέμβριος 2012

Πηγή: DWN

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως διαπιστώνουμε από τον Πίνακα ΙΙ, οι εγχώριες τράπεζες κατέχουν σχεδόν το σύνολο των ομολόγων - με την ΕΚΤ να έχει τα υπόλοιπα αφού, έως τον Ιούλιο του 2012, αγόρασε ομόλογα συνολικής αξίας 211,5 δις € της Ισπανίας, της Ιταλίας και της Ελλάδας. Η κατάσταση λοιπόν είναι σε κάθε περίπτωση εκρηκτική, οπότε πρέπει να ληφθούν άμεσα οι σωστές αποφάσεις.  

Η ΛΥΣΗ

Συμπληρωματικά σε αυτά που έχουμε προαναφέρει («κατάτμηση» τραπεζών κλπ.), έχουμε την άποψη ότι, πρέπει να δημιουργηθούν πιστωτικά ιδρύματα, για όλους όσους επιθυμούν απλά να τοποθετούν τα χρήματα τους για φύλαξη – όχι για να κερδίζουν από τους τόκους.

Αφού λοιπόν δημιουργηθούν τέτοιας μορφής τράπεζες, οι οποίες θα χρεώνουν τις υπηρεσίες τους στους πελάτες τους, αντί να προσφέρουν τόκους (οι καταθέσεις αυτές θα έχουν, κατά κάποιον τρόπο, αρνητικά επιτόκια), τότε θα μπορούν (και θα πρέπει) να συμμετέχουν στη διάσωση εκείνων των τραπεζών, οι οποίες προσφέρουν τόκους, οι πελάτες τους – επίσης, οι μέτοχοι και οι δανειστές τους.

Απλούστερα, αυτοί που καταθέτουν τα χρήματα τους μόνο προς φύλαξη, σε ειδικά τραπεζικά ιδρύματα, τα οποία δεν θα κερδοσκοπούν με τις καταθέσεις (δεν θα τις επενδύουν κλπ.), δεν θα πρέπει να ευθύνονται καθόλου - με την υπευθυνότητα να μεταφέρεται στο κράτος.

Αντίθετα, όλοι όσοι κερδίζουν καταθέτοντας τα χρήματα τους, θα πρέπει να έχουν την ευθύνη οι ίδιοι – σε καμία περίπτωση το κράτος και οι φορολογούμενοι του.

Με τον τρόπο αυτό δεν θα εκμεταλλεύονται οι μεγάλες τράπεζες το μέγεθος και τη δικτύωση τους – ενώ θα λειτουργεί σωστά η ελεύθερη αγορά, αφού εκείνες οι τράπεζες που παράγουν ζημίες, θα χρεοκοπούν και θα κλείνουν.

Η ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ

Είναι προφανές ότι, εάν επιτευχθεί η ενοποίηση του τραπεζικού κλάδου της Ευρωζώνης, θα ακολουθήσει σχεδόν νομοτελειακά τόσο η δημοσιονομική, όσο και η πολιτική της ολοκλήρωση.

Κατά τη δική μας άποψη τώρα είναι επίσης προφανές ότι, η Γερμανία θα τοποθετήσει πάρα πολλά εμπόδια στο εγχείρημα -έτσι ώστε να εξασφαλίσει το χρόνο που έχει ανάγκη για να μελετήσει διεξοδικά εναλλακτικές λύσεις (έξοδο από το ευρώ κλπ.).

Στα πλαίσια αυτά εντάσσεται όχι μόνο το νέο αντιευρωπαϊκό κόμμα που ιδρύθηκε (άρθρο), αλλά και οι αντιθέσεις ορισμένων οικονομολόγων -  σύμφωνα με τους οποίους θα ήταν προτιμότερη η διάσωση των κρατών από αυτήν των τραπεζών, αφού θα απαιτούταν περί τα 3,4 τρις € για τα κράτη, έναντι 9,3 τρις € για τις τράπεζες.

Εμπόδια τοποθετούνται και στο ESM, αφενός μεν με αιτία το ότι δεν δημιουργήθηκε για τη διάσωση των τραπεζών αλλά των κρατών, αφετέρου πως δεν έχει τα απαιτούμενα κεφάλαια - αφού τα 700 δις € που διαθέτει δεν θα έφταναν σε καμία περίπτωση.

Παρά το ότι δε έχουν προταθεί λύσεις και για τις δύο «ενστάσεις» (αύξηση των κεφαλαίων του ESM, ίδρυση θυγατρικών του με αντικείμενο τη διάσωση τραπεζών), η Γερμανία δεν φαίνεται να συμφωνεί - γεγονός που μάλλον τεκμηριώνει τους φόβους των υπολοίπων και ειδικά της Γαλλίας η οποία, κινδυνεύοντας όσο ίσως καμία άλλη χώρα της Ευρωζώνης, έχει εναποθέσει όλες τις ελπίδες της στην τραπεζική ενοποίηση            

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Οι καταθέσεις δεν είναι σε καμία περίπτωση εγγυημένες – ενώ οι ηγέτες της Ευρωζώνης έχουν πανικοβληθεί, υποσχόμενοι πράγματα που είναι αδύνατον να τηρήσουν (ως συνήθως συμβαίνει). Βιώνουμε λοιπόν το τέλος μίας παρτίδας πόκερ, μεταξύ της πολιτικής και των τραπεζών, η οποία έχει μάλλον ξεφύγει από τον έλεγχο.

Κατά την άποψη πολλών, δεν είναι πλέον δυνατόν να αποφευχθεί η δήμευση ενός μέρους των καταθέσεων – κυρίως λόγω των τεράστιων λαθών της πολιτικής, της τραπεζικής βόμβας μεγατόνων στα θεμέλια του συστήματος, της υπερχρέωσης της Δύσης κοκ.

Εν τούτοις, θα ήταν εντελώς άδικο να υποχρεωθούν οι Πολίτες σε μία τέτοιου είδους θυσία, χωρίς να δημιουργηθούν τουλάχιστον θετικές προοπτικές για το μέλλον τους – μεταξύ άλλων, μέσα από τις λύσεις που έχουμε προτείνει στο σημερινό ή σε παλαιότερα κείμενα μας.  

Δυστυχώς, εάν οι εξαιρετικά επώδυνες αυτές λύσεις δεν συνοδευτούν από τις απολύτως απαραίτητες ενέργειες, όσον αφορά την ευρύτερη κρίση χρέους (ευρωομόλογα, ελεγχόμενος πληθωρισμός, ενεργοποίηση της ΕΚΤ κλπ.), τότε θα είναι δώρο άδωρο -γεγονός που πρέπει να αποφευχθεί με κάθε θυσία, αφού θα μπορούσε να σημάνει το τέλος της ειρήνης και της ευημερίας σε ολόκληρο τον πλανήτη μας.

Εάν βέβαια η Γερμανία επιχειρήσει να «αποδράσει» (ανάλυση μας), κάτι που δεν είναι καθόλου εύκολο αφού θα έλθει αντιμέτωπη με την αθέτηση πληρωμών εκ μέρους πολλών άλλων χωρών-εταίρων της (κυρίως της Ιταλίας και της Ισπανίας), είναι πιθανόν να προκληθούν πολλές παρενέργειες – οι οποίες πρέπει επίσης να αποφευχθούν, με κάθε θυσία.

Βασίλης Βιλιάρδος

Αθήνα, 16. Απριλίου 2013

viliardos@kbanalysis.com