ΑΜΡΑ - Αυθεντική Μυστικιστική Ροδοσταυρική Αδελφότητα

Σχόλια => Η Στοά.΄. της Τέχνης => Μήνυμα ξεκίνησε από: Rose στις Μάιος 10, 2009, 04:43:07

Τίτλος: Θεόδωρος Αγγελόπουλος
Αποστολή από: Rose στις Μάιος 10, 2009, 04:43:07
Ulysses´Gaze official movie trailer
http://www.youtube.com/watch?v=DaUEulIEBV8&feature=related

angelopoulos - Βλέμμα του Οδυσσέα
http://www.youtube.com/watch?v=ePvsrS5DZz0&feature=related

Theo Angelopoulos Ulysses' Gaze Sarajevo Scenes
http://www.youtube.com/watch?v=siw-1YQPvDQ

Ulysses Gaze
http://www.youtube.com/watch?v=lLaDkDM07Sc&feature=related

Ulysses´ Gaze Best Scene
http://www.youtube.com/watch?v=KJyjJIb4p0M&feature=related

Eternity a day
http://www.youtube.com/watch?v=B110rAXet6U&feature=PlayList&p=337774A3B329181B&index=19

La eternidad y un día Dir. Theo Angelopoulos 1998
http://www.youtube.com/watch?v=pdf0P2gLtko

Angelopoulos' Eternity and a day
http://www.youtube.com/watch?v=Cg2bc1ws2_w&feature=related

αuριο
http://www.youtube.com/watch?v=Gb4lzTdfNnI&feature=related

Trailor-The Weeping Meadow (Τριλογία 1: Το Λιβάδι που δακ)
http://www.youtube.com/watch?v=SyjDPa854aU&feature=related

The Weeping Meadow (2004) - start of Angelopoulous' film
http://www.youtube.com/watch?v=8iJ_BhMVJXQ&feature=related

Dust of time Η σκόνη του χρόνου movie trailer
http://www.youtube.com/watch?v=lDaMx5umnVc&feature=related
Τίτλος: Απ: Θεόδωρος Αγγελόπουλος
Αποστολή από: Rose στις Μάιος 10, 2009, 16:56:26
Ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος, έχει καταφέρει να φωτογραφίσει τον ανθρώπινο πόνο, την ματαιότητα της ζωής που νιώθουμε εμείς οι άνθρωποι σε καταστάσεις απόγνωσης, την σκόνη του χρόνου, το δάκρυ των Βαλκανίων, τον πόνο από το αίμα που χύθηκε, τα ερείπια που καταντάμε εμείς οι άνθρωποι τον κόσμο μας, τον θάνατο...

Γιατί άραγε, να πονάμε τόσο πολύ, να ταλαιπωρούμαστε τόσο πολύ, να εμποδίζουμε τόσο πολύ την ευημερία και την ευτυχία του συνόλου?  Γιατί άραγε πάντα κάποιοι "κακοί" να μην μας αφήνουν να ΧΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ, που κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στην ΧΑΡΑ της ΖΩΗΣ, στο ΔΩΡΟ που λέγεται ΖΩΗ.

Γιατί άραγε τόσοι πολλοί από εμάς, να πονάμε ψυχικά, όταν φεύγουμε, ενώ μπορούμε κάλλιστα να εκπληρώσουμε το όραμα της ψυχής μας, και να συνεχίσουμε το ταξίδι μας με ηρεμία?

Ενώ κατανοούμε πως αυτός ο πόνος, αυτός ο πόλεμος, αυτή η ιδιοτέλεια δεν συμφέρει σε κανένα μας, και όμως, συνεχίζονται οι καταστροφές, συνεχίζονται τα ανεκπλήρωτα όνειρα των ονειροπόλων, συνεχίζεται ο αγώνας να ανοίξει ο δρόμος, και αυτή η εναλλαγή των σκοτεινών και των φωτεινών, δημιουργεί μία πονεμένη κίνηση... μία πίκρα, που ο Αγγελόπουλος καταφέρνει να μας την μεταφέρει πολύ ζωντανά, τόσο ζωντανά, που νιώθουμε τον ΘΑΝΑΤΟ, τον οποίο καθημερινά προκαλούμε στον κόσμο μας...

'Ομως αυτός ο Θάνατος χρειάζεται κάποια στιγμή να σταματήσει, διότι υπάρχουν και άλλοι τρόποι να βιώσουμε την ΖΩΗ, πέρα από τον πόνο, πέρα από την πίκρα, πέρα από τον θάνατο...

Είναι καιρός, να πετάξουμε το μαύρο πέπλο του πένθους από την κοινωνία μας, είτε Ελληνική, είτε των Βαλκανίων, είτε ολάκερου του κόσμου, και να ΚΑΘΑΡΙΣΟΥΜΕ τα Εμπόδια, Ανοίγοντας τον Δρόμο, προς την ΧΑΡΑ.