Συζητήσεις: Θέματα Ροδοσταυρισμού, Φιλοσοφίας και Εσωτερισμού > Γενικά θέματα προβληματισμού

Σέκτα & Εγκλωβισμός

(1/6) > >>

Avaris:
Επειδή το θέμα Εγκλωβισμός στο θέμα antiesoterica αδυνατεί να συζητηθεί ξεκάθαρα το διαχωρίζω και το μεταφέρω εδώ.


Το γενικό ερώτημα λοιπόν είναι:


"Πότε θεωρείται ότι κάποιο άτομο είναι όντως "εγκλωβισμένο" σε μια Σέκτα ή Ομάδα γενικότερα "?

Avaris:
Ας υποθέσουμε πως έχουμε έναν εικοσάχρονο έφηβο που οι "ψυχοπνευματικές του ανησυχίες" τον οδήγησαν σε μια Θρησκευτική Σέκτα.

Ο νεαρός αποκόπτεται συνειδητά απο την οικογένειά του και τους κοινωνικούς του κύκλους, παρατάει τις σπουδές του και αφιερώνεται ολοκληρωτικά στην εσωτερική ζωή της Θρησκευτικής κοινότητας όπου και διαμένει και εργάζεται.


Οι γονείς του διαμαρτύρονται, αλλά αυτός επιμένει πως είναι καλά εκεί που είναι.

Οι γονείς του δεν πείθονται, επιμένουν μέχρι που ο νεαρός πλέον δεν βγαίνει ούτε καν στο τηλέφωνο - για να αποφύγει την "πίεση" των γονιών του.

Μετά και απο αυτό, οι γονείς του θεωρούν πως η "Σέκτα" του απαγορεύει οποιαδήποτε επικοινωνία με τους "εκτός κοινότητας".

Καταγγέλουν το περιστατικό στη δικαιοσύνη, ζητούν τη συνδρομή της και μια μέρα συνοδεία ψυχολόγου, δημοσίου κοινωνικού λειτουργού, δικηγόρου και με εισαγγελικό ένταλμα εισόδου στην κοινότητα πηγαίνουν, μπαίνουν και συναντώνται με το νεαρό.

Στην συνάντηση ο νεαρός συνοδεύεται απο τον δικηγόρο της κοινότητας και απο αντίστοιχα "υποστηρικτικά στελέχη" της Σέκτας.

Ο νεαρός, στις εκκλήσεις των γονέων του να "συνέλθει" και να επιστρέψει στην οικογένειά του και στην κοινωνία του απαντάει πως "νοιώθει μια χαρά μέσα στην κοινότητα" και πως "δεν θέλει να φύγει".

Οι γονείς του έχουν ενημερώσει την δικαιοσύνη πως ο γιός τους προτού πάει στην Σέκτα, είχε κάποια ψυχολογικά προβλήματα. Συνεπώς, η ομάδα των γονέων βαδίζει με το σκεπτικό πως η Σέκτα "πάτησε επάνω σε αυτή την ψυχική βάση του νεαρού", "δούλεψε επάνω σε αυτό" και του "έκανε πλύση εγκεφάλου".

Η Σέκτα απο την άλλη όμως πατάει νομικά επάνω στο γεγονός πως ο νεαρός είναι "ενήλικος" και έχει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης.

Και αφού απο μόνος του επιμένει πως "είναι καλά εκεί" και "δεν επιθυμεί να φύγει" , τότε δεν τίθεται νομικό ζήτημα.


Αυτή η ιστορία έχει επαναληφθεί εκατομμύρια φορές σε όλο τον πλανήτη.


Γυρνάμε στο βασικό μας ερώτημα λοιπόν:


Ο νεαρός της ιστορίας μας είναι "εγκλωβισμένος" ή όχι?



Η ιστορία αυτή φυσικά είναι μια απο τις άπειρες παραλλαγές.

Στην ροή της συζήτησης θα ακολουθήσουν πολλές ακόμη.

Trithemius:

--- Παράθεση από: Avaris στις Αυγούστου 12, 2007, 10:37:37 ---Ο νεαρός της ιστορίας μας είναι "εγκλωβισμένος" ή όχι?
--- Τέλος παράθεσης ---

Σχετικά με το αν στη συγκεκριμένη περίπτωση που αναφέρει ο Avaris, ο νέος αυτός είναι εγκλωβισμένος ή όχι, έχω να πω τα εξής:

Κάθε οργανωμένη ομάδα που δεν παρουσιάζει στα μέλη της και την αντίθετη πλευρά των δεδομένων, έχει χαμένο το παιχνίδι της ειλικρίνειας. Από τη στιγμή που η ομάδα αυτή προωθεί μία νοοτροπία πως εκεί μόνον βρίσκεται η αλήθεια ή πως ο κόσμος είναι όμορφος μόνον αν μέσα σε αυτόν ανήκει και η ομάδα αυτή, ε τότε κάτι περίεργο συμβαίνει.

Σε αυτό το ζήτημα, καλό είναι να ακολουθήσουμε τον κανόνα του "τριγώνου", μιας προσέγγισης σε ένα ζήτημα όπου παρατίθεται η μία άποψη-εκδοχή, εκφράζεται και η αντίθετή της και τελικά προκύπτει-γεννάται μία τρίτη οπτική, αυτή της τελικής απόφασης. Ένα άτομο που βρίσκεται σε μία "περιορισμένη" ομάδα, εισέρχεται εκεί για κάποιον λόγο. Πραγματικά είναι πολύ δύσκολο να μπούμε στο μυαλό του "παθόντα" και να διαγνώσουμε το τι και πως σκέφτεται. Kατά συνέπεια, ασφαλή συμπεράσματα για το πως βλέπει εκείνος τα πράγματα μπορούμε να εξάγουμε μόνον αν καθήσουμε μαζί του και μιλήσουμε βαθιά, αναλυτικά και επί μακρόν για τις υπαρξιακές του ανησυχίες. Μόνον τότε θα καταλάβουμε αν εκεί είναι εγκλωβισμένος ή επιτέλους ελεύθερος ;)

Αν εγώ βρεθώ σε μια τέτοια ομάδα, θα ζητήσω, για κάθε ζήτημα και ιδεολογικό σχήμα, να μου παραθεσούν εκτός της ισχύουσας εκδοχής που πρεσβεύει η ομάδα και κάθε άλλη πιθανή εκδοχή και άποψη για το ζήτημα. Μόνον έτσι θα μπορέσω να περάσω όλο αυτό το σύνολο πληροφοριών μέσα από το δικό μου πρίσμα, μόνον έτσι θα μάθω να σκέφτομαι, θα γίνω ενεργός νους και κατά συνέπεια μόνον έτσι θα κατανοήσω και θα συνειδητοποιήσω τη θέση μου μέσα στην ομάδα. Τότε ακριβώς θα είμαι έτοιμος και ικανός να μιλάω για αυτοδιάθεση. Αν λοιπόν η πληροφόρηση είναι μονόπλευρη και επιλεκτική, τότε κάτι περίεργο συμβαίνει εκεί μέσα και την απάντηση για την πανσπερμία απόψεων θα μας την δώσει ο νεαρός της υπόθεσης. Από τα λόγια του θα κρίνουμε αν εκεί μέσα γίνεται πλύση εγκεφάλου ή αν ο ομάδα αυτή προάγει την παραγωγική (άρα και υγιή) σκέψη.

Φυσικά, τίθενται και άλλα ζητήματα πέραν της φιλοσοφικής πλευράς του θέματος, όπως η διαμονή, οι επαφές με τους γύρω του κλπ. Εγώ περιορίζω την απάντησή μου στη θέση που κρατά ο νεαρός για τα φιλοσοφικά-μεταφυσικά ζητήματα και το πως αυτά επηρρεάζουν τη ζωή του.

Αξίζει όμως να σημειώσω και κάτι ακόμα:

Μιλάμε τόση ώρα για σέκτες, μιλάμε για μικρές φιλοσοφικές ομάδες που θεωρητικά καθοδηγούν το κάθε μέλος με επιλεκτική πληροφόρηση που σκοπό έχει να γίνει το μέλος απλό φερρέφωνο της σέκτας. Πως λοιπόν το μέλος καθίσταται πρόθυμο όχι μόνον να αποδεχτεί αλλά και να προωθήσει τις διακυρρήξεις της ομάδας του; Με την τεχνική της ακύρωσης της διαδικασίας σύγκρισης των διδαχών της ομάδας με κάθε άλλη "εξώτερη" πληροφόρηση. Όσο λοιπόν το μέλος δεν έχει μέτρο σύγκρισης και αξιολόγισης με τη βοήθεια της "άλλης άποψης", σαφώς και καθίσταται αυτό που ονομάζω 3Α (αγνώμων, αδαής, αφελής).

Να δώσω και μια εφαρμογή του συγκεκριμένου επί αιώνες τώρα: Λέγε με θρησκεία Αν θέλετε, και για να μην μακρυγορώ, το τελευταίο σας το αναλύω περισσότερο στη συνέχεια :)

Avaris:
Άλλο παράδειγμα:


ένας 35άχρονος μετά απο χρόνια στον εσωτερισμό έλκεται απο τον Κρίσνα.

Μπαίνει λοιπόν στην "Κοινότητά" τους, ξυρίζει το κεφάλι του, φοράει το χιτώνιο και βγαίνει στους δρόμους τακτικά υμνώντας "Χάρε Κρίσνα κλπ".

Αυτός νοιώθει υπέροχα εκεί.

Ταυτόχρονα όμως "απομακρύνεται" απο την οικογένειά του, τους φίλους και όλο τον κοινωνικό του περίγυρο.

Αφοσιώνεται ψυχή τε και σώματι στην "Νέα του οικογένεια".


Η οικογένειά του ακολουθεί τις ίδιες διαδικασίες όπως και στο προηγούμενο παράδειγμα με τον "20χρονο".

Αλλά και πάλι ο "ήρωας" της ιστορίας επιμένει πως νοιώθει "υπέροχα εκεί" και δεν θεωρεί τον εαυτό του "εγκλωβισμένο".

Αντιθέτως, η οικογένειά του με τον δικό της "υποστηρικτικό κύκλο" (δικηγόρο, ψυχολόγο, κοινωνικό λειτουργό, εκκλησία, κλπ) επιμένουν να τον χαρακτηρίζουν ως "εγκλωβισμένο" και να στρέφονται με κάθε "μέσο" ενάντια στην "θρησκευτική κοινότητα".


Είναι ή όχι "Εγκλωβισμένο" το παραπάνω άτομο?

Avaris:
Συνεχίζουμε, όντως...

Το σενάριό μας μεταφέρεται κάπου στην Ελληνική επαρχία.

Χωριό χιλίων κατοίκων.

Μια συνηθισμένη χριστιανική ενορία.

Να όμως που ο νέος/α της ιστορίας μας έχει άλλες ανησυχίες.

Τον έλκει ο Εσωτερισμός.

Μπορεί άραγε να βγει και να πει πως πιστεύει στην Μετενσάρκωση, στο Κάρμα, στην μια πηγή όλων των θρησκειών, στα Ακασικά Αρχεία, στην Μαγεία, κλπ κλπ?

Εαν το κάνει, ο "κλειστός κύκλος" της μικρής αυτής κοινωνίας θα τον απομονώσει (επιεικώς) ή αλλιώς, θα τον "τσακίσει" ψυχολογικά.

Ο "ήρωάς" μας είναι ή όχι "εγκλωβισμένος"?

Πλοήγηση

[0] Λίστα μηνυμάτων

[#] Επόμενη σελίδα