Αποστολέας Θέμα: Πολιτική Ανυπακοή....  (Αναγνώστηκε 5891 φορές)

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Πολιτική Ανυπακοή....
« στις: Σεπτέμβριος 04, 2009, 23:36:52 »

Εξουσία - αντίσταση έννομη τάξη - ανυπακοή
(απόπειρα συναγωγής πορισμάτων)
 
Κώστας Ε. Μπέης
καθηγητής της πολιτικής δικονομίας στο πανεπιστήμιο Αθηνών
 
1. Η διαλεκτική σχέση εξουσίας και αντίστασης
 
Καθώς τα ρευστά έχουν απο τη φύση τους την τάση να απλώνουν και να καταλαμβάνουν κάθε κενό χώρο, έτσι και κάθε μορφής εξουσία (κρατική, οικονομική, πολιτισμική) έχει απο τη δική της ανόθευτη φύση την τάση για συνεχή επέκταση του χώρου της κυριαρχίας της. Είναι αλήθεια πως διαφέρουν, αφού η ροπή των ρευστών είναι φυσικό φαινόμενο, ενώ η ροπή της εξουσίας είναι κοινωνικό φαινόμενο. Οπωσδήποτε όμως και οι δύο ροπές μπορούν να κινούνται ανεξάρτητα απο την ανθρώπινη βούληση. Κάτι που ισχύει και για την ανθρώπινη εξουσία, αφού πηγή της είναι η καθ' αυτήν ακόρεστη επιθυμία.
 
Τόσο η φυσική ροπή των ρευστών, όσο και η ψυχολογική ροπή της εξουσίας για επέκταση στο χώρο έχουν μέσα τους το σπέρμα της αυτοκαταστροφής.
Όσο απλώνουν, τόσο εξασθενίζουν [1], εκφυλίζονται και αφανίζονται.
 
Τόσο η φυσική κυρίαρχη δύναμη, την οποία εκφράζουν τα υγρά, όσο και η κοινωνική κυρίαρχη δύναμη, την οποία εκφράζει η εξουσία, ανακόπτονται κατα τη φορά της ορμής τους, μόνον όταν κατ' εξαίρεση συναντήσουν ανυπέρβλητο εμπόδιο: ισχυρό φράγμα, τα ρευστά, και σθεναρή αντίσταση, η εξουσία.
 
Δίχως τη θέληση για αντίσταση, η σχέση ανάμεσα στους ελάχιστους εξουσιαστές και στο μεγάλο πλήθος των εξουσιαζομένων θα ήταν σχέση κυρίου και δούλων.
 
Αυτήν τη σχέση δέν την άντεξαν ούτε οι αρχέγονοι θεοί μεταξύ τους.
Και αποδύθηκαν σε εξοντωτική γιγαντομαχία [2].
 
Πολύ περισσότερο δέν άντεξε αυτήν την κυριαρχική σχέση το ανθρώπινο γένος. Και μέσα στην ιστορική του διαδρομή κατόρθωσε και γκρέμισε τα είδωλα πολλών ανώτερων δυνάμεων. Ακόμη και των ωραίων θεών του Ολύμπου.
 
Δέν την άντεξε αυτήν τη σχέση το ανθρώπινο γένος ούτε απέναντι στον αγαθό Δημιουργό του, εφόσον η δική του θέση θα ήταν καθαρώς διακοσμητική, άβουλη, δίχως την περιπέτεια της αναζήτησης άγνωστων κόσμων και δίχως την προοπτιική της δημιουργικές πρωτοβουλίες. Έτσι εναντιώθηκε στη θεϊκή απαγόρευση, να γευθεί απο τον καρπό του δένδρου της γνώσης.
Και δέ φαίνεται να μεταμελήθηκε που το πλήρωσε και με το πικρό τίμημα της εκδίωξης απο τον Κήπο Εδέμ.
 
1.1. Η εξουσία
 
Θα ήταν ουτοπικό το όραμα μιας κοινωνίας, απαλλαγμένης απο εξουσιαστές.
Αυτό επιβεβαιώνεται απο την εμπειρική παρατήρηση οτι σε καμιά κοινωνία, ακόμη και στις πιό έντονες στιγμές κρίσης και παράλυσης του κοινωνικού ιστού, δέν παρατηρήθηκε ποτέ κενό εξουσίας. Πάντα κάποιες δυνάμεις, είτε εσωτερικές, είτε εξωτερικές, σπεύδουν και καταλαμβάνουν το κενό, το οποίο άφησε πίσω της η εξουσία που κατέρρευσε.
 
Η ύπαρξη εξουσίας είναι μια αναπότρεπτη πραγματικότητα - απόρροια της ανισότητας των ανθρώπων, αναφορικά με τις φυσικές τους ικανοτήτες και τη δύναμη που διαθέτουν ορισμένοι, αναφορικά με την πραγμάτωση της βουλιμίας για συγκέντρωση πλούτου αγαθών και μέσων κυριαρχίας.
 
 Η θεωρητική κατασκευή του λεγόμενου κοινωνικού συμβολαίου είναι ενας καθησυχαστικός, αλλά και παραπληνητικός μύθος.
 
Δέν καταρτίστηκε ποτέ, ούτε κάν σιωπηρώς, κανένα συμβόλαιο ανάμεσα στους εξουσιαζομένους και στον εκάστοτε εξουσιαστή, με την έννοια της απαλλοτρίωσης ορισμένων ελευθεριών των κοινωνών, και με αντάλλαγμα την εκ μέρους του εξουσιαστή διασφάλιση κάποιων κοινωνικών αγαθών.
 
 Υπήρξε βέβαια πάντοτε, υπάρχει, και θα υπάρχει και στο μέλλον, σιωπηρή αποδοχή εκ μέρους των εξουσιαζομένων της κυριαρχίας των εκάστοτε εξουσιαστών.
 
 Αλλά αυτή η σιωπηρή αποδοχή δέν είχε ποτέ το νόημα της δέσμευσης για ακατάλυτη υποταγή. Υπάρχει, όσο μέσα απο τους κόλπους της κοινωνίας δέν αναδεικνύονται άλλες ισχυρότερες δυνάμεις, που θα πάρουν, αυτές πιά, την εξουσία στα δικά τους πιό στιβαρά χέρια.
 
Η ουσία όμως της εξουσίας παραμένει αναλλοίωτη, με όποια μορφή και άν εμφανίζεται. Διατηρεί τη ροπή για επέκταση και ενδυνάμωσή της, για άντληση προνομίων, για διαρπαγή, καθώς και για απόλαυση των αγαθών του πλούτου, ανεξάρτητα απο το άν ασκείται είτε απο το μονάρχη είτε απο την ολιγαρχική ομάδα των σφετεριστών είτε απο τους πράσινους ή τους βένετους που εκάστοτε κυριάρχησαν στις εκλογικές διαδικασίες του δήμου [3].
 
1.2. Η αντίσταση
 
Καθώς ο φυσικός κόσμος κυριαρχείται απο την αρμονία των αντίρροπων δυνάμεων, έτσι και οι κοινωνίες σφραγίζονται απο την αρμονία που έχει κατορθωθεί απο την εξισορρόπηση των δικών τους αντίρροπων δυνάμεων.
 
 Πρίν λοιπόν ακόμη αναρωτηθούμε, άν η αντίσταση είναι το περιεχόμενο δικαιώματος, είναι φρόνιμο να προσέξουμε οτι η αντίσταση εκφράζει εγγενή κοινωνική πραγματικότητα. Όμοια όπως αναπότρεπτη πραγματικότητα είναι και η εξουσία.
 
Επειδή υπάρχει εξουσία, με αναπότρεπτη φυσική νομοτέλεια εναντιώνονται σ' αυτήν οι ασθενικές ή μέτριες κοινωνικές δυνάμεις της αντίστασης.
'Ωσπου κατ' εξαίρεση να γίνουν τόσο ισχυρές, ώστε να ανατρέψουν την ισορροπία, να παραμερίσουν τις ώς τότε εξουσιαστικές δυνάμεις, να υποκατασταθούν, αυτές οι νέες πιά δυνάμεις, στη θέση των ήδη ασθενέστερων παλιαιών. Συνεχίζοντας την ανακύκλωση, με το να έχουν τώρα να αντιπαλαίσουν οι νέοι εξουσιαστές με τις νέες ανερχόμενες δυνάμεις της αντίστασης.
 
 Ασφαλώς αυτή η διαρκής διαπάλη ανάμεσα στην εκάστοτε εξουσία και στις δυνάμεις της αντίστασης δίδει την εικόνα παθολογίας του φαινομένου του κράτους. Είναι όμως παράλληλα και η μόνη εξυγειαντική διαδικασία για την έξοδο της κοινωνίας απο τις εκάστοτε κρίσεις της. Δίχως αντίσταση, οι κοινωνικοί ρυθμοί αποτελματώνονται και αποσαθρώνονται. Η εξουσία εκφυλίζεται. Η ώρα της πτώσης της έχει πιά σημάνει. Και επειδή δέν υπήρξαν αντίρροπες δυνάμεις εσωτερικής αντίστασης, δέν απομένει παρα η υποταγή αυτής της κοινωνίας σε ξένες δυνάμεις επικυριαρχίας ή και απροκάλυπτης κατοχής.
 
Η αντίσταση λοιπόν, όσο δέν ξεπερνά τα δικά της μέτρα, είναι ζωογόνος και εξυγειαντικός παράγων της κοινωνικής συμβίωσης. Όταν τα ξεπερνά, εμπλέκεται κι αυτή μοιραία στη διαδικασία της τελικής φθοράς, κατα τη σοφή παρατήρηση του Αναξίμανδρου :
 
διδόναι γαρ αυτά δίκην και τίσιν αλλήλοις της αδικίας κατα την του χρόνου τάξιν [4].
 
1.3. Η αναρχία
 
Η ιστορική εμπειρία έχει δείξει οτι η αναρχία, ως πολιτικό φαινόμενο, με την έννοια της αντιεξουσιαστικής απαλλαγής του συνόλου [5] των κοινωνών απο δεσμευτικούς κανόνες συμπεριφοράς, είχε πάντα μεταβατικό χαρακτήρα.
'Ηταν βραχυπρόθεσμη και απο τη φύση της θνησιγενής.
 
Στην προϊστορική περίοδο απαντούν μεγάλα διαστήματα αναρχίας, που καταδικάστηκαν απο τους ποιητές και το φιλοσοφικό στοχασμό. Επρόκειτο όμως για αναρχία με ενα ειδικό εννοιολογικό περιεχόμενο, δηλαδή της εξουσίας που ασκείται δίχως το χαληνό δεσμευτικών γι' αυτήν την ίδια κανόνων δικαίου.
 
Γι' αυτής της μορφής την αναρχία έχουν θέση οι συνετοί λόγοι του σπαρτιάτη βασιλέα Αγησίλαου οτι
 
τον αγαθόν άρχοντα δείν υπο των νόμων άρχεσθαι [6],
 
καθώς και οτι
 
άρχω γαρ ουκ εμαυτώ αρχάν, αλλά τα πόλει (...) και τότε άρχων άρχει αλαθέως κατα δίκαν, ότα άρχηται υπο (...) νόμων (...) [7].
 
Απο τότε όμως που τα γένη μετεξελίχθηκαν σε πόλεις και εκείνες σε κράτη, η αναρχία με αυτό το ειδικό εννοιολογικό περιεχόμενο είναι απλώς μακρινή ανάμνηση.
 
Στη δική μας εποχή η αναρχία απαντά με μιαν άλλη μορφή: οτι οι νόμοι, που έχουν θεσπιστεί, κάτω απο το φόβο του πολιτικού κόστους που συνεπάγεται για το εξάστοτε κυβερνητικό κόμμα η ένταση της αστυνόμευσης, κοιμούνται και μόνον επιλεκτικά ή συμπτωματικά επισύρουν τις απειλούμενες κυρώσεις τους. Με αυτήν την ειδική μορφή, στις μέρες μας, η αναρχία κυριαρχεί στην παραοικονομία, συχνά στην οδική κυκλοφορία, στην αυθαίρετη δόμηση, κλπ.
 
Οπωσδήποτε, και με αυτήν τη σύγχρονη μορφή της, η αναρχία είναι νοσηρό φαινόμενο του κοινωνικού βίου. Ενα φαινόμενο για το οποίο εξακολουθεί να έχει θέση οi λόγοi του Πυθαγόρα :
 
μηδέν είναι μείζον κακόν αναρχίας [8]
 
και του Αισχύλου :
 
Μήτ' ανάρχετον βίον μήτε δεσποτούμενον αινέσης. παντί μέσω το κράτος θεός ώπασεν [9].
 
 
 
1.4. Η έννομη τάξη
 
Καθώς οι αντίρροπες φυσικές δυνάμεις έχουν κατασταλάξει στην αρμονία του φυσικού κόσμου στο πλαίσιο της ισχύος φυσικών νόμων, με οντολογικό νόημα, έτσι και οι αντίρροπες κοινωνικές δυνάμεις της κυριαρχίας των εξουσιαστών και της αντίστασης των εξουσιαζομένων έχουν επιτύχει μια εύθραυστη εξισορρόπηση μέσα απο τους (δεοντολογικούς) κανόνες της έννομης τάξης.
 
Η δημιουργία της έννομης τάξης είναι ένα απο τα πιό θαυμαστά δημιουργήματα του ανθρώπινου νού - αληθινά συναρπαστική πλευρά του πολύπτυχου που συνθέτει τον ανθρώπινο πολιτισμό. Θετική πηγή αισιοδοξίας για το μέλλον, όσα αντιπαθητικά κρούσματα αδικίας και άν βλέπουμε ή συνειδητοποιούμε γύρω μας.
 
Θεμέλια αυτής της έννομης τάξης είναι στην εποχή μας η αυτοδέσμευση της πολιτείας πως:
 
* η κύρια αποστολή της επικεντρώνεται στο σεβασμό και στην προστασία της αξίας του ανθρώπου,
 
* η άσκηση των εξουσιών της στηρίζεται στη δημοκρατική αρχή, συνακόλουθα σε κάποιας μορφής (εκφρασμένη ή σιωπηρή, γενική ή ειδική) συγκατάθεση της πλειοψηφίας του κοινωνικού συνόλου,
 
* η εκάστοτε πλειοψηφία αυτοδεσμεύεται να σέβεται τα στοιχειώδη εκείνα δικαιώματα της μειοψηφίας, που είναι γνωστά ως ανθρώπινα δικαιώματα,
 
* καθένας έχει νομικώς ίση δυνατότητα πρόσβασης και συμμετοχής στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας, με μοναδικούς περιορισμούς τα ίσα δικαιώματα των άλλων, τους συνταγματικούς κανόνες και την αποστροφή προς τη δολιότητα, και
 
* η εγγύηση οτι κάθε διατάραξη αυτής της αρμονίας παρέχει δικαίωμα προσφυγής σε αμερόληπτα δικαστήρια, τα οποία, στο πλαίσιο δικονομικών κανόνων, εξασφαλιστικών συνθηκών δίκαιης δίκης, θα παράσχουν γοργή και αποτελεσματική δικαστική προστασία, σύμφωνα με τους ισχύοντες γενικούς και αφηρημένους κανόνες ουσιαστικού δικαίου.
 
Θα νόμιζε κανεις οτι, μέσα σ' αυτήν τη θαυμαστή αρμονία της έννομης τάξης, τα μέλη της κοινωνίας, τώρα πιά, να αποδύονταν απερίσπαστα στη δημιουργική τους προσπάθεια και στην απόλαυση των καρπών του μόχθου τους.
 
Ενα τέτοιο όραμα είναι αυταπόδεικτα ουτοπικό. Και τούτο, κυρίως για τους ακόλουθους λόγους:
 
- πρώτο, γιατι όπως ήδη έγινε ο σχετικός υπαινιγμός, οι κανόνες του δικαίου, σε αντίθεση προς τους φυσικούς νόμους, δέν έχουν οντολογικό, αλλά απλώς δεοντολογικό νόημα. Αυτό που επιτάσσουν δέ σημαίνει οτι όντως γίνεται. Και εκείνο που απαγορεύουν δέ σημαίνει οτι όντως δέ γίνεται. Απλώς δέον να ισχύουν οι οριζόμενες έννομες συνέπειες.
Η πραγμάτωσή τους όμως είναι κάτι που πρέπει να διαγνωστεί, γιατι είναι πολύ πιθανό να μήν έγινε.
 
- Δεύτερο, γιατι, παρ' όλη την ανάπτυξη της μαζικής βιομηχανικής παραγωγής (άν και με αντίστοιχη ληστρική εκμετάλλευση των φυσικών πόρων και πρόδηλη εξάντληση των σχετικών αποθεμάτων), πάντως η προσφορά υλικών αγαθών βρίσκεται σε απελπιστική αναντιστοιχία με τη ζήτησή τους. Έτσι οι κανόνες του δικαίου, που οριοθετούν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των κοινωνών, αναφορικά με την απόκτηση, την κατοχή και την απόλαυση των αγαθών, υπόκεινται σε διαρκείς καταστρατηγήσεις ή και απροκάλυπτες παραβάσεις, κάτω απο το αίσθημα ανασφάλειας που προκαλεί η αναντιστοιχία προσφοράς και ζήτησης των αγαθών.
 
- Τρίτο, γιατι ανάλογη αναντιστοιχία, και μάλιστα, κάτω απο τη ραγδαία τεχνολογική εξέλιξη, με διαρκώς οξύτερη επίταση, απαντά και αναφορικά με τις θέσεις εργασίας. Πολύ περισσότερο, αναφορικά με τις ελάχιστες διευθυντικές θέσεις• συνακόλουθα και με τις προνομιακές επιπτώσεις που αυτές συνεφέλκουν• και
 
- τέταρτο, γιατι η αντιφατικότητα, ή έστω η διαπάλη των αντίρροπων δυνάμεων, που παρατηρείται μέσα στο φυσικό κόσμο, καθώς και μέσα στην κοινωνική συμβίωση, υπάρχει, με την ίδια ή ανάλογη ένταση, και μέσα στις επιθυμίες και τη βούληση κάθε εξατομικευμένου ανθρώπου. Έτσι, παρ' όλες τις πνευματικές κατακτήσεις, η αντιφατικότητα της ανθρώπινης ψυχής διαρκώς τροφοδοτεί τους ανταγωνισμούς και τον αγώνα δρόμου για κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στον άνθρωπο.
 
Η αντιπαλότητα λοιπόν πάνω στο επίπεδο της διαλεκτικής σχέσης εξουσίας και αντίστασης, της οποίας η οξύτητα ασφαλώς έχει περισταλεί με την εγκαθίδρυση των έννομων τάξεων, δέν καταργήθηκε ολοσχερώς. Απλώς μετατέθηκε σ' ενα άλλο επίπεδο, ως αντιπαλότητα ανάμεσα στην έννομη τάξη και στην ανυπακοή.
 
2. Η διαλεκτική σχέση έννομης τάξης και ανυπακοής
 
2.1. Το κράτος δικαίου
 
Στην εποχή μας οι χώρες του Συμβουλίου της Ευρώπης μπορούν να καυχώνται οτι έχουν πετύχει το τρίπτυχο:
 
(α) να ταυτίζεται η έννοια του κράτους με την έννοια της ισχύος ορισμένης έννομης τάξης,
 
(β) να στηρίζεται κάθε έννομη τάξη αυτών των χωρών στις γενικώς αναγνωρισμένες δικαιικές αρχές του δημοκρατικού κράτους δικαίου, και
 
(γ) αυτές οι δικαιικές αρχές να συγκροτούν επιπροσθέτως το θετικό δίκαιο μιας υπερεθνικής, πανευρωπαϊκής έννομης τάξης, εγγυημένης απο τη λειτουργία υπερεθνικού δικαστηρίου (του Δικαστηρίου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο), του οποίου οι αποφάσεις είναι εκτελεστές στις χώρες-μέλη, κάτω απο την εγγύηση του Συμβουλίου Υπουργών (των εξωτερικών των χωρών-μελών).
 
2.2. Τα κρούσματα της πολιτικής ανυπακοής
 
Μολοντούτο, τα κρούσματα πολιτικής ανυπακοής συνεχώς πληθύνονται και οξύνονται, ιδίως σε χώρες, όπως η δική μας, όπου ο προεκλογικός μαξιμαλιστικός λόγος και το μετεκλογικό παγωμένο λουτρό της οδυνηρής πραγματικότητας ευλόγως τροφοδοτούν την έξαψη και τις δυναμικές αντιδράσεις.
 
Η πολιτική ανυπακοή είναι καθιερωμένος ήδη τεχνικός όρος και αναφέρεται σ' εκείνες τις μορφές εναντίωσης στις επιταγές της έννομης τάξης του κράτους δικαίου, οι οποίες κινούνται ανάμεσα στην παθητική αντίσταση και στη δυναμική προσφυγή σε πράξεις βίας, δίχως όμως την άγρια μετεξέλιξή τους σε στασιαστικό κίνημα.

 ………………………..συνεχίζεται….
....ΜΕΜΝΗΣΟ  ΑΠΙΣΤΕΙΝ....

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Πολιτική Ανυπακοή....
« Απάντηση #1 στις: Σεπτέμβριος 04, 2009, 23:38:13 »
............συνέχεια....

2.3. Τα όρια αποδοχής της πολιτικής ανυπακοής απο την έννομη τάξη
 
Πότε η πολιτική ανυπακοή θα πρέπει να γίνεται σεβαστή ως δικαίωμα, εγγυημένο με αφηρημένους κανόνες ουσιαστικού δικαίου και με αντίστοιχη δικαστική προστασία στο πλαίσιο δίκαιης δίκης;
 
Απο ποιό σημείο και μετά η πολιτική ανυπακοή είναι θεμιτό να αντιμετωπίζεται ως ποινικό αδίκημα;
 
Ακόμη όμως και στη δεύτερη τούτη περίπτωση, πότε, παρά τις ποινές που επισύρει η στάση, είναι ηθικά δικαιωμένη;
 
Αυτά τα ερωτήματα απασχολούν το στοχασμό σ' όλην την ιστορική διαδρομή του.
 
Ο Προμηθέας, όπως μας τον παρουσιάζει ο Αισχύλος, δηλαδή να σύρεται δεσμώτης απο το Κράτος και τη Βία στο βράχο του μαρτυρίου του,
 
ως αν διδαχθή την Διός τυραννίδα στέργειν, φιλανθρώπου δε παύεσθαι τρόπου,
 
είναι ίσως η πρώτη ιδεολογική εναντίωση στην άδικη και σκληρή εξουσία [10].
 
Στην Αντιγόνη του Σοφοκλή κορυφώνεται το δράμα του ευαίσθητου ανθρώπου, που δέν ανέχεται την ταπείνωση, την οποία υφίσταται απο την αλαζονική και υβριστική εξουσία, έτσι ώστε να αποδέχεται ακόμη και του θανάτου τη διέξοδο:
 
όστις γαρ εν πολλοίσιν ως εγώ κακοίς ζή, πώς όδ' ουχί κατθανών κέρδος φέρει; [11]
 
Ο φιλοσοφικός στοχασμός εκδηλώθηκε δίβουλος.
 
Ο Σωκράτης είναι χαρακτηριστική περίπτωση αυτής της αμφιγνωμίας.
 
 Και τούτο, γιατι, παρά τη βαθιά νομιμοφροσύνη που τον διέκρινε, δέ δίστασε δυό φορές να εκδηλώσει απροκάλυπτη πολιτική ανυπακοή:
 
Tην πρώτη φορά, όταν έτυχε να ασκεί τα καθήκοντα του Επιστάτη του Δήμου (κάτι ανάμεσα στον πρόεδρο της βουλής και στον πρόεδρο της Δημοκρατίας, με τα σημερινά μέτρα) και η Εκκλησία του Δήμου ήθελε να αποφασίσει την άμεση εισαγωγή σε δίκη και καταδίκη σε θάνατο των στρατηγών, που είχαν νικήσει στη ναυμαχία των Αργινουσών, αλλά δέν είχαν περισυλλέξει τους Αθηναίους νεκρούς. Ενώ λοιπόν οι δημαγωγοί είχαν ξεσηκώσει το λαό,
 
οι δε πρυτάνεις φοβηθέντες ωμολόγουν πάντες προθήσειν (...)• ούτος δ' ουκ έφη, αλλ' ή κατα νόμον πάντα ποιήσειν [12].
 
Και
 
οργιζομένου μεν αυτώ του δήμου, πολλών δε δυνατών απειλούντων• αλλά περι πλείονος εποιήσατο ευορκείν ή χαρίσασθαι τω δήμω παρά το δίκαιον [13].
 
Τη δεύτερη φορά, μετά την κατάλυση της Δημοκρατίας, ο Σωκράτης,
 
ότε οι τριάκοντα [τύραννοι] προσέταττον αυτώ παρά τους νόμους τι, ουκ επείθετο [14].
 
Τον είχαν διατάξει να μεταβεί μαζί με άλλον εκπρόσωπο της Αθηναϊκής Πολιτείας στην Αίγινα και ν' αξιώσει την έκδοση των δημοκρατικών Αθηναίων που είχαν αυτοεξοριστεί εκεί. Κι εκείνος, δίχως να απαντήσει στη διαταγή των τριάκοντα τυράννων, πήγε σπίτι του και αδιαφόρησε.
 
Όμως μέσα στο πλαίσιο της δικαιοκρατούμενης πολιτείας ο Σωκράτης αποκρούει τη μή συμμόρφωση με τους νόμους, ακόμη και όταν αυτή θα μπορούσε να δικαιολογηθεί με την επίκληση του
 
οτι ηδίκει γαρ ημάς η πόλις και ουκ ορθώς την δίκην έκρινεν [15].
 
Έτσι διδάσκει - και αποδεικνύει την αξιοπιστία των λόγων του με την προσωπική του πορεία προς το θάνατο - οτι δέν είναι δυνατό
 
πόλις αρέσκοι άνευ νόμων.
 
Και οτι για τους νόμους δέν υπάρχει τρίτη λύση παρα μόνον ή να πείθουμε για να αλλάξουν, ή να υπακούομε:
 
δυοίν θάτερα, ή πείθειν ημάς ή ποιείν [16].
 
Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε ο στοχασμός και του Kant, ο οποίος υποστήριζε οτι είναι προδήλως αντιφατικό να προβλέπει η ίδια η έννομη τάξη τη δυνατότητα αντίστασης στις επιταγές της, αφού διαφορετικά αυτοαναιρείται [17]. Έτσι παρατηρείται οτι η έννοια του δικαιώματος αντίστασης είναι έννοια εσωτερικά αντιφατική. Και τούτο, γιατι το δικαίωμα σημαίνει την εξουσία που ισχύει επειδή την παρέχει η έννομη τάξη• ενώ η αντίσταση σημαίνει τη (συχνά δυναμική) εναντίωση στις ρυθμίσεις και στις επιταγές αυτής της έννομης τάξης [18].
 
Πρόκειται για ενα επιχείρημα, που σε εξαιρετικές περιπτώσεις είναι δεκτικό πειστικού αντιλόγου, δηλαδή όταν οι διοικητικές πράξεις είναι παράνομες ή οι νόμοι που ψηφίζει η βουλή είναι αντιστυνταγματικοί, εφόσον για αντικειμενικούς λόγους δέν υπάρχει περιθώριο γοργής και δραστικής δικαστικής παρέμβασης για την αποκατάσταση της έννομης τάξης που προσβάλλεται απο τα δικά της όργανα• ή, κάτι πολύ χειρότερο, όταν οι δικαστές αποφάνθηκαν κατ' εντολή. Η ελληνική εμπειρία έχει δείξει οτι όλα τα κόμματα εξουσίας εκτρέφουν φυτώριο κρατικών λειτουργών, και στα τρία επίπεδα της κρατικής εξουσίας, πρόθυμων για εξυπηρετήσεις, με άμεση αντιπαροχή ή με επενδύσεις σε μελλοντικές αποδόσεις [19].
 
Είναι μια διάσταση που αξίζει να μελετηθεί εγγύτερα, με στόχο να προταθούν κάποτε συγκεκριμένες πρακτικές λύσεις.
 
Στο πλαίσιο του ελληνικού θετικού δικαίου, το δικαίωμα αντίστασης, αναγνωρίζεται απο το άρθρο 120 § 4 του ελληνικού Συντάγματος αποκλειστικά και μόνο στην έκταση που γίνεται βίαιη κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος και η προβαλλόμενη αντίσταση του πολίτη αποβλέπει στη συντήρηση της ισχύουσας συνταγματικής τάξης [20].
 
Πρόκειται για μια άτολμη και ημιτελής ρύθμιση. Και τούτο, γιατι οι θεσμοί του δημοκρατικού κράτους δικαίου δέν εκτροχιάζονται έξω απο τους κανόνες που το ρυθμίζουν δεσμευτικά, μόνον όταν κάποια ομάδα σφετεριστών της εξουσίας επιχειρεί δια της βίας να καταλύσει τη συνταγματική τάξη ολοκληρωτικά. Πιό συχνοί και γι' αυτό πιό απτά επικίνδυνοι είναι οι μικροί εκτροχιασμοί, τους οποίους επιχειρεί η κεντρική εξουσία με παράνομες διοιηκητικές πράξεις, με αντισυνταγματικούς νόμους και με ενσυνείδητα στρεβλές δικαστικές αποφάσεις.
 
Σ' αυτές τις περιπτώσεις είναι πρόδηλο οτι η αναγνώριση απο την έννομη τάξη δικαιώματος των πολιτών για αντίσταση δέν έχει το χαρακτήρα παροχής των μέσων αυτοκαταστροφής αυτής της έννομης τάξης, αλλά αποκατάστασής της με τον ξεσηκωμό της λαϊκής βάσης, που φέρεται ως πηγή κάθε εξουσίας μέσα στους κόλπους του δημοκρατικού κράτους δικαίου.
 
Βεβαίως η παρατήρηση τούτη δέν είναι ανεπίδεκτη αντιλόγου: Ναί μεν η αντίσταση αποβλέπει στην αποκατάσταση της ομαλής λειτουργίας ενος θεσμού που περιστασιακά και για ειδικό αντικείμενο παρεξέκλινε απο τους κανόνες, οι οποίοι συγκροτούν την ισχύουσα έννομη τάξη• όμως, αφού δέν ακολουθείται η μόνη διέξοδος, την οποία παρέχει η έννομη τάξη, δηλαδή της προσφυγής σε δικαστήρια, εξοπλισμένα με εγγυήσεις ανεξάρτητης και αμερόληπτης κρίσης, τότε η αντίσταση συνιστά μορφή αυτοδικίας. Και αυτή δέν μπορεί να είναι δραστική, παρά μόνον άν ο εναντιούμενος είναι ισχυρότερος απο τον αδικούντα. Αλλά με πρόδηλο τον κίνδυνο να πρέπει ο ίδιος να κρίνει, και μάλιστα δίχως τις εγγυήσεις της δικανικής διαλεκτικής, οτι ο ίδιος είναι ο αδικούμενος και ο στόχος του είναι ο αδικών. Δίχως καμιά περαιτέρω εγγύηση οτι θα αρκεστεί στην αποκατάσταση της αδικίας, που κατα τη δική του αυθαίρετη, ή έστω μή τεκμηριωμένη, κρίση έχει υποστεί, και ότι δέ θα θελήσει να προχωρήσει και να αντλήσει περαιτέρω ωφελήματα απο την πλεονεκτική θέση που του εξασφάλισε η δική του υπεροχή δύναμης.
 
Μολοντούτο ο σύγχρονος φιλοσοφικός και νομικός στοχασμός αποδέχεται, ως θεμιτές, ορισμένες μορφές αντίστασης.
 
Ο γερμανός ποινικολόγος και φιλόσοφος του δικαίου Arthur Kaufmann παρατηρεί οτι δέν υπάρχει κράτος δικαίου, που να είναι απαλλαγμένο απο τον κίνδυνο να εκφυλιστεί σε κράτος αδίκου. Και όταν πιά θα έχει εγκαθιδρυθεί μια τυραννία, είναι ήδη πολύ αργά για αποτελεσματική αντίσταση. Για το λόγο τούτο είναι θεμιτή η αντίσταση κατά της περιστασιακής παρεκτροπής του κράτους δικαίου σε κράτος αδίκου.
 
Με δύο όμως επιφυλάξεις, δηλαδή οτι η αντίσταση: - πρώτο, αποβλέπει στην ικανοποίηση του δικαίου, και όχι στην ικανοποίηση προσωπικών συμφερόντων• και, - δεύτερο οτι, ακόμη και όταν αρνείται να υπακούσει, πάντως δέν εκτρέπεται σε πράξεις βίας [21].
 
Ο αμερικανός στοχαστής R. Dworkin διακρίνει τις ακόλουθες τρείς βαθμίδες πολιτικής ανυπακοής [22] :
 
(α) αντίσταση κατά της κρατικής εξουσίας, όταν αυτή προσβάλλει βάναυσα την αξιοπρέπεια του ήδη αντιστεκόμενου, στραπατσάροντας την ηθική αξία της προσωπικότητάς του•
 
(β) αντίσταση κατά της κρατικής εξουσίας, όταν αυτή προσβάλλει γενικώς τις θεμελιακές αρχές της δικαιοσύνης• και
 
(γ) αντίσταση κατά της κρατικής εξουσίας, προκειμένου να πειθαναγκαστεί να αλλάξει πολιτική.
 
Για την πρώτη κατηγορία πολιτικής ανυπακοής ο Dworkin δέχεται οτι πρέπει να γίνεται ανεκτή απο την έννομη τάξη, εφόσον δέν εκτρέπεται σε πράξεις βίας.
 
Στη δεύτερη κατηγορία, η ελαστικότητα της έννομης τάξης προϋποθέτει οτι έχουν προηγουμένως εξαντληθεί ανεπιτυχώς όλες οι νόμιμες δυνατότητες για να μεταπειστεί η κρατική εξουσία να αλλάξει την άδικη πολιτική που ακολουθεί.
 
Αντιθέτως στο επίπεδο της τρίτης απο τις προαναφερόμενες βαθμίδες πολιτικής ανυπακοής, ανατρέπεται κατα τον Dworkin η θεμελιακή δημοκρατική αρχή, δηλαδή οτι κάθε χώρα κυβερνάται απο την πλειοψηφία, και όχι απο δυναμικές μειοψηφίες. Για το λόγο τούτο, παρατηρεί, δέν μπορεί να υπάρχει κανένα περιθώριο νομιμοποίησης της προβαλλόμενης αντίστασης.
 
Η πιεστικότητα του ερωτήματος του Rawls, σε ποιό σημείο η υποχρέωση υπακοής στους νόμους, τους οποίους ψηφίζει η πλειοψηφία, παύει να είναι δεσμευτική, ενόψει του δικαιώματος καθενός να υπερασπίζεται τις ελευθερίες του και να αντιστέκεται στην αδικία, γίνεται ιδιαίτερα φανερή μπροστά στην ολοένα και εντονότερη δυναμική του εργατικού κινήματος.
Αυτής της δυναμικής κατάκτηση είναι η αναγνώριση απο την έννομη τάξη του δικαιώματος απεργίας, και μάλιστα, όχι μόνον της απεργίας διαμαρτυρίας, αλλά και της πολιτικής, δίχως να παραβλέπεται και η ανεκτικότητα προς τις καταλήψεις εγκαταστάσεων και χώρων εργασίας [23].
 
Σε αντίθεση προς άλλες έννομες τάξεις, όπως η αμερικανική, η ελληνική έννομη τάξη δέν παρέχει διακριτική ευχέρεια στον εισαγγελέα, αναφορικά με το άν θα ασκήσει ή όχι ποινική δίωξη εναντίον του δράστη ορισμένης εγκληματικής πράξης. Συνακόλουθα όσοι πολιτικοί, κάτω απο τις ανάγκες και τις πιέσεις της εκλογικής αγοράς, συνιστούν ορισμένες φορές σε εισαγγελικούς λειτουργούς να απέχουν απο επεμβάσεις σε περιπτώσεις που διαπράττονται ποινικά αδικήματα στο πλαίσιο εκδηλώσεων πολιτικής ανυπακοής, όπως σε περιπτώσεις κατάληψης δημόσιων υπηρεσιών, σχολείων ή αποκλεισμού των δρόμων, εξωθούν τους εισαγγελικούς λειτουργούς στην εκ μέρους τους διάπραξη του αδικήματος της κατάχρησης εξουσίας.
 
Ασφαλώς ο πολιτικός κόσμος δικαιούται να εκτιμά οτι δέν επιτρέπεται να κινείται ποινική δίωξη μαζικώς εναντίον του μεγάλου πλήθους. Όμως, άν όντως επιθυμεί να υπάρχουν περιθώρια ελαστικότητας, τότε οφείλει να θεσπίσει με σαφήνεια σχετικό νόμο, με την αυτονόητη αναδοχή και του αντίστοιχου πολιτικού κόστους έναντι εκείνου του τμήματος της κοινωνίας, που κάθε τόσο ελεεινολογεί πως δέν υπάρχει πιά κράτος• και πως η διάλυση αυτού του οικτρού μορφώματος μή κράτους συνεχώς κατρακυλά απο το κακό στο χειρότερο. Κάτω απο τα εκτυφλωτικά φώτα και την αχολογή των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Όμοια όπως, μετά την ολέθρια έκβαση του πελοποννησιακού πολέμου, οι άφρονες Αθηναίοι
 
τα τείχη κατέσκαπτον υπ' αυλητρίδων πολλή προθυμία, νομίζοντες εκείνην την ημέραν τη Ελλάδι άρχειν της ελευθερίας [24].
 
3. Τελικό πόρισμα
 
Οι προβληματισμοί που σκιαγραφήθηκαν και οι σκέψεις που συνοψίστηκαν δείχνουν να οδηγούν στο ακόλουθο δίπτυχο τελικού πορίσματος: (α) οτι σε εξαιρετικές περιπτώσεις κατα τις γενικώς αποδεκτές δικαιικές αρχές, ακόμη ενδεχομένως και στο πλαίσιο κατάλληλης ερμηνευτικής προσέγγισης διατάξεων του θετικού μας δικαίου, πρέπει να αναγνωρίζεται δικαστικώς δικαίωμα πολιτικής ανυπακοής, δηλαδή δικαίωμα δυναμικής εναντίωσης, δίχως προσφυγή σε πράξεις βίας, σε περιστασιακές παρεκτροπές των οργάνων της κρατικής εξουσίας απο τους κανόνες και τις αρχές του κράτους δικαίου, εφόσον δέν είναι δυνατή η άμεση και δραστική αποκατάσταση της ανωμαλίας διαμέσου της δικαστικής οδού• και (β) οτι, για την περαιτέρω οριοθέτηση αυτού του κατ' αρχήν δικαιώματος, ο φιλοσοφικός και νομικός στοχασμός δέν έχει ακόμη καταλήξει σε ώριμες λύσεις, που να μπορούν να γίνουν γενικώς αποδεκτές.
 
Ο προβληματισμός μας λοιπόν δέν καταλαγιάζει με την τελευταία σελίδα αυτού του τόμου, ούτε με την πανηγυρική κατάληξη του σχετικού συνεδρίου μας. Απλώς μπορέσαμε να ευαισθητοποιηθούμε με περισσότερη τεκμηρίωση και να έχουμε πλούσια ερεθίσματα για περαιτέρω γόνιμο στοχασμό. Ο διάλογος μένει μετέωρος για περαιτέρω προώθηση.
 
Οπωσδήποτε όμως η αντίσταση στην κρατική αυθαιρεσία δέν είναι μόνο δικαίωμα. Είναι και ηθικό χρέος του υπεύθυνου πολίτη - πολύ περισσότερο του σκεπτόμενου ανθρώπου.
 
Άνθρωποι, με εντονότερη ευαισθητοποίηση στα μηνύματα των καιρών, και με το συνακόλουθο τραγικό προνόμιο να κινούνται μιά - δυό δεκαετίες πιό μπρός απο τις κατασταλαγμένες κοινωνικές αντιλήψεις, θα υπάρχουν πάντοτε, πρόθυμοι να υποστούν τη θυσία της προσωπικής τους περιπέτειας, προκειμένου να ανοίξουν το δρόμο της αντίστασης στις εκάστοτε νέες μορφές προσβολών των αρχών της δικαιοσύνης.
 
Ο μύθος του Προμηθέα Δεσμώτη δέν αναβιώνει μόνο στις θεατρικές παρουσιάσεις της ωραίας τραγωδίας του Αισχύλου. Τον βιώνουν εξ ίσου τραγικά όσοι δέ δέχονται να σκύβουν το κεφάλι και να συμβιβάζονται για χάρη της απόλαυσης των αγαθών, που η Κίρκη του κατεστημένου αφειδώς υπόσχεται στους πρόθυμους να ενδώσουν στα θέλγητρά της.
 
Η σταθερή ιστορική εμπειρία έχει δείξει οτι η μοναξιά ή ακόμη και η προσωπική περιπέτεια όσων βρέθηκαν να στοχάζονται μπροστά απο την εποχή τους, δέν έμεινε άκαρπη. Οι νέες ιδέες ζυμώνονται μέσα στην κοινωνική κινητικότητα και ωριμάζουν - άλλοτε αργόσυρτα, στην εποχή μας, εποχή κυριαρχίας των τηλεπικοινωνιών, με γοργότατους ρυθμούς.
Και τότε πιά, αντιλήψεις, που είχαν πρωτογνωρίσει δυσπιστία ή και απροκάλυπτη αποστροφή, έχουν γίνει κοινό κτήμα, έτσι που περίπου να θεωρείται κοινοτοπία η όψιμη προσπάθεια ανάλυσης ή, πολύ περισσότερο, υπεράσπισης εκείνων των άλλοτε αιρετικών θέσεων.
 
Αυτή η καθόλου αστήριχτη αισιοδοξία μπορεί και πρέπει να συνοδεύει όσα κενά άφησε μετέωρα η προκείμενη προσπάθεια εντοπισμού των ορίων του δικαιώματος της αντίστασης.
 


________________________________________
 [1] Κάποτε, στην παρατήρησή μου, οτι αγαπητός νεότερος συνάδελφος, παλιός μαθητής μου, είναι ενα κομμάτι μάλαμα, μου αντιπαρατηρήθηκε: «Ναί, αλλά έκανε το λάθος να απλώσει τη δραστηριότητά υπερβολικά, με αποτέλεσμα το κομμάτι απο συμπαγή χρυσό να γίνει απλή χρυσόσκονη που ασθενικά καλύπτει μιαν εκτεταμένη επιφάνεια
 [2] Σκηνή απο αυτήν την τιτανομαχία εικονίζει η ωραία ερυθρόμορφη κύλικα (γύρω στα 420 με 400 π.Χ.) που κοσμεί το εξώφυλο αυτού του τόμου και επελέγη ως σήμα του συνεδρίου της Σύρου.
 [3] Είχα διατυπώσει κάποτε σε πολιτική προσωπικότητα, με κοινή αποδοχή της εντιμότητας και της φρόνιμης κρίσης της, την απορία, γιατί τόσοι πολλοί τόσα πολλά δαπανούν σε προεκλογικές εκστρατίες, προκειμένου να εκλεγούν βουλευτές• και τόσες ταπεινώσεις της προσωπικότητάς τους υπομένουν, προκειμένου να επιλεγούν ως υπουργοί• αφού γνωρίζουν οτι ο ελλειμματικός κρατικός προϋπολογισμός, που δέν επαρκεί δίχως εσωτερικό και εξωτερικό δανεισμό ούτε κάν για την τακτική πληρωμή των αποδοχών και των συντάξεων των υπαλλήλων του ευρύτερου δημόσιου τομέα, δέ θα τους αφήσει κανένα περιθώριο για οποιαδήποτε βελτίωση της κρατικής οργάνωσης. Και, με μελαγχολική ειλικρίνεια, μου είχε επιστηθεί η προσοχή στο οτι η συμμετοχή στην άσκηση της εξουσίας αποφέρει άλλα, αφανή έσοδα και ωφέλη.
 [4] Αναξίμανδρος, Diels, Die Fragmente der Vorsokratiker, B 1. Πρόκειται για το αρχαιότερο σωζόμενο κείμενο ελληνικού και συνακόλουθα ευρωπαϊκού φιλοσοφικού στοχασμού.
 [5] Δηλαδή όχι απλώς κάποιου μεμονωμένου ιδεολόγου αντιεξουσιαστή.
 [6] Πλούταρχος, Ηθικά, ΙΙ - λακωνικά αποφθέγματα, 39.
 [7] Πλούταρχος, ο.π. 41.
 [8] Diels - Kranz, Die Fragmente der Vorsokratiker, I 1992, 469, 15. Έτσι όμοια και Αντιφών : αναρχίας δ' ουδέν κάκιον ανθρώποις, (Diels - Kranz, ο.π. ΙΙ, 365, 10-11, καθώς και Σοφοκλής, Αντιγόνη, 672.
 [9] Αισχύλος, Ευμενίδες, 526 - 530.
 [10] Βλ. σ' αυτόν τον τόμο, Γιατρομανωλάκη, Το δικαίωμα της αντιστάσεως στην Τραγωδία - μια συζήτηση.
 [11] Σοφοκλής, Αντιγόνη, 463-464.
 [12] Ξενοφών, Ελληνικά, Ι 7,15.
 [13] Ξενοφών, Απομνημονεύματα, Ι 2,18, πρβλ. και IV 4,2.
 [14] Ξενοφών, Απομνημονεύματα, IV 4,3.
 [15] Πλάτων, Κρίτων, XI c.
 [16] Πλάτων, ο.π.
 [17] Βλ. σ' αυτόν τον τόμο Τσακιράκη, Πολιτική ανυπακοή.
 [18] Βλ. σ' αυτόν τον τόμο Μανωλεδάκη, Το δικαίωμα της αντίστασης στο πλαίσιο του ισχύοντος ποινικού δικαίου.
 [19] Οι διαιτησίες του ευρύτερου δημόσιου τομέα, οι υπουργικές επιλογές αθλητικών δικαστών στη διάρκεια κρίσιμων ποινικών δικών, καθώς και οι κυβερνητικές επιλογές της ηγεσίας των δικαστικών σωμάτων απο το υπουργικό συμβούλιο μπορούν να συμβάλουν στην καλλιέργεια τέτοιων φυτωρίων.
 [20] Βλ. σ' αυτόν τον τόμο Σπυρόπουλο, Το δικαίωμα αντιστάσεως - νομικές όψεις ενος φιλοσοφικού θέματος.
 [21] Βλ. σ' αυτόν τον τόμο Σπινέλλη, Δικαίωμα αντίστασης και ποινικό δίκαιο.
 [22] Βλ. σ' αυτόν τον τόμο Παπαρρηγόπουλο, Τρείς αγγλοαμερικανοί φιλόσοφοι για την πολιτική ανυπακοή: Raz, Dworkin, Rawls.
 [23] Βλ. σ' αυτόν τον τόμο Λεβέντη, Μορφές αντίστασης στο πλαίσιο των εργατικών αγώνων, καθώς και την παρέμβαση των Λ. Ντάσιου και Δ. Μπάστα, Το δικαίωμα της αντίστασης στο εργατικό δίκαιο.
 [24] Ξενοφών, Ελληνικά, Β' 23.

http://www.kostasbeys.gr/articles.php?s=3&mid=1096&mnu=1&id=24186
« Τελευταία τροποποίηση: Σεπτέμβριος 04, 2009, 23:39:47 από Ορφέας »
....ΜΕΜΝΗΣΟ  ΑΠΙΣΤΕΙΝ....

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Πολιτική Ανυπακοή....
« Απάντηση #2 στις: Σεπτέμβριος 04, 2009, 23:41:29 »
  Καμία μορφή καταναγκασμού ή καταστολής και καμία μορφή αυταρχικού ελέγχου σε όποιο πεδίο της ύπαρξης μας, κανείς τέτοιος περιορισμός δεν μπορεί να δικαιολογηθεί ως εγγενής ανάγκη του ανθρώπου.
« Τελευταία τροποποίηση: Σεπτέμβριος 04, 2009, 23:44:40 από Ορφέας »
....ΜΕΜΝΗΣΟ  ΑΠΙΣΤΕΙΝ....

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Πολιτική Ανυπακοή....
« Απάντηση #3 στις: Σεπτέμβριος 04, 2009, 23:43:24 »

Το κίνημα της πολιτικής ανυπακοής

    «Η μη-συνεργασία δεν στρέφεται ενάντια στους ανθρώπους, αλλά ενάντια στα μέτρα που αυτοί παίρνουν. Δεν στρέφεται ενάντια στους Κυβερνήτες, αλλά ενάντια στο σύστημα διοίκησης που αντιπροσωπεύουν. Οι ρίζες της μη-συνεργασίας δεν βασίζονται στο μίσος, αλλά στη δικαιοσύνη, αν όχι στην αγάπη.»

....Μαχάτμα Γκάντι....
« Τελευταία τροποποίηση: Σεπτέμβριος 04, 2009, 23:45:57 από Ορφέας »
....ΜΕΜΝΗΣΟ  ΑΠΙΣΤΕΙΝ....

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Πολιτική Ανυπακοή....
« Απάντηση #4 στις: Σεπτέμβριος 04, 2009, 23:48:24 »

 
  «Εμείς πρέπει να γίνουμε τα όπλα. Να θυμηθούμε τι
 σημαίνει  πολιτική ανυπακοή. Υπάρχουν εκατομμύρια
 πράγματα που μπορούμε να κάνουμε: να πλήξουμε
τους  κυβερνητικούς μηχανισμούς, να μποϋκοτάρουμε
 προϊόντα, να αρνηθούμε να πληρώσουμε φόρους…»     

ΑΡΟΥΝΤΑΤΙ ΡΟΪ   
Η Ινδή συγγραφέας του «Θεού των μικρών Πραγμάτων» σε πρόσφατη συνέντευξη.

« Τελευταία τροποποίηση: Σεπτέμβριος 04, 2009, 23:50:09 από Ορφέας »
....ΜΕΜΝΗΣΟ  ΑΠΙΣΤΕΙΝ....

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Πολιτική Ανυπακοή....
« Απάντηση #5 στις: Σεπτέμβριος 04, 2009, 23:53:02 »


    
Πολιτική ανυπακοή

Χένρυ Νταίηβιντ Θoρώ

μετάφραση: Κωνσταντίνα Παπαπετροπούλου
επιμέλεια: Χαράλαμπος Μαγουλάς

Ερατώ, 2008
155 σελ.
ISBN 978-960-229-207-5, [Κυκλοφορεί]
Τιμή € 12,54
   
   Δημοσιευμένο για πρώτη φορά το 1849 με τον τίτλο "Resistance to Civil Government", το ηλεκτρισμένο αυτό κείμενο του Θορώ είναι ίσως το πιο δημοφιλές δοκίμιο της αμερικανικής λογοτεχνίας -πηγή έμπνευσης των ακτιβιστών όλου του κόσμου, από τους Βρετανούς Φαβιανούς έως τον Μαχάτμα Γκάντι και τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, από τους παραδοσιακούς αναρχικούς έως τους κάθε απόχρωσης αγωνιστές της αριστεράς.
....ΜΕΜΝΗΣΟ  ΑΠΙΣΤΕΙΝ....

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Πολιτική Ανυπακοή....
« Απάντηση #6 στις: Σεπτέμβριος 04, 2009, 23:59:09 »

   
Δημοκρατία και Πολιτική Ανυπακοή-Howard Zinn



    «Η δημοκρατία αναδύεται όταν ο κόσμος οργανώνεται και κάνει κάτι για τις αδικίες που υπάρχουν στην κοινωνία. Δεν μπορεί να περιμένει κανείς το κράτος να κάνει κάτι από μόνο του για να αποκατασταθούν οι σοβαρές αδικίες».

    «Η επιδοκιμασία της αρχής της πολιτικής ανυπακοής αφήνει, όμως, ακόμη ανοιχτά τα ερωτήματα για το τι αποτελεί μια ηθικά αποδεκτή μορφή πολιτικής ανυπακοής και πως η πολιτική ανυπακοή θα χρησιμοποιηθεί για να κινητοποιήσει τους ανθρώπους, αντί να τους προκαλέσει».
Howard Zinn (από τη συνέντευξή του στον Χρόνη Πολυχρονίου, για το περιοδικό «Ε» της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας» στις 24.05.2009)

    Περισσότερα πράγματα για τον μεγάλο Αμερικανό ιστορικό, πολιτικό επιστήμονα, θεατρικό συγγραφέα και ακτιβιστή, μπορείτε να πληροφορηθείτε στην διεύθυνση, http://www.tvxs.gr/v12890
....ΜΕΜΝΗΣΟ  ΑΠΙΣΤΕΙΝ....

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Πολιτική Ανυπακοή....
« Απάντηση #7 στις: Σεπτέμβριος 05, 2009, 00:00:19 »

Του ΘΑΝΑΣΗ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗ

«Πώς αισθάνεται ένας άνθρωπος απέναντι στην αμερικανική κυβέρνηση σήμερα; Απαντώ ότι του προξενεί μεγάλη δυσαρέσκεια ο οιοσδήποτε συσχετισμός μαζί της. Μου είναι αδύνατο, για παράδειγμα, να αναγνωρίσω το πολιτικό αυτό όργανο ως δική μου κυβέρνηση...». Πολλοί Αμερικανοί θα προσυπέγραφαν σήμερα αυτή τη φράση.

Τη διατύπωσε πρώτος, το 1849, ένας συμπατριώτης τους, ο Χένρι Ντέιβιντ Θορό, στο περίφημο δοκίμιό του «Πολιτική ανυπακοή» (Διεθνής Βιβλιοθήκη, 1996). Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών διεξήγαγε τότε έναν αποικιοκρατικό πόλεμο ενάντια στο Μεξικό, αποτέλεσμα του οποίου υπήρξε η προσάρτηση του Τέξας, της Καλιφόρνια και του Νέου Μεξικού και η επέκταση της περιοχής στην οποία ίσχυε ο θεσμός της δουλείας.

Ο πόλεμος στο Μεξικό -όπως άλλωστε και ο πόλεμος που γίνεται σήμερα στο Ιράκ- ήταν, σύμφωνα με τον Θορό, «έργο συγκριτικά ελάχιστων ατόμων, που χρησιμοποιούν ως όργανό τους τη μόνιμη κυβέρνηση και ο οποίος κατά την έναρξή του θα έβρισκε το λαό αντίθετο». Ο Θορό αρνείται να στηρίξει μια άδικη κυβέρνηση που διεξάγει έναν άδικο πόλεμο. Και επινοεί την έκφραση «πολιτική ανυπακοή» για να εισηγηθεί την τακτική της ατομικής και συλλογικής αντίστασης στις αδικίες που διαπράττει η εξουσία. Η πράξη που έκανε ο ίδιος ήταν απλή και στοιχειώδης, αλλά διέθετε μεγάλη συμβολική δύναμη: αρνήθηκε να πληρώσει φόρο σε μια κυβέρνηση που παραβίαζε τους πιο θεμελιώδεις κανόνες της ηθικής και του δικαίου.

Ο Θορό οδηγήθηκε στη φυλακή, στο «μόνο κτίριο σε ένα κράτος σκλάβων, όπου μπορεί να κατοικήσει ένας ελεύθερος άνθρωπος διατηρώντας την αξιοπρέπειά του». Αυτός ο μοναχικός Δοκ Κιχώτης ήθελε με τη στάση του να δείξει ότι «οφείλουμε πρώτα να είμαστε άνθρωποι και μετά υπήκοοι», ότι ακόμη και ένας μόνον πολίτης μπορεί να αντιτάξει μια αντίσταση στην εξουσία, που ζητάει την υπακοή του στις άδικες αποφάσεις της.

Οι μάζες των ανθρώπων που υπακούουν τυφλά στην εξουσία και συμμορφώνονται πειθήνια στις εντολές της έχουν ουσιαστικά παραιτηθεί από την ελεύθερη άσκηση της κρίσης τους και έχουν προδώσει το ηθικό τους αίσθημα, έχουν χάσει την ικανότητά τους να διακρίνουν το δίκαιο από το άδικο, το καλό από το κακό.

Εάν το κράτος απαιτεί από τους πολίτες του να γίνουν φορείς της αδικίας προς το συνάνθρωπό τους, τότε η πολιτική ανυπακοή, η άρνηση της συμμόρφωσης, η παραβίαση του νόμου γίνεται επιτακτικό χρέος των ελεύθερων και δίκαιων ανθρώπων. Ο υπήκοος που αρνείται να συμπράξει με το άδικο κράτος γίνεται συνειδητός πολίτης. Και η στάση του αυτή, που βασίζεται στις αρχές της ελευθερίας και του δικαίου, είναι στην ουσία της επαναστατική, είναι δηλαδή μια στάση που, αν διαδοθεί, είναι ικανή να μεταβάλει σχέσεις και καταστάσεις.

Γράφει ο Θορό: «Οταν σε ένα έθνος, το οποίο επωμίστηκε την υποχρέωση να είναι το άσυλο της ελευθερίας, το ένα έκτο του πληθυσμού του το αποτελούν δούλοι και όταν μια ολόκληρη χώρα κατακτάται και καταληστεύεται άδικα από ένα στρατό και υποβάλλεται σε στρατιωτικό νόμο, τότε νομίζω ότι δεν είναι και πολύ πρώιμο για τους έντιμους ανθρώπους να εξεγερθούν και να επαναστατήσουν. Και εκείνο που κάνει αυτό το καθήκον ακόμα περισσότερο επιτακτικό είναι το γεγονός ότι η χώρα που καταληστεύεται δεν είναι η δική μας χώρα, ενώ ο εισβολέας είναι ο δικός μας στρατός». Ο Θορό δικαιολόγησε την πολιτική ανυπακοή επικαλούμενος ηθικές αξίες ανώτερες από τους νόμους μιας οποιασδήποτε κυβέρνησης.

Η ιδέα της πολιτικής ανυπακοής και η ειρηνική επανάσταση που πρότεινε ο Θορό ενέπνευσαν πολλές μορφές διαμαρτυρίας και κινητοποίησης στην Αμερική και σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο Γκάντι επιχείρησε να συνδυάσει τη θεωρία και την πρακτική της πολιτικής ανυπακοής με μια φιλοσοφία που απέρριπτε την πολιτική βία. Την τακτική της πολιτικής ανυπακοής υιοθέτησε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και το κίνημα ενάντια στις ρατσιστικές διακρίσεις που αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ.

Την ίδια τακτική υιοθέτησαν ο Νόαμ Τσόμσκι και τόσοι άλλοι που αντιτάχθηκαν μαχητικά στον πόλεμο του Βιετνάμ. Ο Μπέρτραντ Ράσελ πρότεινε την πολιτική ανυπακοή ως μέθοδο πάλης του φιλειρηνικού κινήματος, καθώς έκρινε ότι οι εκλογικές και δημοκρατικές διαδικασίες αποδεικνύονται ανεπαρκείς μπροστά στην απειλή που αντιπροσωπεύουν τα σύγχρονα πυρηνικά όπλα. Στο δρόμο που χάραξε ο Θορό βαδίζουν και σήμερα πολλοί Αμερικανοί πολίτες που εναντιώνονται στον άδικο και βάρβαρο πόλεμο που διεξάγεται στο Ιράκ.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 12/04/2003
....ΜΕΜΝΗΣΟ  ΑΠΙΣΤΕΙΝ....

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Πολιτική Ανυπακοή....
« Απάντηση #8 στις: Σεπτέμβριος 05, 2009, 00:08:49 »
Φιλοσοφικές Ιδέες


    Στο βιβλίο «Η πολιτική ανυπακοή», οι Ζοζέ Μποβέ (José Bové) και Ζιλ Λινό (Gilles Luneau) προτιμούν τον όρο «πολιτισμένη ανυπακοή». Την καθορίζουν μάλιστα με έξι κριτήρια για να την χαρακτηρίσουν ως πράξη:  


1.Είναι μια προσωπική και υπεύθυνη πράξη: είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε τους κινδύνους και να μην αποφεύγουμε νομικές κυρώσεις.

2.Είναι μια ανιδιοτελής πράξη: αντιτιθέμεθα ενός νόμου για το δημόσιο συμφέρον, όχι για προσωπικό κέρδος.

3.Είναι μια πράξη συλλογικής αντίστασης: κινητοποιούμεθα για την υποστήριξη ενός ευρύτερου σχεδίου.

4.Είναι πράξη μη βίαιη: έχει στόχο να μεταπείσει τη κοινή γνώμη όσο και τον αντίπαλο, να μην προκαλέσει καταστολή ή ένοπλη αντίδραση μια επίθεση εναντίον ιδιοκτησίας μπορεί να έχει μόνο συμβολική διάσταση.

5.Είναι διαφανής πράξη: παίρνει αξία από την εικόνα της.

6.Είναι μια ύστατη λύση: απειθαρχούμε μετά την εξάντληση των εκκλήσεων για διάλογο και όλων των νόμιμων ενεργειών.

« Τελευταία τροποποίηση: Σεπτέμβριος 05, 2009, 00:36:24 από Ορφέας »
....ΜΕΜΝΗΣΟ  ΑΠΙΣΤΕΙΝ....

etidorhpa

  • ...the end of earth
  • Μηνύματα: 566
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Πολιτική Ανυπακοή....
« Απάντηση #9 στις: Σεπτέμβριος 05, 2009, 00:26:43 »
αδ.Ορφεα,συγχαρητηρια για τη δημοσιευση και για ολα τα αρθρα που παρεθεσες-ειδικα του κου Μπεη,το οποιο το βρισκω συγκλονιστικα..αληθινο,οσο και Καβαλιστικο[?]-
ειχα καιρο να διαβασω τοσο αδογματιστο κειμενο που μας δειχνει ακριβως αυτο το εκρεμμες (η μαλλον τραμπαλα),που συνεχως αποδεικνυει πως ιδεαλιστης τελικα δεν ειναι μονο αυτος που πιστευει πως η σωστη θεση ειναι απο την μια η την αλλη πλευρα,αλλα μαλλον αυτος που νομιζει πως καποια στιγμη θα ισορροπησει.

Επειδη πολυ συχνα συγχεεται (και πολλες φορες οχι αδικαιολογητα) ο αναρχικος χωρος με την πολιτικη [και οχι την πολιτισμενη] ανυπακοη,παραθετω το παρακατω κειμενο,που θεωρω εξισου αξιολογο:


Είναι ο αναρχισμός βίαιος;
  international | anarchist movement | opinion/analysis   Tuesday October 18, 2005 10:26 by Alan MacSimoin - WSM
Του Alan MacSimoin
Translation in Greek of Alan MacSimoin’s “Is Anarchism Violent?”

Καθώς ο αναρχισμός γίνεται δημοφιλέστερος, καταβάλλονται προσπάθειες να παρουσιαστεί ως «βίαιος». Ελάχιστοι δημοσιογράφοι έχουν ανακαλύψει ότι είναι πολύ πιο ευκολότερο να κατασκευαστούν διάφορες ιστορίες για τους αναρχικούς παρά να μιλήσουν οι ίδιοι οι αναρχικοί για τους εαυτούς τους. Έτσι, σήμερα ακούμε, συνήθως, σκουπίδια του είδους ότι «οι αναρχικοί μισούν κάθε οργάνωση». Τελικά, θεωρείται αξιοπιστία το να κατηγορούνται άνθρωποι που οργανώνουν «αντι-καπιταλιστικές» διαμαρτυρίες ότι είναι, ταυτόχρονα, ενάντια σε κάθε δομή και οργάνωση.

Ωστόσο, λέγονται ένα σωρό αηδίες στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο και στις εφημερίδες, καταβάλλοντας προσπάθεια να εντυπωθεί ο αναρχισμός ως κάτι περισσότερο από μια άλλη λέξη για τη βία. Στην πραγματικότητα, οι αναρχικοί δεν είναι περισσότερο βίαιοι από οποιονδήποτε άλλον και η πραγματικότητα είναι ότι είμαστε όλο και λιγότερο βίαιοι λόγω της πολιτικής μας. Ο στόχος μας είναι ένας καλύτερος κόσμος για τον καθέναν που ζει σε αυτόν τον πλανήτη και είναι ένας στόχος που δεν μπορεί να επιβληθεί από μια μειονότητα.

Κανένας δεν μπορεί να εξαναγκαστεί να συνασπιστεί με τους συναδέλφους του ή τους γείτονές του, για να αποκτήσουν όλοι μαζί τον έλεγχο των αποφάσεων που τους αφορούν, κανένας δεν μπορεί να εξαναγκαστεί να είναι ελεύθερος. Η μάχη μας είναι μάχη ιδεών.

Τότε γιατί ο αναρχισμός συγχέεται τόσο συχνά με τις… αντίκες των τρομοκρατικών συμμοριών; Όπως στους περισσότερους μύθους, υπάρχει και εδώ ένας κόκκος αλήθειας ανάμεσα. Μετά την ήττα της εξέγερσης των εργαζόμενων του Παρισιού το 1871, η άρχουσα τάξη πέταξε στο καλάθι των αχρήστων ακόμα και τις ελάχιστες αυτές πολιτικές ελευθερίες που υπήρχαν σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, εξαπολύοντας ένα αιματηρό κύμα βίας ενάντια στον καθένα και την καθεμία που αντιστεκόταν στους νόμους των πλουσίων.

Μια μειονότητα αναρχικών θέλησε να εκδικηθεί τη βία αυτή των αφεντικών και της αριστοκρατίας ενάντια στους εργαζόμενους. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η εκδίκηση αυτή ήταν έργο μεμονωμένων ατόμων που ενεργούσαν με τη δική τους και μόνο πρωτοβουλία. Εντούτοις, οι ενέργειες αυτές ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία ώστε να φορτωθεί ο αναρχισμός με την εικόνα του βίαιου Στην Αγγλία, η Scotland Yard είχε μια πολύ καλή ευκαιρία να εξαπολύσει μια «μαύρη» προπαγάνδα. Έτσι έπλασαν σενάρια με αναρχικούς (συνήθως «ξένους») για τους οποίους έλεγαν ότι σχεδίαζαν να χρησιμοποιήσουν δηλητήριο και βόμβες «στον πόλεμό τους μέχρι θανάτου ενάντια στην κοινωνία». Υποτίθετο ακόμα ότι, επρόκειτο να εξαπολυθούν από τους αναρχικούς επικίνδυνα μικρόβια ώστε να μολυνθούν μερικές από τις φτωχότερες και πιο ρυπαρές περιοχές του East End του Λονδίνου. Υποστηρίχθηκε επιπλέον ότι, όλοι αυτοί οι συνωμότες σχεδίαζαν να μαζέψουν τα ενδύματα των θυμάτων της χολέρας και να τα εισάγουν στην Αγγλία. Όταν ένα ψέμα επαναλαμβάνεται συχνά τότε οι περισσότεροι άνθρωποι το δέχονται πλέον ως γεγονός, έως ότου συναντήσουν πραγματικούς ζωντανούς αναρχικούς και ανακαλύψουν ότι το ψέμα αυτό είναι πιο πιστευτό από ό,τι άλλα.

Έτσι, ας θέσουμε το ζήτημα ξεκάθαρα. Οι αναρχικοί σε όλο τον κόσμο, έχουν διακηρύξει ότι οι μυστικοί στρατοί και οι συνωμοσίες δεν μπορούν να επιφέρουν το είδος της αλλαγής που επιθυμούμε. Συνήθως, οι μυστικοί αυτοί στρατοί και οι διάφοροι συνωμότες είναι άσπλαχνοι και δεν ενδιαφέρονται αρκετά για το εάν θα υπάρξουν αθώα θύματα από τον αυτοονομαζόμενο πόλεμό τους. Είναι ελιτιστές και αυταρχικοί και δεν υπόκεινται σε κανέναν έλεγχο παρά μόνο στο δικό τους, παρά το ότι διακηρύσσουν ότι ό,τι κάνουν το κάνουν «για τον λαό». Μπορούμε να καταλάβουμε το γιατί. Πάνω στην απογοήτευσή τους, οι μικρές τέτοιες ομάδες στρέφονται σε στρατιωτικές μεθόδους. Η αδικία βρίσκεται παντού και πάντα υπάρχουν εκείνοι που ψάχνουν για μια γρήγορη λύση.

Πρέπει να δηλώσουμε σαφώς ότι το να δολοφονούνται μεμονωμένοι εξουσιαστές, αφεντικά ή μέλη των αστυνομιών τους είναι κάτι με το οποίο δεν πρόκειται να ανατραπεί ποτέ το καπιταλιστικό σύστημα. Όλοι αναπληρώνονται. Ο καπιταλισμός επιβιώνει επειδή η πλειοψηφία των ανθρώπων θεωρεί ότι δεν υπάρχει καμία άλλη εναλλακτική λύση. Πρέπει να τους πείσουμε ότι υπάρχει και ότι είναι στο χέρι τους να την κάνουν πραγματικότητα.

Μόνο μια ισχυρή και πολιτικά συνειδητοποιημένη εργατική τάξη μπορεί να εκπληρώσει αυτό το καθήκον. Όταν φτάνουμε στο στάδιο αυτό, είναι αρκετά σίγουρο ότι οι παλαιοί εξουσιαστές δεν πρόκειται να παραιτηθούν από τον πλούτο και την εξουσία τους χωρίς αγώνα. Σε όλη την ανθρώπινη ιστορία καμία άρχουσα τάξη δεν παραιτήθηκε οικειοθελώς. Θα πρέπει να υπάρξει υπεράσπιση των κερδών μιας νέας κοινωνίας, μιας κοινωνίας βασισμένης στη συμφωνία και στη συμμετοχή της πλειοψηφίας, θα πρέπει να υπερασπιστούν. Και αυτό μπορεί να γίνει από τις οργανώσεις εκείνες που βρίσκονται υπό δημοκρατικό έλεγχο.

Η κοινωνία δεν πρόκειται να αλλάξει με οποιαδήποτε βία. Μόνο η βία αυτή που προέρχεται από τη νίκη της πλειοψηφίας, που θα έχει πλέον αναρχικούς στόχους, για να υπερασπίσει τη νέα κοινωνία από τις επιθέσεις των πρώην εξουσιαστών και πρώην αφεντικών, δικαιολογείται.

* Το κείμενο αυτό του Alan MacSimoin, μέλους του αναρχοκομμουνιστικού WSM (Workers Solidarity Movement) από την Ιρλανδία, δημοσιεύτηκε στο δελτίο της οργάνωσης «Workers Solidarity» το 2001. Μπορεί να βρεθεί σε pdf στο http://struggle.ws/ws/2001.html Μετάφραση στα ελληνικά «Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης», Μελβούρνη, 17 Οκτώβρη 2005.


+n-

« Τελευταία τροποποίηση: Σεπτέμβριος 05, 2009, 00:36:32 από etidorhpa »
through these fires.....

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Πολιτική Ανυπακοή....
« Απάντηση #10 στις: Σεπτέμβριος 05, 2009, 02:40:11 »

    Διάβασα την  παράθεση του αδελφού "Serapis" όπου έγραφε:
Αδελφοί Αδελφές και επισκέπτες, αρχίζει να εκδηλώνετε ξανά η συσώρευση της αρνητικότητας του ασυνειδήτου (αστρικού, ψυχικού κόσμου) στην Ελλάδα στο υλικό επίπεδο, έχουν συγκεντρωθεί μεγάλα ποσά ενέργειας και πρέπει να εκτονωθούν.. Ήδη όσοι μπορούν να αντικρύσουν τα φαινόμενα και να τα παρατηρήσουν , συγκλίνουν οι απόψεις μας. Θα αγγίξει ας πούμε τη χώρα μας, την χιλλιοπληγωμένη, κατά κάποιο τρόπο ψυχικός στρόβιλος, δεν θα επεκταθώ στην ανάλυση. Ας μην φοβόμαστε μένει να εξοπλιστούμε με αξιοπρέπεια υπομονή θετικότητα και να θυμόμαστε ότι είμαστε απόγονοι μεγάλων όντων, μαχητές της ζωής, όλα είναι κύκλος.
    Για κακή μας τύχη, όσα αποκαλύπτει ο αδελφός, είναι πέρα για πέρα αληθινά και η "χύτρα" του κοινωνικού ασυνείδητου δεν αντέχει πλέον άλλη πίεση και πράγματι βρίσκεται στα όρια της έκρηξης. Είναι καθήκον κάθε πραγματικού ανθρώπου που τάχθηκε με την Προμηθεϊκή πλευρά, να μεριμνήσει ώστε η κρίσιμη αυτή στιγμή, η φάση της διαδικασίας της εκτόνωσης, να γίνει όσο γίνεται πιο ανώδυνα.

    Ο μοναδικός και μοναδικά ανώδυνος σχετικά τρόπος εκτόνωσης του συσσωρευμένου αρνητισμού, βρίσκεται στην δυναμική αντίδραση μέσα στα πλαίσια της φιλοσοφίας της "Πολιτικής Ανυπακοής".

    Γιαυτό, απευθύνουμε Κάλεσμα διαμαρτυρίας και εξέγερσης ενάντια σε αθέμιτες κρατικές πρακτικές και άδικους νόμους. Απευθύνουμε Κάλεσμα στον κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο και φλογερά τον παροτρύνουμε να αρνηθεί την τήρηση αποφάσεων, απαιτήσεων, εντολών και νόμων του κράτους, οι οποίοι κατάφωρα καταστρατηγούν τα απαράγραπτα και απαραβίαστα δικαιώματα του ατόμου.

    Καλούμε σε Πολιτική Ανυπακοή και άρνηση τήρησης όσων κυβερνητικών αποφάσεων και νόμων έρχονται σε αντίθεση με την Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου ή είναι αντίθετοι στο πνεύμα του Συντάγματος σε θέματα προστασίας των Δικαιωμάτων των ατόμων, της αξιοπρέπειας και της αυτονομίας των Ανθρώπων.

    Καλούμε σε Πολιτική Ανυπακοή και άρνηση τήρησης κάθε κρατικής διάταξης, η οποία δεν σέβεται και δεν προστατεύει την Φύση, την υγεία και την ζωή κάθε έμβιου όντος και δεν διασφαλίζει την ελεύθερη βούληση στον καθένα να μεριμνά και να αποφασίζει για τον εαυτό του όπως ΜΟΝΟΝ αυτός κρίνει.

    Σε Αποφάσεις και Νόμους που κατά παράβαση του Κοινοτικού Δικαίου συνεχίζουν να ισχύουν, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να υπακούμε.

    Σε Αποφάσεις, Κανόνες και Νόμους που έχουν παραπεμφθεί για έλεγχο της Συνταγματικότητάς τους, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να υπακούμε.

     Σε Διατάξεις και Άρθρα Νόμων στα οποία σύσσωμη η αντιπολίτευση αντιτάχθηκε, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να υπακούμε.

     Σε κρατικούς κανόνες και διατάξεις που παραβιάζουν την αυτονομία και την αξιοπρέπεια του ατόμου, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να υπακούμε.

    Και το κυριότερο, σε Διατάξεις, Αποφάσεις, Κανόνες και Νόμους που επιβάλλουν υπακοή σε κανονιστικές συμπεριφορές, έχουμε καθήκον Πολιτικής Ανυπακοής.

    Οι δράσεις και αντιδράσεις μας, καθώς επιλέξουμε τον καλό αγώνα με την Πολιτική Ανυπακοή, οφείλει να βρίσκεται στο πνεύμα αυτής της Φιλοσοφίας, απαρνούμενη κάθε μορφή βίας.

    Έτσι, έχουμε σαν πυξίδα τους κανόνες που παρουσίασε ο Γκάντι οι οποίοι είναι οι:
1.   Ένας πολιτικός αντιρρησίας αγωνίζεται με επιμονή, αλλά όχι με οργή.

2.   Μερικές όμως φορές μπορεί να χρειαστεί να υποστεί την οργή της εξουσίας.

3.   Με τον τρόπο αυτό θα αποδεχθεί τις επιθέσεις από τον αντίπαλο, ποτέ όμως δεν θα προβεί σε αντίποινα. Αλλά δεν θα καταβληθεί, από το φόβο της τιμωρίας ή παρόμοιων απειλών, από οποιαδήποτε μεγέθους οργή.

4.   Όταν κάποιο μέλος της αρχής προσπαθήσει να συλλάβει έναν πολιτικό αντιρρησία, αυτός θα υποβληθεί οικειοθελώς στη σύλληψη, και δεν θα αντισταθεί στην κατάσχεση ή την αφαίρεση της περιουσίας του, όταν αυτή επιδιώκεται να κατασχεθεί από τις αρχές.

5.   Αν όμως ένας πολιτικός αντιρρησίας έχει στην κατοχή του κάποια περιουσιακά στοιχεία ως διαχειριστής και φύλακας, θα αρνηθεί να τα παρατήσει, έστω και αν κατά την υπεράσπιση αυτή θα μπορούσε να χάσει τη ζωή του. Ποτέ, όμως, δεν θα προβεί σε αντίποινα.

6.   Στα αντίποινα περιλαμβάνονται και οι βωμολοχίες, οι προσβολές  και οι βρισιές.

7.   Κατά συνέπεια, ένας πολιτικός αντιρρησίας δεν προσβάλει ποτέ τον αντίπαλό του, και δεν λαμβάνει μέρος στις πρόσφατα επινοημένες κραυγές οι οποίες είναι αντίθετες προς το πνεύμα της μη βίας.

8.   Ένας πολιτικός αντιρρησίας δεν μπορεί να χαιρετά τα εμβλήματα ή και σύμβολα που επιβάλλει η εξουσία, αλλά δεν θα προσβάλει αυτά ή τους δημόσιους λειτουργούς των.

9.   Αν κατά τη διάρκεια της Πολιτικής Ανυπακοής κάποιος προσβάλει τέτοιον υπάλληλο ή/και λειτουργό ή επιτεθεί εναντίων αυτού, ένας πολιτικός αντιρρησίας υποχρεούται να προστατεύσει τον εν λόγω  ή τους εν λόγω από την προσβολή ή την επίθεση ακόμη και με κίνδυνο της ζωής του.

Σε σχέση με τα εμβλήματα, χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα θρησκευτικά εμβλήματα και σύμβολα, στα οποία τελείως ανήθικα και απάνθρωπα το κράτος υποχρεώνει και επιβάλλει στον καθένα, για τα οποία έχουμε καθήκον να αντισταθούμε και να απομακρύνουμε από δημόσιους χώρους (ειδικά από σχολεία), χωρίς όμως να προσβάλλουμε αυτά τα ίδια τα σύμβολα ή εμβλήματα.
   
   
....ΜΕΜΝΗΣΟ  ΑΠΙΣΤΕΙΝ....

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Πολιτική Ανυπακοή....
« Απάντηση #11 στις: Σεπτέμβριος 05, 2009, 02:48:14 »

  Περί ανυπακοής http://saita.pblogs.gr/2008/11/peri-anypakohs.html

  Μετέχουμε σε μια κοινωνία, ζούμε τους κοινωνικούς νόμους, τους ρυθμούς και τις επιδράσεις της.

  Ξέρουμε ότι κυριαρχεί παντού, ο φιλελεύθερος ατομικισμός, σε κόμματα, θεσμούς, αγορές και σχέσεις εξουσίας.

  Ουδέποτε ακούσαμε περισσότερη ρητορική για την ελευθερία των ανθρώπων, την οποία δήθεν εξασφαλίζει ο σύγχρονος καπιταλισμός.

  Ουδέποτε είχαμε μια κοινωνία με τόσο λίγα ελεύθερα και αυτόνομα άτομα, αλλά αντίθετα, ίσως το μεγαλύτερο σύνολο κομφορμισμού της ιστορίας.

  Δεν έχουμε την παραμικρή υποψία ή πίστη ότι μπορούμε να θεωρήσουμε την κοινωνία δημοκρατική.  Αν με την λέξη αυτή «δημοκρατία» εννοούμε την πραγματική άσκηση της εξουσίας από έναν πληθυσμό που δεν είναι ούτε διαιρεμένος ούτε διατεταγμένος ιεραρχικά σε τάξεις, τότε είναι φανερό πως απέχουμε πολύ από τη δημοκρατία. Είναι ολοφάνερο ότι ζούμε σε ένα καθεστώς που επιβάλλεται με τη βία, συνταγματικά και θεσμικά οργανωμένη.

  Δεν είμαστε ακόμη σε θέση να ορίσουμε ένα ιδανικό κοινωνικό μοντέλο για τη λειτουργία της τεχνολογικής μας κοινωνίας, άλλωστε η όποια προσπάθεια είναι μη αποδείξιμη πράγμα που θίγει τις όποιες προβλέψεις μας.

  Καταρχήν αυτό που μπορούμε να εκφράσουμε ως περισσότερο άμεσο και επιτακτικό, είναι να δείξουμε και να ξεσκεπάσουμε όλες τις σχέσεις τις πολιτικής εξουσίας οι οποίες ελέγχουν στην πραγματικότητα το κοινωνικό σώμα το καταπιέζουν ή το καταστέλλουν.

  Αυτές οι σχέσεις εξουσίας -ως γνωστό- υπάρχουν παντού, ξεκινούν από το δημοτικό σχολείο, το πανεπιστήμιο, την εργασία κτλ. Εδώ να διευκρινίσουμε ότι η εξουσία δεν είναι ουσία, είναι σχέση.  Μπορούμε και μιλάμε για «σχέση εξουσίας» ή «σχέση δυνάμεων» και εφόσον είναι σχέση δεν μπορεί να κατέχεται από μια τάξη ή να μεταβιβάζεται ή να διεκδικείται από μια άλλη.  Μπορεί όμως να μετουσιώνεται σε υγιή ανθρώπινη συμπεριφορά.

  Η επιτακτική μας στάση είναι καταρχήν η πολιτική ανυπακοή.    Να προσβάλλουμε όλους τους θεσμούς με τέτοιο τρόπο ώστε η πολιτική βία, που πάντα ασκούνταν συγκαλυμμένα, να αποκαλυφθεί, για να μπορέσουμε να την πολεμήσουμε και να την καταργήσουμε.  Αυτή η κριτική και η μάχη είναι για μας ζήτημα άμεσης επέμβασης, επειδή η πολιτική εξουσία πηγαίνει πιο βαθιά από ότι υποψιαζόμαστε.

  Υπάρχουν κέντρα αόρατα και ελάχιστα γνωστά, τέτοια που η αληθινή αντίσταση της πολιτικής εξουσίας βρίσκεται εκεί που δεν το περιμένουμε.
 
  Δεν αρκούμαστε στο γνωστό σλόγκαν ότι πίσω από τις κυβερνήσεις πίσω από τον κατασταλτικό μηχανισμό, βρίσκεται η κυρίαρχη τάξη.  Προσπαθούμε να εντοπίσουμε τις θέσεις και τις μορφές με τις οποίες ασκείται η κυριαρχία της.  Προσπαθούμε να μάθουμε όλες τις κρυφές πτυχές και τις δυνατότητες μετάλλαξης που έχει, ώστε να μην καταλήξουμε η επόμενη προγραμματισμένη εξέγερση. Το καταλάβαμε. Αυτή η ταξική εξουσία ανασυγκροτείται, και μεταλλάσσεται ακόμη και μετά από μια επαναστατική πράξη.
 
   Μέσα σε αυτό το πλαίσιο προσπαθούμε να δημιουργήσουμε το όραμα μιας μελλοντικής δίκαιης κοινωνίας.  Χωρίς η ισονομία και η ισοδικία να είναι η κατάληξή της, αλλά η εισαγωγή στο ζήτημα της ελευθερίας.  Δε πρέπει να μας φτάνει η ίση αντιμετώπιση αλλά, η μη αντιμετώπιση.  Όχι μόνο η άρνηση των θεσμών αλλά η κατάργηση των θεσμών. Είναι το ελάχιστο που μπορεί να γίνει.  Να δημιουργηθεί μια κοινωνία που να μην επιτρέπει οικονομικούς όρους να θεσπίζουν τους θεσμούς της.  Πρέπει να τελειώνουμε με όσους όρους θέτει η κοινωνία του εμπορίου.  Η ουμανιστική κοινωνία θα βασίζεται σε κάποια σταθερή έννοια της ανθρώπινης φύσης.  Για να γίνει αυτό θα πρέπει να κατανοήσουμε πολύ καλά τη φύση της εξουσίας.
 
  Είμαστε λοιπόν υποταγμένοι -ναι υποταγή είναι να βλέπεις τον Μπούς να καταστρέφει το μεγαλύτερο δάσος στον πλανήτη υπογράφοντας μια διάταξη στις 23/12/03 που ανοίγει δρόμους και κόβει τεράστιους κορμούς που θα πάνε στην Ασία, θα πολτοποιηθούν και θα επιστρέψουν σαν χαρτί υγείας για τους αμέριμνους κώλους των πολιτών-στη δημοκρατία της αγοράς.  Οι όροι της αυταρχικής τους εξουσίας, προέρχονται από την κυριαρχία των δυνάμεων της αγοράς και εφαρμόζονται στην κοινωνία της ανισότητας.  Η δική μας ανάμιξη στην πολιτική στηρίζεται σε αυτό ακριβώς το πεδίο δράσης, μαζί με όλα τα ανθρώπινα όντα που παρακινούνται από τη θεμελιακή, κατά τη γνώμη μας, ανάγκη του να είσαι αυτόνομος, αυτάρκης και αλληλέγγυος.

Να μην είναι καμίας διαπραγμάτευσης θέμα η αξιοπρέπεια.

Να μη δικαιούσαι μονάχα την ύπαρξη σου αλλά και τη δημιουργικότητα σου.

  Είμαστε πιο συνεπείς όταν εμπιστευόμαστε τα θεμελιώδη ανθρώπινα συναισθήματα της συμπάθειας και την αναζήτηση δικαιοσύνης, τα οποία μπορεί να γεννηθούν μέσα σε ένα σύστημα ελεύθερης συνένωσης.  Είναι υγιές να ελπίζουμε στην πρόοδο βασιζόμενοι σε αυτά τα ανθρώπινα ένστικτα παρά στους θεσμούς της συγκεντρωμένης εξουσίας, η οποία έχει ενεργήσει σχεδόν αναπόφευκτα προς όφελος των πιο ισχυρών μελών της.

  Φυσικά, είμαστε μέσα στο σύστημα και οι σχέσεις εξουσίας επιδρούν πάνω μας με τον ίδιο τρόπο όπως σε όλους τους άλλους.  Στο ίδιο ποσοστό είμαστε δουλοπάροικοι, χωρίς να χρησιμοποιούμε καμία ιδεολογία ως αναλγητικό χάπι ευτυχίας και δικαιολογίας.
Προσπαθούμε να χρησιμοποιήσουμε τις πηγές και τις φιλελεύθερες απάνθρωπες αξίες του πολιτισμού τον οποίο προσπαθούμε να ξεπεράσουμε, εναντίον του, χωρίς να εμπλακούμε σε μορφές αντικοινωνικότητας.
 
Εργαζόμαστε μέσα σε ένα καταπιεστικό και αντιδημοκρατικό σύστημα εξουσίας, προς όφελος της άμεσης συμμετοχής με τη μορφή ελεύθερων ενώσεων ή συμβουλίων που τα μέλη τους θα τα συστήσουν μόνα τους, για να τα θέσουν στην υπηρεσία της κοινωνικής τους ύπαρξης και εργασίας.
 
Ένα ομοσπονδοποιημένο, αποκεντρωμένο σύστημα ανθρώπινων συνενώσεων,  Μια άλλη μορφή κοινωνικής οργάνωσης για μια προηγμένη τεχνολογικά κοινωνία στην οποία τα ανθρώπινα όντα δεν χρειάζεται να εξαναγκάζονται να παίρνουν τη θέση των γραναζιών της μηχανής.  Μια κοινωνία ελευθερίας, όπου η δημιουργική παρόρμηση, εγγενής στην ανθρώπινη φύση, θα μπορεί να πραγματοποιηθεί με οποιονδήποτε τρόπο θέλει η κοινότητα.

Καμία μορφή καταναγκασμού ή καταστολής και καμία μορφή αυταρχικού ελέγχου σε όποιο πεδίο της ύπαρξης μας, κανείς τέτοιος περιορισμός δεν μπορεί να δικαιολογηθεί ως εγγενής ανάγκη του ανθρώπου.-
....ΜΕΜΝΗΣΟ  ΑΠΙΣΤΕΙΝ....

Kαζαντζακικός

  • Μηνύματα: 441
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Πολιτική Ανυπακοή....
« Απάντηση #12 στις: Σεπτέμβριος 06, 2009, 12:34:59 »
 :)
Το μόνο πράγμα που φοβάμαι, είναι να μην γίνω μια αρμάδα που ξεκίνησε να σκίσει τον ωκεανό και τελικά βουλιάξει σε μια σπιτίσια σκάφη...

Ορφέας

  • Διαχειριστής
  • ******
  • Μηνύματα: 1.715
  • Karma: 0
    • Προφίλ
Απ: Πολιτική Ανυπακοή....
« Απάντηση #13 στις: Σεπτέμβριος 07, 2009, 21:34:54 »
    Για έναν νόμο που από καιρό -ειδικά από τις νέες γενιές - επιδεικνύεται Πολιτική Ανυπακοή, είναι για τον αχαρακτήριστο νόμο περί υποχρεωτικής προσέλευσης στις κάλπες. Ο φασιστικής προέλευσης αυτός νόμος, το υπέρτατο δικαίωμα του πολίτη, το μετέτρεψε σε υποχρέωση, αλλοιώνοντας στην ουσία την έννοια της ελεύθερης επιλογής αντιπροσώπων. Έφτασε όμως το πλήρωμα του χρόνου που τις φοβισμένες γενιές αντικαθιστούν πλέον νέες, άφοβες και απροσκύνητες γενιές. Οι τελευταίες εκλογές, εκτός των άλλων, κατέδειξαν και την αντίδραση σε φασίζοντες νόμους, επιδεικνύοντας περίτρανα Πολιτική Ανυπακοή, κάτι που αναμένεται να επαναληφθεί - γιγαντωμένα - και στην επικείμενη ψηφοφορία.

    Το παλιό πολιτικό κατεστημένο έχει δείξει την γύμνια του, την ανεπάρκειά του και την παλιολιθικότητά του. Πλέον δεν το σώζει μήτε η οχύρωσή του πίσω από διατάγματα και νομιμοφανείς ψευδοδικαιολογίες, μήτε η προβαλλόμενη δήθεν νεωτερίστικη εικόνα του. Το ρολόι ήδη μετρά αντίθετα για την μεγάλη ανατροπή και την έλευση πραγματικής Ελευθερίας και αληθινής Δημοκρατίας.
....ΜΕΜΝΗΣΟ  ΑΠΙΣΤΕΙΝ....